Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2018

Εκνευρίστε τις εξουσίες, αρχίστε να σκέπτεστε

Εκνευρίστε τις εξουσίες, αρχίστε να σκέπτεστε | Του Κώστα Λάμπου

Εκνευρίστε τις εξουσίες, αρχίστε να σκέπτεστε 
(Ψηφιακός Μεσαίωνας ή Άμεση Δημοκρατία;)
Γράφει ο Κώστας Λάμπος

Αφιερώνεται στον εγγονό μου Θησέα-Επίκουρο 
«Μέτρο όλων των πραγμάτων είναι ο άνθρωπος»
Πρωταγόρας

Είναι στη φύση του κεφαλαίου, κατά «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό’, να κανιβαλίζει και να βαμπιρίζει. Αυτή η ιδιότητα του μεγάλου κεφαλαίου να τρώει το μικρό είναι γνωστή από την εποχή του πρώιμου καπιταλισμού και καταγράφτηκε ως δόγμα ‘lese faire laissez passer’ και επί το λαϊκότερον ως ‘ελεύθερος ανταγωνισμός’. Ελεύθερος ανταγωνισμός όμως μεταξύ άνισων μεγεθών κεφαλαίων και υπό διαφορετικές, ευνοϊκές για το μεγάλο και δυσμενείς για το μικρό κεφάλαιο, συνθήκες δεν υπήρξε ποτέ, δεν μπορεί και δεν θα υπάρξει ποτέ και στο μέλλον, πράγμα που οδηγεί στο κεφαλαιοκρατικό σύστημα ολιγοπωλιακής παραγωγής και ακραίας ανισοκατανομής του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου και αποκαλύπτει ότι το δόγμα περί ‘ελεύθερου ανταγωνισμού’ δεν είναι παρά μια ταξική ιδεολογία που εξυπηρετεί αποκλειστικά τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου. Αυτή η πραγματικότητα έγινε, ακόμα και από την εποχή του λεγόμενου ‘πρώιμου καπιταλισμού’, κατανοητή από το μικρό κεφάλαιο, το οποίο ως πολιτικά αριθμητικά υπέρτερο διεκδίκησε και κατάφερε, συμμαχώντας με τα πλατιά λαϊκά στρώματα των αγροτών και των εργατών, να ανατρέψει το παλιό πολιτικό σύστημα της μοναρχίας και να επιβάλλει το σύστημα της λεγόμενης ‘αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας’ με την ψευδαίσθηση ότι με την υποτιθέμενη ‘λαϊκή κυριαρχία’ θα περιόριζε την αυθαιρεσία του μεγάλου κεφαλαίου και δια της κρατικής εξουσίας θα εξασφάλιζε όρους λειτουργίας της οικονομίας που θα προστάτευε το μικρό κεφάλαιο αφήνοντάς του περιθώρια επιβίωσης, ‘περάσματος’ που θα του επέτρεπαν να γίνει από θύμα θύτης, δηλαδή μεγάλο κεφάλαιο. Αυτές οι ψευδαισθήσεις κατέρρευσαν πολύ γρήγορα, όταν μέσα σε μερικές δεκαετίες το μεγάλο κεφάλαιο μετεξελίχθηκε σε μονοπωλιακό κεφάλαιο, το οποίο με τη σειρά του και σχετικά γρήγορα συσπειρώθηκε, γκρεμίζοντας, με εργαλεία του τους παγκόσμιας εμβέλειας θεσμούς όπως ο ΟΗΕ, ο ΟΠΕ, το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα, το ΝΑΤΟ, οι 1000 αμερικανικές βάσεις στον πλανήτη, οι λογής-λογής μυστικές υπηρεσίες, στοές και λέσχες, οι προδοτικές τοπικές ελίτ, κ.λπ., κ.λπ., κάθε έννοια προστατευτικών εμποδίων, νόμων, συνόρων, εθνικής, πολιτικής, πολιτιστικής και πολιτισμικής υπόστασης και κυριαρχίας, στην οντότητα του νεοφιλελεύθερου παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου, που ως αμερικανισμός αντιμετωπίζει εχθρικά και ως ‘δυνάμεις του κακού’ όχι μόνο την Ρωσία, και την Κίνα, αλλά ακόμα και την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση. 
Αυτή η νευρικότητα του αμερικανισμού οφείλεται στο γεγονός ότι πίστεψε πως αρκούσε από μόνη της η κατάρρευση του κρατικού καπιταλισμού ‘σοβιετικού τύπου’ για να επιβάλλει την παγκόσμια ηγεμονία του και όταν ξύπνησε από την ψευδαίσθηση του νεοφιλελεύθερου θριάμβου του, βρήκε μπροστά του τον κρατικό μανιακό καπιταλισμό νεοτσαρικού και νεοκινεζικού τύπου που τον αμφισβητούν ως παγκόσμιο ηγεμόνα. Αυτή η πραγματικότητα ανάγκασε τον αμερικανισμό να μετεξελιχθεί σε Trumpισμό που σημαίνει αποχώρηση των ΕΠΑ από κάθε διεθνή συμφωνία που τις δεσμεύει και επιλογή μοναχικής πορείας των ΕΠΑ προς την παγκόσμια ηγεμονία εναντίον όλων.
Αυτές οι εξελίξεις αποκάλυψαν επίσης ότι κάθε εθνική ή ‘συμμαχική’ οντότητα μεγάλου κεφαλαίου, πέρα από τα ανταγωνιστικά μεγάλα κεφάλαια με τα οποία βρίσκεται σε αλληλοεξοντωτικό ανταγωνισμό, είναι αναγκασμένη να απαλλοτριώσει, να απορροφήσει και στην ανάγκη να καταστρέψει το μικρό και μικρομεσαίο κεφάλαιο, που, ταμπουρωμένο πίσω από αστικοδημοκρατικούς θεσμούς και ιδεολογίες περί ‘ελεύθερου ανταγωνισμού’, στέκεται εμπόδιο στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Αυτή η διαδικασία εξολόθρευσης του πολιτικά αφελούς, ανυπεράσπιστου και προδομένου από τα παραδοσιακά συντηρητικά, σοσιαλδημοκρατικά και συστημικά ‘αριστερά’ κόμματα, μικρού κεφαλαίου το οδηγεί απέναντι στην παγκοσμιοποιητική πολιτική του μεγάλου κεφαλαίου σε μια απότομη ακροδεξιά στροφή που καταγράφεται ως μια ραγδαία επανεμφάνιση νεοφασιστικών και νεοναζιστικών μορφωμάτων που πλημυρίζουν το ένα μετά το άλλο τα δυτικά αστικά κοινοβούλια και σε κάποιες περιπτώσεις, ακόμα λίγες, αλλά προοπτικά είναι πολύ πιθανό, αν οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού δεν ακυρώσουν ριζικά το καπιταλιστικό υπόδειγμα, να αναρριχηθούν σε πολλές αν όχι σε όλες τις κυβερνήσεις των δυτικών χωρών με κατάληξη την Νέα Φασιστική Τάξη Πραγμάτων των ‘από πάνω’ απαλλοτριωτών με την αφελή συγκατάθεση και την βοήθεια των ‘από κάτω’, των απαλλοτριωμένων.
Οι ‘πορτοκαλί επαναστάσεις’ λ. χ., με τα δολάρια της CIA, που τις δυό-τρεις τελευταίες δεκαετίες μετακίνησαν δια πυρός και σιδήρου τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης από το σοβιετικό μπλοκ και την ρωσική επιρροή προς την αντιρωσική στρατηγική ανασυγκρότησης του κεφαλαίου υπό την ηγεμονία του αμερικανισμού, καθώς επίσης και η λεγόμενη ‘αραβική άνοιξη’ που αναδιάταξε τις σχέσεις ισχύος και εξάρτησης των χωρών της αραβικής χερσονήσου και της βόρειας Αφρικής υπέρ της ηγεμονικής στρατηγικής του αμερικανισμού, κατάφεραν να εμποδίσουν τους λαούς αυτών των χωρών να κάνουν ένα βήμα μπροστά από τον ψευδώνυμο ‘υπαρκτό σοσιαλισμό’ προς τον ουμανισμό της άμεσης δημοκρατίας και μ’ αυτό κατάφεραν να πισωγυρίσουν την ιστορία. Στο μεταξύ η καπιταλιστική παρακμή, η οικονομική κρίση και η κοινωνική αποσύνθεση επιτρέπει σε αμφιλεγόμενες και σκοτεινές προσωπικότητες και σε αόρατες πολιτικές δυνάμεις να καβαλήσουν ένα κύμα απροσδιόριστου ευρωσκεπτισμού που προσανατολίζεται εναντίον της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι εναντίον του καπιταλισμού, με τελικό στόχο την επιστροφή στον ζόφο του 19ου και στον 20ου αιώνα, την στιγμή που το ζητούμενο είναι οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού να εισβάλλουν δυναμικά στο πολιτικό προσκήνιο και να οδηγήσουν την ΕΕ πέρα και έξω από τον καπιταλισμό, ενάντια σε κάθε ηγεμονισμό και συνεπώς σε έναν καλύτερο, δημοκρατικότερο κόσμο

Με αυτές τις εμπειρίες οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού των χωρών της Ευρώπης άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι αυτές οι εξελίξεις θα πισωγυρίσουν και την δική τους ιστορία και γι αυτό προσπάθησαν να αντιδράσουν με τα αυθόρμητα κινήματα των χωρών της Νότιας Ευρώπης τα οποία έδωσαν στις πλατείες την έννοια του αρχαιοελληνικού δημόσιου χώρου και ξαναζωντάνεψαν τον δημόσιο διάλογο συντονιζόμενοι με την μακραίωνη διαχρονική στρατηγική τους για κοινωνική ισότητα και άμεση δημοκρατία. Δυστυχώς όμως το σύστημα κατάφερε με κατασκευασμένους ‘ηγέτες του κομματικού σωλήνα’ και των μυστικών υπηρεσιών και με κάποιες ‘πρόθυμες αριστερές πρωτοπορίες’ να ξαναγυρίσει τον κόσμο στους καναπέδες για να υποστούν οι εργαζόμενοι μια σκληρή μακρόχρονη λιτότητα και να υποκύψουν στην ισοπεδωτική απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων αυξάνοντας την ανεργία, διπλασιάζοντας τον χρόνο ημερήσιας εργασίας των επισφαλώς εργαζόμενων και μειώνοντας δραστικά την αμοιβή της εργασίας και το ισχνό κοινωνικό κράτος. Κι όλα αυτά την στιγμή που οι σύγχρονες επιστήμες και τεχνολογίες μπορούν να εξαλείψουν οριστικά την φτώχεια από τον πλανήτη και να εξασφαλίσουν καθολική ευημερία, πραγματική δημοκρατία, κοινωνική ισότητα και οικουμενική ειρήνη με μια-δυό ώρες δημιουργική ατομική εργασία την ημέρα, υπό την προϋπόθεση, βεβαίως, ότι οι επιστήμες και η τεχνολογία θα περάσουν στον έλεγχο των αυτενεργών δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού και συνεπώς θα πάψουν να είναι εργαλεία υποδούλωσης της ανθρωπότητας στο κεφάλαιο.
Πολλοί οπαδοί, αγράμματοι ή επαγγελματίες πολιτικοί θεράποντες της συντηρητικής ιδεολογίας και της ‘δεξιάς πολιτικής’, αποδίδουν αυτή την αδυναμία των δυνάμεων της άμεσης δημοκρατίας στο υποτιθέμενο γεγονός ότι αυτές συμπεριφέρονται ως ‘όχλος’, ο οποίος ‘από την φύση του’, τάχα, αδυνατεί να αυτοκυβερνηθεί και συνεπώς η ‘μοίρα του’ είναι να τον εξουσιάζουν βασιλείς, σκοταδιστικά και εξουσιαστικά ιερατεία, ‘ηγέτες’, μεσσίες, αρχηγοί κομμάτων, λομπίστες, διάφορες διαπλεκόμενες συμμορίες και παγκόσμιοι ηγεμόνες. Αλλά και οι λεγόμενοι προοδευτικοί, δημοκράτες, ‘αριστεροί’, σοσιαλδημοκράτες, ‘κομμουνιστές’ μέχρι και κάποιοι αναρχικοί αντιμετωπίζουν τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού ως ‘μάζες’ που δεν έχουν τάχα δική τους κοινωνική συνείδηση αντίστοιχη του κοινωνικού τους Είναι και γι αυτό οφείλουν να ακολουθούν ‘φωτισμένους ηγέτες’ και ‘αριστερές’, ‘επαναστατικές πρωτοπορίες’, με αποτέλεσμα αντί να απελευθερώνονται να αλλάζουν απλώς αφεντικά. Την ίδια περίπου αντίληψη για τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού έχει και η συστημική ‘πνευματική ηγεσία’, η αστική ιντελιγκέντσια που με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο σιτίζεται στο πρυτανείο της εξουσίας, η οποία αρνείται να ξεκολλήσει από τον Πλάτωνα που δίδασκε ότι η τυραννία είναι προτιμότερη από την δημοκρατία γιατί στην δημοκρατία τάχα καταλήγουν να κυβερνούν οι δημαγωγοί και αν οι ευγενείς, οι άρχοντες και οι ‘φιλόσοφοι’ θέλουν να μην τους κυβερνάνε χειρότεροί τους, τότε είναι υποχρεωμένοι να κυβερνούν, δηλαδή, να εξουσιάζουν τις κοινωνίες αυτοί οι ίδιοι.
 Βέβαια ούτε και ο Πλάτωνας δεν όρισε την δημοκρατία με όρους Δήμου, δηλαδή κοινωνίας και γι αυτό δεν κατάφερε, προφανώς γιατί ήταν αντίθετο με τα προσωπικά και τα ταξικά του συμφέροντα, ούτε στην Ιδανική Πολιτεία του να φανταστεί μια κοινωνία χωρίς αφεντικά και δούλους. Η μακρόχρονη, αργόσυρτη και βασανιστική διαδρομή της ανθρωπότητας διαψεύδει καθημερινά τους ιδεολόγους της ανισότητας και τους προφήτες του καπιταλισμού γιατί αποκαλύπτει ότι ‘τα πάντα ρει και ουδέν μένει ως έχει’, ότι ο κόσμος εξελίσσεται και αλλάζει ασταμάτητα, πράγμα που καταγράφεται ως διαρκής προσέγγιση, στη διάσταση του ιστορικού χρόνου βέβαια, του διαχρονικού στρατηγικού στόχου των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού που δεν είναι άλλος από την κατάκτηση της κοινωνικής ισότητας, κατάκτηση που προϋποθέτει την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής και της απάνθρωπης ανισοκατανομής του κοινωνικού πλούτου. Η ιστορία διδάσκει επίσης ότι, όπως καμιά δύναμη και καμιά εξουσία δεν κατάφερε να σταματήσει την πρόοδο της ανθρωπότητας και να διαιωνίσει την βαρβαρότητά της, έτσι και ο παρακμασμένος πια καπιταλισμός δεν είναι και δεν μπορεί να γίνει η μοίρα της.
Η σημερινή παρακμιακή πραγματικότητα, ως αντικειμενική αδυναμία του καπιταλισμού να ανταποκριθεί στις ζωτικές ανάγκες της ανθρωπότητας, η πραγματικότητα των αρχών του 21ου αιώνα, όπως αυτή ορίζεται τόσο από τις δυνατότητες της σύγχρονης επιστήμης και τεχνολογίας όσο και από τις σύγχρονες ανάγκες του πλανήτη, των τοπικών κοινωνιών και της ανθρωπότητας δεν μπορεί να κρυφτεί κάτω από το χαλί, γιατί, τόσο ως ιστορική εμπειρία και συλλογική μνήμη, όσο και ως επιστημονικά έγκυρη και κοινωνικά χρήσιμη γνώση, διαμορφώνεται σταδιακά σε σύγχρονη οικουμενική ουμανιστική συνείδηση των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού και ολοκληρώνεται ως διαχρονική στρατηγική της κοινωνικής ισότητας. Στους κόλπους αυτής της ιστορικής διεργασίας οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού κατανοούν όλο και περισσότερο ότι η κοινωνική απελευθέρωσή τους προϋποθέτει πρώτα-πρώτα την απελευθέρωσή τους από την άγνοια των όρων συγκρότησης και κίνησης των κοινωνιών και της ιστορίας που τους επιβάλλουν οι σκοταδιστικοί μύθοι και η καπιταλιστική ιδεολογία και αποκρυσταλλώνονται σε δόγματα και ταμπού, σε θεσμούς, δομές και δουλείες που όλα περιστρέφονται γύρω από την λεγόμενη ‘ιερότητα της ατομικής ιδιοκτησίας’ και ιδιαίτερα της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής, που εντελώς παράλογα, βίαια, άδικα και καταχρηστικά έχει αναγορευθεί σε ‘δικαίωμα δικαιωμάτων’ πάνω και από το δικαίωμα στην ζωή και στην ελευθερία.
Από τότε που οι κοινωνίες επέτρεψαν σε κάποια από τα μέλη τους ή δεν τα απέτρεψαν από το να αποσπάσουν και να ιδιοποιηθούν μέρος της κοινής κληρονομιάς, από τότε άρχισαν οι οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές, περιφερειακές και εθνικές ανισότητες οι οποίες τελικά παίρνουν την μορφή του θανάσιμου ανταγωνισμού, των κοινωνικών συγκρούσεων, των απάνθρωπων εμφύλιων και των καταστροφικών παγκόσμιων πολέμων που στις μέρες μας καταγράφονται ως καπιταλιστική βαρβαρότητα, ως «ο θάνατός σου η ζωή μου». Αυτή η συγκεκριμένη σύγχρονη πραγματικότητα δεν μπορεί να γίνει κατανοητή και πολύ περισσότερο δεν μπορεί να ξεπεραστεί με τα πνευματικά και ιδεολογικά εργαλεία του 19ου και του 20ου αιώνα και γι αυτό χρειάζεται σύγχρονη συγκεκριμένη ανάλυση από τη σκοπιά των σύγχρονων συμφερόντων των κοινωνιών και της ανθρωπότητας, πράγμα που προϋποθέτει μια κοσμοαντίληψη απαλλαγμένη από ότι χωρίζει τους ανθρώπους, τις κοινωνίες και τα έθνη μεταξύ τους και όλοι γνωρίζουμε ότι αυτά που μας χωρίζουν ως άτομα, κοινωνίες και έθνη είναι πρωταρχικά η ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής και διανομής του κοινωνικού πλούτου και εργαλειακά και δευτερευόντως μας χωρίζουν οι κατασκευασμένες, από τις εκάστοτε και κατά τόπους εξουσίες, θρησκείες του μίσους και ταξικές ιδεολογίες του θανάτου.
Υπ’ αυτήν την έννοια και σε συνθήκες καλπάζουσας καπιταλιστικής παρακμής ο αγώνας για έναν καλύτερο κόσμο, αυτόν της κοινωνικής ισότητας, δεν μπορεί να εξαντλείται σε ικεσίες της συνδικαλιστικής, κομματικής και ‘πνευματικής’ ηγεσίας προς το κεφάλαιο και τους πολιτικούς υπαλλήλους του για δημιουργία θέσεων απασχόλησης, για καλύτερες αμοιβές και συνθήκες εργασίας που το κεφάλαιο δεν μπορεί και δεν θέλει να προσφέρει. Ο αγώνας των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού αποκτά ουσία και προοπτική μόνον όταν αποσκοπεί και επικεντρώνεται στο ξεπέρασμα όλων ανεξαίρετα των θρησκειών και στην κατάργηση της μοναδικής και αποκλειστικής αιτίας όλων των ανισοτήτων και των δεινών της ανθρωπότητας, δηλαδή της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής και διανομής του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου. Ο αγώνας των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού δεν ονειρεύεται έναν τάχα καλύτερο καπιταλισμό γιατί ο καπιταλισμός έκλεισε τον ιστορικό του κύκλο και πρέπει να ανατραπεί για να μπορέσουν οι τοπικές κοινωνίες να αναδομηθούν πάνω στην αρχιτεκτονική της κοινωνικής ισότητας και της αταξικής δημοκρατίας σε τοπικό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο. Αυτό όμως σημαίνει ότι αυτός ο αγώνας χαρακτηρίζεται και είναι ως αντίθεση αντικαπιταλιστικός και ως θέση ουμανιστικός. Ο αγώνας των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού δεν μπορεί και δεν πρέπει να πέφτει στην παγίδα ψευτοθεωριών που του επιφυλάσσουν ρόλο αντικειμένου της ιστορίας που συμπεριφέρεται ως επαίτης, γιατί ο ιστορικός ρόλος αυτών των δυνάμεων είναι να αναδειχθούν στο υποκείμενο της ιστορίας που αυτό θα αποκαταστήσει σχέσεις κοινωνικής ισότητας στη Λογική της ανεκπλήρωτης επιταγής για Ισότητα, Ελευθερία, Αδελφοσύνη, συνθήκη ικανή και αναγκαία για την οποία είναι η κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας γενικά και της ατομικής ιδιοκτησίας ειδικότερα πάνω στα μέσα παραγωγής.
Σίγουρα δεν είναι εύκολη υπόθεση να περάσουμε από τον φόβο των ‘θεών’ που αποτελούν κακόγουστα φετίχ της εξουσίας του κεφαλαίου, του βίαιου και αδίκου νόμου, από το σύνδρομο της προσωπολατρικής εξουσίας του ‘πατερούλη’ και της αυθεντίας στην αποαποικιοποίηση του μυαλού μας από σκοταδιστικά δόγματα και εξουσιαστικά ιδεολογικά ταμπού που αποσκοπούν στην απενοχοποίηση του συστήματος του κεφαλαίου και της μήτρας του της ατομικής ιδιοκτησίας. Όμως η άλλη επιλογή που μας επιφυλάσσει το κεφάλαιο σε οποιαδήποτε εκδοχή του με την βοήθεια της σύγχρονης εξουσιαστικής τεχνολογίας της υποδούλωσης είναι ο ‘προ των θυρών’ ψηφιακός Μεσαίωνας προγραμματισμένων ρομποτανθρώπων μπροστά στον οποίο θα ωχριά ο περασμένος σκοταδιστικός Μεσαίωνας των χιλίων χρόνων. Όλα αυτά σημαίνουν ότι η καμπάνα δεν χτυπάει μόνο για τους άλλους αλλά και για εμάς και συνεπώς ο καλύτερος κόσμος της κοινωνικής ισότητας και της άμεσης δημοκρατίας δεν είναι υπόθεση των άλλων, αλλά και δική μας.

enallaktikos

Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2018

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το να βρούμε και να ξεδιπλώσουμε όλη την κρυμμένη μας δύναμη






Ελκύουμε καταστάσεις, εμπειρίες, ανθρώπους, φίλους σύμφωνα με αυτά που έχουμε μέσα μας. Σύμφωνα με την κοσμοθεωρία μας σύμφωνα με τις αρχές και το αξιακό μας σύστημα σύμφωνα με το πόση αγάπη βάζουμε στα πράγματα. 

Συχνά ακούμε να λένε ότι φταίνε οι άλλοι, ότι υπάρχει μίσος, κακία, ανταγωνισμός. Και ίσως όχι άδικα. Αλλά σίγουρα υπάρχει γύρω μας και αγάπη φιλία και άνθρωποι έτοιμοι να ακούσουν μια καλή κουβέντα και να ανοίξουν την καρδιά τους. Ένα άνθρωπος γεμάτος θετική ενέργεια, γεμάτος καλοσύνη, ευγνωμοσύνη και αγάπη δεν μπορεί παρά να έλξει το καλό γύρω του. Και ακόμα να βγάλει και από τον απέναντι του τον καλύτερο του εαυτό. Διότι όλοι είμαστε κατά βάθος καλοί, άσχετα εάν οι φόβοι μας οι ανασφάλειες μας τα πάθη μας ακόμα, μας κάνουν να μπερδευόμαστε, να χανόμαστε και πολλές φορές να δείχνουμε αχάριστοι ή όχι καλοί. Αλλά δεν μπορώ να πάψω να πιστεύω στο καλό που έχει μέσα του ο κάθε άνθρωπος. Και στις ευκαιρίες που αξίζει για να συνδεθεί μαζί του.

 Η καλοσύνη η αγάπη η ευκαιρία και η συγχώρεση δεν μπορεί παρά να φέρουν θετικά αποτελέσματα. Και αυτά δεν είναι άλλα από το να έχουμε αγάπη και ευτυχία στη ζωή μας. Όταν ξέρουμε να αγαπάμε, δεν μπορεί παρά να έχουμε αγάπη στη ζωή μας και όταν ξέρουμε να σεβόμαστε, δεν μπορεί παρά να έχουμε τον σεβασμό και την εκτίμηση των άλλων.

 Έτσι και η ζωή γίνεται όμορφη, όταν έχουμε φίλους καλούς και συμπονετικούς, όταν έχουμε μια δεμένη οικογένεια, όταν ξέρουμε να ζούμε όμορφα την κάθε μας στιγμή. Ας μην περιμένουμε τα πάντα από τους άλλους χωρίς εμείς να δίνουμε αυτά που πρέπει. Ας μην θεωρούμε ότι όλα μας πάνε στραβά και εμείς δεν έχουμε κανένα μερίδιο ευθύνης. Πολλές φορές βέβαια η ίδια η ζωή μπορεί να γίνει δύσκολη, ίσως και άδικη και να χάσουμε και ανθρώπους που άλλοτε μας έδιναν ευτυχία και χαρά ή ίσως και να πληγωθούμε ή να χάσουμε την υγεία μας. Αλλά ακόμα και τότε δεν πρέπει να λιποψυχήσουμε.

 Ούτε και υπάρχει άλλος δρόμος από το να βρούμε και να ξεδιπλώσουμε όλη την κρυμμένη μας δύναμη. Και ας μην ξεχνάμε την πίστη. Αυτή που σε κάθε δύσκολη στιγμή είναι εκεί για να μας παρηγορήσει να μας δώσει δύναμη και κουράγιο.
 Χωρίς πίστη δεν υπάρχει ελπίδα και χωρίς ελπίδα δεν υπάρχει ζωή. «Μέσα από τα δάκρυα μου επιμένω ότι ο κόσμος αυτός είναι ακόμα όμορφος» – Ν. Βρεττάκος Και είναι όμορφος ο κόσμος, είναι όμορφη η ζωή. Και γίνεται ομορφότερη όταν μέσα από δάκρυα και μέσα από πόνο μαθαίνουμε να αγαπάμε και να ελκύουμε την αγάπη και την ευτυχία.

 Συγγραφέας Εμμανουέλα Ζώη

awakengr

Ας το δούμε κατάματα: ο Οργανισμός Ηνωμένων ΕΘΝΩΝ είναι ο άσπονδος εχθρός των ΕΘΝΩΝ, στο όνομα των οποίων υποτίθεται ότι δημιουργήθηκε. Σήμερα αποδεικνύεται Οργανισμός Κατεδάφισης Εθνών. ΟΚΕ , αυτό το όνομα τού πρέπει.


Εκφράζεται ευρέως η άποψη ότι το παγκόσμιο σύμφωνο του ΟΗΕ για την ασφαλή, με κανόνες και νόμιμη (τακτική) μετανάστευση προετοιμάζει την ανθρωπότητα για την Παγκόσμια Δικτατορία. Όμως η Παγκόσμια Δικτατορία είναι ήδη εδώ! Και ήδη αγνοεί παντελώς την ανθρωπότητα και χαράσσει ερήμην της το μέλλον της. Δημιουργεί (ακόμα στα χαρτιά η προσπάθεια) τον μετα-άνθρωπο, ένα κράμα ανθρώπου και ζώου, όπου οι ανθρώπινες λειτουργίες για τους “μη εκλεκτούς” περιορίζονται στα βασικά ένστικτα, έστω κι αν οι μετα-άνθρωποι επιστήμονες λειτουργούν σαν “καλοκουρδισμένα” κομπουτεράκια.  Ο μετα-άνθρωπος, αν το επιχειρούμενο σχέδιο πετύχει, θα έχει χάσει εντελώς ό,τι τον καθιστά άνθρωπο, δηλαδή την ψυχή του.
ΟΗΕ : Σκοποί και Αρχές.
Αναζήτησα τους σκοπούς του Οργανισμού Ηνωμένων ΕΘΝΩΝ, όπως αυτοί εκφράστηκαν στο ιδρυτικό του σύμφωνο (Χάρτη). Οδηγήθηκα σε άρθρο της Καθημερινής της 19/06/2011 με τίτλο: “Η ίδρυση του ΟΗΕ το 1945”, που το υπέγραφε η κ. Εμμανουέλα Δούση.
Σε αυτό αναφέρονται οι σκοποί και οι αρχές του ΟΗΕ. Χάριν συντομίας έχω περικόψει το πρώτο άρθρο, που συνεχίζεται με αυτονόητα. Πιο ενδιαφέρον να σταθούμε στις αρχές. Τις ακολουθεί σύντομη κριτική αν εκπληρώνονται ή όχι. (Τα κεφαλαία -πλην ΟΗΕ- και τα έντονα έχουν τεθεί από τη γράφουσα το παρόν άρθρο).
Οι σκοποί του Οργανισμού Ηνωμένων ΕΘΝΩΝ
Στο άρθρο 1 του Χάρτη του ΟΗΕ τονίζεται ότι τα Ηνωμένα ΕΘΝΗ έχουν σκοπό:
1. Να διατηρούν τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια …
2. Να αναπτύσσουν μεταξύ των ΕΘΝΩΝ φιλικές σχέσεις, που θα βασίζονται στον σεβασμό της αρχής των ίσων δικαιωμάτων και της αυτοδιάθεσης των λαών, και να υιοθετούν άλλα μέτρα κατάλληλα για την ενίσχυση της παγκόσμιας ειρήνης.
3. Να επιτυγχάνουν διεθνή συνεργασία για την επίλυση διεθνών προβλημάτων οικονομικής, κοινωνικής, πολιτιστικής και ανθρωπιστικής φύσεως, και για την ανάπτυξη και ενθάρρυνση του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών για όλους, χωρίς διάκριση φυλής, φύλου, γλώσσας ή θρησκείας.
4. Να αποτελούν ένα κέντρο που θα εναρμονίζει τις ενέργειες των ΕΘΝΩΝ για την επίτευξη αυτών των κοινών σκοπών.
Οι αρχές των Ηνωμένων ΕΘΝΩΝ.
Στο προοίμιο του Χάρτη των Ηνωμένων ΕΘΝΩΝ τονίζεται:
Εμείς οι λαοί των Ηνωμένων ΕΘΝΩΝ, είμαστε αποφασισμένοι:
Να σώσουμε τις επερχόμενες γενεές από τη μάστιγα του πολέμου, που δύο φορές στα χρόνια μας έφερε στην ανθρωπότητα ανείπωτη/απερίγραπτη οδύνη.
Εκπληρώνει ο ΟΗΕ την αρχή αυτή; Έχει σώσει τις επερχόμενες γενεές από το 1945 και εντεύθεν από τη μάστιγα του πολέμου; Έχει εμποδίσει να εμφανιστεί η μάστιγα στο Βιετνάμ, στο Ιράκ, στη Γιουγκοσλαβία, στην Παλαιστίνη, στη Συρία, στη Λιβύη, στην Υεμένη και όπου αλλού; Έχει κάνει το παραμικρό για να σταματήσει την παράνομη κατοχή της Κύπρου; Ή μήπως προσπαθεί και στην Κύπρο να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των “μεγάλων αφεντικών” που τον ίδρυσαν, όπως το πράττει σε κάθε άλλη περίπτωση πολέμου ή κατοχής;
– Να διακηρύξουμε εκ νέου την πίστη μας στα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, στην αξιοπρέπεια και στην αξία του ανθρώπου, στα ίσα δικαιώματα ανδρών και γυναικών, καθώς και μεγάλων και μικρών εθνών.
Δικαιώματα… δικαιώματα… δικαιώματα… Τι έκανε ο ΟΗΕ για να προστατεύσει τα δικαιώματα των παραπάνω εμπόλεμων λαών; Μόνο το “δικαίωμα” της προσφυγιάς προστατεύει για να αποτελεί το φερετζέ της λαθρομετανάστευσης. Τι έκανε ο ΟΗΕ για να προστατεύσει τα δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών που γενοκτονούνται με μύριους τρόπους  εδώ και 10 χρόνια  -και πολιτισμικά /εθνικά εδώ και 187 χρόνια, αμέσως μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια;
– Να δημιουργήσουμε τις αναγκαίες προϋποθέσεις υπό τις οποίες μπορεί να υπάρξει δικαιοσύνη και σεβασμός προς τις υποχρεώσεις που απορρέουν από συνθήκες και από άλλες πηγές του διεθνούς δικαίου.
Αν υπήρχε ο ελάχιστος σεβασμός στις αρχές του διεθνούς δικαίου, οι Έλληνες δε θα εγκαταλείπονταν στην τραγική μοίρα που τους “μαγείρεψε” η Ε.Ε. και το ΔΝΤ για να σωθούν οι Τράπεζες της Γαλλίας και της Γερμανίας. Αυτή η τελευταία έχει αφεθεί ανενόχλητη να αφαιμάζει με τη χαρακτηριστική της σκληρότητα όλο το ελληνικό οικονομικό αίμα και να το πίνει εις υγείαν του Αλέξη Τσίπρα και ολόκληρου του οικονομικο-πολιτικού κατεστημένου της Ελλάδος.
– Να συμβάλουμε στην κοινωνική πρόοδο και τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου μέσα σε μεγαλύτερη ελευθερία.
Συνέβαλε άραγε ποτέ ο ΟΗΕ στην πρόοδο και την ελευθερία(!) των απλών πολιτών της γης σε οποιαδήποτε χώρα ή ήπειρο, με μεγαλύτερο θύμα την Αφρική που την έχουν ρημάξει  (και με το σύμφωνο αυτό θα συνεχίσουν) οι πολυεθνικές; Ή ανέχεται για να μην πω ότι συντελεί στην οικονομική συνθήκη που επικρατεί σήμερα, όπου το 1% του πληθυσμού της γης κατέχει το 99% του πλούτου της;
Και γι’ αυτούς τους σκοπούς:
– Να δείχνουμε ανεκτικότητα και να ζούμε ειρηνικά ο ένας με τον άλλον σε ένα πνεύμα καλής γειτονίας.
Την ανεκτικότητα σήμερα ο ΟΗΕ την εννοεί ως δουλεία. Σκάσε πολίτη της γης, δε σου πέφτει κανένας λόγος για τίποτα και ανέξου ό,τι σου επιφυλάσσουν οι δήμιοι του Έθνους σου, της οικογένειας, της ασφάλειας, της εργασίας, των αξιών σου…
– Να ενώνουμε τις δυνάμεις μας για να διατηρήσουμε τη διεθνή ειρήνη καιασφάλεια.
Να ενώνουμε τις δυνάμεις μας για “ασφάλεια” ποιοι με ποιους ; Οι πολυεθνικές και οι Τραπεζίτες με τους λαούς, οι ελίτ της Νέας Τάξης με τον άνθρωπο του μόχθου και του μεροκάματου, οι Μπιλντερμπεργκάδες με τον άστεγο που μαχαιρώθηκε τη νύχτα;
– Να αποδεχθούμε αρχές και να καθιερώσουμε μεθόδους που θα εξασφαλίζουν ότι δεν θα χρησιμοποιείται ένοπλη βία παρά μόνο για το κοινό συμφέρον.
Εδώ έσκασε μύτη κάποια αλήθεια! Ποιο είναι το “κοινό συμφέρον” έτσι αόριστα και ασαφώς; Το συμφέρον του Έθνους μου, το συμφέρον του κάθε Έθνους μπορώ να το κατανοήσω ως έννοια. Όμως, ο ΟΗΕ να επιτρέπει ένοπλη βία για το (παγκόσμιο;) “κοινό συμφέρον” είναι κάτι οφείλει να μας βάλει σε μεγάλες σκέψεις.
Αύριο θα μας πουν ότι μας χτυπάνε με πυρηνικά ή τακτικό στρατό (ετοιμάζεται ήδη από ΕΕ!) για το “κοινό συμφέρον”. Φαίνεται ότι από τότε (1945) προετοίμαζαν τη Νέα Παγκόσμια Τάξη οι δύο επισπεύδουσες δυνάμεις για τη δημιουργία του ΟΗΕ: η Αγγλία και οι ΗΠΑ , η μητρική στοά και η θυγατέρα της.
Ας έχουμε επίγνωση ότι σε κάθε “Χάρτη” εγγράφονται οι μελλοντικοί στόχοι κάποιων που αποφασίζουν πριν από μας για εμάς. Στο “Χάρτη” της Ελληνικής Δημοκρατίας έχουν προεγγραφεί τα γνωστά λόγια της κ. Ψαρούδα Μπενάκη. Και γιατί απορούμε με τα λόγια αυτά, όταν το άρθρο 28 παρ.3 του Συντάγματος αναφέρει:
Η Ελλάδα προβαίνει ελεύθερα με νόμο που ψηφίζεται από την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών, σε περιορισμούς από την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας, (και τώρα το χρυσωμένο επικάλυμμα), εφ’ όσον αυτό υπαγορεύεται από σπουδαίο εθνικό συμφέρον, δε θίγει τα δικαιώματα του ανθρώπου …κ.α. ωραία!
Άραγε ποιο εθνικό συμφέρον είναι ισχυρότερο από το συμφέρον της εθνικής κυριαρχίας και ποιοι το κρίνουν; Είναι το άρθρο που μπορεί “ες αεί” να μας καθιστά δούλους, με την έγκριση των “γνωστών βολευτών», σε αλλότριους Οργανισμούς και συμφέροντα.
– Να προσφεύγουμε στους διεθνείς θεσμούς για να συμβάλλουμε στην οικονομική και κοινωνική πρόοδο όλων των λαών.
Λόγια του αέρα και πέπλα αραχνοΰφαντα προς κάλυψη σκοπιμοτήτων που μόλις σήμερα αποκαλύπτονται σε όλο το βάθος τους.
Επίλογος
Το παγκόσμιο σύμφωνο για την ασφαλή, “μπλα-μπλα”… μετανάστευση αποδεικνύει και καταδεικνύει ότι ο ΟΗΕ ελέγχεται πλήρως από τις παγκοσμιοποιητικές δυνάμεις της Νέας Τάξης.
Επί πλέον, και σημαντικότερο, έχει αναλάβει καθήκοντα αντιβασιλέα της Παγκόσμιας Δικτατορίας, περιμένοντας την ενθρόνιση του “Κοσμοκράτορα”!
Και αυτό το αποδεικνύει το σύμφωνο για τη μετανάστευση, όπου χάριν των “δικαιωμάτων” των μεταναστών καταργείται κάθε δικαίωμα των γηγενών των Εθνικών Κρατών στο έδαφος, στο εισόδημα , στην εργασία, στην ασφάλεια, στην κατοικία τους (αφού όλα αυτά θα αλλάξουν άρδην, αν ισχύσει το σύμφωνο αυτό) και κυρίως στο ΕΘΝΟΣ και στον πολιτισμό τους, τα οποία θα ισοπεδωθούν.
Ας μη μας παραπλανά η δήλωση ότι το σύμφωνο δεν είναι υποχρεωτικό. Τότε γιατί υπογράφεται; Απλά, εφαρμόζεται η γνωστή μέθοδος του μιθριδατισμού, σιγά-σιγά και μουλωχτά όλα επιτυγχάνονται, και τα πιο αδιανόητα. Δεύτερον, το ότι δεν το έχει καταστεί προς το παρόν υποχρεωτικό ίσως να το προστατεύει από το να προσβληθεί στα διεθνή δικαστήρια.
Βάσει ποίου εννόμου και δημοκρατικού “δικαιώματος” και βάσει ποίου Δικαίου και βάσει ποίας διεθνούς συνθήκης και βάσει ποίου Χάρτη, ο ΟΗΕ συντρίβει τα δικαιώματα των γηγενών και των ΕΘΝΩΝ τους; Μην ψάχνετε απάντηση. Δεν υπάρχει. Τα συντρίβει ελέω της προσωρινής αντιβασιλείας που του έχει αναθέσει ο προετοιμαζόμενος “Μέγας Βασιλεύς” μέχρι να ενθρονιστεί. (Μετά δε θα τον χρειάζεται!).
Συνεπώς η Παγκόσμια Δικτατορία είναι ήδη εδώ. Αν θέλετε ονομάστε την προ-δικτατορία, δεν αλλάζει κάτι. Οι σατραπείες του “Μεγάλου Βασιλέως” έχουν κανονιστεί, το ίδιο και οι σατράπες. Είναι όλοι αυτοί που συναντήθηκαν το φετινό Ιούνιο και ενέκριναν αυτό το σύμφωνο. Δε νοείται γνήσιοι ηγέτες ελευθέρων ΕΘΝΩΝ να προκρίνουν το σύμφωνο αυτό να έρθει προς ψήφιση. Τώρα μερικοί δηλώνουν ότι δε θα το ψηφίσουν. Ωστόσο ο αντιβασιλέας θα έχει την υπομονή να περιμένει την αλλαγή των ηγετών που δεν θα το ψηφίσουν. Μάλιστα θα την υποδαυλίσει, με κάθε τρόπο και μέσο. Ώστε να “εκλεγούν” σατράπες που πατάνε στο λαιμό τα Έθνη και τους λαούς στους οποίους υποτίθεται ότι ηγούνται «δημοκρατικά», τύπου Μέρκελ, Μακρόν, Τσίπρα…
Ας το δούμε κατάματα: ο Οργανισμός Ηνωμένων ΕΘΝΩΝ  είναι ο άσπονδος εχθρός των ΕΘΝΩΝ, στο όνομα των οποίων υποτίθεται ότι δημιουργήθηκε. Σήμερα αποδεικνύεται Οργανισμός Κατεδάφισης Εθνών. ΟΚΕ , αυτό το όνομα τού πρέπει.
Και το ζήτημα που τίθεται, αν δούμε κατάματα χωρίς φόβο, προκατάληψη ή πάθος την αλήθεια αυτή, είναι τι κάνουμε όσοι λαοί  θέλουμε να ζήσει το Έθνος μας και ο πολιτισμός μας απέναντι σε αυτόν τον  Οργανισμό κατεδάφισης  τους;
Ένα πρώτο βήμα είναι να καταγγελθεί παγκόσμια ότι ο ΟΗΕ έχει αποκλίνει εντελώς από το Χάρτη του και τις πρωταρχικές του διακηρύξεις και αρχές. Μπορεί να γράφτηκαν για προκάλυμμα, αλλά ωστόσο οφείλει να επιστρέψει σε αυτές ουσιαστικά και τυπικά.
Ένα δεύτερο βήμα είναι να καταγγελθεί στα διεθνή δικαστήρια το σύμφωνο για τη μετανάστευση, διότι καταπατά με εντελώς βάναυσο και αντιδημοκρατικό τρόπο τα δικαιώματα των αυτοχθόνων των διαφόρων Εθνών, οι οποίοι σε κανένα Κράτος/Έθνος από αυτά που οι ηγέτες-σατράπες θα το υπογράψουν δε ρωτήθηκαν αν επιθυμούν το σύμφωνο αυτό ή όχι. Έστω και αν δεν είναι υποχρεωτικό θα υπάρξουν ηγέτες που θα το εφαρμόσουν.
Όσο για το “σατραπάκο” Τσίπρα, όταν την Ελλάδα ελευθερωθεί το τσιπ(ρ)άκι αυτό της Ν.Τ.Π. θα πρέπει να βρει τη θέση που του αξίζει.
destoolon

Πώς μπορεί η φαντασία να μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε τους φόβους μας


Πώς μπορεί η φαντασία να μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε τους φόβους μας

Η φαντασία μας είναι ένα εξαιρετικά χρήσιμο εργαλείο. Μπορεί να μας ανακουφίσει στις δύσκολες στιγμές και να μας βοηθήσει να επιλύσουμε προβλήματα, να δημιουργήσουμε και να εξετάσουμε πιθανές πορείες δράσης.
Κάποιοι ερευνητές έχουν υποστηρίξει πως η φαντασία μας, η οποία μας δίνει την ικανότητα να εξετάσουμε διαφορετικά σενάρια, βρίσκεται στον πυρήνα αυτού που ξεχωρίζει τον άνθρωπο από τα άλλα ζώα. Επιπλέον, οι υπάρχουσες έρευνες έχουν δείξει πως αυτό που φανταζόμαστε μπορεί πραγματικά να επηρεάσει το νου και το σώμα μας.
Για παράδειγμα, μια έρευνα στο Psychological Science βρήκε πως όταν φανταζόμαστε ότι κάνουμε κάτι, ο νους και το σώμα μας ανταποκρίνονται στο περιεχόμενο σαν να ήταν πραγματική πράξη. Τώρα, νέα έρευνα από το Πανεπιστήμιο του Colorado Boulder και τη Σχολή Ιατρικής Icahn στη Νέα Υόρκη, αποδεικνύει ότι αυτό που φανταζόμαστε, ο εγκέφαλός μας το αντιλαμβάνεται σαν μια πραγματική εμπειρία. Και όπως εξηγούν οι ερευνητές, μπορούμε να καλλιεργήσουμε τη «μαγική δύναμη» της φαντασίας μας για να ξεπεράσουμε επίμονους φόβους, ακόμα και την αγχώδη διαταραχή.

Η δύναμη αυτού που φανταζόμαστε

Σε περιπτώσεις φοβίας ή αγχώδους διαταραχής, οι ψυχολόγοι συστήνουν «θεραπεία έκθεσης». Αυτή η προσέγγιση έχει στόχο την απευαισθητοποίηση ενός ατόμου από το ερέθισμα που πυροδοτεί την απόκριση φόβου, εκθέτοντάς το συνεχώς σε αυτό το ερέθισμα σε ένα όμως εντελώς ασφαλές περιβάλλον. Αυτό μπορεί να το βοηθήσει να αποσυνδέσει αυτά τα ερεθίσματα από μια αίσθηση απειλής.
Στη νέα έρευνα, οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν μαγνητική τομογραφία για να αξιολογήσουν τους εγκεφάλους των συμμετεχόντων τόσο σε πραγματικές όσο και σε φανταστικές καταστάσεις που περιλαμβάνουν δυσάρεστα ερεθίσματα. Ο σκοπός ήταν να δουν αν και πώς η φαντασία μπορεί να μας βοηθήσει τελικά να απομακρύνουμε αρνητικές συσχετίσεις. Πρόκειται για την πρώτη μελέτη σε επίπεδο νευροεπιστήμης που δείχνει πως όταν φανταζόμαστε μια απειλή, μπορούμε να αλλάξουμε τον τρόπο που αυτή αναπαρίσταται στον εγκέφαλο.
68 υγιείς συμμετέχοντες έπρεπε να συσχετίσουν έναν συγκεκριμένο ήχο με τη λήψη ηλεκτρικού σοκ, που ήταν άβολο, αλλά όχι επώδυνο. Στη συνέχεια, τους χώρισαν σε τρεις ομάδες. Στην πρώτη ομάδα, οι ερευνητές αναπαρήγαγαν τον ήχο που οι συμμετέχοντες είχαν συσχετίσει με μια δυσάρεστη σωματική εμπειρία. Στη δεύτερη ομάδα, έπρεπε να φανταστούν ότι ακούνε τον ίδιο ήχο, ενώ στην τρίτη έπρεπε να φανταστούν ευχάριστους ήχους.

Η επανάληψη μιας απειλής στη φαντασία μας

Ενώ οι εθελοντές άκουγαν ή φαντάζονταν τον ήχο, οι ερευνητές αξιολογούσαν την εγκεφαλική τους δραστηριότητα. Βρήκαν ότι η εγκεφαλική δραστηριότητα ήταν παρόμοια στους συμμετέχοντες που άκουγαν ή φαντάζονταν τον ήχο. Σε όλους τους εθελοντές ενεργοποιήθηκε κανονικά ο ακουστικός φλοιός του εγκεφάλου, αλλά και ο προμετωπιαίος φλοιός (που ενεργοποιείται σε περίπτωση έκθεσης σε κίνδυνο).
Όμως, αφού οι συμμετέχοντες άκουσαν ή φαντάστηκαν πολλές φορές αυτό τον ήχο, σταμάτησαν σταδιακά να φοβούνται. Η διαδικασία είχε εξαφανίσει τη συσχέτιση ανάμεσα στον ήχο και στη δυσάρεστη εμπειρία. Αυτό σημαίνει ότι η πραγματική και φανταστική έκθεση σε απειλή είχαν ακριβώς την ίδια εγκεφαλική αντίδραση.

Η φαντασία μας είναι ένα εξαιρετικά χρήσιμο εργαλείο. Μπορεί να μας ανακουφίσει στις δύσκολες στιγμές και να μας βοηθήσει να επιλύσουμε προβλήματα, να δημιουργήσουμε και να εξετάσουμε πιθανές πορείες δράσης.
Κάποιοι ερευνητές έχουν υποστηρίξει πως η φαντασία μας, η οποία μας δίνει την ικανότητα να εξετάσουμε διαφορετικά σενάρια, βρίσκεται στον πυρήνα αυτού που ξεχωρίζει τον άνθρωπο από τα άλλα ζώα. Επιπλέον, οι υπάρχουσες έρευνες έχουν δείξει πως αυτό που φανταζόμαστε μπορεί πραγματικά να επηρεάσει το νου και το σώμα μας.
Για παράδειγμα, μια έρευνα στο Psychological Science βρήκε πως όταν φανταζόμαστε ότι κάνουμε κάτι, ο νους και το σώμα μας ανταποκρίνονται στο περιεχόμενο σαν να ήταν πραγματική πράξη. Τώρα, νέα έρευνα από το Πανεπιστήμιο του Colorado Boulder και τη Σχολή Ιατρικής Icahn στη Νέα Υόρκη, αποδεικνύει ότι αυτό που φανταζόμαστε, ο εγκέφαλός μας το αντιλαμβάνεται σαν μια πραγματική εμπειρία. Και όπως εξηγούν οι ερευνητές, μπορούμε να καλλιεργήσουμε τη «μαγική δύναμη» της φαντασίας μας για να ξεπεράσουμε επίμονους φόβους, ακόμα και την αγχώδη διαταραχή.

Η δύναμη αυτού που φανταζόμαστε

Σε περιπτώσεις φοβίας ή αγχώδους διαταραχής, οι ψυχολόγοι συστήνουν «θεραπεία έκθεσης». Αυτή η προσέγγιση έχει στόχο την απευαισθητοποίηση ενός ατόμου από το ερέθισμα που πυροδοτεί την απόκριση φόβου, εκθέτοντάς το συνεχώς σε αυτό το ερέθισμα σε ένα όμως εντελώς ασφαλές περιβάλλον. Αυτό μπορεί να το βοηθήσει να αποσυνδέσει αυτά τα ερεθίσματα από μια αίσθηση απειλής.
Στη νέα έρευνα, οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν μαγνητική τομογραφία για να αξιολογήσουν τους εγκεφάλους των συμμετεχόντων τόσο σε πραγματικές όσο και σε φανταστικές καταστάσεις που περιλαμβάνουν δυσάρεστα ερεθίσματα. Ο σκοπός ήταν να δουν αν και πώς η φαντασία μπορεί να μας βοηθήσει τελικά να απομακρύνουμε αρνητικές συσχετίσεις. Πρόκειται για την πρώτη μελέτη σε επίπεδο νευροεπιστήμης που δείχνει πως όταν φανταζόμαστε μια απειλή, μπορούμε να αλλάξουμε τον τρόπο που αυτή αναπαρίσταται στον εγκέφαλο.
68 υγιείς συμμετέχοντες έπρεπε να συσχετίσουν έναν συγκεκριμένο ήχο με τη λήψη ηλεκτρικού σοκ, που ήταν άβολο, αλλά όχι επώδυνο. Στη συνέχεια, τους χώρισαν σε τρεις ομάδες. Στην πρώτη ομάδα, οι ερευνητές αναπαρήγαγαν τον ήχο που οι συμμετέχοντες είχαν συσχετίσει με μια δυσάρεστη σωματική εμπειρία. Στη δεύτερη ομάδα, έπρεπε να φανταστούν ότι ακούνε τον ίδιο ήχο, ενώ στην τρίτη έπρεπε να φανταστούν ευχάριστους ήχους.

Η επανάληψη μιας απειλής στη φαντασία μας

Ενώ οι εθελοντές άκουγαν ή φαντάζονταν τον ήχο, οι ερευνητές αξιολογούσαν την εγκεφαλική τους δραστηριότητα. Βρήκαν ότι η εγκεφαλική δραστηριότητα ήταν παρόμοια στους συμμετέχοντες που άκουγαν ή φαντάζονταν τον ήχο. Σε όλους τους εθελοντές ενεργοποιήθηκε κανονικά ο ακουστικός φλοιός του εγκεφάλου, αλλά και ο προμετωπιαίος φλοιός (που ενεργοποιείται σε περίπτωση έκθεσης σε κίνδυνο).
Όμως, αφού οι συμμετέχοντες άκουσαν ή φαντάστηκαν πολλές φορές αυτό τον ήχο, σταμάτησαν σταδιακά να φοβούνται. Η διαδικασία είχε εξαφανίσει τη συσχέτιση ανάμεσα στον ήχο και στη δυσάρεστη εμπειρία. Αυτό σημαίνει ότι η πραγματική και φανταστική έκθεση σε απειλή είχαν ακριβώς την ίδια εγκεφαλική αντίδραση.

enallaktikidrasi

Άνθρωπος Εποχής







Τους ανθρώπους δεν μπορείς να τους βρεις εύκολα σε αυτά που λένε ούτε σε αυτά που γράφουν, μπορείς να τους βρεις όμως σε εκείνα που σχολιάζουν, τα σχόλιά τους τούς εμπεριέχουν. Μπορείς να τους βρεις μέσα στην αντίδρασή τους και μέσα στη διαφωνία τους, καθώς και μέσα στη συμφωνία τους. Δεν μπορούν όλοι να δημιουργήσουν περιβάλλον, μπορούν όμως να κρίνουν το περιβάλλον, είτε θετικά είτε αρνητικά.

Ποιος είναι ο άνθρωπος σήμερα εν έτη 2018 προς 19; Υπάρχει πάντα ο "βαθύς λαός", ο αγράμματος και αμόρφωτος λαός, όμως το ποσοστό του μικραίνει και προβάλει ένα άλλο ποσοστό ικανό να διαμορφώνει καταστάσεις. Αυτός είναι ο μορφωμένος λαός, ο σκεπτόμενος λαός. Αυτό δεν σημαίνει πως είναι λιγότερο σκοτεινός, ο μορφωμένος λαός δεν ζει ακριβώς στο σκοτάδι αλλά στο λυκαυγές.

Είναι πιο ενημερωμένος, πιο καταρτισμένος, αλλά λιγότερο σοφός από τον βαθύ λαό. Το νέο κύμα λαού είναι εγκεφαλικό και πιστεύει στο μυαλό, έχει βέβαια παρεξηγήσει την εξυπνάδα αν και την έχει ψηλά στις αξίες και έννοιες όπως καρδιά, απλότητα, αγαθότητα και καλοσύνη... τις θεωρεί κάπως αναχρονικές και περασμένες.
Για τον μορφωμένο σκεπτόμενο λαό, σήμερα αξία έχει η ατάκα. Η ατάκα, βρίσκεται σε μια πνευματική κορφή, είναι σύντομη, περιεκτική και σπιρτόζα, χαρίζει στο διάβασμά της μια μικρή σύντομη απόλαυση, κάτι σαν ικανοποίηση, δηλαδή κάτι σαν σπίθα φωτός κι ύστερα σβήνει και περνά.
Η πνευματική κορυφή που παράγει την ατάκα δεν είναι η βαθιά ελεύθερη πνευματική κορυφή, είναι μια εγκεφαλική κορυφή καθημερινής χρήσεως που διεκπεραιώνει εργασίες. Κάτω από την πνευματική κορυφή της ατάκας χάσκει το κενό.

Η ατάκα στις μέρες μας γίνεται ακόμα και ποίηση, ένα παιγνίδισμα με τις λέξεις δηλαδή που ελαφρώς συναρπάζει αλλά δεν κρατάει. Μια γυναίκα έγραφε σε σχόλιό της για μια ποιήτρια, τη λατρεύω, βρίσκω πάντα σε αυτήν την ψυχολογία μου και τα προβλήματά μου. Τα βρίσκει και μετά τελεία. Της αρκεί που τα βρίσκει κι αυτό είναι σημαντικό. Όμως μετά τίποτα, μαύρο. Τα βρίσκει από μια ανάγκη να τα κάνει στη συνείδησή της γνωστά. Όμως κι αυτό έχει έναν σκοπό. Αφού τα κάνεις γνωστά τα λύνεις. Όμως όχι, στην εποχή μας περισσότερο αρκεί να τα κάνεις γνωστά, να τα αναγνωρίσεις. Όμως αυτό δεν είναι τελικό στάδιο, το θέμα είναι τί κάνεις με τα προβλήματά σου. Τίποτα είναι η γενικότερη σιωπηλή απάντηση, απλά τα αναγνώρισα, κι αυτή μοιάζει να είναι τελική απάντηση.

Κάτι άλλο που εκτιμά ο μορφωμένος λαός είναι το χιούμορ. Συνηθίζει να λέει, οι έξυπνοι άνθρωποι έχουν χιούμορ, μέχρι και γκόμενα βγάζεις με το χιούμορ. Βέβαια, λίγοι μπορούν να σκύψουν να δουν στο χώρο παραγωγής χιούμορ, τι τραγωδία διαδραματίζεται εκεί. Φτάνει όμως στην επιφάνεια μια χιουμοριστική ατάκα, από πού ξεκινά αυτή, μέσα από πια δίκοπα μαχαίρια παραμένει άγνωστο και μυστήριο.

Ο μορφωμένος λαός θεοποιεί τη σκέψη, δεν ξέρει ακόμα πως η σκέψη είναι το πρόβλημά του, έχει τη σκέψη ψηλά, δεν ξέρει πως η σκέψη τον κρατά χαμηλά και βουλιαγμένο. Και πως η υψηλή ζωή του είναι η καρδιά και ο νους και η απελευθέρωσή του από την ίδια του τη σκέψη.

Αυτό που χαρακτηρίζει έντονα τον μορφωμένο λαό είναι ο συντονισμός, το έχω δει να λειτουργεί σαν κύμα. Είναι απίστευτο με ποιο τρόπο προγραμματίζεται η σκέψη. Κατά κύματα χιλιάδες άνθρωποι, χωρίς περισυλλογή, επιβραβεύουν ή κατακρίνουν, κάτι που κατά το κοινός θεωρείται καλό ή κακό. Το κάνουν χωρίς να το εξετάσουν, σαν μια συνήθεια. Και οι δύο τάσεις παρουσιάζονται απόλυτες και έντονες αλλά και σκοταδιστικές.

Κάτω από τη ζωή της σκέψης κρύβεται πόνος, θλίψη και κατάθλιψη. Όταν η ζωή ζει σε ένα τέτοιο περιβάλλον είναι σκληρή και η καρδιά σκληραίνει. Στο μέλλον κάτι θα διαφανεί ως απόλυτα καλό, και κάτι άλλο ως απόλυτα κακό. Διόλου δεν θα εκπλαγώ αν στο κοντινό μέλλον, οι άνθρωποι απαιτήσουν ομαδικά, σκληρές τιμωρίες για ορισμένες συμπεριφορές. Που ίσως να αξίζουν τη σκληρή τιμωρία, ίσως πάλι όχι.

Θρησκεία.

Οι άνθρωποι στις μέρες μας, παρουσιάζουν την ψυχολογία να είναι αντιχριστιανικοί, όχι αντίχριστοι, αλλά μόνο αντιχριστιανικοί. Αντί δηλαδή και αντίθετα, σε ό, τι έχουν μάθει και αισθάνονται χριστιανισμό. Γιατί είναι άλλο πράγμα ο Χριστός και η διδασκαλία του και άλλο ο χριστιανισμός, αυτό είναι ξεκάθαρο σε κάθε ερευνητή της ιστορίας και ο διαχωρισμός σαφείς. Οι άνθρωποι λοιπόν είναι αντί σε ό,τι νομίζουν κι όχι σε ό,τι ξέρουν. Αν μάθαιναν, μπορεί να ήταν υπέρ σε όσα ξέρουν και να μην είχαν μέσα τους σύγκρουση. Αλλά για να μάθουν χρειάζεται να ξεχάσουν όσα νομίζουν.

Ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία δεν υπήρξε τέτοιος μαζικός πόθος για αφύπνιση. Ποτέ ο άνθρωπος δεν υπήρξε τόσο καθολικά αποπροσανατολισμένος, ποτέ το παρελθόν δεν υπήρξε τόσο ανίσχυρο στην φυλακή του. Ποτέ η θάλασσα δεν ήταν τόσο τρικυμιώδεις και το κολύμπι τόσο δυναμικό. Ποτέ η ζωή δεν έδωσε τόσο ισχυρά σημάδια νίκης και ποτέ το φως δεν χτύπησε τόσο αλύπητα.

Από όλες τις κορυφές κατεβαίνει στην κοιλάδα φως. Μετά από αυτή την εποχή… η ανθρωπότητα δεν είναι ποτέ ξανά ίδια. Τα θεμέλια του κόσμου τρίζουν!

Πρώτα θα πάμε αντί, πριν πάμε σε οποιοδήποτε υπέρ!
Και ο καθένας να είναι βέβαιος, πως θα πάμε αντί του Χριστού πριν πάμε υπέρ Του! Γιατί ο Χριστός είναι στο τελικό ανθρώπινο βάθος, και καταλήγουμε υπέρ του βάθους μας κολυμπώντας αντίθετα στο βάθος μας.



triala

Τα Πρωτόκολλα και οι Συμφωνίες που καθορίζουν τα Ελληνοαλβανικά Σύνορα!


Διαβάζουμε και ακούμε το τελευταίο χρονικό διάστημα, δημόσιες δηλώσεις του πρόσφατα παραιτηθέντος Υπουργού Εξωτερικών, για εθνικά θέματα που άπτονται της ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ της χώρας. Θέματα τα οποία πρέπει να συζητούνται ΜΟΝΟ στα δημοκρατικά θεσμοθετημένα όργανα της Πολιτείας και όχι δημόσια,δηλώνοντας:

«Ο στρατός αρνείται να αναγνωρίσει τα σύνορα Ελλάδας-Αλβανίας. Ο στρατός πρέπει να κάνει κάποιες ενέργειες για να εκφραστεί η αναγνώριση των συνόρων και δεν τις κάνει…Υπάρχουν δυνάμεις στην Ελλάδα που δεν αναγνωρίζουν το πρωτόκολλο της Φλωρεντίας, των Παρισίων, οι οποίοι ανατρέχουν σε πρωτόκολλα του 1914, όπως είναι αυτό της Κέρκυρας, το οποίο δεν είναι νομικώς ζωντανό».

Η δήλωση του Πρώην Υπουργού Εξωτερικών παρουσιάζει ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας μας δεν υφίστανται πολιτικό έλεγχο και ότι προβαίνουν σε ενέργειες που υπερβαίνουν τις συνταγματικές αρμοδιότητές τους. Δήλωση έντονα υπονομευτική και δυσφημιστική για τις Ένοπλες Δυνάμεις και τους δημοκρατικούς θεσμούς της χώρας.

Επίσης εκτιμώ, με όλο τον σεβασμό προς τον θεσμό του Υπουργού Εξωτερικών, ότι είναι τελείως ρηχή, επιφανειακή, ιδεοληπτική και αυθαίρετη η επιχειρούμενη από την πλευρά του ερμηνεία των Διεθνών Συνθηκών και Πρωτοκόλλων, που αφορούν το Εθνικό θέμα της Βορείου Ηπείρου και της εκεί Ελληνικής Μειονότητας. Ερμηνεία που είναι βέβαιο ότι θα αξιοποιηθεί ανάλογα από τους ενδιαφερόμενους γείτονες στο απώτερο μέλλον, διότι γίνεται από Πρώην Υπουργό Εξωτερικών της χώρας.

Επιπλέον όλοι πρέπει να γνωρίζουν ότι η ΑΠΟΣΤΟΛΗ των Ένοπλων Δυνάμεων είναι η προστασία της εδαφικής ακεραιότητας, της εθνικής ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας της χώρας, εναντίον οποιασδήποτε επίθεσης η απειλής καθώς και η υποστήριξη των Εθνικών Συμφερόντων, όπως καθορίζονται στην Πολιτική Εθνική Άμυνα.

Οι Ένοπλες Δυνάμεις υλοποιούν τους στόχους της Πολίτικης Εθνικής Άμυνας, εφαρμόζοντας μια συνεχώς επικαιροποιημένη στρατηγική εθνικής ασφάλειας και άμυνας, ακρογωνιαίος λίθος της οποίας είναι η προάσπιση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, ο σεβασμός των ΔΙΕΘΝΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ και ΣΥΝΘΗΚΩΝ, η τήρηση του διεθνούς δικαίου και η ειρηνική επίλυση των διαφόρων.

Οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας μας είναι προσηλωμένες στην ΑΠΟΣΤΟΛΗ τους και ΜΟΝΟ και είναι φρόνιμο να αποφεύγονται υπονοούμενα και κατηγορίες… για να καλύψουμε προσωπικές πικρίες και κομματικές διαμάχες… Όμως είναι εθνικά ωφέλιμο να γνωρίζουν, χρονικά, οι Έλληνες, την εξέλιξη του παραμελημένου Βορειοηπειρωτικού ζητήματος.

Η Βόρειος Ήπειρος απελευθερώθηκε από τον τουρκικό ζυγό το 1913 μαζί με την υπόλοιποι Ήπειρο. Δυστυχώς όμως οι Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής αυτής παρασύρθηκαν από την Ιταλία και Αυστροουγγαρία και ίδρυσαν το ανύπαρκτο μέχρι τότε αλβανικό κράτος, στο οποίο προσαρτήθηκε με το πρωτόκολλο της Φλωρεντίας (17 Δεκ. 913), ολόκληρος η Βόρειος Ήπειρος. Η απόφαση αυτὴ γνωστοποιήθηκε στην ελληνικὴ κυβέρνηση στις 13 Φεβρουαρίου 1914. Στην ίδια απόφαση περιλαμβανόταν και η κατακύρωση στην Ελλάδα των νήσων του Αιγαίου (πλὴν Ίμβρου και Τενέδου) με την προϋπόθεση να αποχωρήσουν τα ελληνικὰ στρατεύματα από την Βόρειο Ήπειρο.

Με βάση τη Συνθήκη Ειρήνης του Λονδίνου, της 30ης Μαΐου του 1913, ανατέθηκε στις Μεγάλες Δυνάμεις η ρύθμιση των συνόρων της Αλβανίας και στις 29 Ιουλίου του ίδιου χρόνου, η πρεσβευτική συνδιάσκεψη κατέληξε με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου στην ανακήρυξη της Αλβανίας σε ανεξάρτητο κράτος, χωρίς όμως να καθορίσει τα όριά της. Συγκροτήθηκε επιτροπή από αντιπροσώπους των έξι Μεγάλων Δυνάμεων για ρύθμιση των συνόρων της.

Για την συγκρότηση του νεοσύστατου κράτους της Αλβανίας, οι εκπρόσωποι των «Μεγάλων Δυνάμεων» δεν έλαβαν υπόψη τους για ευνόητους λόγους, την εθνική ταυτότητα του ντόπιου πληθυσμού, αλλά μόνο τη γλωσσική σύνθεση, με αποτέλεσμα περιοχές που κατοικούνταν από Έλληνες βλάχοφωνους, αλβανόφωνους κλπ. να δοθούν στο μελλοντικό Αλβανικό κράτος. Στο πλευρό της Ιταλίας και της Αυστροουγγαρίας και σε βάρος της χώρας μας, τάχθηκε και η Ρουμανία, ο πρεσβευτής της οποίας ζήτησε από τη Συνδιάσκεψη «… όπως πάσαι αι μεταξύ Ιωαννίνων, Μετσόβου, Γρεβενών, του όρους Γράμμου και Κορυτσάς χώρες, συσσωματωθούν μετά της Αλβανίας…». Τις θέσεις αυτές υποστήριξαν επίσης η Τουρκία και η Βουλγαρία…

Την ίδια περίοδο, μεγάλα συλλαλητήρια έγιναν σ” όλες τις μεγάλες πόλεις της Βορείου Ηπείρου για ένωση με την Ελλάδα, χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Πολλά μέλη της Διεθνούς Επιτροπής, εξέφραζαν την αγανάκτησή τους για τη συμπεριφορά και τις επιδιώξεις των εκπροσώπων της Ιταλίας και της Αυστροουγγαρίας, οι οποίοι είχαν αποφασίσει να δημιουργήσουν μια «μεγάλη» (για τα δεδομένα του 1913) Αλβανία . Ο Άγγλος συνταγματάρχης Murray, στις 25/11/1913 στην Κορυτσά, είπε προς τα μέλη της Επιτροπής, αγανακτισμένος και αηδιασμένος απ” όσα συνέβαιναν: «Δεν θέλω να γελοιοποιήσω τους κυρίους της Διεθνούς Επιτροπής, γιατί το σφάλμα δεν ήταν δικό τους αλλά των Μεγάλων Δυνάμεων, οι οποίες τους έφεραν σε τόσο δύσκολη κατάσταση».

Στις 27/11/1913,η επιτροπή συνεδριάζει για τελευταία φορά στο Αργυροκάστρου, εν μέσω επεισοδίων και αποχώρησε για την Φλωρεντία, όπου και υπογράφει το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας στις 17/12/1913 , που καθόριζε τα σύνορα (όριο γραμμή) μεταξύ Ελλάδος και Αλβανίας.

Εκεί, οι εκπρόσωποι της Γαλλίας και της Ρωσίας, οι οποίοι είχαν πειστεί για την τεράστια αδικία σε βάρος της Ελλάδας αντέδρασαν έντονα. Όμως, η επιμονή της Αυστροουγγαρίας και της Ιταλίας με τη συνδρομή της Γερμανίας και η ανοχή της Μεγάλης Βρετανίας, είχαν σαν αποτέλεσμα να υπογραφεί το περιβόητο Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας.

Με το Πρωτόκολλο αυτό της Φλωρεντίας της 17/12/1913, οι Βόρειες περιοχές της Ηπείρου μετονομάστηκαν «Νότιος Αλβανία», οι δε Έλληνες Ηπειρώτες «Ελληνική Μειονότητα». Αξίζει να επισημάνουμε ότι την εγκληματική αυτή απόφαση των Μ. Δυνάμεων κατεδίκασε και ο ίδιος ο – τότε πρεσβευτής της Γερμανίας – Πρίγκηπας Λιχνόβσκι και μέλος της Πρεσβευτικής Διάσκεψης του Λονδίνου, ο οποίος στα απομνημονεύματά του, που δημοσιεύτηκαν το 1918, μεταξύ των άλλων αναφέρει και τα εξής: «Εις το μεγαλύτερο μέρος της Αλβανίας ο πολιτισμός είναι ελληνικής προελεύσεως. Εις το νότιο τμήμα της χώρας (Β. Ήπειρος), αι πόλεις είναι απολύτως ελληνικαί. Η προσάρτησις συνεπώς των «Αλβανών» τούτων, κατά το πλείστον Ορθοδόξων ή μουσουλμάνων εις την Ελλάδα ήτο η καλυτέρα και φυσικοτέρα λύσις».

Οι κάτοικοι όμως της Βορείου Ἠπείρου ποτὲ δεν αποδέχτηκαν το επαίσχυντο αυτό πρωτόκολλο. Έτσι στις 17 Φεβρουαρίου 1914 οι Μητροπολίτες Δρυϊνουπόλεως Βασίλειος και Κονίτσης Σπυρίδων συγκάλεσαν στο Αργυροκάστρο πανηπειρωτικὴ συνέλευση και ανακήρυξαν την αυτονομία της Βορείου Ηπείρου. Τότε σχηματίστηκε η πρώτη κυβέρνηση με πρωθυπουργὸ τον Γεώργιο Χρηστάκη Ζωγράφο.

Αλβανικές δυνάμεις με επικεφαλείς Ολλανδούς αξιωματικούς επιτίθενται για να διαλύσουν την νεοσύστατη πολιτεία. Ήταν τόσο ζωντανὸ το αγωνιστικὸ φρόνημα των Βορειοηπειρωτών, ώστε σε τρεις μήνες οι αλβανικὲς δυνάμεις νικήθηκαν κατὰ κράτος και απομακρύνθηκαν από τα ελληνικά εδάφη της Βορείου Ηπείρου.

Στις 17 Μαΐου 1914 υπογράφεται το πρωτόκολλο της Κέρκυρας με το οποίο αναγνωρίστηκε η ελληνικότητα και η αυτονομία της Βορείου Ηπείρου και παραχωρούνται στους Βορειοηπειρώτες συγκεκριμένα διοικητικά, θρησκευτικὰ και εκπαιδευτικά δικαιώματα, ελευθερία γλώσσας και άλλες μεταβατικής φύσεως ρυθμίσεις. Πρόκειται για ένα πρωτοποριακὸ για την εποχή του κείμενο στον τομέα των συλλογικών δικαιωμάτων.

Με την υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας ,τερματίστηκαν οι ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ αλβανικής χωροφυλακής-ατάκτων και Βορειοηπειρωτών (Ιερών Λόχων). Η κυβέρνηση της Β. Ηπείρου αξίωνε να εγκριθούν και να εγγυηθούν για το Πρωτόκολλο οι Μεγάλες Δυνάμεις. Τελικά στις 1 Ιουνίου οι πρεσβευτές των έξι Μεγάλων Δυνάμεων, στην Αθήνα, ανακοίνωσαν στον Έλληνα Υπουργό Εξωτερικών ότι οι κυβερνήσεις τους επικύρωσαν αυτή την συμφωνία και λίγες μέρες αργότερα η αλβανική κυβέρνηση αποδέχτηκε τελικά την συμφωνία και απέδωσε το επίσημο έγγραφο του πρωτοκόλλου στις 23 Ιουνίου 1914 στην αυτόνομη κυβέρνηση. Λίγες μέρες αργότερα η αποδοχή της συμφωνίας ανακοινώθηκε στην Διεθνή Επιτροπή Ελέγχου.

Προτού όμως τεθεί το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας σε εφαρμογή, κηρύχθηκε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας δεν αναιρέθηκε ποτέ από κάποια μεταγενέστερη συνθήκη. Κάποιοι ισχυρίζονται πως δεν έχει πλέον ισχύ. Η ισχύς μίας διεθνούς συμφωνίας πηγάζει όχι τόσο από το αν είναι νέα ή παλαιά, αλλά από την αποφασιστικότητα, την θέληση και την ισχύ για να επιβληθεί η εφαρμογή της. Παράδειγμα, το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας είναι του έτους 1913 και το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας του έτους 1914. 5 μήνες χωρίζουν το ένα από το άλλο. Το πρώτο βρίσκεται σε πλήρη ισχύ, το δεύτερο όμως όχι.

Στις 28 Ιουνίου 1914 δολοφονείται στο Σαράγιεβο ο διάδοχος του Αυστριακού θρόνου Αρχιδούκας Φερδινάνδος και η σύζυγός του. Η Αυστρία κατηγορεί ως υπεύθυνη την Σερβία και της κηρύσσει τον πόλεμο. Είναι η έναρξη του 1ουΠαγκοσμίου Πολέμου. Αυτό αλλάζει ριζικά τα πάντα. Τον Οκτώβριο του 1914 οι Μεγάλες Δυνάμεις με την ανοχή της Ιταλίας έδωσαν εντολὴ στην Ελλάδα να ανακαταλάβει και στρατιωτικὰ τη Βόρειο Ήπειρο. Αυτὸ έγινε για δύο λόγους: Πρώτον για την εκεί επιβολὴ της τάξεως και δεύτερον για να έχουν την Ελλάδα με το μέρος τους στον πόλεμο. Έτσι τον Οκτώβριο του 1914 τα ελληνικὰ στρατεύματα επανήλθαν στη Βόρειο Ήπειρο και έμειναν εκεί μέχρι το καλοκαίρι του 1916.

Τον Μάρτιο του 1916 η Ελλάδα κηρύσσει την ένωση της Βορείου Ηπείρου με την μητέρα πατρίδα και Βορειοηπειρώτες βουλευτές εγκαθίστανται στα έδρανα της βουλής των Ελλήνων. Δύο νομοί, Αργυροκάστρου και Κορυτσάς δημιουργούνται και όλες οι ελληνικές αρχές εγκαθίστανται παντού.

