Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2019

Χτυπάνε την Αγροτική Οικονομία στην Ελλάδα


Παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις της ηγεσίας του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων,
είμαστε πιο κοντά από ποτέ στην επιβολή ενός νέου αρδευτικού τέλους, που αναμένεται να εκτοξεύσει στα ύψη το κόστος παραγωγής, για τις περισσότερες καλλιέργειες.

Όλα αυτά φυσικά στο πλαίσιο της Ατζέντας 2030, η οποία καθιστά όλο και πιο δύσκολη, μεταξύ των άλλων, την άσκηση ελεύθερης γεωργίας, κτηνοτροφίας και αλιείας, χάρης του δυσβάσταχτους φόρους.

Όπως αναφέρει το ρεπορτάζ του agrotypos.gr, το νέο τέλος άρδευσης, που υπαγορεύει η ευρωπαϊκή νομοθεσία, θα επιβληθεί εκτός απροόπτου μέσα στο 2019, σε όσους αγρότες αρδεύουν τις εκτάσεις τους μέσω ελεγχόμενων δικτύων (ΤΟΕΒ, ΓΟΕΒ) και αναμένεται να κυμανθεί στα 0,04 ευρώ ανά κυβικό μέτρο.

Σύμφωνα με πρόχειρους υπολογισμούς για καλλιέργειες, όπως το βαμβάκι, το καλαμπόκι και η μηδική, που χρειάζονται ανά καλλιεργητική περίοδο περίπου 500 λίτρα νερού το στρέμμα, η αντίστοιχη επιβάρυνση, αναμένεται να φτάσει τα 9-10 ευρώ ανά στρέμμα, όπερ σημαίνει μια σημαντική εκμετάλλευση για πλήθος γεωργικών εκμεταλλεύσεων. «Με τέτοια μέτρα, όχι μόνον δεν πάμε σε ελάφρυνση και μείωση του κόστους παραγωγής, αλλά σε πανάκριβο νερό. Οπότε θα περιμένουμε κάθε χρονιά να βρέξει μήπως και μειώσουμε τις επιβαρύνσεις», δήλωσε με νόημα μιλώντας στον ΑγροΤύπο, ο πρώην πρόεδρος του ΑΣ Λαρισαίων Αγροτών, κ. Χρήστος Σιδερόπουλος.

Σημειωτέον, ότι το θέμα, αναμένεται να απασχολήσει το επόμενο διάστημα και την ατζέντα μεταξύ Κυβέρνησης και αγροτών, με τους παραγωγούς, να ζητούν από τα συναρμόδια υπουργεία, να ξεκαθαρίσουν αν όντως ισχύουν οι πληροφορίες αυτές, που κυκλοφορούν τις τελευταίες ημέρες.

Αξίζει να σημειωθεί, λέει το ρεπορτάζ, ότι το αντίστοιχο τέλος για αγρότες που ποτίζουν με ιδιωτικές πομόνες, πρόκειται να γίνει το 2021.

Θυμηθείτε τι είναι η Ατζέντα 2030:




Με πληροφορίες από agrotypos.gr, ΦΩΤΟ: pexels.com


el.gr

Ζούμε μια μεγάλη απάτη που δεν ζήσαμε ούτε στη Χούντα



Ο Nάνος Βαλαωρίτης σε συνέντευξή του στο liberal.gr τονίζει ότι, έχουμε μια κυβέρνηση η οποία έχει μια χροιά ψευτοαριστερή και ακολουθεί σταλινική γραμμή και παράλληλα προειδοποιεί ότι, προσπαθούν να βρουν όλα τα δυνατά κόλπα για να υπερισχύσουν και σ’ αυτές τις εκλογές. «Αυτό που ζούμε είναι μια μεγάλη απάτη» τονίζει χαρακτηριστικά και σημειώνει ότι «το πιο αισιόδοξο είναι πρώτα να αλλάξει η Κυβέρνηση, να φύγει ο Σύριζα απ’ την εξουσία και να έρθει μια άλλη Κυβέρνηση.
«Σήμερα τσακίστηκε ένας πολιτισμός γιατί οι απόγονοί του στάθηκαν πολύ κατώτεροι της Ιστορίας τους». Το φώναξε, το ανέβασε στις σελίδες του στο fb, το έκανε βίντεο και το έβαλε στο youtube, δεν σταμάτησε ούτε λεπτό ο Νάνος Βαλαωρίτης να υποστηρίζει ότι είναι «Καταστροφική για την Ελλάδα η Συμφωνία των Πρεσπών».
Συνεχίζοντας να γράφει καθημερινά ποίηση και παρακολουθώντας τα όσα γίνονται στη χώρα μας και στον κόσμο, ο δισέγγονος του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, εγγονός του εφοπλιστή και πολιτευτή των Σπετσών Ιωάννη Λεωνίδα, γιος του Διπλωμάτη Ιωάννου Βαλαωρίτη, πολυβραβευμένος και πολυμεταφρασμένος, πολυταξιδεμένος ποιητής και συγγραφέας, Καθηγητής Συγκριτικής Σημειολογίας και Δημιουργικής γραφής στο Σαν Φραντσίσκο, δεν σταμάτησε να κρούει τον κώδωνα του κινδύνου ούτε λεπτό:
«Έχω παρακολουθήσει την εξέλιξη αυτής της συμφωνίας με τα Σκόπια και συμφωνώ με τον Πούτιν ότι είναι ξενόφερτη, διότι είναι επιβεβλημένη από το ΝΑΤΟ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Αμερική. Είναι βέβαια καταστροφική για την Ελλάδα, γιατί αυτοί που ακολουθούν τις υποδείξεις των ξένων για την ονομασία των Σκοπίων ως Μακεδονίας δεν σκέφτηκαν τα επακόλουθα, ότι σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα θα έχουμε διεκδικήσεις εδαφών, ταυτοτήτων και όλων αυτών των θεμάτων τα οποία ακολουθούν την συμφωνία.
«Άκουσα με πολλή προσοχή την δήλωση του καθηγητού Κασιμάτη που αναλύει το θέμα πολύ διεξοδικά και βρίσκομαι σε απόλυτη συμφωνία μαζί του. Όμως, θέλω να προσθέσω ότι θα έχει και πολιτιστικά καταστροφική επήρεια εφόσον εμείς αναγνωρίζουμε μια ανύπαρκτη ταυτότητα αφ’ ενός, και γλώσσα αφ’ ετέρου. Αυτή η γλώσσα δεν υπάρχει, όπως το ξέρουμε και όπως έχει εκφράσει με μεγάλη έμφαση ο καθηγητής κύριος Μπαμπινιώτης που είναι και ειδικός στα γλωσσολογικά.
Για το Νάνο Βαλαωρίτη αυτή τη στιγμή «το πιο αισιόδοξο είναι πρώτα να αλλάξει η Κυβέρνηση, να φύγει ο Σύριζα απ’ την εξουσία και να έρθει μια άλλη Κυβέρνηση. Δεν μπορεί να είναι χειρότερη απ’ αυτή που έχουμε σήμερα με τα ψευτοαριστερά τους προγράμματα και την παραλλαγή της ιστορίας μας και με την συμφωνία των Πρεσπών και τώρα με τους Τούρκους δεν ξέρω τι θα κάνουν, θα δώσουν το μισό Αιγαίο σ’ αυτούς που δεν τους ανήκει;»
Στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Liberal.gr και την Ελένη Γκίκα είναι σαφής: 
-Μικρή αποτίμηση της Συμφωνίας των Πρεσπών, κύριε Βαλαωρίτη;
Νομίζω ότι ο Τσίπρας υπέκυψε στις απειλές του ΝΑΤΟ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της CIA, δηλαδή της Αμερικής, που τον απείλησαν ότι θα κόψουν τα λεφτά και ενέδωσε, υπέγραψε. Τώρα, όμως, έχουμε τις συνέπειες που είναι πολύ άσχημες, διότι μπήκαν αμέσως οι Τούρκοι μέσα στα Σκόπια και τα χρησιμοποιούν ως βάση δική τους, χρησιμοποιώντας ως πρόφαση τους Αλβανούς οι οποίοι είναι μωαμεθανοί.
-Τελικά, βγήκαμε από τα μνημόνια;
Υποπτεύομαι ότι όχι, γιατί αν πάμε στις αγορές τώρα θα δανειζόμαστε με πιο ψηλούς τόκους απ’ ότι μας έδινε η Κεντρική Τράπεζα, η Ευρωπαϊκή Τράπεζα, λοιπόν, δεν υπάρχει κανένα όφελος. Ουσιαστικά είναι μια κοροϊδία το ότι βγήκαμε από τα μνημόνια στις αγορές, γιατί οι αγορές είναι πιο ακριβές απ’ τα μνημόνια κι έτσι μας κοροϊδεύει κι αυτός για να κάνει προεκλογική εκστρατεία.

Καταστροφική. Η Ελλάδα έχει καταστραφεί τελείως, η οικονομία της είναι ανύπαρκτη, έχουνε φύγει χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις που ήτανε το ραχοκόκαλο της οικονομίας μας κι έτσι τίποτα δεν λειτουργεί πλέον. Επίσης, βλέπω ότι έχουνε μεταναστεύσει τα καλύτερα μυαλά γιατρών και άλλων επαγγελματιών, μηχανικών κλπ σε άλλες χώρες γιατί εδώ δεν βρίσκουν δουλειά.-Δέκα χρόνια από την αρχή της κρίσης, η άποψή σας για τη σημερινή κατάσταση;
Λοιπόν δεν βλέπω αυτή η κυβέρνηση τί καλό μας έχει κάνει, μόνο κακό. Οπότε αυτά τα περί μνημονίων είναι κοροϊδία, ουσιαστικά βρισκόμαστε πριν από ένα τέταρτο μνημόνιο αυτή τη στιγμή.
-Απ’ ό,τι θυμάστε, η εποχή μας είναι η κρισιμότερη εποχή;
Πρόκειται για μια άλλου είδους κρίση από την Γερμανική Κατοχή που ήταν μια ολοκληρωτική καταστροφή, αλλά υπήρχε η ελπίδα της απελευθέρωσης. Εδώ, με αυτή την κυβέρνηση η οποία έχει μια χροιά ψευτοαριστερή, δηλαδή, ακολουθεί γραμμή σταλινική και δεν βλέπω πώς θα την ξεφορτωθούμε γιατί αυτοί προσπαθούν να βρουν όλα τα δυνατά κόλπα για να υπερισχύσουν και σ’ αυτές τις εκλογές. Αυτό που ζούμε είναι μια μεγάλη απάτη που δεν έχει ξανασυμβεί στην Ελλάδα, ούτε στην Χούντα. Η σημερινή Κυβέρνηση προσπαθεί με όλα τα δυνατά κόλπα να μείνει στην εξουσία και δεν σκέφτεται τίποτε άλλο. Και βλέπουμε ότι κάνει και σοβαρά σφάλματα και πάει στην Τουρκία να μιλήσει με τον Ερντογάν, ποιο είναι το αποτέλεσμα; Ότι επικηρύσσονται οι οκτώ εξόριστοι Τούρκοι…
Τώρα με την Τουρκία…. Στο Αιγαίο, που εγώ προσωπικά πιστεύω ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, αλλά οι Τούρκοι από τον καιρό της Συνθήκης της Λωζάννης γυρεύουν έναν τρόπο να μας εξολοθρεύσουν. Μέχρι τώρα δεν το κατάφεραν, αλλά με τούτη την Κυβέρνηση έχουν προχωρήσει πολύ περισσότερο…
-Το πιο αισιόδοξο και το πιο απαισιόδοξο σενάριο για την έκβασή της;
Το πιο αισιόδοξο είναι πρώτα να αλλάξει η Κυβέρνηση, να φύγει ο Σύριζα απ’ την εξουσία και να έρθει μια άλλη Κυβέρνηση. Δεν μπορεί να είναι χειρότερη απ’ αυτή που έχουμε σήμερα με τα ψευτοαριστερά τους προγράμματα και την παραλλαγή της ιστορίας μας και με την συμφωνία των Πρεσπών και τώρα με τους Τούρκους δεν ξέρω τι θα κάνουν, θα δώσουν το μισό Αιγαίο σ’ αυτούς που δεν τους ανήκει; Είναι το χειρότερο που μπορεί να σκεφτεί κανείς και επίσης η απειλή που μας έρχεται από την Αλβανία και τα Σκόπια με την υποστήριξη των Τούρκων, είμαστε περικυκλωμένοι. Τώρα, όπως λέω, αν οι εκλογές είναι χωρίς λαθροχειρία, οποιαδήποτε… Και να μη δεχτούμε συνταγματικά οι μετανάστες να έχουν δικαίωμα να ψηφίσουν. Αυτό είναι μεγάλη απάτη. Και το να μην μπορούν να ψηφίσουν οι Έλληνες του εξωτερικού! Δεν έχει ξαναγίνει αυτό με καμιά κυβέρνηση πριν, εννοώ, βέβαια, τις Κυβερνήσεις που ήταν δημοκρατικές.
-Ποιος είναι ο σκηνοθέτης σήμερα της δικής μας ζωής;
Είναι το θέατρο του παραλόγου ή όπως έχω πει προηγουμένως του παρ’ ολίγου, ναι, αλλά δεν υπάρχει ένας σκηνοθέτης εκτός αν ονομάσουμε πρόσωπα όπως ο Σόρος ο οποίος είναι πίσω από πολλές διαδικασίες οι οποίες είναι εις βάρος μας. Λένε τουλάχιστον. Δηλαδή, αυτά είναι απίστευτα. Ο Σόρος έχει ανακατευτεί πάρα πολύ σε όλα τα Βαλκάνια, σε όλα, και στα κρίσιμα σημεία, οπότε μπορούμε να πούμε ότι είναι ο κύριος σκηνοθέτης ο οποίος καθοδηγεί τα γεγονότα όπως ήταν το 19ο αιώνα, ο περίφημος ο αυστριακός, διάσημος εχθρός της Ελλάδας, ο πρίγκηψ Μέττερνιχ, ο μεγαλύτερος εχθρός μας για την εποχή εκείνη. Και εμείς ευτυχώς είχαμε την υποστήριξη των Φιλελλήνων εκείνη την εποχή, αλλά σήμερα δεν ξέρω αν έχουμε την υποστήριξη κανενός, εκτός απ’ αυτούς που έχουν συμφέροντα όπως οι Αμερικάνοι, αυτό ίσως είναι μια σανίδα σωτηρίας αλλά ίσως είναι σαν τη σχεδία του πλοίου Μέδουσα, να φανταστούμε δηλαδή ότι θα μας σώσει ένα πλοίο το οποίο θα έρθει πολύ αργά για πολλούς.
-Κύριε Βαλαωρίτη, μέχρι πού φτάνει η ελεύθερη βούληση του σύγχρονου ανθρώπου;
Σύμφωνα με τον Νόαμ Τσόμσκι είμαστε όλοι υποχείρια μιας τακτικής η οποία σε μεγάλη κλίμακα εμποδίζει τον λαό μας. Και τα κράτη όπως η Ελλάδα τα οποία είναι αδύναμα είναι τα πρώτα θύματα αυτής της ανελεύθερης κατάστασης. Δηλαδή, δεν υπάρχει πουθενά ελευθερία η οποία να μη περνά μέσα από τα τεχνάσματα της εξουσίας. Και όλο αυτό, όχι μόνο με την παιδεία αλλά και με τον τύπο και με την προπαγάνδα, να μας τυφλώνει από τις αληθινούς σκοπούς τους οποίους έχουμε να επιδιώξουμε. Δηλαδή αντί να φαγωνόμαστε μεταξύ μας, να σκεφτούμε πώς θα σώσουμε τους εαυτούς μας και τον πλανήτη όλοι μαζί.
Πηγή: liberal.gr

ΠΗΓΗ

thesecretrealtruth

Καλύτερα ανήθικος ή αμοραλιστής;





Αποτέλεσμα εικόνας για ανηθικοτητα αμοραλισμος


Στην Ηθική Φιλοσοφία, η ανηθικότητα και ο αμοραλισμός έχουν μια συγγένεια, αφού αφορούν στην μη ηθική συμπεριφορά. Ωστόσο διαφέρουν σημαντικά μεταξύ τους ως προς τη διερμηνεία της συμπεριφοράς αυτής.


Ανήθικος ονομάζεται αυτός που καταπατά τους ηθικούς κανόνες της κοινωνίας στην οποία ζει. Γνωρίζει τους κανόνες, τυπικά -και μάλλον υποκριτικά- τους αποδέχεται, ωστόσο δεν μπορεί να αντισταθεί μπροστά στην κατάργησή τους. Γνωρίζει το ηθικώς πρέπον, μα αδυνατεί (ή δεν επιθυμεί) να εναρμονιστεί με αυτό. Συνήθως η αιτία είναι η επικράτηση των παθών του έναντι της ηθικής του. Και όταν λέμε "πάθη" εννοούμε τη ροπή προς την ακολασία, την ακράτεια, την αδικία, την ασέβεια, την εμμονή με τον πλουτισμό, τη δύναμη, την εξουσία, την λαγνεία κλπ.
Ένας ανήθικος άνθρωπος γνωρίζει και αποδέχεται ότι είναι κακό πράγμα η κλοπή, ωστόσο, μόλις γυρίσεις την πλάτη σου είναι πιθανό να σε κλέψει.


Απ' την άλλη πλευρά, ο αμοραλιστής είναι αυτός που πράττει το κακό, αλλά δεν αισθάνεται πως καταπατά ηθικούς κανόνες, καθώς δεν αναγνωρίζει την ύπαρξή τους, την αξία τους.  Αδιαφορεί πλήρως για κάθε κοινωνική επιταγή. Δεν αναγνωρίζει τη σημασία των ηθικών αξιών, οπότε δεν τον αφορά καμία υπόδειξη περί ηθικότητας ή μη των πράξεών του. Δεν εναρμονίζεται ούτε σε θεωρητικό επίπεδο με την κοινή ηθική. Δεν αποδέχεται τους κανόνες ούτε καν υποκριτικά. 
Επομένως είναι ικανός για κάθε είδους πράξη, εφόσον δεν τον εμποδίζει τίποτε. Είναι ο άνθρωπος που δε νιώθει τύψεις μετά από κάποια πράξη ενάντια στην ηθική.


Οπότε, μεταξύ των δύο (Ανήθικου και Αμοραλιστή) ποιον θα διαλέγατε για γείτονα, συγγενή, συνάδελφο, πελάτη, προϊστάμενο, δικαστή, βουλευτή ή πρωθυπουργό;

Προσέξτε: η απάντηση "κανέναν απ' τους δύο" είναι υπεκφυγή, καθώς δεν μπορούμε να αποτρέψουμε πλήρως την ύπαρξη κακών ανθρώπων με κάποιον τρόπο στη ζωή μας και ειδικά σε θέσεις που δεν εξαρτώνται (μόνο) από εμάς.

Οπότε είμαστε αναγκασμένοι να διαλέξουμε.

Εγώ πάντως θα επέλεγα τον Ανήθικο.
Και δε θα τον επέλεγα μόνο εγώ, αλλά και οι μεγάλες μορφές της Ηθικής Φιλοσοφίας. Παραδείγματος χάριν, ο σπουδαιότερος σοφιστής Πρωταγόρας υποστήριζε (απολύτως ορθώς κατά τη γνώμη μου- οπότε θεωρήστε το και δική μου θέση) πως κάθε άνθρωπος που ζει σε μια κοινωνία έχει μία βασική υποχρέωση συμμετοχής: την αποδοχή των ηθικών της αξιών. Προσέξτε: δε λέει την τήρηση των βασικών κανόνων, αλλά την αποδοχή της ισχύος τους.
Κάθε άνθρωπος υποχρεούται να καταφάσκει στην κοινή ηθική, έστω και σε θεωρητικό επίπεδο. 
Έστω και υποκριτικά.
Διότι, ισχυρίζεται ο Πρωταγόρας, όποιος δεν αποδέχεται τους κανόνες της ηθικής, όποιος δεν καταφάσκει ούτε κατ' ελάχιστον στο αξιακό σύστημα της κοινωνίας του, είναι επικίνδυνος γι' αυτήν και πρέπει να εκδιώκεται με κάθε τρόπο ως αρρώστια της κοινωνίας.

Διότι, συνεχίζω εγώ, κάποιος που διαπράττει ένα αδίκημα αποδεχόμενος ότι είναι αδίκημα αλλά προσπαθώντας να κρύψει πως το διέπραξε δεν είναι τόσο επικίνδυνος όσο κάποιος που το διαπράττει χωρίς να νιώθει την ανάγκη να το κρύψει αφού δεν δέχεται πως οφείλει κάπου να απολογηθεί.
Αυτός δηλαδή λόγου χάριν που σκότωσε αποδεχόμενος ότι ο φόνος είναι κάτι κακό έχει πολύ λιγότερες πιθανότητες να επαναλάβει την πράξη του σε σχέση με αυτόν που δεν αποδέχεται την αποστροφή της κοινωνίας απέναντι στο φόνο (βλ. Μπρέιβικ), οπότε δεν τον εμποδίζει τίποτε απ' την επανάληψη της πράξης του.

Αποτέλεσμα εικόνας για μπρειβικ

Και όχι μόνο αυτό, αλλά σε αντίθεση με τον πρώτο (Ανήθικο) που θα διαρρήξει τα ιμάτιά του προκειμένου να αποδείξει πως "δεν σκότωσε αφού είναι καλός" και θα επιχειρήσει είτε να αποδείξει την αθωότητά του είτε να βρει ελαφρυντικά, ο δεύτερος (Αμοραλιστής) δε θα ιδρώσει να αρνηθεί την πράξη του και κυνικά θα την αποδεχτεί και θα επιχειρηματολογήσει κιόλας υπέρ της. Ή έστω θα πει: "το έκανα επειδή μπορούσα να το κάνω".
Η προσπάθεια ακόμη και του σκληρότερου δολοφόνου να απολογηθεί και να αποδείξει την αθωότητά του και άρα την ηθική του ακεραιότητα αποτελεί το μοναδικό δείγμα ότι γι' αυτόν τον άνθρωπο υπάρχει ίσως κάποια σωτηρία.
Ενώ η κυνική αδιαφορία ακόμη και του πιο ασήμαντου μικροεγκληματία να απολογηθεί, να αποσείσει από πάνω του τις ευθύνες για μια πράξη αναδεικνύει τη μηδενική ελπίδα διόρθωσής του.

Παράλληλα ο αδιαφορών για την κοινή ηθική αποτελεί και τον χειρότερο "δάσκαλο", καθώς η δημόσια περιφρόνηση των ηθών από μέρους του, καθοδηγεί τους άλλους -και ιδίως τους νέους και τα παιδιά- προς την πλήρη απαξία. 
Ενώ ο ανήθικος τουλάχιστον υποκριτικά καθοδηγεί τους άλλους προς το καλό- άλλο αν ο ίδιος διαπράττει το κακό.
Πολλοί απ' αυτούς άλλωστε που μας έδωσαν μια καλή συμβουλή, μπορεί οι ίδιοι να μην την τηρούν στη ζωή τους. Αλλά τουλάχιστον σε εμάς έκαναν καλό.
Ενώ εκείνοι που δεν αποδέχονται την έννοια του καλού, κάνουν κακό και με τις συμβουλές τους και με τις παροτρύνσεις τους για επικράτηση με κάθε μέσο.

Έλεγε ο Πρωταγόρας πως "όλοι πρέπει να παριστάνουμε ότι είμαστε καλοί, ακόμη κι αν στην πραγματικότητα δεν είμαστε". Διότι η έννοια της "Αιδούς" (σεβασμού, ντροπής, συστολής, ανάγκης αποδοχής απ' το σύνολο) αποτελεί θεμελιώδη αξία, στην οποία οφείλει να καταφάσκει κάθε άνθρωπος, αν θέλει να ζει σε μια κοινωνία.

Ο αμοραλισμός λοιπόν είναι ό,τι χειρότερο σε μια κοινωνία.
Είναι ο χειρότερος γείτονας, ο χειρότερος συγγενής, ο χειρότερος συμπολίτης, ο χειρότερος συνάδελφος, ο χειρότερος προϊστάμενος, ο χειρότερος δικαστής, ο χειρότερος πρωθυπουργός.
Γιατί αποδεχόμενος τα θεμελιώδη αξιώματα του κυνισμού πως "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα" και "αφού μπορούσα, καλά έκανα", ουσιαστικά φτύνει στα μούτρα την κοινωνία και προαναγγέλλει χωρίς αιδώ πως είναι ικανός να πράξει τα πάντα προκειμένου να επιτύχει το σκοπό του και δεν ντρέπεται καθόλου γι' αυτό.

Στην πολιτική, αντίστοιχα, η έννοια του Αμοραλισμού αποκαλείται και Μακιαβελισμός, εννοώντας την πλήρη ηθική απαξία, τη χρήση κάθε θεμιτού και συνήθως αθέμιτου μέσου με σκοπό την απόκτηση ή τη διατήρηση της εξουσίας.
Αδιαφορώντας για κάθε κανόνα κοινής ηθικής, ο μακιαβελιστής είναι σε θέση να εξοντώσει πολιτικούς φίλους και αντιπάλους, κραδαίνοντας στο πλήθος τα κεφάλια τους ζητώντας να του αποδώσουν δόξα και εξουσία, παραδεχόμενος πως διέπραξε το "έγκλημα" και δεχόμενος ότι το έπραξε εν ψυχρώ και με πολιτικό κίνητρο.

Αποτέλεσμα εικόνας για μακιαβελι

Δεν ξέρω γιατί τα έγραψα όλα αυτά.
Α, ναι!
Τα έγραψα ίσως ακούγοντας κάποιον πρωθυπουργό κάποιας χώρας -μακρινής ίσως απ' τη δική μας- να καταγγέλλει ανερυθρίαστα ως ανήθικη μια ενδεχόμενη πράξη (διάλυση Βουλής λόγω μη εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας) που μπορεί να του στερήσει την εξουσία στο μέλλον, ενώ την ίδια ακριβώς πράξη διέπραξε ο ίδιος πριν μόλις 4,5 χρόνια προκειμένου να αποκτήσει την εξουσία!
Κι όταν οι αντίπαλοί του τον έψεξαν για αυτήν την ασυνέπεια, απάντησε με το ανατριχιαστικό: "αφού βάσει Συντάγματος μπορούσα, το έκανα".
Και κάπου εκεί ο Μακιαβέλι γύρισε τρεις βόλτες στον τάφο του.

