MANA...

MANA...

Πόνεσες να με γεννήσεις,

πάλεψες να με μεγαλώσεις,

δε κουράστηκες καλόκαρδα

να μου μιλήσεις,

χαρακτήρα απλό τίμιο να μου

δώσεις.

Με επιμονή προσπάθησες να

περπατήσω,

τα μάτια σου να κοιτάζω,

με υπομονή καρτέρησες το

μάνα να μιλήσω,

και σιγά-σιγά τα πρώτα γράμματα

να διαβάζω.

Μα κι αν με είδες να μεγαλώνω,

δεν έπαψες στην πόρτα να με καρτεράς,

δεν ήθελες από στεναχώρια να βαλαντώνω,

ήθελες εσύ για μένα να πονάς.

Τα χρόνια κι αν έχουν περάσει

και οι καιροί αν αλλάζουν,

η έννοια σου για μένα δεν θα γεράσει

τα όνειρά σου πάντα θα με κοιτάζουν.

Στράτος Γεωργούλης