Δυστυχώς όμως οι διαρκείς παρεμβάσεις της Ιταλίας και ο διχασμὸς του Έθνους συνέβαλλαν στο να παραδοθεί και πάλι η Βόρειος Ήπειρος στην Αλβανία με την πρεσβευτικὴ διάσκεψη των Παρισίων (9 Νοεμβρίου 1921), που επέβαλε το μεθοριακὸ καθεστώς του πρωτοκόλλου της Φλωρεντίας (1913). Την απόφαση αυτὴ επικύρωσε και δεύτερο πρωτόκολλο που υπογράφτηκε μεταξὺ των ενδιαφερομένων χωρών το 1926 πάλι στη Φλωρεντία.

Οι συνεχείς αθετήσεις από την πλευρὰ της Αλβανίας των συμφωνιών του πρωτοκόλλου της Κέρκυρας ανάγκασαν την Ελλάδα να προσφύγει στο Διεθνὲς Δικαστήριο της Χάγης, το οποίο καταδίκασε την αλβανικὴ τακτικὴ τον Απρίλιο του 1933. Αυτὸ είχε ως συνέπεια να αναγκασθεί η αλβανικὴ κυβέρνηση να συμμορφωθεί με την απόφαση αυτή.

Γενικὰ η εθνική συμφορά του 1922 απορρόφησε εξ ολοκλήρου το ενδιαφέρον της ελληνικής κυβέρνησης με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν στη Βόρειο Ήπειρο τέτοιες καταστάσεις, που κάθε άλλο παρά ευνοούσαν την ενσωμάτωση του τμήματος αυτού στο ελληνικό κράτος. Η αμφισβήτηση των ελληνοαλβανικών συνόρων, συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια.

Στις 9/11/1921, η Πρεσβευτική Διάσκεψη αποφάσισε την οριστική ενσωμάτωση της Β. Ηπείρου στην Αλβανία. Η απόφαση υπογράφτηκε από τους αντιπροσώπους των κυβερνήσεων Μ. Βρετανίας, Ιταλίας, Γαλλίας και Ιαπωνίας. Με την απόφαση της ίδιας Πρεσβευτικής Διάσκεψης, αποφασίστηκε η σύσταση διασυμμαχικής τετραμελούς επιτροπής για τη διαχάραξη των νοτίων και νοτιοανατολικών συνόρων της Αλβανίας. Η επιτροπή αυτή, είχε επικεφαλής τον Ιταλό στρατηγό Tellini (Τελίνι). Η δολοφονία του Τελίνι και της ακολουθίας του από αγνώστους κοντά στην Κακαβιά στις 27/8/1923, είχε σαν αποτέλεσμα να διακοπούν οι εργασίες της .Στα τέλη Μαρτίου 1924, η επιτροπή τελικά ολοκλήρωσε τις εργασίες της και υπέβαλε το πόρισμά της στην Πρεσβευτική Διάσκεψη, η οποία, μετά από πιέσεις της Ιταλίας, στις 19/4/1924, ανακοίνωσε στον Έλληνα πρεσβευτή στο Παρίσι, ότι η Ελλάδα έπρεπε να δώσει στην Αλβανία, εκτός της Βορείου Ηπείρου, και πρόσθετο ελληνικό έδαφος κοντά στις Πρέσπες! Έτσι, 14 ελληνικά χωριά ,που από το 1912 βρισκόταν υπό ελληνική διοίκηση, παραχωρήθηκαν στην Αλβανία.

Εδώ να επισημάνω ότι μερικά χρόνια αργότερα, ο Ανδρέας Μιχαλακόπουλος, ως Υπουργός Εξωτερικών ,επιδιώκοντας την επανάκτησή των χωριών των Πρεσπών, μετά από εντολή του πρωθυπουργού, τότε, Ελευθέριου Βενιζέλου, απευθύνθηκε στον Γάλλο Υπουργό Εξωτερικών Μπριάν (Aristide Briand), τιμημένο με Νόμπελ Ειρήνης το 1926 μάλιστα, και πήρε την εξής κυνική απάντηση: «Μην ανησυχείτε κύριε Μιχαλακόπουλε! Ασφαλώς θα βρεθεί κάποια λύση. Ή θα δοθούν τα χωριά σε εσάς και οι κάτοικοι τους εις τους Αλβανούς ή θα δοθούν τα χωριά στους Αλβανούς και σε εσάς οι κάτοικοι».

Η οριστική επιδίκαση της Β. Ηπείρου στην Αλβανία, επικυρώθηκε στις 27/11/1925 με το Δεύτερο Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας, που υπογράφτηκε από τους: Στρατηγό Pietro Cazzera (Ιταλός), Συνταγματάρχη I.A. Ordioni (Γάλλος), Αντισυνταγματάρχη F. Giles (Βρετανός) και τον Έλληνα Αντισυνταγματάρχη Χρήστο Αβραμίδη.

Για την δημιουργηθείσα κατάσταση στην Βόρειο Ήπειρο, ο Γάλλος πρωθυπουργός , Κλεμανσό, έγραφε στην παρισινή εφημερίδα «L” Homme Libre» («Ελεύθερος Άνθρωπος»), τα εξής συγκλονιστικά: «Ιδού 350.000 αληθινοί Έλληνες διανεμόμενοι εις χωρία των οποίων και μόνο τα ονόματα δηλώνουν την ελληνικήν καταγωγήν. Κατόρθωσαν να κρατήσουν την εθνικότητα των εναντίον των Τούρκων και όταν έφθασαν τα ελληνικά στρατεύματα προς απελευθέρωσίν των εκ του Οθωμανικού ζυγού, τους είπον και τους επανέλαβον ότι τώρα ήτο οριστική η αποκατάστασίς των εις την πατρίδα. Διότι αρχικώς θέμα της κυβερνήσεως των Αθηνών και της διπλωματίας της ήτο η επιστροφή ολοκλήρου της Ηπείρου στην Ελλάδα. Και ξαφνικά, χωρίς καμιά προπαρασκευήν, χωρίς να λάβουν δια τους δυστυχείς αυτούς πληθυσμούς καμίαν εγγύησην… καληνύχτα σας, αγαπητοί συμπατριώται και καλήν τύχην με τους ληστάς Αλβανούς!!».

Το 1940 ο ελληνικός στρατός, μετά την απόκρουση της ιταλικής επιθέσεως, ανακατέλαβε τη Βόρειο Ήπειρο, την οποία απελευθέρωσε για τρίτη φορά. Δυστυχώς όμως το μαρτυρικό αυτό τμήμα ατύχησε και αυτή τη φορά. Ο ελληνικός Στρατός απεχώρησε μετά την εισβολή των Γερμανών.

Μέτα τη λήξη του Β” Παγκοσμίου πολέμου τα σύνορά της Αλβανίας τέθηκαν υπό διεθνή αναθεώρηση, ύστερα από αίτηση της Ελληνικής κυβέρνησης. Με το θέμα αυτό ασχολήθηκε η Διάσκεψη των 21 εθνών που έγινε στο Παρίσι. Στη συνεδρία της 30 Αυγούστου 1946 έγιναν οξύτατες συζητήσεις, λόγω αντιδράσεως του Σοβιετικού Υπουργού Εξωτερικών Μολότωφ, ο οποίος πέτυχε τελικά την παραπομπή του ζητήματος στο Συμβούλιο των τεσσάρων Υπουργών Εξωτερικών των Μεγάλων Δυνάμεων. Στη Διάσκεψη των τεσσάρων Υπουργών των Εξωτερικών στη Νέα Υόρκη, συμφωνήθηκε ότι η απόφαση για τη Βόρειο Ήπειρο θα ληφθεί μετά την υπογραφή της συνθήκης ειρήνης με την Αυστρία και την Γερμανία. Η συνθήκη ειρήνης με την Αυστρία υπογράφηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1955. Η συνθήκη ειρήνης με την Γερμανία υπογράφηκε στη Μόσχα στις 12 Σεπτεμβρίου 1990 , γεγονός που οδήγησε στην ένωση των δυο Γερμανιών. Για την Βόρειο Ήπειρο ουδεμία απόφαση, ουδεμία συζήτηση… μέχρι σήμερα.

Το 1987 έγινε, μονομερώς , με δήλωση του τότε Έλληνα Υπουργού Εξωτερικόν, η άρση της εμπολέμου καταστάσεώς μεταξύ Ελλάδος και Αλβανίας , που ίσχυε από το 1940 , χωρίς να υπογράφει συνθήκη ειρήνης , που να διασφαλίζει τα εθνικά δίκαια και τα ανθρώπινα δικαιώματα των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου. Δεν τηρήθηκε η αρχή του διεθνούς δικαίου, που προβλέπει ότι η εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ δυο εμπόλεμων κρατών τερματίζεται με συνθήκη ειρήνης , η οποία ρυθμίζει όλες τις εκκρεμότητες μεταξύ των δυο αντιπάλων κρατών.

Το Βορειοηπειρωτικό, ως εθνικό θέμα ιστορικά, παρόλο ότι είχε τις περισσότερες ευκαιρίες, από τα άλλα εθνικά θέματα, δυνατότητες να λυθεί ευνοϊκά για την χώρα μας, εν τούτοις δεν έγινε εφικτό αυτό λόγω των γεωστρατηγικών και γεωπολιτικών συμφερόντων των Μεγάλων Δυνάμεων, του δημιουργηθέντος διπολικού συστήματος διακυβέρνησης του Κόσμου, αλλά και ορισμένες φορές λόγω όχι δυναμικής απαίτησης της ελληνικής διπλωματίας, αν και η χώρα μας ήταν πάντοτε με το μέρος των νικητών, με τεράστια συνεισφορά και στους δυο Παγκόσμιους πολέμους.

Μέτα την παραπομπή του θέματος στο Συμβούλιο των τεσσάρων Υπουργών των Εξωτερικών, δεν έγινε καμία ουσιαστική ενέργεια από την πλευρά της Ελλάδος. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να οδηγηθεί το Βορειοηπειρωτικό σε πλήρη αποτελμάτωση.

Όπως παρατηρεί σύγχρονος ιστορικός το Βορειοηπειρωτικὸ ζήτημα εξελίχθηκε σε δίπρακτο δράμα, του οποίου η μεν πρώτη πράξη παίχθηκε στα πεδία των μαχών και κατάληξε σε νικητήριο θρίαμβο, ενώ η δεύτερη πράξη εκτυλίχθηκε στα σκοτεινά παρασκηνικά της διπλωματίας και μεταβλήθηκε σε εθνική τραγωδία, που αναμένει ακόμη την προσήκουσα κάθαρση…

Γενικά χρειάζεται και για το μεγάλο αυτό εθνικό μας πρόβλημα, σωστή εθνική στρατηγική και υπεύθυνη αντιμετώπιση, γιατί «οι καιροί οι μενετοί» και οι ιστορικές συνθήκες είναι πολύ ρευστές και επικίνδυνες .


*Ο κ. Κωνσταντίνος Ζιαζιάς είναι Επίτιμος Α/ΓΕΣ Στρατηγός ε.α.


thesecretrealtruth