Τη μεθεπόμενη ημέρα έδωσε θέσεις υπουργών σε ανθρώπους που μέχρι πριν τρεις μήνες τον αποκαλούσαν "μεγαλύτερο απατεώνα όλων των εποχών". Αλλά αυτόν δεν τον ενοχλεί. Δεν χτυπάει ενοχλητικά σε τίποτα μέσα του. Δεν αισθάνεται μέσα του προσβεβλημένος όταν τον αποκαλούν απατεώνα. Γιατί δεν υπάρχει τίποτα μέσα του. 
Πώς άλλωστε να 'χει κάτι μέσα του ένας άνθρωπος που μέσες-άκρες δηλώνει: "εντάξει μπορεί να μαι ψεύτης, αλλά τουλάχιστον δεν είμαι κλέφτης";
Πώς μπορεί ένας άνθρωπος και δη ένας πολιτικός να παραδέχεται ουσιαστικά ότι είναι ψεύτης;
Πώς μπορεί να μην νιώθει την ευθιξία να μην επιζητεί συνεργασία με ανθρώπους που τον αποκαλούν απατεώνα;
Μα τι άνθρωπος είναι αυτός τελοσπάντων;
Τι κυλάει μέσα του; 



Είναι ο ίδιος άνθρωπος που δεν αισθάνεται ντροπή που όλοι τον θυμόμαστε προ (όχι πολλών) ετών να δηλώνει ευθαρσώς πως δε βρίσκει κάτι κακό στις μολότωφ και ότι "το θέμα είναι από ποια πλευρά βρίσκεσαι", να αποκαλεί "χούντα" ακόμη και την απλή παρουσία αστυνομίας ή κυκγλιδωμάτων σε διαδηλώσεις, να οργανώνει περικύκλωση του Κοινοβουλίου τρεις φορές μέσα σ' ένα έτος, να εξαπολύει ταγματα εφόδου για να επιτίθενται στους αντιπάλους του ακόμη και όταν βρίσκονταν στο δρόμο, σε μια ταβέρνα ή σε μια συγκέντρωση και να προπηλακίζουν τον ανώτατο άρχοντα της χώρας στην εθνική παρέλαση...
...ενώ τώρα ο ίδιος άνθρωπος καταγγέλλει ως φασίστα και ακροδεξιό όποιον διαδηλώνει εναντίον του, εγκαλεί για αντιθεσμικότητα και αντιδημοκρατικότητα όποιον σε δημόσιο χώρο καταφερθεί εναντίον του και φυσικά εξαπολύει επίθεση με την (καλή τώρα πια) αστυνομία ενάντια σε συλλαλητήριο που δεν ήταν της αρεσκείας του επικαλούμενος σχέδια εκτροπής και εισβολής ακραίων στη Βουλή- σχεδίων που ο ίδιος συνέτασσε προ εξουσίας.


Και δε λέω πως είναι ο πρώτος πολιτικός που αθετεί το λόγο του.
Είναι που δεν έχει τη στοιχειώδη έστω ηθική να πει για κάτι μια συγνώμη ρε γαμώτο.
Μια συγνώμη.
Ένα "έκανα λάθος: τον αδίκησα αυτόν".
"Τον αδίκησα αυτόν που τον έλεγα προδότη, γερμανοτσολιά, Μερκελιστή. Τώρα που είδα την εξουσία, κατάλαβα ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα".
Όχι!
Αυτός ΚΑΙ γίνεται το σκυλάκι της Μέρκελ ΚΑΙ συνεχίζει να αποκαλεί μερκελιστές τους προηγούμενους!
Είναι πραγματικά αδιανόητη η περίπτωσή του.

Μα δεν αισθάνεται ντροπή;
Μα δεν τον ενοχλεί ο (αυτο)εξευτελισμός;
Και καλά αυτός. 
Οι συνοδοιπόροι του;
Ούτε αυτοί αισθάνονται κάποια ντροπή;
Που ζητωκραυγάζουν σε κάθε του ραδιουργία, σε κάθε του ανοσιούργημα;
(αν και αυτό ίσως να εξηγείται από την παλαιά Κατσιφάρειο ρήση περί γνωριμίας μόνο με... τον θυρωρό της πολυκατοικίας)

Και το χειρότερο;
Οι οπαδοί του!
Εκπαίδευσε κι αυτούς στον αμοραλισμό, με αποτέλεσμα να αποδέχονται κάθε οβιδιακή του μεταμόρφωση, κάθε ανακολουθία του, κάθε ατιμία του, κάθε ραδιουργία του, χασκογελώντας μπροστά στα χιλιάδες τεκμήρια της ανακολουθίας του και της αναισχυντίας του.
Εκπαιδεύτηκαν σε μια συμπεριφορά όπου όλα επιτρέπονται (και κάπου εδώ ξεροβήχει ο Ντοστογέφσκι).
Οι ίδιοι οι οπαδοί θα προστρέξουν σε λίγους μήνες να επιβραβεύσουν τον αμοραλισμό του ηγέτη τους, χωρίς ούτε οι ίδιοι να αισθάνονται την ανάγκη να κάνουν αυτοκριτική για όσα έλεγαν προηγουμένως και να ζητήσουν μια γαμημένη συγνώμη απ' όσους έβριζαν, ξέσκιζαν και δολοφονούσαν ηθικά τα προηγούμενα χρόνια.

Ο κακός πολιτικός, έλεγε ο Αριστοτέλης, είναι αυτός που αποτυγχάνει να οδηγήσει τους πολίτες στην αρετή.
Ε, λοιπόν εδώ έχουμε τον ορισμό του κακού πολιτικού, ο οποίος διαμορφώνει κακούς πολίτες.


Ο πρωθυπουργός αυτής της μακρινής σε μας χώρας μαζί με την κουστωδία του φανερώνουν το ποιόν τους, ισχυριζόμενοι ότι όλα αυτά τα ηθικά δεν έχουν καμία σημασία και ότι με μια αυξησούλα ή ένα επιδοματάκι όλοι θα τα ξεχάσουν.
Νομιμοποιώντας έτσι τον αμοραλισμό: δεν έχει σημασία τίποτα, παρά μόνο ο σκοπός: η εξουσία.
Με κάθε τρόπο.

Ο -κάθε είδους και κάθε επιθετικού προσδιορισμού- μηδενισμός, η αναισχυντία, η αναισθησία, ο μακιαβελισμός, ο χαμαιλεοντισμός και ο αριβισμός συγκεντρώνονται μαζί σε ένα μπουκάλι που γράφει στην ετικέτα του: Αμοραλισμός.
Και είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να σου τύχει.
toixo-toixo

Δυναμώνει το ευρωπαϊκό προοδευτικό Μέτωπο εναντίον του εθνικισμού και λαϊκισμού!


Εμπορικό κέντρο "Gorodok Gallery", Κιέβο, στη "δημοκρατρική" Ουκρανία του Τσίπρα και των ευρωπαίων "δημοκρατών", 16 Φλεβάρη 2019





Γεωργια Γκαρδαλινου

Όχι κύριε Τουσκ, οι Ουκρανοί συνοδοιπόροι σας εμπνέουν μόνον εσάς προσωπικά, όχι όλους εμάς (ευτυχώς). Εμείς τα...
βλέπουμε τα καμώματα σας και σιχτιριαζόμαστε

Όλοι μαζί, ας αφήσουμε τι μας χωρίζουν! Μας ενώνει η Ευρώπη, το ευρώ! Όλοι μαζί στηρίζουμε τη δημοκρατική Ουκρανία, για να μην επικρατήσουν στην Ευρώπη οι εθνικιστές κι οι λαϊκιστές και οι κομμουνβιστές του Πούτιν!

Όταν τα γεράκια βραβεύουν τους μπούφους. Τους χρήσιμους μπούφους

Πιο δεξιά αυτή η «Αριστερά» πεθαίνει – (και μάλλον για ‘κει πάει)… - Media

ΣΤΑΘΗΣ
Ο Χριστιανοκοινωνιστής (ένα - δυο κλικ πιο αριστερά από Εθνικοσοσιαλιστής) πρωθυπουργός της Βαβαρίας κ. Μάρκους Σέντερ βράβευσε τους Τσίπρα - ΖάεφΌταν τα γεράκια βραβεύουν τους μπούφους. Τους χρήσιμους μπούφους.
Όχι σαν τον μπουφοΠολάκη που πήγε και δανείστηκε 100.000 ευρώ καταναλωτικό! Τι θα καταναλώνει ο άνθρωπος (σχήμα λόγου), τον άμπακο;
Πάντως, διακριβώσαμε πόσο αποτιμάται το ηθικό πλεονέκτημα της πρώτης φορά εν τοιαύταις αμαρτίαις περιπεσούσας «αριστεράς»: 100.000 ευρώ για έναν τύπο που πριν να γίνει βουλευτής (7.000 ευρώ μηνιαίως) έβγαζε κατά δήλωσίν του δύο και τρείς φορές παραπάνω (14.000 - 21.000 ευρώ μηνιαίως) ως χειρουργός στην… ελεύθερη αγορά χειρουργών! – αν είναι έτσι ας τα βρει ο εισαγγελέας ή η Εφορία (Δίωξη Οικονομικού Εγκλήματος).

Όμως, όπως και να ‘χει αυτή είναι η μικρότερη ζημιά που έχει κάνει ο Εξολοθρευτής της Γρίπης, ο κ. Πολάκης. Η χειρότερη ζημιά που κάνει είναι ο διαρκής συμψηφισμός των έργων του με κάθε είδους προγενέστερη παθολογία (εσύ άρπαξες πέντε – εγώ βούτηξα μόνον τέσσερα) και αυτή η διαρκής εξίσωση προς τα κάτω.
     Δεν θα υπενθυμίσω όμως ότι με τον στόμα του κ. Πολάκη μιλάει ο Τσίπρας, το υπενθυμίζει απ’ τα υπόγεια του Μαξίμου ο κ. Θανάσης Καρτερός, όταν υπό το άκρως επιτυχημένο ψευδώνυμο Ι. Σκαριώτης υμνεί από τις σελίδες του «Documento» τον κ. Πολάκη όχι μόνον για τα 100.000 ευρώ (περίπου 30 αργύρια της εποχής του αυτοκράτορα Τιβέριου), αλλά για κάθε άλλη μαχαλομαγκιά άμα τε και μπαχαλομαγκιά που έχει διαπράξει ο πρίμος μπαλαρίνος του ζεϊμπέκικου – κάτι σαν την Γκαλίνα Ουλάνοβα στη Λίμνη των Βλήτων (Βραβείο Λένιν η Ουλάνοβα, βραβείο Ι. Σκαριώτη ο Πολάκης).
     Όμως, οι σμπίροι μου στα ανώγεια του Μαξίμου γνωρίζουν την πραγματική αλήθεια: ο Πολάκης πήρε τα 100.000 ευρώ καταναλωτικό για να τα μοιράσει σε κοκκινοδανειούχους που τους αρπάζουν τα σπίτια οι Τσιπραίοι για να μην τους τα αρπάξει ο Κούλης.
     Επίσης, μην περιμένετε από μένα (που σήμερα είμαι επιεικής) να ψέξω τον καρεκλοθήρα Μωραϊτη και τον ψιλό Τόλκα, ούτε κανέναν άλλον από τους δεκατρείς κηπουρούς του Γιωργάκη που έχει μαζέψει γύρω του ο Τσίπρας, διότι πολύ χειρότερη για τη χώρα που εκτείνεται νοτίως της Σκοπιανής Αμερικανικής Βάσης είναι η υπουργοποίηση της κυρίας Σίας Αναγνωστοπούλου (καθ’ ότι, δυστυχώς η κυρία Ρεπούση εξακολουθεί να βρίσκεται στα αζήτητα).
     Η κυρία Αναγνωστοπούλου λοιπόν (και παρακαλώ για κάποια διάψευση) πιστεύει στην ασυνέχεια του ελληνικού έθνους. Πιστεύει ότι οι νεοέλληνες είναι μια επινόηση του Διαφωτισμού. Πιστεύει ότι η Επανάσταση του 1821 γέννησε το έθνος και όχι ότι το έθνος έκανε την Επανάσταση. Η κυρία Αναγνωστοπούλου πιστεύει ότι το νέο ελληνικό κράτος είναι δημιούργημα των Δυνάμεων μετά τη ναυμαχία του Ναυαρίνου. Πιστεύει στην αρχή του αυτοπροσδιορισμού κι όχι στην ανάγκη της αυτογνωσίας. Υποστήριξε (όπως ο κ. Τσακαλώτος και άλλοι) το «δικαίωμα» των Σκοπίων να αυτοαποκαλούνται Μακεδονία. Έχει υποστηρίξει την αλλαγή των σχολικών βιβλίων, τη λήθη αντί της αλήθειας και τη δημόσια χρήση της ιστορίας αντί της επιστημονικής. Μάλιστα στο «πνεύμα» Σόροςπου προωθεί την εθνική αποδόμηση χάριν της ευκολότερης (έτσι) ταξικής εκμετάλλευσης.
     Με όλα αυτά τα προσόντα (και παρακαλώ για κάποιαν διάψευση) δύσκολα θα έβρισκε ο Τσίπρας καταλληλότερον άνθρωπο για το υπουργείο Εξωτερικών. Υπό τις φτερούγες του κ. Πάιατ η κυρία Αναγνωστοπούλου μπορεί να αναδειχθεί σε Πιουρυφόιελληνικής (που επινόησε ο διαφωτισμός) καταγωγής.
     Εννοείται ότι η κυρία Σία Αναγνωστοπούλου είναι το στόμα του Τσίπρα, όταν ο επικεφαλής του Καρανίκα και του Τόλκα μιλάει για «ετερόκλητους όχλους», «ακροδεξιούς», «εθνικιστές» και «βλάκες».
     Τα κουρέλια – «τα λερωμένα τ’ άπλυτα» που μαζεύει ο Τσίπρας (από την κυρία Τζάκρη έως τον κ. Μωραϊτη και την κυρία Μεγαλοοικονόμου) – είναι πίνατς μπροστά στην Ιέρεια του Εθνομηδενισμού, την κυρία Σία Αναγνωστοπούλου.
     Ρωτήστε την για την απελευθέρωση της Τριπολιτσάς, τον χορό του Ζαλόγγου, την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, ρωτήστε την για τον πολυπολιτισμό που άνθισε (!) στο πλαίσιο της Οθωμανικής Τυραννίας, ρωτήστε τη για τη Γενοκτονία των Ποντίων, για τη στάση του Σημίτη στα Ίμια, ρωτήστε την για τους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας, για την εισβολή στο Ιράκ, ρωτήστε τη για το Σχέδιο Ανάν! – ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση, η καλύτερη υφυπουργός του Στέιτ Ντιπάρτμεντ στη χώρα μας…



resaltomag

Strategic Culture: Το στρατιωτικό κατεστημένο των ΗΠΑ θα βρίσκει πάντα εχθρούς για να δικαιολογεί την ύπαρξή του

Το στρατιωτικό βιομηχανικό συγκρότημα των ΗΠΑ δεν χρειάζεται πλέον ούτε πραγματικούς πολέμους ούτε απειλή πολέμου για τη δική του επιβίωση αναφέρει σε ανάλυσή του το think tank Strategic Culture Foundation.

Είναι δύσκολο για τους ανθρώπους της εποχής μας, ειδικά για τους ξένους, να καταλάβουν το γεγονός ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ήταν μια τεράστια στρατιωτική δύναμη μέχρι τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Σήμερα, η μοναδική στρατιωτική υπερδύναμη ήταν σε μια εποχή όχι πολύ καιρό πριν, ένα πολύ διαφορετικό έθνος.

Το 1914 στην αρχή του Μεγάλου Πολέμου στην Ευρώπη οι εδαφικά τεράστιες Ηνωμένες Πολιτείες είχαν συνολικά ένοπλες δυνάμεις περίπου 166.000 ανδρών.

Από το 1776 έως εκείνο το σημείο το ανθρώπινο δυναμικό των αμερικανικών δυνάμεων ήταν ελάχιστο σε σχέση με τα ευρωπαϊκά πρότυπα.

Οι ΗΠΑ εκείνης της εποχής ήταν μια απομονωμένη αυτο-εστιασμένη στην αμερικανική ήπειρο.

Όταν οι ΗΠΑ εισήλθαν στον Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο καταρρίπτοντας τις δεσμεύσεις των απομονωτικών τάσεων τους, εκτόξευσαν τον αριθμό του στρατού τους στα 3.000.000 στρατιώτες μέχρι τα τέλη του 1918.

Ο B Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν το τελευταίο «καρφί» στο απομονωτικό φέρετρο των ΗΠΑ , καθώς οι αμερικανικές δυνάμεις θα παραμείνουν για πάντα στα εκατομμύρια των ανδρών μετά την ήττα της Γερμανίας και της Ιαπωνίας από τους Συμμάχους.

Η δεκαετία του 1940 είναι το σημείο όπου το μόνιμο στρατιωτικό βιομηχανικό συγκρότημα που γνωρίζουμε σήμερα αρχίζει να υφίσταται. Λίγο αργότερα πήρε το όνομα με το οποίο το ονομάζουμε σήμερα χάρη σε μια ομιλία του προέδρου Eisenhower στο τέλος της προεδρίας του το 1961.

Δυστυχώς ο κ. Eisenhower δεν έκανε τίποτα για να σταματήσει την ανάπτυξη της πολεμικής.

Η ιδεολογική δικαιολογία για τη διατήρηση ενός μαζικού στρατού των ΗΠΑ σε περίοδο ειρήνης ήταν ο κομμουνισμός.

Μια παγκόσμια κομμουνιστική απειλή φαινόταν σαν κάτι αρκετά μεγάλο ώστε να αξίζει να διατηρούν οι ΗΠΑ ένα τεράστιο στρατό.

Με την πάροδο των πολέμων αμφισβητήσιμων προελεύσεων στην Κορέα και το Βιετνάμ συνέχισαν να αποδεικνύουν την ανάγκη μαζικών στρατιωτικών δαπανών και τη συνεχιζόμενη επέκταση.

Με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης στις αρχές του 1990 οι αμερικανικές δυνάμεις θα μπορούσαν (θεωρητικά) να μειωθούν σε μέγεθος καθώς δεν υπήρχε πλέον πραγματικός γεωπολιτικός ανταγωνιστής στις ΗΠΑ.

Αυτή ήταν μια στιγμή «καμπής», όπου οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να πάρουν απόφαση να μειώσουν τη στρατιωτική τους δύναμη.

Η Ουάσιγκτον επέλεξε να πάει στην «παγκόσμια ηγεμονία» και δεν κοίταξε ποτέ πίσω.
Ωστόσο, σε αυτό το σημείο, οι μαζικές στρατιωτικές δαπάνες χρειάστηκαν ακόμα κάποιο λόγο για να αυξηθούν σε εκατοντάδες δισεκατομμύρια ετησίως.

Το Ιράκ και το Αφγανιστάν ήταν αρκετή δικαιολογία για τη διατήρηση εκατομμυρίων στρατιωτών σε βάσεις σε ολόκληρο σε έναν «παγκόσμιο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας».

Τώρα υπάρχει μια νέα «ρωσική απειλή» που είναι δύσκολο για τους πολιτικούς να καθορίσουν ή να αποδειχθούν, αλλά είναι αρκετό για να εξακολουθεί να απαιτείται η αύξηση των αμυντικών δαπανών.

Δεν χρειάζεται πλέον καμία απειλή, καθώς η κατοχή ενός μαζικού στρατού δεν αποτελεί πλέον ούτε μια ερώτηση.
Είναι μια προεπιλεγμένη θέση και επιλογή του στρατιωτικού κατεστημένου των ΗΠΑ.

www.bankingnews.gr
πηγή



koukfamily

Είσαι αριστερός; Διαθέτεις τα κριτήρια, μπορείς να το αποδείξεις;


Lauren O'Sullivanb
Πολακης
Δίπλα βιβλία✔️
Παράνομο δάνειο από τράπεζα✔️
Παράνομη ηχογράφηση συνομιλίας✔️
Πως το είχε πει ο Τσιπρας θα σας ταράξουμε 
στην νομιμότητα.
Μην το συζητάς λεβέντη μου απλά δεν ζει και ο Ηλίου
 να σας πάρει με τις πέτρες.

sibilla

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2019

Δεν δίνουμε για την ανταμοιβή… δίνουμε γιατί γεμίζουμε με συναισθήματα



Δεν δίνουμε για την ανταμοιβή... δίνουμε γιατί γεμίζουμε με συναισθήματα

Το δούναι και λαβείν θα εξουσιάζει πάντοτε τις σχέσεις μας, σε οποιοδήποτε τομέα. Το ζύγισμα αυτό, του “τι πήρα και τι έδωσα” θα είναι πάντοτε ο τύραννος του μυαλού μας. Του μυαλού που αρέσκεται να τετραγωνίζει με ακρίβεια, να τεμαχίζει, να αφαιρεί και να προσθέτει και γενικώς να κάνει υπολογισμούς.
Διότι η λογική είναι μία ψυχρή επιστήμονας που τα θέλει όλα μετρημένα και τακτοποιημένα με τη σειρά. Ακόμη και τις αφηρημένες έννοιες επιθυμεί να τις περιορίζει στο χώρο της έρευνας και να καταγράφει τα αποτελέσματα.
Εκεί, πάνω στον πάγκο εργασίας τοποθετούνται όλα: η αγάπη, η φιλία, η εμπιστοσύνη, η καλοπροαίρεση και τόσα άλλα, που κάνουν τον άνθρωπο τον πιο αξιαγάπητο ξενιστή, όταν αποφασίσουν ν’ αποικήσουν στη ψυχή του.
Μετρώνται όμως όλα αυτά, όπως ένα κιλό ζάχαρη ή μισό λίτρο πορτοκαλάδα; Μπορούμε να κόψουμε στα μισά ένα πακέτο αγάπη, όπως το φρέσκο βούτυρο; Αφού δεχτήκαμε τόσα σπυριά καλοσύνης, να δώσουμε πίσω αντανακλαστικά τόσα σπυριά τρυφερότητας;
Οι αφηρημένες έννοιες μόνο  “αφηρημένες” δεν είναι και δεν έχουν, ούτε θέλουν και να έχουν, καμία σχέση με τα μαθηματικά. Αναπνέουν ελεύθερες και δεν δέχονται χαλινάρι τ’ αριθμητικά ψηφία. Εναλλάσσονται ανάλαφρες στους αεροδιαδρόμους επικοινωνίας μας με τους άλλους ανθρώπους. Αυξάνονται, ανθίζουν, σκορπίζονται για να ξανασυγκεντρωθούν, πέφτουν σε χειμερία νάρκη για να επωαστούν και ν’ αναγεννηθούν δυνατότερες και καλύτερες.
Πώς μπορούμε εμείς να τις δεσμεύσουμε και να τις πολλαπλασιάσουμε κατά βούληση, να τις επιστρέψουμε πίσω με την ίδια μορφή που τις λάβαμε, αν δεν είναι γνήσιες και αυθεντικές; Απλά, επειδή μας προσφέρθηκαν, πρέπει μηχανικά να τις ανταποδώσουμε; Να προσποιηθούμε, δηλαδή, έρωτα, πόθο, ενδιαφέρον, αλληλεγγύη, κατανόηση, φιλία για να μη βρεθούμε λιγότεροι στο μέτρημα;
Αυτό, όμως, μας μετατρέπει αυτόματα σε υποκριτές. Μας μεταλλάσσει σε ψεύτες που χαρίζουν απλόχερα: “Σε αγαπώ”, “Σε λατρεύω”, “Μόνο εσένα έχω στη σκέψη μου”, “Είσαι ο καλύτερος μου φίλος”, “Για σένα θα έπεφτα και στη φωτιά” και πόσα άλλα. Λόγια διακοσμητικά, λόγια που εμείς τα υποβιβάζουμε σε κολακείες και κανακέματα.
Λόγια κενά χωρίς αξία, αφού δεν συνοδεύονται από πράξεις. Και είναι ο μόνος κρίκος που συνδέει το μέτρημα των μαθηματικών με τις διαθέσεις των αφηρημένων εννοιών. Οι πράξεις. Εάν στο μοναχικό βίο που διανύουμε, χρειαζόμαστε την αλήθεια μπροστάρη και οδηγό μας, πρέπει να καταλύσουμε αυτή την τυραννία του ζυγίσματος.
Όχι, για να πέφτουμε ανυποψίαστοι σε καλοστημένες ενέδρες, ούτε για ν’ αφηνόμαστε στα πελάγη των σχέσεων χωρίς σωσίβιο. Αντίθετα, για να καλωσορίζουμε ό,τι μας προσφέρεται αβίαστα. Για ν’ αφήνουμε ανοιχτή την εξώπορτα του μυαλού μας, ώστε να φυσάνε οι άνεμοι της υπομονής και της ενσυναίσθησης.
Δεν είναι ανάγκη να μας παρασύρει το λάσο της βιασύνης, στην εποχή της ταχύτητας που ζούμε. Άλλωστε, δεν δίνουμε για να πάρουμε πίσω τ’ ανάλογα. Δίνουμε γιατί πλημμυρίζουμε από συναισθήματα. Δίνουμε για να μοιραστούμε αυτό το πλεόνασμα. Δίνουμε γιατί δίνοντας, γινόμαστε πλουσιότεροι και καλύτεροι.
Δεν περιμένουμε ανταμοιβές υλικές ή άλλες. Δεν κρατάμε λίστα με χρωστούμενα. Δεν χρειαζόμαστε κι άλλη νοθεία στη ζωή μας. Μόνο αληθινή αγάπη.

enallaktikidrasi