Η μάχη των γενεών, για το ποιος θα "πληρώσει" τον "λογαριασμό" της παγκόσμιας κρίσης χρέους, τώρα μόλις ξεκινά.
Ποιος θα πάρει τον "μουντζούρη";
...Η γενιά της dolce Vita και των δανείων ή η νέα γενιά;
...Η κοινωνική έκρηξη είναι κοντά.
"Σώσαμε τις τράπεζες, αλλά κινδυνεύουμε να χάσουμε μια ολόκληρη γενιά"... είπε με υποκριτική ανησυχία ο Γερμανός Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς. Τι άραγε ήθελε να μας πει το γνωστό αυτό ναζιστικό "γουρούνι"; Με ποια νομιμοποίηση η πολιτική ηγεσία μιας γενιάς —η οποία βρίσκεται στη "δύση" της— αποφασίζει μόνη της για το ποιον θα "σώσει" και ποιον θα αφήσει να "χαθεί"; Με ποια νομιμοποίηση μια γενιά αποφασίζει μόνη της για το μέλλον τής επόμενης; Με ποια νομιμοποίηση αποφάσισαν οι κυβερνώντες να σώσουν τις ιδιωτικές τράπεζες αυτού του κόσμου, γνωρίζοντας εν παραλλήλω ότι αυτό θα έχει τραγικές συνέπειες στη ζωή των επόμενων γενεών των Ευρωπαίων; Τι πρέπει να κάνει αυτή η "χαμένη" γενιά, εξαιτίας των επιλογών της προηγούμενης;
Αν οι τράπεζες, το ευρώ και η πολιτική λιτότητας ρίχνουν μια ολόκληρη γενιά στον "Καιάδα", αυτή η γενιά δεν πρέπει να αντιδράσει; Αν φταίνε οι τράπεζες για τον "χαμό" μιας γενιάς, δεν πρέπει αυτή η γενιά να στραφεί εναντίον των τραπεζών, προκειμένου να επιβιώσει; Αν φταίει το ευρώ, δεν πρέπει να την "πληρώσει" το ευρώ; Αν φταίει η Ενωμένη Ευρώπη, δεν πρέπει να την "πληρώσει" η Ένωση; Αυτό δεν μας λέει η λογική, η οποία πάντα αναζητά την πιο καλή λύση στα προβλήματα; Αγώνα επιβίωσης πρέπει να δώσει η "μελλοθάνατη" νέα γενιά και σε έναν τέτοιον αγώνα τα πάντα επιτρέπονται. Αν η γενιά του Σουλτς έκανε εις γνώση της ένα κολοσσιαίο λάθος, το οποίο το "φόρτωσε" στην επόμενη γενιά, γιατί αυτή η γενιά να μην επιχειρήσει να το αποφύγει, όπως και το δικαιούται; Άρα; Άρα, αυτοί, οι οποίοι πήραν συνειδητά τις ολέθριες αποφάσεις, τι φοβούνται; ...Τις αντιδράσεις αυτών, των οποίων έθιξαν. ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου