Τρίτη, 9 Ιουλίου 2019

Άσε με λοιπόν να ελπίζω!... και ας ξέρω πως είσαι άνθρωπος με αδυναμίες και φόβους


Υπάρχουν λέξεις που δεν χωράνε στο στόμα.

Που  φτάνουν μέχρι το λαιμό, σαν κόμπος αλλά τις καταπίνουμε…

Λέξεις που πονάνε, που πάνε και έρχονται βασανιστικά μέσα στο μυαλό μας, αλητεύουν στη σκέψη μας, αλλά δεν μπορούν να ειπωθούν…

Αυτές οι λέξεις που ακουμπούν πρώτα την καρδιά μας και μετά ο απόηχος τους φαίνεται στα μάτια μας …

Αυτές που δεν τολμάμε να πούμε μα που πονάνε τόσο…

Πόσες φορές ευχηθήκαμε να μπορούσαμε να μοιραστούμε τις πιο απόκρυφες σκέψεις μας αλλά και πόσες άλλες φορές να μπορούσαμε να τρυπώσουμε στο μυαλό κάποιου και με ένα μαγικό τρόπο να μάθουμε τις δικές του;
Δυστυχώς οι άνθρωποι είμαστε από τη φύση μας δειλοί, βολεμένοι, ψευτόμαγκες που όταν έρθει η ώρα που πρέπει να μιλήσουμε, μας τρώει τη λαλιά ο φόβος και το βάζουμε στα πόδια. Δεν τολμάμε! Κρατάμε για μας όλα αυτά που σαν θεριά παλεύουν να βγουν προς τα έξω και φτιάχνουμε ολόκληρα απομνημονεύματα μέσα μας… Πριν ακόμη πεθάνουμε.

Αναρωτιέμαι πως θα ήταν ο κόσμος αν μπορούσαμε να εκφράσουμε ο ένας στον άλλον, όλα αυτά που έχουμε μέσα μας…

Αν μπορούσαν να ρέουν οι σκέψεις μας αβίαστα, χωρίς να μετράμε τα λόγια μας, χωρίς να μας κατατρώει ο φόβος ή ο εγωισμός… με θάρρος και ειλικρίνεια!
Πόσο λυτρωτικό θα ήταν για την ψυχή μας να μπορούσαμε να ανοίξουμε τα χαρτιά μας, να μοιραστούμε τις σκέψεις μας, να έχουμε κάποιον απέναντι μας και να ξέρουμε ότι και εμείς γνωρίζουμε όλα όσα σκέφτεται για μας; Με ειλικρίνεια.
Πιστεύω πως όλα θα ήταν πιο όμορφα, πιο αληθινά, πιο αυθεντικά! 
Η ψυχή μας θα ήταν ήρεμη και η καρδιά μας γαλήνια
stoxasmos-politikh

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου