Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2014

Μια απίστευτη ιστορία ! Το πείραμα ενός Δήμαρχου σε μια κρίσιμη εποχή φτώχειας και ανεργίας…






Worgl ( Βέρλγκ ), ένας πρωτότυπος Δήμαρχος ! 

Γιατί...
από μικρό κι΄ από "τρελό" μαθαίνεις τήν αλήθεια...




Συνήθεια τόχουμε εμείς οί άνθρωποι όταν μας περιζώσουν τα προβλήματα, και μάλιστα τα υγείας και τα οικονομικά ( μια και το ένα φέρνει το άλλο…) να προσπαθούμε να διαφύγουμε με καινοτόμους «εφευρέσεις» στον χώρο του εμπορίου, των έργων,  και της οικονομίας, με την ελπίδα  και το όνειρο μιάς απίστευτης ανάπτυξης…

Αυτό το παρακάτω κείμενο λοιπόν, πού εντοπίσαμε στο διαδίκτυο, ίσως θα έπρεπε να αποτελεί μπροσούρα και μπούσουλα – πυξίδα,  και για κάποιους Έλληνες Δήμαρχους, καινοτόμους και πραγματικά ανοιχτόμυαλους πού θα ωφελούσαν τις τοπικές κοινωνίες τους. 

Και μάλιστα σε εποχές γκρίζες και σκούρες όπως αυτή πού ήδη διανύουμε…

Δεν ξέρουμε βέβαια εάν ο κύριος Δήμαρχος διαβάζει την ηλεκτρονική παλιο-φυλλάδα μας για να πληροφορηθεί και κάποιους άλλους τρόπους τοπικής ανάπτυξης και δημόσιων έργων πού θα μπορούσαν να γίνουν με ευρεία συναίνεση και ριζοσπαστικούς τρόπους, αλλά άς ελπίσουμε πώς κάποιος καλός άνθρωπος, νοήμων καλοθελητής και άσπονδος φίλος θα τον πληροφορήσει γι΄ αυτό…


Άς δούμε λοιπόν τι έκανε ο παρακάτω Αυστριακός Δήμαρχος και μετά άς σκεφθούμε πώς θα μπορούσαμε να τά προσαρμόσουμε όλα αυτά και στα δικά μας μέτρα…
----------------------

Στα 1932 λοιπόν, σε μια μικρή πολιτεία της Αυστρίας, την Βέργκλ, πού αριθμούσε  τότε 4.500 περίπου κατοίκους διεξήχθη ένα καινοτόμο οικονομικό πείραμα πού άφησε εποχή και πού ίσως να ήταν και αναγκαίο να αναστηθεί και στις μέρες μας…


Ήδη η Ευρώπη είχε χτυπηθεί από το κραχ του 1929, και το 1931 που εκλέχτηκε Δήμαρχος ο Michael Untergüggenberger (Μίκαελ Ούντεργκέγκενμπέργκερ) ήδη είχε έλθει η μεγάλη φτώχεια με 30% ανεργία, και 10% άπορους συμπολίτες τους. 




Ο νέος Δήμαρχος προερχόταν από φτωχή αγροτική οικογένεια, και ο ίδιος είχε κατορθώσει  να μορφωθεί μόνος του και να γίνει μηχανικός στους σιδηροδρόμους.

 Αν και ο ίδιος δεν ήταν μαρξιστής, είχε συνδικαλιστική δράση και υποστήριζε τα συμφέροντα των εργαζομένων ενάντια των πλουσίων επενδυτών του σιδηροδρόμου, πράγμα που το πλήρωσε με την μη προσωπική του άνοδο στην ανώτερη ιεραρχία των σιδηροδρομικών υπαλλήλων.

Ήταν ένας άνθρωπος ανοιχτόμυαλος, πρακτικός, εργατικός, δραστήριος που κέρδισε την καρδιά των συμπολιτών του, οι οποίοι τον εμπιστεύτηκαν στη θέση του Δημάρχου, γνωρίζοντας ότι δεν θα τους προδώσει.


Ο νέος δήμαρχος είχε έναν μακρύ κατάλογο έργων που ήθελε να εκτελέσει. 

Έργα απολύτως απαραίτητα όπως η ύδρευση της πόλης, η ασφαλτόστρωση των δρόμων, ο οδικός φωτισμός και η φύτευση δέντρων κατά μήκος των οδών.

Αλλά τα δημοτικά ταμεία ήταν σχεδόν άδεια, και οι δημότες ήταν ήδη σε δεινή οικονομική κατάσταση, αντιμετωπίζοντας αρκετοί από αυτούς πρόβλημα επιβίωσης.  

Ο Δήμαρχος καταλάβαινε ότι μία αύξηση της φορολογίας τους, προκειμένου να χρηματοδοτηθούν τα δημοτικά έργα, θα οδηγούσε σε περαιτέρω φτώχεια και ύφεση.

Ο Δήμαρχος όμως είχε μελετήσει το βιβλίο «Η Φυσική Τάξη» του οικονομολόγου 
Silvio GesellΟ  οποίος πίστευε ότι η αργή κυκλοφορία του χρήματος είναι και η κύρια αιτία για την παραπαίουσα οικονομία. (Σύλβιο Γκέσελ).

Το χρήμα ως μέσο συναλλαγής ολοένα εξαφανίζεται από τα χέρια των εργατών – παραγωγών και μαζεύεται στα χέρια των λίγων που το συσσωρεύουν, εκμεταλλεύονται τους τόκους, και δεν το επιστρέφουν πίσω στην αγορά. Κατ΄ αυτόν δηλαδή, όσο περισσότερο χρήμα είχαν, όσο περισσότεροι άνθρωποι, οι οποίοι το κυκλοφορούν συνεχώς, τότε η Κοινωνία θα έχει υγιή ανάπτυξη και ευημερία.

Ο Δήμαρχος βάζοντας σε εφαρμογή την παραπάνω θεωρία, ξεκίνησε το πρόγραμμα των Δημοτικών του έργων, δίνοντας δουλειά σε πολλούς εργαζόμενους και εργολάβους, ξεκαθαρίζοντας όμως ότι η πληρωμή τους θα γινόταν με σελίνια (το νόμισμα της Αυστρίας) όχι εκτυπωμένα από την Εθνική Τράπεζα της, αλλά από τον Δήμο του Wörgl.

Όντως εκτυπώθηκαν και τέθηκαν σε κυκλοφορία 32.000 σελίνια ως "Γραμμάτια Πιστοποίησης Εργασίας", κάτι σαν ένα δωρεάν χρήμα, διότι δεν είχαν αντίκρισμα σε χρυσό, απλά αναγνώριζαν την παροχή έργου προς την Κοινότητα. 

Κόπηκαν χαρτονομίσματα ονομαστικής αξίας στα 1, 5 και 10 σελίνια.

Τα χρήματα του Βέργκλ…
Στις 31 Ιουλίου 1932 δόθηκαν τα πρώτα 1.800 Σελίνια για να πληρωθούν οι μισθοί των εργαζομένων, και η αξία των υλικών που αναλώθηκαν τον πρώτο μήνα στα δημοτικά έργα. 

Οι άνθρωποι που πήραν αυτά τα νέα σελίνια, μπορούσαν να πληρώσουν τους δημοτικούς τους φόρους, αλλά και να αγοράσουν ψωμί.

Ο αρτοποιός παίρνοντας αυτά τα σελίνια μπορούσε να αγοράζει αλεύρι από τον μυλωνά.

Ο μυλωνάς αγόραζε σιτάρι από τον γεωργό.

Ο γεωργός αγόραζε εργαλεία από τον σιδερά. 

Ο σιδεράς αγόραζε παπούτσια από τον τσαγκάρη. 

Ο τσαγκάρης πλήρωνε τον δάσκαλο που έκανε μάθημα στα παιδιά του.

Ο δάσκαλος αγόραζε ψωμί στον αρτοποιό.

Και ο κύκλος κυκλοφορίας του χρήματος επαναλαμβανότανε συνεχώς και καθημερινά, σε τέτοιο σημείο ώστε ήδη την τρίτη μέρα, ο κύκλος εργασιών ολόκληρης της πόλης να είναι παραπάνω από 10πλάσιος από τα 1.800 σελίνια που δόθηκαν στη κυκλοφορία σε σημείο το να υποπτεύονται κάποιοι ότι κάποια σελίνια είχαν πλαστογραφηθεί.

Ο Δήμαρχος όμως είχε εφαρμόσει μία πρόσθετη μέθοδο για να κάνει το χρήμα να αλλάζει συνεχώς χέρια με μεγάλη ταχύτητα:

Τα χρήματα του Wörgl έχαναν το 1% της ονομαστικής τους αξίας κάθε μήνα. Για να αποφευχθεί αυτή η υποτίμηση ο ιδιοκτήτης του γραμματίου το δαπανούσε όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Ειδάλλως, την πρώτη μέρα του επόμενου μήνα, έπρεπε να αγοράσει ένα κουπόνι σαν γραμματόσημο, με αξία το 1% της ονομαστικής αξίας και να το κολλήσει στο χαρτονόμισμα. Υπήρχε δηλαδή μία λειτουργία αντίθετη από τον τοκισμό, που επέτρεπε στο χρήμα να κυκλοφορεί συνεχώς.



Ο Δήμαρχος φυσικά δεν μπορούσε να προσλάβει όλους τους ανέργους της πόλης για τα δημοτικά έργα. 

Με την αύξηση του κύκλου εργασιών της πόλης όμως, ο αρτοποιός για παράδειγμα δεν προλάβαινε μόνος του να βγάζει τα ψωμιά που του ζητούσαν, υποχρεώθηκε λοιπόν να προσλάβει έναν βοηθό, τον οποίον πλήρωνε με τα σελίνια του Δήμου. Το ίδιο κάνανε και οι υπόλοιποι επαγγελματίες.

Οι βοηθοί που προσλήφθηκαν όμως διευρύνανε την αγοραστική δύναμη της πόλης και έτσι οι επαγγελματίες είχαν να αντιμετωπίσουν μία περαιτέρω αύξηση της ζήτησης, σε σημείο που κανένας κάτοικος της πόλης να είναι άνεργος, αλλά αντίθετα να υπάρχουν παντού αγγελίες ζήτησης προσωπικού. Έτσι το σύστημα αρχίζει να αποκτάει μία δυναμική μορφή, και οι άνεργοι από τα γύρω χωριά έρχονται για να δουλέψουν στο Wörgl, επίσης οι παραγωγοί από τα γύρω χωριά που είχαν τα προϊόντα τους απούλητα (διότι μέχρι τώρα κανείς δεν είχε χρήματα για να τα αγοράσει) επιτέλους βρήκαν αγοραστές στο Wörgl, αλλά με τους νέους επισκέπτες διευρύνεται ακόμα περαιτέρω η αγοραστική δύναμη, ενώ ταυτόχρονα αυξάνεται και η παραγωγική δραστηριότητα.


Οι ξένοι εργάτες παίρνοντας τα σελίνια του Wörgl, δυνάμωναν και τις δικές τους τοπικές οικονομίες, επεκτείνοντας την ανάπτυξη στα γύρω χωριά, αλλά το ίδιο το Wörgl έβγαινε αλώβητο, από αυτή την έξοδο του χρήματος.
Ο Δήμαρχος είχε ένα στρατηγικό πλεονέκτημα: Ήταν αυτός που εκτύπωνε το χρήμα. Δεν ήταν ένας ιδιώτης τραπεζίτης με σκοτεινά συμφέροντα κυριαρχίας από πίσω του, αλλά ένας άνθρωπος στην υπηρεσία των πολιτών.

Η πίσω όψη κάθε γραμματίου περιείχε αυτολεξεί την ακόλουθη συγκινητική δήλωση, κάποια λόγια που φαίνονται σαν να γράφτηκαν σήμερα, και όμως γράφτηκαν το 1932:
 
«Προς όλους τους ενδιαφερόμενους:
Ο αργός ρυθμός που κυκλοφορεί το χρήμα έχει προκαλέσει μια πρωτοφανή ύφεση του εμπορίου και βύθισε εκατομμύρια ανθρώπους σε απόλυτη εξαθλίωση. Από οικονομικής απόψεως, η καταστροφή του κόσμου άρχισε!
-Είναι καιρός, με αποφασιστική και έξυπνη δράση, να προσπαθήσουμε να συγκρατήσουμε την πτωτική βουτιά του εμπορίου και έτσι να σωθεί η ανθρωπότητα από αδελφοκτόνους πολέμους, χάος και διάλυση. Οι άνθρωποι ζουν μέσα από την ανταλλαγή υπηρεσιών τους. Η υποτονική κυκλοφορία έχει σταματήσει σε μεγάλο βαθμό αυτή την ανταλλαγή και έτσι ρίχνονται εκατομμύρια άνθρωποι που θέλουν να εργαστούν εκτός εργασίας

 -Πρέπει, συνεπώς, να αναβιώσουμε αυτή την ανταλλαγή υπηρεσιών και έτσι οι άνεργοι να επιστρέψουν στην παραγωγική τάξη. Αυτός είναι ο στόχος του πιστοποιητικού εργασίας που εκδίδεται από την αγορά της πόλης του Wörgl: Να μειώσει τα βάσανα και το φόβο, να προσφέρει δουλειά και ψωμί». 


Σε περίοδο 13 μηνών, ο Δήμαρχος εκτέλεσε όλα τα έργα που είχε σχεδιάσει: Ύδρευση, δρόμοι, φωτισμός. Επίσης κατασκευάστηκαν νέα δημόσια κτίρια, ένας ταμιευτήρας νερού, μία πίστα για σκι, και μια γέφυρα. Επίσης έγιναν αναδασώσεις, γιατί αντιλαμβάνονταν οι άνθρωποι του τότε, που ζούσαν πιο κοντά στη Φύση, το μελλοντικό κέρδος από την ύπαρξη των Δασών.

Σε έξι γειτονικά χωριά επεκτάθηκε το σύστημα με επιτυχία. Ο Γάλλος πρωθυπουργός, Eduard Dalladier, έκανε μια ειδική επίσκεψη για να δει το "θαύμα του Wörgl". Τον Ιανουάριο του 1933, το νέο οικονομικό σύστημα επεκτείνεται στη γειτονική πόλη της Kirchbühl, και τον Ιούνιο του 1933, ο Δήμαρχος του Wörgl συναντήθηκε με εκπροσώπους από 170 διαφορετικές πόλεις της Αυστρίας που ενδιαφέρονταν για την γενικευμένη εφαρμογή του συστήματος και στις πόλεις τους.
 


ΦΩΤΟ: Το Wörgl σήμερα


Η παρακάτω έκθεση συντάχθηκε από τον 
Claude Bourdet, έναν αυτόπτη μάρτυρα Καθηγητή του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης:

«Επισκέφθηκα το Wörgl τον Αύγουστο του 1933, ακριβώς ένα χρόνο μετά την έναρξη του πειράματος. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι τα αποτελέσματα φτάνουν το θαύμα. Οι δρόμοι, περιβόητοι για την άθλια κατάσταση τους, συναγωνίζονται τώρα την ιταλική Autostrade (Ιταλική Εθνική Οδό). Το Συγκρότημα των Δημαρχιακών γραφείων έχει ανακαινιστεί όμορφα ως ένα γοητευτικό σαλέ με ανθισμένες γλαδιόλες. Μια νέα τσιμεντένια γέφυρα φέρει περήφανα την πλάκα: "Χτισμένο με δωρεάν χρήματα το έτος 1933". Παντού βλέπει κανείς νέους φανοστάτες στους δρόμους, καθώς και ένα δρόμο με το όνομά του Silvio Gesell. Οι εργαζόμενοι στα πολλά εργοτάξια είναι όλοι ένθερμοι υποστηρικτές του συστήματος του δωρεάν χρήματος. Στα καταστήματα τα γραμμάτια είναι αποδεκτά παντού, παράλληλα με τα επίσημα χρήματα. Οι τιμές δεν έχουν αυξηθεί. Κάποιοι υποστήριξαν ότι το σύστημα που πειραματίστηκε στο Wörgl εμποδίζει την φορολογική ισότητα, γιατί ενεργεί σαν μία μορφή εκμετάλλευσης του φορολογουμένου. Φαίνεται να υπάρχει ένα μικρό λάθος σε αυτό τον τρόπο σκέψης. Ποτέ στο παρελθόν δεν είδε κανείς τους φορολογούμενους να μη διαμαρτύρονται έντονα κατά την αφαίρεση των χρημάτων τους. Στο Wörgl κανείς δεν διαμαρτύρονταν. Αντίθετα, οι φόροι (σε μορφή γραμματίων) καταβάλλονται εκ των προτέρων στον Δήμο. Οι άνθρωποι είναι ενθουσιασμένοι με το πείραμα και διαμαρτύρονται στην Εθνική τους Τράπεζα η οποία αντιτίθεται στην έκδοση των νέων αυτών χαρτονομισμάτων (των τοπικών γραμματίων). Είναι αδύνατο να αποδώσει κανείς τη γενική βελτίωση του Wörgl μόνο στη «νέα μορφή των φόρων». Δεν μπορεί κανείς παρά να συμφωνήσει με το Δήμαρχο ότι το νέο νόμισμα εκτελεί τη λειτουργία του πολύ καλύτερα από το παλιό.Αφήνω στους ειδικούς για να διαπιστωθεί αν υπάρχει πληθωρισμός, παρά την κατά 100% κάλυψη των βασικών καταναλωτικών αγαθών. Παρεμπιπτόντως, αυξήσεις των τιμών, το πρώτο σημάδι του πληθωρισμού, δεν εμφανίζονται. Όσον αφορά την οικονομία, μπορούμε να πούμε ότι το νέο νόμισμα ευνοεί την εξοικονόμηση κατά κυριολεξία και όχι την αποθησαύριση του χρήματος. Δεδομένου ότι τα χρήματα χάνουν την αξία τους κρατώντας τα σπίτι, μπορεί κανείς να αποφύγει την υποτίμηση αυτή επενδύοντάς τα σε μία τράπεζα καταθέσεων. Το Wörgl έχει γίνει ένα είδος προσκυνήματος για τους μακρο-οικονομολόγους από διάφορες χώρες. Ο καθένας μπορεί να τους αναγνωρίσει αμέσως, από τις εκφράσεις τους, κατά τη συζήτηση τους στους όμορφους δρόμους του Wörgl, ή ενώ κάθονται στα τραπέζια των εστιατορίων. Ο πληθυσμός του Wörgl με χαρά, περήφανος για τη φήμη τους, τους καλωσορίζει θερμά.»

Το τέλος...
 
Η Κεντρική Τράπεζα της Αυστρίας πανικοβλήθηκε, στο ενδεχόμενο το πείραμα του Wörgl να επεκταθεί σε όλη την Αυστρία και αποφάσισε να διεκδικήσει τα μονοπωλιακά δικαιώματα της, απαγορεύοντας δωρεάν νομίσματα. 

Η υπόθεση έφτασε ενώπιον του Αυστριακού Ανώτατου Δικαστηρίου, το οποίο επικύρωσε το μονοπωλιακό δικαίωμα της Κεντρικής Τράπεζας για την έκδοση νομίσματος. Και έγινε ποινικό αδίκημα η έκδοση "νομίσματος έκτακτης ανάγκης".  

Το Wörgl γρήγορα επανήλθε στην ανεργία του 30%. Κοινωνική αναταραχή εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλη την Αυστρία, διότι οι απλοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνανε γιατί η Κυβέρνησή τους και η Δικαιοσύνη, που υποτίθεται ότι εξυπηρετούν τα συμφέροντα των πολιτών, δεν τους αφήνει να εξασκούν τη δοκιμασμένη λύση που βρήκανε στην αντιμετώπιση της ύφεσης, αλλά τους επιβάλει τα δικά της μέτρα που αποδεδειγμένα όπως και πριν τους ξαναβύθισε στη φτώχεια και την ανέχεια...


Το 1938 ο Χίτλερ προχώρησε στην προσάρτηση της Αυστρίας (χωρίς να βρει την παραμικρή πολεμική αντίσταση) με έναν από τους λόγους για αυτό, το ότι πολλοί άνθρωποι τον είδαν ως τον οικονομικό και πολιτικό σωτήρα τους. 


Ακολούθησε ο Πόλεμος, και το πείραμα του Wörgl έμεινε στην Ιστορία.

(Βιβλιογραφία: 
http://www.mindcontagion.org/worgl)

patrablog

Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ FED-ΕΡΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΤΗΝΟΥΣ.

Της Αλεξάνδρας Τράγκα 

«Πρέπει να θυμάστε ότι είμαστε νομικό δημιούργημα του Κογκρέσου και ότι έχουμε μόνο την εντολή να ασχολούμαστε με το συμφέρον των ΗΠΑ. Οι άλλες χώρες θα πρέπει απλά να λάβουν αυτό ως πραγματικότητα και να προσαρμοσθούν σε εμάς, εφόσον πρόκειται για κάτι σημαντικό για τις οικονομίες τους» 

Ντένις Λόκχαρτ, πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας της Ατλάντα 

Το ρόλο του ολοένα και περιθωριοποιούμενου Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, για την αποκλειστική εξυπηρέτηση των αμερικανικών οικονομικών (και μέσω αυτών γεωπολιτικών) συμφερόντων, ανέλαβε, όπως διαφαίνεται από τα πρόσφατα δημοσιευμένα έγγραφα της Ομοσπονδιακής Επιτροπής Ανοικτής Αγοράς, βασικού οργάνου λήψης αποφάσεων της FEDη Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, που αναδύθηκε από την έναρξη της κρίσης έως και σήμερα, ουσιαστικά στην κεντρική τράπεζα του κόσμου. 

Σύμφωνα με τον Harold James, καθηγητή του Πρίνστον και τουEuropean University Institute της Φλωρεντίας:

«Κατά τη συνεδρίαση του Οκτωβρίου του 2008, η Fed απέρριψε τις αιτήσεις τεσσάρων «διπλωματικά και οικονομικά» σημαντικών αναδυόμενων οικονομιών (Μεξικό, Βραζιλία, Σιγκαπούρη και Νότια Κορέα), να ενταχθούν στο σύστημα swap. Το πιο σημαντικό, μπήκαν όρια στα swaps».

Και επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να επιτρέψουν, τη δημιουργία ενός νέου πολύ-πολικού κόσμου, με την άνοδο νέων παικτών στο παγκόσμιο γεωπολιτικό γίγνεσθαι, τον Μάιο του 2013, η Federal Reserve πήρε την απροσδόκητη απόφαση να ξεκινήσει την αποκλιμάκωση του προγράμματος αγοράς ομολόγων που είχε υιοθετήσει στον απόηχο της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Η κίνηση αυτή πυροδότησε ένα απότομο ξεπούλημα στοιχείων ενεργητικού από τις αναδυόμενες αγορές, που ήταν οι μεγαλύτεροι ωφελημένοι από την χαλαρή νομισματική πολιτική των κύριων κεντρικών τραπεζών τού κόσμου.

Είναι όμως μόνο η απόσυρση κεφαλαίων από τις αναδυόμενες οικονομίες ο μόνος τρόπος διεξαγωγής ενός νομισματικού πολέμου; Σίγουρα όχι!

Και οι δύο κινήσεις κεφαλαίων, εισροή κατά τη διάρκεια της κρίσης και εκροή μετά την κρίση, δεν ωφέλησαν τις προαναφερθείσες χώρες. Για παράδειγμα, ο τεράστιος όγκος κεφαλαίων προς την Βραζιλία προκάλεσε στον Υπουργό Οικονομικών της χώρας τέτοιο θυμό που έκανε λόγο για νομισματικό πόλεμο. 

«Μαζικές εισροές κεφαλαίων μέσα σε ένα πολύ μικρό διάστημα οδηγούν σε άνιση κατανομή αυτών των κεφαλαίων, δηλαδή σε μια υπερθέρμανση και έτσι σε ενδεχόμενη κρίση», επιβεβαιώνει και ο Γκύντερ Μπεκ, καθηγητής Ευρωπαϊκών Μακροοικονομικών Αναλύσεων στο Πανεπιστήμιο του Ζίγκεν.

Ποια είναι όμως τα γεωπολιτικά συμφέροντα της Αμερικής, σε κάθε μία από τις πληγείσες αναδυόμενες οικονομίες, συμφέροντα που εξυπηρετούνται και μέσω της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ, διά της διεξαγωγής οικονομικού πολέμου;

Μία ματιά πίσω από την κουρτίνα, καταδεικνύει το γεγονός ότι οι χώρες που επλήγησαν περισσότερο από τις αποφάσεις της FED(Ξυπνούν μνήμες της Ασιατικής Κρίσης του 1997, εφ. Ημερησία, 24.09.2014), είναι η Τουρκία, η Αργεντινή, η Ρωσία, η Κίνα, η Βραζιλία και το Μεξικό, ενώ αντιθέτως η Ινδία, βρίσκεται σε σχετικά καλή θέση. 

Εάν εξεταστούν οι σχέσεις κάθε ενός εκ των προαναφερόμενων κρατών με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, διαπιστώνουμε ότι την περίοδο που η FED, επιβράδυνε την αγορά ομολόγων, οδηγώντας σε μαζική φυγή κεφαλαίων τους ξένους επενδυτές,ξεσπούσε οξύτατη αντιπαράθεση μεταξύ ΗΠΑ και αναδυόμενων οικονομιών, με πολιτικές και οικονομικές επιπτώσεις κυρίως για τις δεύτερες. 

Έτσι, μόνο τυχαίο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί το γεγονός ότι τον Ιανουάριο του 2014, όπου το ρωσικό ρούβλι υποχώρησε κατά 6% έναντι του δολαρίου, πληθώρα διαδηλωτών στην πλατεία Ανεξαρτησίας στο Κίεβο, ζητούσαν να ακυρωθούν οι αποφάσεις του φιλορώσου πολιτικού Βίκτορ Γιανούκοβιτς, περί απόρριψης της συμφωνίας σύνδεσης της Ουκρανίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, υπέρ μίας νέας δανειακής συμφωνίας διάσωσης με τη Ρωσία.

Ο Υφυπουργός των ΗΠΑ, Τζον Κέρι, έσπευσε να εγκαλέσει την κυβέρνηση της Ουκρανίας να «ακούσει τη φωνή του λαού», ενώ ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Άντερς Φογκ Ράσμουσεν απαίτησε από την ουκρανική κυβέρνηση να εγγυηθεί το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης και του συνέρχεσθαι.

Δυστυχώς, η Γερμανία, η ΕΕ και οι ΗΠΑ επιδιώκουν όχι μόνο τον οικονομικό στραγγαλισμό της χώρας, αλλά ταυτόχροναεπιχειρούν να καρπωθούν και τα οφέλη των γεωπολιτικών μεταβολών εις βάρος της Ρωσικής επιρροής στην Ανατολική Ευρώπη. Η ενσωμάτωση της Ουκρανίας στην ΕΕ απομονώνει δραματικά τη Ρωσία και συνθλίβει την Ευρασιατική Ένωση που περιλαμβάνει τη Ρωσία και την Ουκρανία. Μη μας διαφεύγει και το γεγονός ότι ο ρωσικός στόλος της Μαύρης Θάλασσας βρίσκεται στην Κριμαία. 

Στην ίδια γεωστρατηγική σκακιέρα παίζει και η αμερικανική κυβέρνηση, η οποία συστηματικά επεκτείνει τη στρατιωτική της παρουσία στην Ασία για να περικυκλώσει την Κίνα και να υπονομεύσει την επιρροή της στην περιοχή.

Προσπάθειες υπονόμευσης της Κίνας, διακρίνουμε και μετά την υποβάθμιση του αξιόχρεου των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής από A σε Α-, στις 17 Οκτωβρίου του 2013, από τον κινεζικό οίκο αξιολόγησης Dagong Global. Από τον Ιανουάριο του 2014, η κινεζική οικονομία έχει επιβραδύνει, ενώ το γεν εξασθενεί. 

Σε τροχιά μετωπικής σύγκρουσης με τις ΗΠΑ, βρίσκεται και η Τουρκία, η επεκτατική πολιτική της οποίας, στοχεύει στη μετατροπή της σε περιφερειακή δύναμη, στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Την ώρα που η φιλοκυβερνητική εφημερίδα Yeni Safak έφτασε να αναφέρεται ανοικτά σε «λόμπι των επιτοκίων σε Λονδίνο και Νέα Υόρκη, που εκβιάζουν την κεντρική τράπεζα, ασκώντας πιέσεις στη λίρα», πληθαίνουν τα δημοσιεύματα στήριξης της Τουρκίας στο σουνιτικό ISIS.

Ο Νταβούτογλου υπήρξε σαφής και χωρίς περιστροφές στο BBC:στόχος της Άγκυρας είναι ο Άσαντ και μόνο σε μία χερσαία επιχείρηση που θα είχε στόχο την ανατροπή του θα υπήρχε τουρκική συμμετοχή. Την ίδια στιγμή ο εκπρόσωπος των ΗΠΑ στον Συμμαχικό Συνασπισμό Άλεν δηλώνει από τη Βηρυτό ότι η Ουάσιγκτον θέλει πολιτική λύση στη Συρία που θα επιτρέψει τη συνεργασία των δυνάμεων του Άσαντ με τη μετριοπαθή αντιπολίτευση εναντίον του ISIS.

Είναι ξεκάθαρο ότι πλέον δεν συζητάμε για συμμετοχή της Τουρκίας στην εκστρατεία κατά των τζιχαντιστών, καθώς ΗΠΑ και Τουρκία έχουν συγκρουόμενες στοχεύσεις στη Μέση Ανατολή.

koukfamily

Χειρότερα και από καρκίνο: Η επάρατος νόσος της ιατρικής απληστίας

Στο βιβλίο μου «Τι δεν σας λένε οι Γιατροί» περιέγραφα δομικά ζητήματα σε σχέση με τις επικρατείς προσεγγίσεις στην αντιμετώπιση του καρκίνου.
Αυτό που δεν κατέδειξα είναι ένα φαινόμενο το οποίο έχει γίνει εδώ και πολλά χρόνια συστημικό: αυτό της διαφθοράς που επάγεται από την επιρροή και τη διείσδυση των φαρμακευτικών συμφερόντων στην Ιατρική και στο ιδιαίτερα προσοδοφόρο για αυτές πεδίο του καρκίνου.
Τα οικονομικά μεγέθη του καρκίνου είναι τεράστια: μόνο στις ΗΠΑ τα συνολικά ιατρικά κόστη (για το 2010) των καρκίνων έφθαναν τα 126 δις δολάρια ενώ η ετήσια παγκόσμια οικονομική επίπτωση των καρκίνων έχει ξεπεράσει το 1 τρις με το παγκόσμιο ακαθάριστο προϊόν να είναι στα 71 τρις, κάνοντας τον καρκίνο με διαφορά την πιο ακριβή νόσο. Και όλα αυτά τα νούμερα αυξάνονται δραματικά κάθε χρόνο.
Το μέγεθος της «πίτας» του καρκίνου οφείλεται εν μέρει και στη διαφθορά, ενώ σημαντικό κομμάτι της που είναι δύσκολο να εκτιμηθεί ακριβώς ροκανίζεται πάλι από τη διαφθορά.
Δεν μιλάμε για περιστασιακά κρούσματα αλλά για μια βαριά βιομηχανία ιατροφαρμακευτικής διαφθοράς.
Σε χώρες δε με εγκατεστημένο το καθεστώς της κλεπτοκρατίας, η διαφθορά προφανώς και καταβροχθίζει μεγαλύτερο κομμάτι της μεγάλης πίτας του καρκίνου από ότι είθισται σε χώρες με κάπως λειτουργικούς θεσμούς. Και οι λόγοι είναι περισσότεροι του ενός:
Σε τέτοιες χώρες όπως η Ελλάδα, οι ελίτ έχουν το προνόμιο της άτυπης ή της θεσμοθετημένης ασυλίας.
Στο συντεχνιακό ελιτισμό των Ελλήνων γιατρών πχ, η ασυλία είναι άτυπη μεν αλλά εξίσου αποτελεσματική με αυτή των πολιτικών, αφενός γιατί το νομικό πλαίσιο δεν είναι επαρκές καθώς τα ιατρικά εγκλήματα είναι ιδιότυπα και μπορεί να είναι διπλά και τριπλά (μια απλή πχ περίπτωση «λαδώματος» δεν επιβαρύνει μόνο οικονομικά τον πολίτη καθώς το κόστος της τελικά μετακυλίεται σε αυτόν αλλά μπορεί να απειλεί άμεσα ή και έμμεσα τη ζωή του) και αφετέρου γιατί τα πειθαρχικά όργανα κάνουν τα στραβά μάτια υπερασπίζοντας τη συντεχνία τους εις βάρους της δημόσιας υγείας.
Δεν μπορεί άλλωστε να υπάρξει εύκολα βιομηχανία διαφθοράς χωρίς μια βιομηχανία συγκάλυψης.
Ένας άλλος παράγοντας που ενθαρρύνει την ιδιότυπη ιατρική διαφθορά είναι πως κάποιες καταστάσεις δίνουν δύναμη ζωής και θανάτου στους ιατρούς και μέσω αυτής μπορούν όταν το επιθυμούν να τρομοκρατήσουν τους  πολλαπλά ευάλωτους ασθενείς και τις συναισθηματικά ευάλωτες οικογένειες τους.
Λίγα έχουν γίνει για να αντιμετωπιστεί η ιατρική εγκληματικότητα στην Ελλάδα.
Η ηλεκτρονική συνταγογράφηση καθυστέρησε υστερόβουλα μερικές δεκαετίες και από μόνη της δεν αρκεί για να σπάσει το απόστημα της ιατρικής διαφθοράς.
Η υπαγωγή στο καθεστώς του μνημονίου μπορεί μεν να πετσόκοψε τα κόστη της δημόσιας υγείας και συνεπώς και το κόστος της ιατρικής διαφθοράς στα απόλυτα νούμερα της, από την άλλη όμως εξώθησε αρκετούς από τους επίορκους σε ακόμη επιθετικότερες εκβιαστικές συμπεριφορές ώστε να μπορέσουν να διατηρήσουν τον επιδεικτικό τρόπο ζωής τους (χαρακτηριστικό το πρόσφατο αυτό παράδειγμα).
Άλλωστε το ίδιο το καθεστώς του μνημονίου είχε εξαρχής ως στόχο την απαξίωση όλου του δημοσίου συστήματος υγείας για να διευκολύνει την εγκατάσταση ιδιωτικών συμφερόντων υγείας, προικίζοντας τα ενίοτε με «φιλέτα» ή έστω «ανταλλακτικά» που προέρχονται από το δημόσιο σύστημα υγείας και τους συλλογικούς μόχθους δεκαετιών που χρειάστηκαν για να δομηθεί αυτό.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, κάποιοι επίορκοι γιατροί πέφτουν στα χέρια του δικαστικού συστήματος και δέχονται τιμωρίες που δύσκολα μπορούν να χαρακτηριστούν ως παραδειγματικές αν αναλογιστεί κανείς το ιδιότυπο του ιατρικού εγκλήματος.
Έτσι λοιπόν, μερικές μέρες πριν, το Συμβούλιο της Επικρατείας παύει τον πρώην διευθυντή του ογκολογικού τμήματος του νοσοκομείου «Η Παναγία» το οποίο έχει ήδη καταργηθεί, Δ. Τσαβδαρίδη.
Ο Τσαβδαρίδης υπερσυνταγογραφούσε μέχρι και το 2007 στους καρκινοπαθείς του φάρμακα εκτός ενδείξεων, με κίνητρο όπως φανταζόμαστε το προσωπικό του κέρδος.
Δεν ήταν τυχαίο άλλωστε ότι ο Τσαβδαρίδης ήταν συντονιστής νομαρχιακής επιτροπής του ΠΑΣΟΚ στη Θεσσαλονίκη καθώς το ΠΑΣΟΚ ήταν ένα κόμμα που «υπερσυνταγραφούσε» εκτός ενδείξεων σοσιαλισμό στους «ασθενείς» του για να πλουτίζει το ίδιο.
Ο Τσαβδαρίδης δεν αποτελεί εξαίρεση. Στο αντικαρκινικό νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης Θεαγένειο δύο διευθυντές την ίδια περίπου περίοδο μετέτρεψαν τον καρκίνο σε … χρυσορυχείο.
Η μία εξ αυτών ήταν διευθύντρια του φαρμακείου του Θεαγενείου και μετά από σχετική έρευνα βρέθηκε λογαριασμός της με πολλές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, λογαριασμός μάλιστα που διατηρούσε από κοινού με φαρμακευτικό αντιπρόσωπο.
Η άλλη περίπτωση πρώην διευθυντή του Θεαγενείου είναι αρκετά παρόμοια καθώς βρέθηκαν σε λογαριασμούς του αδικαιολόγητα αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ και η ομοιότητα αυτή γεννά το ερώτημα το αν στο Θεαγένειο είχε εγκατασταθεί ένα ευρύτερο κύκλωμα προώθησης φαρμακευτικών προϊόντων.
Κανένα από τα δύο ονόματα δε δόθηκε στη δημοσιότητα. Ακόμη χειρότερα, δε δόθηκε στη δημοσιότητα το όνομα του φαρμακευτικού αντιπροσώπου και πολύ σημαντικότερα το όνομα της εταιρίας που λάδωνε τη διευθύντρια του Θεαγενείου.
Εκτός ενδείξεων υπερσυνταγοραφήσεις. Διευθυντές που «σπρώχνουν» με το αζημίωτο φάρμακα. Πρακτικές ναρκέμπορων όπως τις έχω ορθά χαρακτηρίσει στο βιβλίο μου «Παρά Φύση».
Στο «Παρά Φύση» αλλά και σε άρθρα μου έχει περιγραφεί πως σε άλλες χώρες τα ονόματα των εταιριών δίνονται τελικά στη δημοσιότητα και οι εταιρίες τιμωρούνται, έστω με χρηματικά πρόστιμα. Στην Ελλάδα, τις σπάνιες φορές που τέτοιες υποθέσεις φθάνουν στην δικαιοσύνη, ελάχιστα οι συνέπειες αγγίζουν τις φαρμακευτικές εταιρίες, τους ηθικούς αυτουργούς και συνενόχους στα πολλαπλά ιατρικά εγκλήματα που ζημιώνουν οικονομικά όλους τους πολίτες και απειλούν πιθανώς την υγεία των πιο άτυχων εξ αυτών.
Η σχετική ασυλία των Ιατρών και η ακόμη μεγαλύτερη ασυλία των Εταιριών δεν προοιωνίζουν τίποτε το καλό.
Φανταζόμαστε ότι το επόμενο στάδιο αυτό του είδους διαφθοράς θα μπορούσε να είναι ακόμη ακόμη και το να αγοράζουν οι φαρμακευτικές νοσοκομεία για να γράφουν τα προϊόντα τους απευθείας στους ασθενείς χωρίς την οικονομική «τριβή» των μεσαζόντων. Από τον παραγωγό απευθείας στον καταναλωτή. Ποιος ξέρει τι μας επιφυλάσσει το μέλλον;
Είναι απαραίτητη η δημιουργία μιας δρακόντειας, εξουθενωτικής νομοθεσίας για τα ιατρικά εγκλήματα και η δημιουργία ανεξάρτητων ελεγκτικών μηχανισμών των ιατρικών πρακτικών.
Θεμιτή είναι και η ενθάρρυνση των ασθενών για να προβαίνουν σε καταγγελίες που στο σημερινό πλαίσιο φαντάζουν ως αυτοκαταστροφικές πράξεις, ως χαρακίρι.
Ακόμη και αν οι ασθενείς χάσουν τη μάχη με το νόσο, θα είναι μεγάλη τιμή τους να έχουν κερδίσει τη μάχη απέναντι στον επίορκο γιατρό που λειτουργεί άλλοτε σαν νομιμοφανής πρεζέμπορας και άλλοτε ως χασάπης.
Η ομερτά πρέπει να σπάσει και σε αυτό το πεδίο. Η ιατρική μαφία (προφανώς και δεν αναφερόμαστε σε όλους ανεξαιρέτους τους ιατρούς) είναι ένα ακόμη κυρίαρχο παράδειγμα ασυδοσίας και εκμετάλλευσης που πρέπει να εκθρονιστεί μια και καλή.
(Το κείμενο αυτό είναι αφιερωμένο στην Αμαλία Καλυβίνου και σε όλους τους γνωστούς και αγνώστους ήρωες που πολέμησαν έμπρακτα την Ιατρική Διαφθορά)

Πέτρος Αργυρίου, Αgriazwa.blogspot.com, 30/10/2014
aienaristeyein

ΚΚΕ στην αγκαλιά του αριστερισμού ΙΙ




Δεν υπάρχει καλύτερη επιβεβαίωση για τον αριστερισμό του ΚΚΕ από τον ίδιο τον Λένιν και τον ''αριστερισμό'' παιδική αρρώστια του κομμουνισμού. Συγκεκριμένα αποσπάσματα είναι σαν να περιγράφουν ακριβώς τη σημερινή στάση του ΚΚΕ. Παραθέτουμε χαρακτηριστικά:

« ...Να αποκρούσουμε κατηγορηματικά κάθε συμβιβασμό με άλλα κόμματα ... κάθε πολιτική ελιγμών και συνεννοήσεων''- γράφουν οι Γερμανοί αριστεροί στην μπροσούρα της Φραγκφούρτης. Είναι εκπληκτικό πως οι αριστεροί αυτοί, που έχουν τέτοιες αντιλήψεις, δεν καταδικάζουν κατηγορηματικά τον μπολσεβικισμό! Γιατί δεν είναι δυνατό οι Γερμανοί αριστεροί να μην ξέρουν πως όλη η ιστορία του μπολσεβικισμού και πριν και μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση είναι γεμάτη από περιπτώσεις ελιγμών, συμφωνιών, συμβιβασμών με άλλα κόμματα, χωρίς να εξαιρούνται και τα αστικά κόμματα!» 

«Να κάνεις πόλεμο για την ανατροπή της διεθνούς αστικής τάξης, πόλεμο εκατό φορές πιο δύσκολο, πιο μακρόχρονο και πιό περίπλοκο από ότι ο πιο πεισματάρης από τους συνηθισμένους πολέμους ανάμεσα στα κράτη και να παραιτείσαι προκαταβολικά από τους ελιγμούς, από την εκμετάλλευση της αντίθεσης των συμφερόντων (έστω και προσωρινής) μεταξύ των εχθρών, από τις συμφωνίες και τους συμβιβασμούς με τους ενδεχόμενους(έστω και προσωρινούς, ασταθείς, ταλαντευόμενους, συμβατικούς) συμμάχους, δεν είναι πράγμα σε αφάνταστο βαθμό γελοίο; Δεν είναι σαν να αρνιόμασταν προκαταβολικά σε μιά δύσκολη ανάβαση σε ένα ανεξερεύνητο και απάτητο ακόμα βουνό να κάνουμε κάποτε ζικ-ζακ, να γυρίζουμε κάποτε πίσω, να εγκαταλείπουμε την κατεύθυνση που είχαμε πάρει στην αρχή και να δοκιμάσουμε μια διαφορετική κατεύθυνση; Και αυτούς τους ανθρώπους, που έχουν τόση λίγη συνείδηση και πείρα (πάλι καλά, αν αυτό εξηγείται με τη νεαρή τους ηλικία : τη νεολαία ο θεός την πρόσταξε να λέει για ένα ορισμένο διάστημα τέτοιες κουταμάρες) μπόρεσαν να τους υποστηρίξουν-αδιάφορα αν άμεσα ή έμμεσα, ανοιχτά ή σκεπασμένα, ολοκληρωτικά ή εν μέρει-ορισμένα μέλη του Ολλανδικού Κομμουνιστικού Κόμματος!» 

«Οι Ρώσοι επαναστάτες σοσιαλδημοκράτες πριν τη πτώση του τσαρισμού χρησιμοποίησαν επανειλημμένα τις υπηρεσίες των αστών φιλελεύθερων, δηλ. έκλεισαν μαζί τους ένα σωρό πρακτικούς συμβιβασμούς, και το 1901-1902, πριν ακόμη εμφανιστεί ο μπολσεβικισμός, η παλιά Σύνταξη της Ίσκρα (στη Σύνταξη αυτή άνηκαν : ο Πλεχάνοφ, ο Άξερλοντ, η Ζάσουλιτς, ο Μάρτοφ, ο Πότρεσοφ κι εγώ) έκλεισε (αλήθεια όχι για πολύ καιρό) μία επίσημη πολιτική συμμαχία με τον Στρούβε, πολιτικό αρχηγό του αστικού φιλελευθερισμού, ταυτόχρονα όμως ήξερε να διεξάγει ακατάπαυστα τον πιο αμείλικτο ιδεολογικό και πολιτικό αγώνα ενάντια στον αστικό φιλελευθερισμό και ενάντια στις παραμικρότερες εκδηλώσεις της επιρροής του μέσα στο εργατικό κίνημα. Οι μπολσεβίκοι συνέχιζαν πάντα την ίδια αυτή πολιτική». 

«Από το 1905 υποστήριζαν συστηματικά τη συμμαχία της εργατικής τάξης με την αγροτιά ενάντια στη φιλελεύθερη αστική τάξη και τον τσαρισμό, χωρίς ταυτόχρονα να παραιτούνται ποτέ από την υποστήριξη της αστικής τάξης ενάντια στον τσαρισμό (λόγου χάρη, στο δεύτερο στάδιο των εκλογών ή στις επαναληπτικές εκλογές) και χωρίς να σταματήσουν τον πιό ανειρήνευτο ιδεολογικό και πολιτικό αγώνα ενάντια στο αστικό-επαναστατικό Αγροτικό Κόμμα των ''σοσιαλιστών-επαναστατών'', ξεσκεπάζοντας τους σαν μικροαστούς δημοκράτες, που υποκριτικά κατέτασσαν τον εαυτό τους στους σοσιαλιστές». 

«Το 1907 οι μπολσεβίκοι έκλεισαν για ένα μικρό χρονικό διάστημα έναν επίσημο πολιτικό συνασπισμό με τους ''σοσιαλεπαναστάτες'' στις εκλογές της Δούμας. Στην περίοδο 1903-1912 για κάμποσα χρόνια ανήκαμε τυπικά μαζί με τους μενσεβίκους στο ενιαίο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, ποτέ όμως δεν σταματήσαμε τον πολιτικό και ιδεολογικό αγώνα ενάντια στους μενσεβίκους, σαν φορείς της αστικής επιροής μέσα στο προλεταριάτο και οπορτουνιστές. Στο διάστημα του πολέμου συνάψαμε ένα είδος συμβιβασμού με τους ''καουτσκιστές'', με τους αριστερούς μενσεβίκους (Μαρτόφ) και με ένα μέρος των ''σοσιαλιστών-επαναστατών'' (Τσερνόφ, Νατανσόν), παρακαθίσαμε μαζί τους στο Τσίμερβαλντ και στο Κίνταλ και βγάλαμε κοινές διακηρύξεις, δεν σταματήσαμε όμως και δεν αδυνατίσαμε ποτέ τον ιδοελογικό-πολιτικό αγώνα ενάντια στους ''καουτσκιστές'', στον Μαρτόφ και στον Τσερνόφ(ο Νατανσόν πέθανε το 1919. Ήταν τότε ''επαναστάτης κομμουνιστής''-ναροντνικόςπολύ κοντά σε μας, σχεδόν αλληλέγγυος μαζί μας)». 

«Τη στιγμή ακριβώς της Οκτωβριανής Επανάστασης πραγματοποιήσαμε έναν όχι επίσημο, μα πολύ σπουδαίο (και πολύ πετυχημένο) πολιτικό συνασπισμό με τη μικροαστική αγροτιά , δεχτήκαμε στο ακέραιο, χωρίς καμιά αλλαγή, το αγροτικό πρόγραμμα των εσέρων,δηλ. κλείσαμε έναν αναμφισβήτητο συμβιβασμό για να αποδείξουμε στους αγρότες πως δεν θέλουμε καθόλου να τους επιβληθούμε, αλλά να συνεννοηθούμε μαζί τους. Ταυτόχρονα προτείναμε (και πραγματοποιήσαμε γρήγορα) ένα επίσημο πολιτικό συνασπισμό, με συμμετοχή στην κυβέρνηση, στους ''αριστερούς εσέρους'', που διέλυσαν το συνασπισμό αυτό ύστερα από την υπογραφή της ειρήνης του Μπρεστ και κατόπιν έφτασαν ως την ένοπλη εξέγερση εναντίον μας τον Ιούλη του 1918 και αργότερα ως τον ένοπλο αγώνα εναντίον μας». 

Τώρα τι σχέση μπορεί να έχει η τότε τακτική των μπολσεβίκων με τους πολλούς προσωρινούς συμβιβασμούς και ελιγμούς και με την συνεχή αλλαγή συνθημάτων με την σημερινή στάση του ΚΚΕ είναι απορίας άξιον. Πως μπορεί ένα κόμμα που δεν έχει κάνει ούτε έναν ελιγμό και συμβιβασμό, που δεν έχει μπει καν στην διαδικασία οποιουδήποτε διαλόγου με οποιονδήποτε να ισχυρίζεται ότι είναι λενινιστικό; 

Για να δικαιολογήσει
 αυτή την αδιανόητη για μαρξιστικό - λενιστικό κόμμα στάση το ΚΚΕ καταφεύγει ακριβώς στο σχήμα που ο Λούκατς και ο Λένιν περιγράφουν με μελανά χρώματα, αυτό της ''καθαρής''προλεταριακής επανάστασης. Φυσικά όπως λέει εύστοχα ο Λένιν όποιος περιμένει μία καθαρή σοσιαλιστική επανάσταση δεν θα ζήσει να τη δει ποτέ. Ένα τέτοιο άτομο προσφέρει στα λόγια μόνο υπηρεσία στην επανάσταση, χωρίς να καταλαβαίνει τι είναι επανάσταση. Πράγματι κανείς δεν έζησε να τη δει γιατί ποτέ δεν έγινε. 

Συνεχίζει ο Λένιν την πολεμική του ενάντια στους οπαδούς της ''καθαρής'' προλεταριακής επανάστασης και των μη ''συμβιβασμών'': 

«Ο καπιταλισμός δε θα ήταν καπιταλισμός, αν το ''καθαρό'' προλεταριάτο δεν ήταν περιτριγυρισμένο από ένα σωρό εξαιρετικά πολύμορφους μεταβατικούς τύπους από τον προλετάριο ως το μισοπρολετάριο (εκείνον που κατά το μισό βγάζει το ψωμί του, πουλώντας την εργατική του δύναμη), από το μισοπρολεταριο ως το μικροαγρότη (και το μικροβιοτέχνη, το χειροτέχνη, το μικρονοικοκύρη γενικά), από το μικρό ως το μεσαίο αγρότη κλπ: αν μέσα στο ίδιο το προλεταριάτο δεν υπήρχαν διαιρέσεις σε περισσότερο και λιγότερο αναπτυγμένα στρώματα, διαιρέσεις τοπικές, επαγγελματικές, κάποτε θρησκευτικές κλπ. 

Και απ' όλα αυτά απορρέει εντελώς νομοτελειακά η ανάγκη, η απόλυτη ανάγκη για την πρωτοπορία του προλεταριάτου, για το συνειδητό του κομμάτι, για το Κομμουνιστικό του Κόμμα, να καταφεύγει σε ελιγμούς, σε συμφωνίες, σε συμβιβασμούς με τις διάφορες ομάδες των προλετάριων, με τα διάφορα κόμματα των εργατών και των μικρονοικοκυραίων. Όλο το πρόβλημα είναι να ξέρεις να εφαρμόζεις αυτή την τακτική έτσι που να ανεβάζεις και όχι να χαμηλώνεις το γενικό επίπεδο της προλεταριακής συνειδητότητας, της επαναστατικότητας και της ικανότητας για τον αγώνα και τη νίκη. 

Πρέπει, ανάμεσα στ' άλλα, να σημειωθεί ότι η νίκη των μπολσεβίκων ενάντια στους μενσεβίκους απαιτούσε όχι μόνο πριν την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, αλλά και ύστερα απ' αυτήν, την εφαρμογή μιάς τακτικής ελιγμών, συμφωνιών και συμβιβασμών, εννοιείται, τέτοιας εφαρμογής και τέτοιων ελιγμών,συμφωνιών και συμβιβασμών που θα διευκόλυναν, θα επιτάχυναν, θα σταθεροποιούσαν και θα ενίσχυαν τους μπολσεβίκους σε βάρος των μενσεβίκων. Οι μικροαστοί δημοκράτες (μαζί με αυτούς και οι μενσεβίκοι) ταλαντεύονται αναπόφευκτα ανάμεσα στην αστική τάξη και στο προλεταριάτο, ανάμεσα στην αστική δημοκρατία και στο σοβιετικό καθεστώς, ανάμεσα στο ρεφορμισμό και στην επαναστατικότητα, ανάμεσα στον φιλεργατισμό και στο φόβο της δικτατορίας του προλεταριάτου κλπ. 

Η σωστή τακτική των κομμουνιστών πρέπει να συνίσταται στο εκμεταλλεύονται αυτές τις ταλαντεύσεις και όχι να τις αγνοούν(σημείωση δική μας ότι ακριβώς δεν κάνει το ΚΚΕ). Η εκμετάλλευση τους απαιτεί υποχωρήσεις απέναντι στα στοιχεία εκείνα που προσανατολίζονται, από τη στιγμή και στο μέτρο που προσανατολίζονται, προς το προλεταριάτο, παράλληλα με τον αγώνα ενάντια σε εκείνους που προσανατολίζονται προς την αστική τάξη. Το αποτέλεσμα της εφαρμογής αυτής της σωστής τακτικής ήταν ότι ο μενσεβικισμός πάθαινε αποσύνθεση και αποσυντίθεται όλο και περισσότερο στη χώρα μας με την απομόνωση των αρχηγών που επιμένουν στον οπορτουνισμό τους και το πέρασμα στο στρατόπεδό μας των καλύτερων εργατών, των καλύτερων στοιχείων από τη μικροαστική δημοκρατία. Αυτό είναι μια μακροχρόνια διαδικασία και με τις εσπευσμένες ''αποφάσεις'': ''κανένας συμβιβασμός'', ''κανένας ελιγμός'', μπορεί μόνο να ζημειώσει το έργο της ενίσχυσης της επιρροής του επαναστατικού προλεταριάτου και της αύξησης των δυνάμεων του». 

Ίσως φανεί σε κάποιους κουραστική η τόσο μακροσκελής παράθεση αποσπασμάτων του Λένιν όμως: 

Πρώτον μας έχεις κουράσει η κούφια υπερεπαναστική ρητορία του ΚΚΕ με την προπαγάνδιση της απεργίας και την επίκληση της ''καθαρής'' σοσιαλιστικής επανάστασης που τα μόνα αποτελέσματα που έφερε είναι το χαντάκωμα του κινήματος με την λογική του ΠΑΜΕ (των ''καθαρών κόκκινων'' συνδικάτων) και η εκτόξευση του ΣΥΡΙΖΑ. 

Δεύτερον από αυτά τα αποσπάσματα είναι ηλίου φαεινότερον ότι το ΚΚΕ δεν είναι λενινιστικό όπως διαρρηγνύει τα ιμάτιά του σε κάθε ευκαιρία αλλά έχει υιοθετήσει ένα γελοίο και χοντροκομμένο αριστερισμό με ταυτόχρονη υποταγή στην κοινοβουλευτική και αστική νομιμότητα. 

Τρίτον η κινηματική καθήλωση του ελληνικού λαού δεν είναι καθόλου άσχετη με την ανυπαρξία ένος πραγματικού ενναλακτικού πόλου αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ. 

Αυτή την ανυπαρξία εκμεταλλεύτηκε ο ΣΥΡΙΖΑ και έχει επιβάλλει πλήρως και την εκλογική λογική αναμονής και όλες τις άλλες αυταπάτες(διαπραγμάτευση μέσα στην ΕΕ κτλ.). 

Τέλος ο αριστερισμός του ΚΚΕ έχει ένα παράδοξο αποτέλεσμα, σε κομβικά ζητήματα οι απόψεις του ΚΚΕ ταυτίζονται με τις απόψεις αυτόνομων, αναρχικών και αριστερίστικων ομάδων. Εδώ το ενδιαφέρον δεν είναι ποιός αντιγράφει ποιόν αλλά η αποκαλυπτική ταύτιση απόψεων. Δηλαδή το κατά τα λεγόμενα του λενινιστικό ΚΚΕ με τους δηλωμένους αντιλενιστές(τουλάχιστον οι περισσότεροι) και οι υποτίθεται αντίΚΚΕ να συμφωνούν επί της ουσίας με το ΚΚΕ. 

Το πιό χαρακτηριστικό ζήτημα είναι αυτό των ίσων αποστάσεων στην Ουκρανία.
 Αξιοσημείωτο ότι το ζήτημα της Ουκρανίας έχει προκαλέσει σημαντικές διαφωνίες και συγκρούσεις μέσα στην αριστερά πράγμα που θεωρούμε σημαντικό και ιδιαίτερα αισιόδοξο. Γιατί αυτός ο αριστερισμός που τέμνει οριζόντια το ΚΚΕ και τους υπόλοιπους είναι ένας από τους νεκροθάφτες του κινήματος και πρέπει να καταπολεμηθεί άμεσα.

resaltomag

ΔΕΙΤΕ ΜΕ ΠΟΙΕΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ ΣΥΝΔΕΟΝΤΑΙ ΟΙ ΣΥΧΝΕΣ ΤΑΧΥΠΑΛΜΙΕΣ…



συνθήκες οι καρδιακοί παλμοί ενός ενήλικα κυμαίνονται μεταξύ 60-100 το λεπτό, οι αθλητές έχουν χαμηλότερες τιμές και τα βρέφη τις υψηλότερες.
Το λεγόμενο «φτερούγισμα» στην καρδιά είναι κάτι που παρατηρείται συχνά, ειδικά σε στιγμές μεγάλης χαράς ή έντονης λύπης και συνήθως είναι αθώο, ειδικά όταν εμφανίζεται σε άτομα νεαρής ηλικίας.
Μία ταχυκαρδία όμως που επιμένει είναι σημάδι που δεν πρέπει να υποτιμηθεί, καθώς μπορεί μα υποκρύπτει μια καρδιακή πάθηση.
Τι μπορεί να προκαλεί ταχυπαλμίες
Θυρεοειδής
Ο υποθυρεοειδισμός είναι πάθηση που μπορεί να προκαλέσει ταχυκαρδία, γι΄ αυτό και πρέπει να συμβουλευτείτε το γιατρό σας.
Αναιμία
Η αναιμία ενοχοποιείται συχνά για αύξηση των παλμών της καρδιάς. Είναι χρήσιμο να κάνετε εξετάσεις αίματος για να αποκλειστεί η αιτία.
Στρες
Το έντονο στρες και η υπόταση είναι αιτίες που συχνά προκαλούν ταχυκαρδία. Το υπερηχογράφημα και το ηλεκτροκαρδιογράφημα θα αποκλείσει καρδιολογικό πρόβλημα.
Γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση
Το κάψιμο στο στέρνο είναι ένδειξη παλινδρόμησης που ίσως συνοδεύεται από ταχυπαλμίες. Είναι πιθανό να χρειαστεί να αλλάξετε τη διατροφή σας και να κάνετε φαρμακευτική αγωγή.
Φούσκωμα
Αν μετά από κάθε γεύμα έχετε φούσκωμα στο άνω μέρος της κοιλιάς, ίσως έχετε κάποια πάθηση του στομάχου (π.χ γαστρίτιδα). Η διάγνωση γίνεται με εξέταση αίματος, κοπράνων και με γαστροσκόπηση. Η θεραπεία συνήθως γίνεται με αντιβιοτικά.
Δυσπεψία
Αν υπάρχει δυσκολία στην πέψη, ο γιατρός θα σας δώσει την κατάλληλη διατροφή και θα σας συστήσει να αποφύγετε λιπαρές τροφές, το κάπνισμα και τον καφέ. Μπορεί επίσης να σας χορηγήσει αντιόξινα φάρμακα.
Παθήσεις του θώρακα
Μια ακτινογραφία θώρακα μπορεί να δείξει αν υπάρχει κάποια ασθένεια στους πνεύμονες που μπορεί να προκαλέσει και ταχυκαρδίες.
Πηγή: onmed.gr
pentapostagma