Πέμπτη, 8 Αυγούστου 2019

εσύ είπες





Δεν ξέρω αν υπάρχει πραγματικός και μη έρωτας,  αυτός που χάνεται κι ο άλλος που όχι,  ξέρω ότι ο δικός μου (απορίας άξιον),  δεν φεύγει.  Είναι εδώ και κάθε που αποσυντονίζονται οι ισοροπίες μου,  δεν θέλω μα τον βλέπω.  Με πληγώνει,  με διαλύει,  με κάνει λιώμα!  Οι αναμνήσεις,  το πάθος,  τα όνειρα,  οι ωραίες στιγμές τον συντηρούν και μου τον θυμίζουν.  Μια κίνηση απλή χρειάζεται να τον αγγίξω,  να τον αισθανθώ και πάλι,  αρκεί να θέλω,  αρκεί να συμπέσουμε χρονικά..

κάποτε..


metofeggariagalia

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου