Σάββατο, 21 Απριλίου 2018

Ο ΚΙΝΕΖΟΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΙΖΑΣ ΚΑΙ Ο ΠΡΟΔΟΤΗΣ ΤΟΥ ΔΝΤ, ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ


Ο ΚΙΝΕΖΟΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΙΖΑΣ ΚΑΙ Ο ΠΡΟΔΟΤΗΣ ΤΟΥ ΔΝΤ, ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΡΙΖΟΥΝ ΚΑΡΕΚΛΕΣ, ΤΟ ΔΕ ΜΠΑΣΟΚ ΤΟΝ ΕΒΑΛΕ ΓΙΑ ΤΟ ΑΜΥΝΑΣ !!!!!!!!

Αποκάλυψη Αρείου Πάγου: Η «μίζα» της Goldman Sachs και το Swaps Σημίτη έφεραν το ΔΝΤ!

O Γ. Παπακωνσταντίνου ήταν (και) στο πλάι του Κ. Σημίτη όταν αυτός «έστηνε» τα Swaps με την Goldman Sachs, κατά παραγγελίαν των Βρυξελλών, γιατί τα οικονομικά στοιχεία της χώρας ήταν απαγορευτικά για να έμπαινε η Ελλάδα στην ΟΝΕ.

Είναι αλήθεια ότι:

Από τον Νοέμβριο 2009 έως και το 2013 αποπληρώθηκαν τα Swaps Σημίτη, κι ενώ υπουργοί Οικονομικών τη 4ετία αυτή ήταν άνθρωποι του «σημιτικού συστήματος» εγκεκριμένοι από τους δανειστές.

Ο Άρειος Πάγος με τον πιο τρανταχτό τρόπο αποδεικνύει ότι η υπαγωγή στο ΔΝΤ και το «μαγείρεμα» των στοιχείων έγιναν (και) για να πληρωθεί η «μίζα» της Goldman Sachs, αλλά και για να «κουκουλωθεί το σκάνδαλο» μέσα στο έλλειμμα της χώρας.

thesecretrealtruth

«Δεν θα σωπάσω» -Ντοκιμαντέρ του Θ. Μαραγκού για την ελληνική κρίση


«Δεν θα σωπάσω» -Ντοκιμαντέρ του Θ. Μαραγκού για την ελληνική κρίση

Εύχομαι την ταινία να την δουν όλοι οι Έλληνες και όλοι οι Φιλέλληνες, για να επιτελέσει τον σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε. Αφιερώνεται σε όλους όσους οραματίζονται μια ελεύθερη, ανεξάρτητη και δημοκρατική Ελλάδα! 

Θόδωρος Μαραγκός

Δεν πρέπει να το χάσετε ...


thesecretrealtruth

Balkan Ecology Project, αγρόκτημα πολυκαλλιέργειας

Το Balkan Ecology Project είναι μια οικογενειακή επιχείρηση. Ο Paul η Sophie, και τα δυο παιδιά τους Dylan και ο Archie μετανάστευσαν στη Βουλγαρία από την Αγγλία το 2005, όπου ο Paul εργάζονταν ως γεωπόνος στα προάστια της Νοτίου Λονδίνου και η Sophie εργαζόταν ως νοσοκόμα. Εμπνευσμένοι από την απίστευτη βιοποικιλότητα της Βουλγαρίαςασχολήθηκαν με την κατασκευή κήπων και την παρουσίαση οικολογικών σεμιναρίων. Το 2010 δημιούργησαν το Balkan Ecology Project, όπου στόχος τους είναι χρησιμοποιώντας την αγροοικολογία να δημιουργήσουν ένα αγρόκτημα το οποίο θα είναι αυτάρκης και παραγωγικό και θα αποτελέσει πρότυπο για άλλους.

Το αγρόκτημα είναι χωρισμένο σε έναν μεγάλο αριθμό μικρών

κομματιών. Υπάρχει ο κήπος του σπιτιού (1 στρέμμα), ο μπαξές του σπιτιού (300 τ.μ.), και κάπου 25 στρέμματα γης σε κομμάτια διασκορπισμένα γύρω από το χωριό Shipka. Το σχέδιο είναι να συγχωνευτούν και να ενωθούν τα γύρω κομμάτια σε ένα μεγάλο κτήμα που θα φυτευτεί πειραματικά με πολυετείς ποικιλίες για μεγαλύτερης κλίμακας επιχειρήσεις.


Ακολουθούμε την προσέγγιση των παλαιότερων – πριν την Αγροτική Επανάσταση – και χρησιμοποιούμε νέες τεχνολογίες για να κάνουμε κάποια πράγματα πιο εύκολα. Για παράδειγμα, χρησιμοποιούμε δεδομένα από δορυφόρο για να υπολογίσουμε τη ροή των νερών και τη ροή των κρύων ανέμων και στη βάση αυτή να αποφασίσουμε τι να φυτέψουμε και πού.

Η κύρια εργασία είναι η μελέτη της πολυκαλλιέργειας, όπου οι εθελοντές βοηθούν στην καταγραφή πληροφοριών και ελέγχουν πώς η συγκεκριμένη προσέγγιση του εγχειρήματος λειτουργεί σε σύγκριση με πιο συμβατικές μεθόδους καλλιέργειας. Υπάρχει επίσης ένα φυτώριο στο οποίο πωλούνται φυτά.


Ο ίδιος ο κήπος φαίνεται να είναι ημι-άγριος και σε αταξία, αλλά πίσω από όλο αυτό υπάρχει πολύ προσεκτικός σχεδιασμός. Εάν δεν είναι “ακατάστατος” τότε κάτι χάνουμε από βιοποικιλότητα, αφού προσπαθούμε να μιμηθούμε τα φυσικά συστήματα. Η ικανότητα της Φύσης να οικοδομεί απίστευτα πολύπλοκα οικοσυστήματα με τα φυτά αυτά έχει μία εξέλιξη χιλιάδων ετών. Εμείς απλά προσπαθούμε να μιμηθούμε αυτή τη διαδικασία, λαμβάνοντας συγχρόνως κάτι μέσα από αυτό: την τροφή μας. Η βιώσιμη γεωργία είναι ένα βήμα μπροστά.

Το αγρόκτημα δεν παράγει τροφή μόνο για μία οικογένεια, αλλά παράγει αρκετά για να τρέφει 10 οικογένειες, οπότε δωρίζουν τροφή σε κοινωνικά παντοπωλεία και παρέχουν προϊόντα σε “καλάθι” (πρακτική όπου τοπικοί παραγωγοί δίνουν έναντι σταθερής αμοιβής προϊόντα σε καταναλωτές, συνήθως σε εβδομαδιαία βάση, χέρι με χέρι χωρίς μεσάζοντες). Επίσης διοργανώνουν ετήσια σεμινάρια αναγεννητικής γεωργίας.

Η αποστολή μας είναι να παράγουμε θρεπτική τροφή σε προσιτή τιμή και συγχρόνως να αυξήσουμε τη βιοποικιλότητα.
Description of the agro-ecological practice

Για τον έλεγχο των ζιζανίων στον μπαξέ, ο Paul χρησιμοποιεί έναν συνδυασμό τεχνικών περμακουλτούρας: ανυψωμένα παρτέρια, εδαφοκάλυψη, κινητό ορνιθώνα (οι κότες σκαλίζουν, λιπαίνουν, και αφαιρούν τα παράσιτα σε διαφορετικό σημείο κάθε φορά, το οποίο μετά σπέρνεται), προσοχή στους χρόνους σποράς για να αποφευχθεί ο ανταγωνισμός ανάμεσα στα είδη, και χρήση ζεστού κομπόστ. Τα φυτά που καλλιεργούν μαζί είναι οι ντομάτες, οι κολοκύθες, και διάφορες ποικιλίες φασολιών.
Τεχνικές πληροφορίες των βιώσιμων πρακτικών.
Τα ανυψωμένα παρτέρια δημιουργούνται σκάβοντας το χώμα περίπου 15 εκ. στα πλάγια και στοιβάζοντας το χώμα στα παρτέρια – έτσι δημιουργούνται διάδρομοι ανάμεσα στα παρτέρια.
Έχουν εξελίξει το απλό σύστημα της κατασκευής υπερυψωμένων παρτεριών με ένα ειδικό τρακτέρ.
Όταν έρχεται η πρώτη παγωνιά τον Οκτώβριο/Νοέμβριο, αφαιρούν τα φυτά και τα στοιβάζουν στα παρτέρια. Η πρώτη παγωνιά ξεκινά τη διαδικασία αποσύνθεσης (μέσα Οκτωβρίου), και όταν έρχεται το χιόνι προχωρά η αποσύνθεση. Μόνο όταν δεν έχει χιόνι και η θερμοκρασία είναι πολύ χαμηλή δεν υπάρχει δραστηριότητα στο έδαφος.
Ενώ η βλάστηση μειώνεται, φέρνουν τις κότες, οι οποίες τρώνε όλα τα αυγά των σαλιγκαριών, τα ζιζάνια, και τους σπόρους των ζιζανίων. Όταν τελειώσουν οι κότες, το χώμα αερίζεται με την πηρούνα.
Τον Νοέμβριο φυτεύουν σκόρδο, το οποίο εκλύει θειάφι στο έδαφος και απωθεί κάποια είδη νηματωδών. Έχει επίσης αντιμυκητιακή δράση. Όταν το νερό διαπερνά το έδαφος τον χειμώνα, το σκόρδο συγκρατεί τα θρεπτικά στοιχεία (τα εμποδίζει να φύγουν με το νερό) και αποτελεί καλή τροφή επειδή είναι ανθεκτικό στο κρύο.
Όταν βγαίνει το σκόρδο την άνοιξη, ξαναφέρνουν τις κότες για 2-3 μέρες σε κάθε παρτέρι διαδοχικά, για ένα μικρό καθάρισμα.
Όταν φεύγουν οι κότες, αερίζουν το έδαφος με την πηρούνα αλλά δεν το αναποδογυρίζουν. Προσθέτουν κομπόστ, 20 λίτρα ανά μέτρο, και μετά βάζουν μία παχιά στρώση άχυρο.
Μετά σπέρνουν και φυτεύουν (ανάλογα με τα φυτά, π.χ. οι ντομάτες μπαίνουν τον Απρίλιο) κάνοντας μικρές φωλίτσες μέσα στο άχυρο. Τα φασόλια σπέρνονται κατευθείαν στη γη, όπως και οι κολοκύθες.
Εάν υπάρχουν ζιζάνια στις άκρες, χρησιμοποιούν τη μηχανή του γκαζόν. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερα το καλοκαίρι γιατί δεν αναπτύσσονται πολύ, αλλά την άνοιξη χρειάζεται μία φορά την εβδομάδα. Κόβουν τα αγριόχορτα πριν σποριάσουν και βάζουν τα κομμένα επάνω στα παρτέρια, οπότε ουσιαστικά τα ζιζάνια – που είναι οργανική ύλη – μετατρέπονται σε πόρο.
Εάν υπάρχει πολύ υλικό από αγριόχορτα κάνουν ένα σωρό ζεστού κομπόστ (που η θερμοκρασία του ανεβαίνει στους 50-60 βαθμούς). Η θερμοκρασία καταστρέφει όλους τους σπόρους και τα παθογόνα, και έτσι το τελικό προϊόν είναι ένα πυκνό υλικό που μετά απλώνεται στον κήπο.
Οικονομικές πληροφορίες για τις πρακτικές: τι κοστίζουν, τι οφέλη έχουν.
Από τον Ιούνιο ως τον Σεπτέμβριο του 2016 συγκομίστηκαν 80 κιλά ντομάτες από ένα στρέμμα οικιακού μπαξέ. Το 2015 συγκομίστηκαν 108 κιλά.
Τα αποτελέσματα της μελέτης του 2015 ήταν τα εξής: κατά τη διάρκεια της μελέτης, μία ομάδα 4 ανθρώπων με ελάχιστη έως καθόλου καλλιεργητική εμπειρία δημιούργησαν τον χώρο του μπαξέ, πολλαπλασίασαν, φρόντισαν και συγκόμισαν πάνω από 800 φυτά και παρήγαγαν 358 κιλά τροφής, με αγοραστική αξία περίπου €5.125. Τα λειτουργικά έξοδα του μπαξέ υπολογίστηκαν περίπου σε €325 και το κόστος του κεφαλαίου (που δαπανήθηκε άπαξ και κατανέμεται σε 4 χρόνια, αφού πρόκειται για πολυετή μελέτη) ήταν περίπου €472. Ο χρόνος που χρειάστηκε όλο αυτό για να επιτευχθεί ήταν 152 ώρες κατανεμημένες μέσα σε ένα εξάμηνο. Η απόδοση ανά τετραγωνικό μέτρο ήταν 1,4 κιλά.
Περισσότερες πληροφορίες εδώ: http://balkanecologyproject.blogspot.bg/2015/12/the-polyculture-market-garden-study.html



apenantioxthi

21η Απριλίου: Το μακάβριο γέλιο της Ιστορίας…

21η Απριλίου: Μια επέτειος που αποτυπώνει το μακάβριο μορφασμό της Ιστορίας… 
Από τη χούντα των συνταγματαρχών που καταδίωκε, εξόριζε και φυλάκιζε κάθε έναν που ανέδιδε και μυρουδιά αριστερή, φτάσαμε σε κυβέρνηση των «αριστερών» ανδρεικέλων: Σε μια κυβέρνηση της διεθνούς χούντας, της χούντας των αποικιοκρατών της ΕΕ και των μαφιόζων του χρήματος…
Τα θύματα της χούντας των συνταγματαρχών, όλοι αυτοί που προκαλούσαν το...
καταδιωκτικό μένος των δικτατόρων του 1967, μεταλλάχτηκαν σε ανδρείκελα της νέας πλανητικής και ευρωπαϊκής χούντας: Σε υπηρέτες μιας νέας κατοχής…

Σήμερα ζούμε πραγματικά αυτό το μακάβριο «μαστίγωμα» της Ιστορίας, προϊόν των μεγάλων ΠΡΟΔΟΣΙΩΝ της Αριστεράς και της μετάλλαξής της.

Σήμερα ζούμε μια, ιστορικά ανεπανάληπτη και μοχθηρά δόλια και ύπουλη, δικτατορική κατοχή των ανδρεικέλων της διεθνούς μαφίας του χρήματος, των νέων δωσίλογων της διεθνούς και εγχώριας ιμπεριαλιστικής χούντας.

Και το χειρότερο: Ζούμε αυτή τη νέα τραγωδία με την αλαζονεία και την αυθάδεια μιας «αριστερής» κυβέρνησης που ξεπερνάει σε δολιότητα, ψεύδος και υποκρισία και αυτήν τη στρατιωτική χούντα του 1967…

Θα αναδημοσιεύσουμε το παρακάτω κείμενο που πιστεύουμε ότι ανταποκρίνεται σε όλη αυτή την ιστορική διαλεκτική: Από τη χούντα του ΄67, στα σημερινά ανδρείκελα του 4ου Ράιχ.

βρίσκεται εδώ:
http://resaltomag.blogspot.gr/2016/04/21-4.html

21η Απριλίου: Από τη χούντα, στην «αριστερά» του 4ου Ράιχ…



Η φετινή επέτειος του πραξικοπήματος των συνταγματαρχών του 1967, σηματοδοτεί έναν ιστορικό παραλογισμό: Από τους κόλπους της Αριστεράς που κυνηγούσε λυσσασμένα η χούντα, αναδείχτηκαν τα σημερινά ανδρείκελα του 4ου Ράιχ… 

Από τα αμερικανοκίνητα ανδρείκελα των συνταγματαρχών φτάσαμε σε μια τερατώδη ιστορική αναστροφή: Να βρίσκονται στο ρόλο των ανδρεικέλων, της παγκόσμιας χρηματιστηριακής χούντας (αυτή τη φορά), οι «αριστεροί» που διωκόντουσαν από τη χούντα…

Το ιστορικό αυτό παράδοξο βρίσκεται μέσα στα «παιχνίδια» ή τις «φάρσες» της ιστορικής διαλεκτικής. Διότι η ιστορία όχι μόνο δεν δίνει τίποτα δωρεάν, αλλά τιμωρεί σκληρά αυτούς που τη χλευάζουν και προδίδουν τη «διαλεκτική» της…

Συνεπώς δεν είναι «ιστορικό παράδοξο», αλλά το τίμημα των ιστορικών προδοσιών και της ενσωμάτωσης της Αριστεράς.

Κάθε προδοσία της Αριστεράς ήταν μια «ιστορική έκτρωση» και είχε ως τίμημα τραγωδίες για τους λαούς και την Αριστερά, καθώς και τη γέννηση πολιτικών εκτρωμάτων.

Τις ταξικές συνεργασίες του σταλινισμού και τις προδοσίες του τις πληρώσαμε με μεγάλες ιστορικές τραγωδίες του εργατικού και λαϊκού κινήματος και με γιγάντιες μεταλλάξεις…

Πρόσφατο ελληνικό παράδειγμα το 1989. Εδώ η ταξική συνεργασία γέννησε το έκτρωμα της συγκυβέρνησης Τζαννετάκη και άνοιξε διάπλατα τις πόρτες στη βαρβαρότητα του νεοφιλελευθερισμού, με εφιαλτικό επακόλουθο: Την τραγωδία της ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗΣ της αριστεράς στον σύγχρονο νεοταξικό φασισμό: Το 4ο Ράιχ…

Όταν, λοιπόν, οι προδοσίες και οι ταξικές συνεργασίες της αριστεράς, οδηγούν σε ιστορικές τραγωδίες, η ενσωμάτωση αυτής της αριστεράς και η μετάλλαξή της σε «αριστερά» της Παγκοσμιοποίησης, οδηγεί σε μια ΤΡΑΓΩΔΙΑ, δίχως ιστορικό προηγούμενο. Οδηγεί στο αναποδογύρισμα των πραγμάτων, στη σχιζοφρένεια που ζούμε: Να είναι η ίδια αυτή η μεταλλαγμένη «αριστερά», η εμπροσθοφυλακή-ανδρείκελο του σύγχρονου νεοταξικού φασισμού, να είναι το πλέον χρήσιμο και αποτελεσματικό γρανάζι του συστήματος…

Αυτήν την ιστορική τραγωδία ζούμε σήμερα: Να έχουν υποκατασταθεί οι συνταγματάρχες και τα στρατιωτικά τανκς, με τους αξιωματούχους των «αριστερών» ποικιλιών και τα ιδεολογικό-πολιτικά τανκς της «αριστεράς»…

Και αυτή η τραγωδία των «αριστερών» τανκς, των νέων τρομοκρατικών ιδεολογημάτων της Νέας Τάξης, είναι κατά πολύ χειρότερη από τα τανκς των συνταγματαρχών της 21ης Απριλίου του 1967.

Θα αναδημοσιεύουμε ένα παλιό μας κείμενο (πολλές φορές αναδημοσιευμένο), το οποίο σήμερα γίνεται επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε: «Η Χούντα του 1967 και ο σύγχρονος φασισμός»

Να σημειώσουμε επίσης ότι έχουμε γράψει πάρα πολλά κείμενα για τη δικτατορία των συνταγματαρχών. 
Πολλά Θα βρείτε 
ΕΔΩ: 
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=3297 
Και εδώ: 
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=4404 
Και εδώ: 
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=9680

Η Χούντα του 1967 και ο σύγχρονος φασισμός.
Τότε φυλάκιζαν τους αγωνιστές! 
Σήμερα φυλακίζουν και δολοφονούν τη σκέψη.

Η δικτατορία είναι μια συνήθεια του αίσχους: 
Μια μηχανή που σε καθιστά κωφάλαλο, 
Ανίκανο να ακούσεις, ανήμπορο να μιλήσεις 
Και τυφλό σε ό,τι είναι απαγορευμένο να κοιτάξεις.
Εντουάρντο Γκαλεάνο

Κάθε δικτατορία είναι μια «μηχανή», που πρώτα απ΄ όλα καταδιώκει και βασανίζει τους νέους. Καθεστώς στείρο, όπως είναι, μισεί θανάσιμα καθετί που μεγαλώνει και κινείται. Πολλαπλασιάζει μόνο τις φυλακές και τα νεκροταφεία. Δεν μπορεί να παράγει τίποτε άλλο από κρατούμενους, πτώματα, ρουφιάνους και εξόριστους. Το να είσαι νέος και μάλιστα πολιτικοποιημένος νέος, για τη δικτατορία είναι έγκλημα.
Οι αφηγήσεις για τη δικτατορία της 21ης Απριλίου είναι «αφηγήσεις» καπηλείας, ηρωποίησης, πολιτικής εξαργύρωσης, «αφηγήσεις» νάρκωσης και λήθης. Και αυτή η πρόσφατη ιστορία μας έχει δοθεί μασκαρεμένη και αφυδατωμένη από τα πολιτικά της μηνύματα.
Αυτή η «ιστορία» σε σχέση με την αληθινή ιστορία, είναι όπως ο εφιάλτης σε σχέση με τα βιώματα της πραγματικής ζωής. Η αλήθεια και η μυθολογία διαπλέκονται και τη θέση των πολιτικών αιτημάτων και μηνυμάτων έχει πάρει το ωχρό πρόσωπο εκείνων που επιδιώκουν όχι μόνο να σβήσουν τις αγωνιστικές μνήμες, αλλά και να επιβάλουν τον ολοκληρωτισμό του αυτοκρατορικού λόγου.
Εξατμίζουν την ιστορική ουσία, δαιμονοποιούν κάποιες εξωτερικές όψεις της δικτατορίας και τις έννοιες με αρνητική συναισθηματική φόρτιση για να επικαλύψουν και να εξωραΐσουν το ιστορικό παρόν.

Αυτό το μικρό κείμενο δεν αποπειράται την αποκατάσταση της ιστορίας. Δεν είναι ιστορικό κείμενο. Απλώς θέλει να επισημάνει ότι ο σημερινός κυρίαρχος πολιτικός λόγος είναι ένας ταριχευμένος πολιτικός λόγος που αφού έχει μετατρέψει την ιστορία της χούντας σε μούμια Αιγυπτιακή, τη χρησιμοποιεί για να επικαλύψει το σύγχρονο εφιάλτη: Το μακάβριο ολοκληρωτισμό της πλανητικής αυτοκρατορίας.

Ο σύγχρονος σκοταδισμός

Η χούντα της 21ης Απριλίου μπροστά στην πλανητική χούντα που ζούμε σήμερα φαντάζει σαν αποκριάτικος καίσαρας. Η δικτατορία της 21ης Απριλίου φυλάκιζε τους αγωνιστές και τους αντιπάλους της. Η σημερινή δικτατορία του πλανητικού κράτους υπερβαίνει αυτά τα όρια, είναι χωρίς όρια. Φυλακίζει και δολοφονεί ανθρώπους και ιδέες, αποδομεί την Ιστορία, ακρωτηριάζει συνειδήσεις, ανατρέπει τους μηχανισμούς της σκέψης: Επιβάλλει την ενιαία σκέψη και την ενιαία ταυτότητα.
Οι συνταγματάρχες δεν μπορούσαν να εξοντώσουν τις ιδέες και την ελπίδα.Σήμερα έχουν τελειοποιηθεί τα βασανιστήρια της επιβολής της σιωπής και της καλλιέργειας του τρόμου, έχει αναχθεί σε επιστήμη η τεχνική εξόντωσης των ανθρώπων, των ιδεών και της ελπίδας.
Η Νέα Tάξη χρειάζεται ανθρώπους που να αισθάνονται ελεύθεροι και ανεξάρτητοι, μη υποκείμενοι σε καμιά εξουσία ή αρχή ή συνείδηση, ωστόσο πρόθυμους να δέχονται διαταγές, να κάνουν ό,τι απαιτούν από αυτούς, να εφαρμόζουν καλά στην κοινωνική μηχανή, χωρίς τριβή, ανθρώπους που να μπορούν να καθοδηγούνται χωρίς εξωτερική βία, να ποδηγετούνται χωρίς ηγέτες, να παρακινούνται χωρίς σκοπό. Σήμερα θέλουν πλάσματα με στενό, μίζερο μυαλό, ταπεινά περιχαρακωμένο στην απληστία και στην ατομική αναρρίχηση. Θέλουν πλάσματα άβουλα, χειραγωγήσιμα, πειθαρχημένα, γρανάζια της κοινωνικής μηχανής: Ο σκοταδισμός στην πιο ακραία, μοχθηρή και εφιαλτική του μορφή.

Τα ιδεώδη της Νέας Εποχής

Το ιδεώδες της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας μας είναι η υπνωτική αρμονία, η μηχανοποίηση της σκέψης, ο λήθαργος του υποκειμένου. Γι αυτό οι μηχανισμοί της πλανητικής Χούντας στοχεύουν:

* Στην αποδόμηση της ιστορίας, της συλλογικής συνείδησης και των αγωνιστικών παραδόσεων. Κατακερματίζουν τον «παλαιό» κοινωνικό ιστό, με πρόσχημα την ενημέρωση και τον προβληματισμό. Κατακερματίζουν τον «ιστό» της σκέψης και της Έκφρασης με πρόσχημα την ελευθερία της σκέψης και της έκφρασης.

*Στην παράλυση της σκέψης και της βούλησης. Υποσκάπτουν τη λογική αποδομώντας κάθε αυτονόητο και κάθε κοινωνικό κριτήριο. Η «νέα λογική» θεωρεί κάθε άποψη εξ ίσου έγκυρη, γιατί ο καθένας είναι φορέας της δικής του αλήθειας. Καταργούν στην πράξη τη λογική, όταν υποβιβάζουν σύνθετες έννοιες στο επίπεδο των αγοραίων απλουστευτικών εξισώσεων. Καταστρέφουν τη σκέψη με τις σούπες των κοινοτοπιών και την ασυδοσία της «ατομικής άποψης». Παραλύουν τη λογική διαμέσου της τυπικής και της «δημοκρατικής» τήρησης ίσων αποστάσεων μεταξύ δικαίου και αδίκου, θύματος και θύτη, καταπιεσμένων και καταπιεστών, βίας και αντι-βίας, καλού και κακού κλπ. Καταστρέφουν, τέλος, κάθε κοινωνικό, ταξικό, πνευματικό, ηθικό, εθνικό, θρησκευτικό έρεισμα του ανθρώπου με το δογματικό πλουραλισμό.

* Στην κατασκευή πραγμάτων και ανθρώπων χωρίς σύνορα, χωρίς όρια, χωρίς περιορισμούς: «Ανοικτά σύνορα», πολύ-πολιτισμικός πολτός, ανοχή χωρίς όρια, πάθη και ένστικτα χωρίς όρια, δηλαδή άνθρωποι χωρίς αναστολές, χωρίς δισταγμούς, χωρίς ενοχές, νοσηρά ατομικιστές, εν δυνάμει απατεώνες και που θα είναι περήφανοι για το ρεαλισμό τους και τον κυνισμό τους…
Με δύο λόγια η σύγχρονη δικτατορία της Νέας Τάξεις έχει ως έμβλημά της το μίσος για τη σκέψη και τη βούληση και στοχεύει στην κατασκευή ανθρώπων δειλών, μοιραίων και άβουλων οι οποίοι θα ανέχονται τα πάντα και θα παρακολουθούν, δίχως να το αντιλαμβάνονται, την αποσάθρωση και αποτέφρωση του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος.

Ο αόρατος πόλεμος

Με τη Χούντα των συνταγματαρχών είχαμε να κάνουμε με συμβατικό πόλεμο.Αυτή μας δίωκε, μας φυλάκιζε, μας βασάνιζε, αλλά διατηρούσαμε πλήρη διαύγεια του πνεύματός μας, είχαμε επίγνωση της ήττας μας. Γνωρίζαμε δηλαδή ότι η εξωτερική ελευθερία μας είχε αλωθεί, αλλά η ελευθερία της σκέψης και της βούλησής μας, συνακόλουθα και της δράσης μας παρέμενε αλώβητη. Συνεπώς η υποδούλωσή μας ήταν προσωρινή.
Με τη σημερινή Χούντα της Νέας Τάξης ο πόλεμος είναι αόρατος, δραματικά πιο επικίνδυνος και καταστροφικός από ένα συμβατικό πόλεμο. Σήμερα ο εχθρός ( η πλανητική Χούντα) στρέφεται επιπλέον και κατά της λογικής, για να την απορρυθμίσει, στρέφεται και κατά της βούλησης, για να την αλώσει. Η Νέα Χούντα εξοντώνει δηλαδή και τη σκέψη και τη βούληση, με τα παραπλανητικά δολώματα της «ελευθερίας χωρίς όρια, χωρίς σύνορα, χωρίς περιορισμούς». Γεννά ηττημένους χωρίς διαύγεια πνεύματος, ώστε να έχουν επίγνωση της ήττας τους, ηττημένους υπερήφανους για την ήττα τους…

Ας μην υπερτιμούμε και δαιμονοποιούμε, συνεπώς, τη βαρβαρότητα των «συμβατικών» δικτατορικών καθεστώτων, επικαλύπτοντας και αποκρύπτοντας ή εξωραΐζοντας τον εφιάλτη του σύγχρονου φασισμού της Νέας Τάξης: Αυτό που κάνει η ηττημένη και καλοαναθρεμμένη «αριστερά»…


sibilla

ΗΠΑ: Η τραγική κατάληξη της «μοντέρνας» «διαφορετικής» οικογένειας αφήνει πολλά ερωτηματικά


Η οικογένεια Hart προβαλλόταν ως η εικόνα μιας «διαφορετικής» «μοντέρνας» οικογένειας, με δύο λευκές μητέρες και έξι υιοθετημένα μαύρα παιδιά.

Η οικογένεια φωτογραφιζόταν να τυλίγουν τα χέρια τους ο ένας με τον άλλον και μερικές φορές κρατώντας πινακίδες που έγραφαν: "Η αγάπη είναι πάντα όμορφη" και "δωρεάν αγκαλιές". Μια τέτοια φωτογραφία ενός από τα παιδιά τους, του Devonte έγινε viral το 2014.
Αλλά κάτω από την ιδανική επιφάνεια, υπήρχαν κραυγές για βοήθεια από τα παιδιά, αναφορές από γείτονες και ισχυρισμοί για κακοποίηση παιδιών. Οι γείτονες περιέγραψαν ανησυχητικές συναντήσεις με παιδιά που φώναζαν για βοήθεια και ζητούσαν φαγητό, μια εκ των οποίων προκάλεσε αναφορά στην Υπηρεσία Προστασίας του Παιδιού το Μάρτιο λίγο πριν το αυτοκίνητο SUV της οικογένειας πέσει σε έναν γκρεμό στη Βόρεια Καλιφόρνια.

Περίπου τέσσερις μήνες πριν από τη θανατηφόρα συντριβή, ένας άνδρας έκανε μια κλήση στο 911 (άμεση δράση) σχετικά με την οικογένεια, αναφέροντας μια από τις προσπάθειες των παιδιών για βοήθεια. Η κλήση κυκλοφόρησε για πρώτη φορά την Τετάρτη από την περιφερειακή υπηρεσία έκτακτης ανάγκης της κομητείας Clarkτης Ουάσινγκτον.

"Υπάρχουν μερικά παιδιά που πιστεύω ότι είναι ιδιαίτερα κακοποιημένα", δήλωσε ο άντρας τον Νοέμβριο.
Ανέφερε ένα ανησυχητικό γεγονός, στο οποίο ένα από τα παιδιά ήρθε στο σπίτι της κόρης του - που ζούσε δίπλα στους Χάρτς - ζητώντας βοήθεια στις 2 π.μ.

Ήταν ένα από τα τουλάχιστον τέσσερα γεγονότα στα οποία τα παιδιά είχαν φανεί ότι είχαν πει σε άλλους ενήλικες για τα προβλήματα στο σπίτι σε μια υπόθεση που έθεσε ερωτήματα σχετικά με την οικογένεια καθώς και το τι προηγήθηκαν του τραγικού συμβάντος.

Στις 26 Μαρτίου, το SUV της οικογένειας Hart βρέθηκε ανάποδα σε μια ακτογραμμή στην Καλιφόρνια και πέντε από τα νεκρά σώματα τους – των «γονιών», της Jennifer και της Sarah Hart. Του Markis, 19 ετών, του Jeremiah και της Abigail, και οι δύο 14 ετών, βρέθηκαν. Τριών από τα αδέλφια τους, του Devonte, 15 ετών, της Hannah, 16 ετών και της Sierra, 12 ετών, εξακολουθούν να αγνοούνται και θα μπορούσαν να έχουν παρασυρθεί από το νερό, επειδή κανείς δεν φορούσε ζώνες ασφαλείας.

Οι αρχές πιστεύουν τώρα ότι και τα 6 παιδιά Hart ήταν στο SUVκατά τη στιγμή της θανατηφόρου συντριβής.

Η θανατηφόρα συντριβή ήρθε όταν το προσωπικό προστασίας του παιδιού στην πολιτεία της Ουάσιγκτον προσπαθούσε να επισκεφτεί την οικογένεια μετά από μια αναφορά για παράπονο που έκανε ένα παιδί για κακομεταχείριση. Όταν οι αξιωματούχοι ήρθαν να επισκεφθούν το σπίτι των Hart στο Woodland της Ουάσιγκτον, κανείς δεν απάντησε.

Οι αρχές πιστεύουν ότι η θανατηφόρα συντριβή μπορεί να ήταν σκόπιμη.

«Όλοι φοβόντουσαν μέχρι θανάτου».

Η οικογένεια Hart ζούσε πρόσφατα στο Woodland της Ουάσινγκτον. Και τον Νοέμβριο ένας άνδρας κάλεσε το 911 για την οικογένεια.

Ο άνθρωπος που έκανε την κλήση ήταν πατέρας μιας κοπέλας που ζούσε δίπλα στους Χάρτς.

«Έχουν 4 μαύρα παιδιά, αλλά αυτό δεν έχει σημασία», είπε. «Είναι καινούργιοι εδώ στο Τέξας, αλλά το βράδυ, ένα μικρό κορίτσι πήδηξε από το παράθυρο toy δεύτερoυ ορόφου και έπεσε στο έδαφος και στη συνέχεια έτρεξε στην κόρη μου και αυτό έγινε στις 2 το πρωί, ικετεύοντας την να την βοηθήσει».

Είπε ότι το κορίτσι φώναξε και παρακαλούσε την κόρη του να μην αφήσει τους γονείς της να μάθουν ότι ήταν εκεί. Ενημερώθηκαν όμως και μια από τους γονείς ήρθε.

"Στη συνέχεια, μια [μια από τις γυναίκες] είπε ότι όλα ήταν εντάξει, αλλά όλα τα παιδιά κάθονταν προσοχή, και έδειχναν να είναι τρομοκρατημένα", δήλωσε ο άνδρας. "Νομίζω ότι συμβαίνεικάτι πολύ σοβαρό."

Το κορίτσι δεν διευκρίνισε γιατί φοβήθηκε, είπε.

Τέσσερις μήνες αργότερα, τα πράγματα κλιμακώθηκαν στοWoodland.

Ο γείτονας Bruce DeKalb είπε ότι είχε δύο ανησυχητικές συναντήσεις με τα παιδιά. Η πρώτη αφορούσε ένα από τα κορίτσια που του έλεγε ότι το κακομεταχειρίζονται.

"Ένα από τα κορίτσια ήρθε στην πόρτα στις 1:30 το πρωί και είπε ότι χρειαζόταν βοήθεια και ότι οι γονείς δεν την αντιμετώπιζαν σωστά και ήθελε να την προστατέψουμε" δήλωσε ο DeKalb.
"Την πήγαμε πίσω στους γονείς της ... ".

Στη συνέχεια, λίγες εβδομάδες πριν από το θανατηφόρο συμβάν, οDevonte "άρχισε να έρχεται να ζητάει φαγητό και να λέει ότι δεν του δίνουν φαγητό λόγω τιμωρίας", δήλωσε ο DeKalb στο HLN.
"Ξεκίνησε ως μία φορά την ημέρα και κλιμακώθηκε μέχρι τρεις φορές την ημέρα. Τελικά μετά από μια εβδομάδα αποφασίσαμε ότι έπρεπε να λάβουμε επαγγελματική βοήθεια".

Ο DeKalb είπε ότι κάλεσε την υπηρεσία Child Protection Servicesστις 23 Μαρτίου και οι υπάλληλοι έφθασαν λίγο μετά την επιστροφή της Jennifer Hart από την εργασία. Αλλά εκείνη δεν απάντησε στην πόρτα.

Το επόμενο πρωί, η οικογένεια και το όχημά τους εξαφανίστηκαν.
Η Υπηρεσία Προστασίας των Παιδιών προσπάθησε να επισκεφθεί την οικογένεια δύο φορές ακόμα, στις 26 και 27 Μαρτίου, αλλά δεν μπόρεσε να έρθει σε επαφή.

Στις 26 Μαρτίου, μια φίλη της Sarah Hart κάλεσε το 911 να ζητήσει έλεγχο για το σπίτι τους. Η φίλη είπε ότι έλαβε ένα κείμενο από τη Sarah Hart, που έλεγε ότι ήταν άρρωστη, ανίκανη να βγει και χρειαζόταν να δει έναν γιατρό. Το τηλέφωνο της ήταν νεκρό και κανείς δεν είχε δει από τότε τη «σύζυγό» της.

Πέντε από τα μέλη των μελών της οικογένειας του Hart βρέθηκαν στην Καλιφόρνια εκείνη την ημέρα.

Τα έξι παιδιά υιοθετήθηκαν από το Τέξας. Η οικογένεια και οι φίλοι είπαν στους ντετέκτιβς ότι οι Χαρτς ταξίδευαν μαζί και σπάνια χωρίζονταν.

Κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, η οικογένεια μετακόμισε από την μία πολιτεία στην άλλη και δεν τα πήγαιναν σχολείο, αλλά τους έκαναν homeschooling.

Μια από τους γονείς, η Sarah Hart είχε κριθεί ένοχη για ενδο-οικογενειακή βία το 2011, καθώς είχε χώσει το παιδί της ηλικίας 6 ετών στην μπανιέρα και το χτυπούσε.

Η Jennifer Hart φέρεται να χτύπησε ένα από τα παιδιά της αφήνοντας μια μελανιά στο χέρι. Οι γονείς είπαν στις αρχές ότι το παιδί είχε πέσει κάτω από τις σκάλες.

Είπαν ότι το παιδί είχε προβλήματα με το φαΐ, έκλεβε τα τρόφιμα των ανθρώπων στο σχολείο, και έτρωγε από τα σκουπίδια ή από το πάτωμα. Η υπόθεση αυτή τότε έκλεισε.

ΚΟ / πηγή

Αρνητικά συναισθήματα, πως μπορούμε να τα διαχειριστούμε

Αρνητικά συναισθήματα, πως μπορούμε να τα διαχειριστούμε




















Έχουμε την τάση να μην αποβάλουμε τα αρνητικά μας συναισθήματα. Για οτιδήποτε μας συμβαίνει θλιβόμαστε, στεναχωριόμαστε και δεν σκεφτόμαστε καθαρά, εν ολίγοις… φέρνουμε την καταστροφή. 

Ασφαλώς δεν είναι σωστό να είμαστε θωρακισμένοι και μην επιτρέπουμε στον εαυτό μας να διεισδύει στα εσώτερα του για να βιώσει ΚΑΙ τα αρνητικά συναισθήματα του όπως οργή, πόνο, τύψεις, μίσος κλπ. Το ερώτημα λοιπόν είναι πως θα μπορούσαμε να μετατρέψουμε τα αρνητικά συναισθήματα σε θετικά. 

Παρακάτω παρατίθενται κάποιοι τρόποι που ίσως μας βοηθήσουν στο ερώτημά μας: 

1. Όλοι έχουμε βιώσει θλιβερές καταστάσεις, γεγονότα δυσάρεστα που έχουν φέρει στην επιφάνεια αρνητικά συναισθήματα. Το μυστικό είναι να ελέγχουμε τα αρνητικά συναισθήματα και να μην επιτρέπουμε να μας καταβάλλουν. Σίγουρα ένα δυσάρεστο γεγονός μας κάνει πιο δυνατούς και την επόμενη φορά που θα μας συμβεί κάτι παρόμοιο το αντιμετωπίζουμε με μεγαλύτερη ψυχραιμία. 

2. Θα ήταν καλό να προσπαθούσαμε να βιώσουμε το πλήρες φάσμα των συναισθημάτων μας. Όλα τα συναισθήματα είτε είναι θετικά είτε αρνητικά έχουν τον σκοπό τους γι’ αυτό καλό είναι να έχουμε υπομονή και να δίνουμε τον κατάλληλο χρόνο στο να εκφραστούν. Όσο και να πονάμε δεν πρέπει να φοβόμαστε να επιλύουμε τα προβλήματά μας. 

3. Πρέπει να σκεφτόμαστε και τα θετικά οφέλη που μπορεί να έχει ένα δυσάρεστο γεγονός που αντιμετωπίζουμε στη ζωή μας. Το να τονίζουμε μόνο τα αρνητικά στοιχεία μας κρατάει πίσω. Οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι κάθε εμπόδιο είναι για το καλό μας και πολλές φορές στη ζωή υπάρχουν και αποτυχίες που πρέπει να τις αποδεχόμαστε γιατί μέσα από αυτές ισχυροποιούμαστε ως άτομα. Δεν πρέπει να τα παρατάμε στα δύσκολα και μόνο η προσπάθεια που καταβάλλουμε έχει μεγάλη σημασία. 

4. Δεν είναι υγιές να κατηγορούμε τους άλλους για τα δυσάρεστα γεγονότα που βιώνουμε. Δεν φταίνε πάντα οι εξωτερικοί παράγοντες. Πρέπει να αντιμετωπίζουμε τις καταστάσεις με ψυχραιμία, να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν και όσο μπορούμε να αντιμετωπίζουμε το γεγονός, όσο δυσάρεστο και να είναι, με θετική στάση. 

5. Τέλος, το πιο βασικό απ’ όλα είναι να μην κοιτάμε πίσω μας. Ότι έγινε στο παρελθόν ανήκει εκεί, το αποδεχόμαστε, για κάποιον λόγο έγινε, έτσι έπρεπε να γίνει. Αποδεχόμαστε αυτό που έγινε και απλά αφήνουμε ο χρόνος να απαλύνει τις πληγές μας. 

Να θυμόμαστε μόνο αυτό, κάθε εμπόδιο είναι για το καλό μας και ότι γίνεται για κάποιο λόγο μας συμβαίνει, επομένως μην αφήνουμε τα αρνητικά συναισθήματα να μας υπερνικούν ας τα μετατρέψουμε σε θετικά. 

Γράφει ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας (www.xidaras.gr) 


enallaktikos

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

Μέσα στο κράτος αγωνιζόμαστε να επιβιώσουμε κόντρα στο κράτος, σήμερα όσο ποτέ άλλοτε.


Παρά τα ωραία τους φιλελληνικά λόγια, σε περίπτωση ανοιχτής σύρραξης οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο θα τηρήσουν στάση αποστασιοποίησης άρα, στην πράξη, υποστήριξης της Άγκυρας, γιατί το τελευταίο πράγμα που θα επιθυμούσαν να δουν είναι τις σκηνές του 2015 που έφεραν την Ένωση στα όρια της αντοχής της και πριμοδότησαν τις αντιμεταναστατευτικές και εθνικιστικές δυνάμεις σχεδόν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Η Ελλάδα θα κληθεί επομένως, όπως προέλεγε ο Κονδύλης, να πληρώσει η ίδια τις εξυπηρετήσεις που η Άγκυρα θα κάνει στον κ. Γιουνκέρ και την κ. Μέρκελ.
Δύο είναι τα συμπεράσματα που εξάγονται εν προκειμένω: το πρώτο είναι το μέγεθος της αυτοκτονικής για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα πολιτικής του κ. Τσίπρα και των υφισταμένων του στο μεταναστευτικό. Με την ψευτοανθρωπιστική τους ρητορική και πράξη έθεσαν την Ελλάδα εκτός του σκληρού πυρήνα εκείνων των χωρών που με επικεφαλής την Αυστρία καθορίζει πλέον την ευρωπαϊκή γραμμή στο ζήτημα, με την οποία έχει ευθυγραμμιστεί τώρα εκούσα άκουσα και η ίδια η Γερμανία της κ. Μέρκελ. Για την Ευρώπη από τη Γευγελή και πάνω, η Ελλάδα είναι ένας αναξιόπιστος εταίρος, ανίκανη να φυλάξει τα σύνορά της και κατάλληλη μόνο για αποθήκη ανθρώπων, ως ζώνη ουδέτερη μεταξύ Ευρώπης και Τουρκίας. Ο ακρίτας-φύλακας των ευρωπαϊκών συμφερόντων, που θα μπορούσε να είναι η Αθήνα, είναι τώρα η Άγκυρα, που απαιτεί βεβαίως εξαργύρωση των υπηρεσιών της.
Το δεύτερο, και φρικτότερο, συμπέρασμα είναι ότι η Ελλάδα δεν έχει άλλους διαθέσιμους εταίρους από τους Ευρωπαίους, αυτούς δηλαδή που με την πολιτική τους θέτουν τα εθνικά της συμφέροντα σε κίνδυνο. Με τις ΗΠΑ αναδιπλούμενες και μη διατεθειμένες να παίξουν τον ρόλο που είχαν το 1996, και την παραδοσιακά αντιτουρκική Ρωσία να βρίσκεται, πρόσκαιρα έστω, σε συνδιαλλαγή με τον Ερντογάν, η χώρα είναι τραγικά απομονωμένη. Και ξέρουμε όλοι πού η απομόνωση μας οδήγησε κάθε φορά που οι ελληνοτουρκικές σχέσεις πλησίαζαν σε σημείο καμπής.
--/////Ο Καμμένος είναι ακαταλόγιστος, δεν το συζητώ. Θα πω όμως κάτι που ίσως ακουστεί παράξενο. Οι Τούρκοι δεν είναι τυχοδιώκτες, θέλουν ένα θερμό επεισόδιο, κάποια εδαφικά κέρδη ώστε να σύρουν την Ελλάδα σε διαπραγμάτευση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων. Η λογική τους είναι της σαλαμοποίησης, να μας υποχρεώνουν σε μικροϋποχωρήσεις χωρίς να μας εξαναγκάσουν σε καθολική αντίσταση. Ο Καμμένος είναι όμως απρόβλεπτος, πολιτικός απειλούμενος από εξαφάνιση, ένας τρελός που στην απελπισία του μπορεί να τους χαλάσει τα σχέδια. Με αυτή την έννοια η παρουσία του ίσως (ένα μεγάλο ίσως) αυτή τη στιγμή λειτουργεί αποτρεπτικά. Τον Τσίπρα είναι πασίδηλο ότι οι Τούρκοι δεν τον λογαριάζουν...//////
 ==Και ένα σχολιο,απο τον Π.ΗΦΑΙΣΤΟ στην πιο πάνω θέση..
Συντομεύω και παραλείπω πολλά λέγοντας τα εξής
1. Κράτος δεν έχουμε
2. Επί δύο αιώνες οι εγχώριοι πραιτοριανοί δεν διαπραγματεύονται μας ξεπουλάνε.
3. Οι ίδιοι δεν συμμετέχουν σε διεθνείς θεσμούς και συμμαχίες αλλά ανήκουν σε αυτές όπως είπε ο «μεγάλος νάνος» ο ίδιος που είπε ότι εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες στην Κύπρο το σημαντικότερο γεωπολιτικό σημείο του πλανήτη είναι μακριά. Για το τελευταίο όλοι μετά την δολοφονία της ΚΔ το 1974 λένε, μέχρι και σήμερα, ότι η Λευκωσία αποφασίζει να αυτοκτονήσει και η Ελλάδα … συμπαρίσταται και βοηθά στην αυτοχειρία.
4. Κατά συνέπεια οι νεοέλληνες δεν έχουμε πολιτική επειδή οι διαχρονικές Πόλεις και Κοινά καταργήθηκαν και μέσα στο κράτος είναι αστείο να πούμε ότι έχουμε κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι. Μέσα στο κράτος αγωνιζόμαστε να επιβιώσουμε κόντρα στο κράτος, σήμερα όσο ποτέ άλλοτε. Θα μας το πει κάθε νοικοκύρης και κάθε επιχειρηματίας που δεν ανήκει στο πελατειακό σύστημα. Σήμερα βασικά μας δίνουν την χαριστική εξοντωτική βολή.
5. Εθνική στρατηγική δεν μπορεί να υπάρξει γιατί δεν υπάρχει κράτος. Πρόσφατα σε συνέδριο είπα παραφράζοντας τον Σόιμπλε ότι ομολογώ είμαι ηλίθιος να μιλώ τρεις δεκαετίες για εθνική στρατηγική όταν δεν υπάρχει κράτος να την συγκροτήσει.
6. Για το τελευταίο τον τελευταίο καιρό όντας αδιόρθωτος έκανα πολλές τρύπες στο νερό. Έτσι για την τιμή των όπλων, όπως λέμε.
Σκούρα τα βλέπω. Η Τουρκία τραβάει τον δρόμο της σύμφωνα με τις προϋποθέσεις της και εμείς ούτως ή άλλως κατηφορίζουμε προς την άβυσσο.
Εδώ κάποιες πρόσφατες παρεμβάσεις για όποιον ενδιαφέρεται.
• Κατεπειγόντως να σηκώσουν την σημαία!! https://www.facebook.com/Ifestos.DimotisBBB/posts/1141459529328756
• ΤΟ ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙΟ ΤΗΣ ΑΠΟΤΡΕΠΤΙΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ. ΆΜΕΣΗ ΑΠΟΤΡΟΠΗ, ΕΝΔΟΠΟΛΕΜΙΚΗ ΑΠΟΤΡΟΠΗ και τα σύνορα κρίσεων χαμηλής έντασης, ενδοπολεμικής αποτροπής-κλιμάκωσης και γενικευμένου πολέμου https://wp.me/p3OlPy-1TH
• Τουρκική απειλή: Μια νέα στρατηγική αλλά ποια; https://wp.me/p3OlPy-1Qq
• ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ «ΔΕΞΑΜΕΝΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ» ΑΛΛΑ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΚΡΑΤΙΚΑ ΕΠΙΤΕΛΕΙΑ https://wp.me/p3OlPy-1Q5

enaasteri

Γιατί έφυγα από την Ελλάδα, πολύ πριν την κρίση (και γιατί δεν θα ξαναγυρίσω)

“Χαίρετε. Κατ΄αρχάς να συστηθώ: με λένε Ιωάννα. Είμαι Φυσικός, σύζυγος, και μαμά. Είμαι Ελληνίδα, αλλά αισθάνομαι σκόρπια παντού. Στην Ελλάδα δεν ταιριάζω, γιατί είμαι “αλλιώς”. Πάντα ήμουν δηλαδή. Και όντας Ελληνίδα, δεν ταιριάζω πουθενά αλλού. Αλλά από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, ονειρευόμουν μια ζωή σε αυτό το “αλλού”. Και σήμερα, που δεν ζω πια στην Ελλάδα, είμαι πολύ, μα πολύ ευτυχισμένη και δε θέλω ποτέ, μα ποτέ να επιστρέψω στην κόλαση της πατρίδας μου, εκτός κι αν αυτή η πατρίδα αλλάξει δραματικά. Θα αρχίσω εξηγώντας σας γιατί ήμουν στην Ελλάδα δυστυχισμένη, και γιατί η ζωή μου στη Γερμανία με έκανε ευτυχισμένη.
Όταν μπήκα στην εφηβεία και άρχισα να αλληλεπιδρώ με τον κόσμο γύρω μου χωρίς την προστασία των γονιών μου, άρχισαν παράξενα πράγματα να συμβαίνουν. Θα σας δώσω τρία παραδείγματα:
  1. Μια φορά πήγα στο περίπτερο να αγοράσω ένα παγωτό, έχοντας μόνο ένα πεντοχίλιαρο (ελπίζω το αναγνωστικό κοινό να τα θυμάται τα πεντοχίλιαρα…). Ο περιπτεράς μου έδωσε το παγωτό, αφού με έβρισε πατοκορφιστί, ένα νέο και μικρόσωμο κορίτσι. “Δεν ντρεπόμαστε λίγο” – κάποια από τα πιο ήπια λόγια του – “να πηγαίνουμε με τα πεντοχίλιαρα να αγοράζουμε ένα παγωτό των τετρακοσίων δραχμών!” Δεν αντέδρασα, όπως γενικά δεν αντιδρώ σε τέτοιες καταστάσεις, γιατί με σοκάρουν και μου κόβεται η μιλιά. Ίσως τελικά να είμαι πολύ δειλή, ή ευαίσθητη. Το ίδιο μου συνέβαινε τακτικά όταν πήγαινα να αγοράσω εισιτήρια στα ταμεία του ΗΣΑΠ, έτσι ώστε έγινε ένας καθημερινός παράγοντας στρες στη ζωή μου. Ο πατέρας μου εντυπωσιαζόταν: “μα καλά εμένα ποτέ κανείς δε με έχει βρίσει”. Ναι, αγαπητέ μπαμπά. Αλλά δεν είσαι ένα μικρόσωμο κορίτσι! Οι δειλοί άνθρωποι πάντα στους αδυνατότερούς τους προσπαθούν να δείξουν τη “δύναμή” τους.
  2. Όταν πήγαινα στο πανεπιστήμιο, τα λεωφορεία που μας έφερναν στην Πανεπιστημιούπολη ήταν πάντα γεμάτα ως το ταβάνι με φοιτητές στοιβαγμένους σαν σαρδέλες. Σαν να μην έφτανε αυτό, δεν ήξερες ποτέ αν και πότε το λεωοφορείο θα έρθει. Φυσικά ως βετεράνος είχα μάθει τις καλύτερες ώρες και τα καλύτερα λεωφορεία που θα μπορούσα να πάρω χωρίς να ποδοπατηθώ. Θυμηθείτε, μικρόσωμο κορίτσι – έχω χάσει την ανάσα μου πολλές φορές σε στοιβαγμένο λεωφορείο… Αλλά μια μέρα είπα να δοκιμάσω την τύχη μου με το λεωφορείο 250, που έκανε το γύρο της πανεπιστημιούπολης του Ζωγράφου. Πήγα μια στάση νωρίτερα από τον Ευαγγελισμό, για να μην συμπέσω με το φοιτητομάνι που ανέβαινε στην επόμενη στάση. Πολλοί άλλοι φυσικά ήξεραν αυτό το κόλπο. Περίμενα, και περίμενα, και περίμενα, μαζί με όλους τους υπόλοιπους. Έρχεται ένα λεωφορείο, στοιβάζεται το φοιτητομάνι. Τόσοι πολλοί μπήκαν μέσα, που ένα σακίδιο έμεινε να κρέμεται έξω από την κλειστή πόρτα. Και μετά πάλι περίμενε. Μετά από ώρα έρχεται άλλο λεωφορείο. Τα ίδια, πού να μπεις – και να θέλεις πρέπει να έχεις κάνει προπόνηση σε χέβι μέταλ συναυλία για να επιβιώσεις. Και πάλι απ΄έξω. Στο τρίτο λεωφορείο που δεν μπόρεσα να μπω, έπαθα κρίση νεύρων. Δεν πληρώνω τα εισιτήριά μου; Δεν πληρώνουν οι γονείς μου διπλούς και τριπλούς φόρους; Ο πατέρας μου για το μαγαζί του πληρώνει φόρο ιδιοκτησίας, και επιπλέον, επειδή κατά τη νομοθεσία πληρώνει νοίκι στον εαυτό του, πρέπει να πληρώνει φόρο για το νοίκι που λαμβάνει. Με όλους αυτούς τους φόρους και παραφόρους και τα εισιτήρια και όλα αυτά που πληρώνουμε, γιατί να μην μπορώ να πάω στο μάθημά μου; Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι αυτό το απλό πράγμα, που οποιοσδήποτε φοιτητής στον κόσμο μπορεί να θεωρεί δεδομένο;
  3. Στο πρώτο εξάμηνο στο πανεπιστήμιο δεν τα πήγαινα και πολύ καλά. Το στρες των εισαγωγικών εξετάσεων και η σχεδόν απάνθρωπη τακτική των δασκάλων στο φροντιστήριο (“άσχετοι! χαζοί! δεν θα περάσετε ποτέ!”) με είχαν επηρεάσει φαίνεται, έτσι ευαίσθητη που είμαι, με λεπτό πετσί. Αλλά έδωσα στην πρώτη εξεταστική μερικά μαθήματα, στα οποία δεν πήγα και τόσο καλά όσο ήθελα. Τότε είχαμε μια στενή οικογενειακή φιλία με τον νομικό σύμβουλο του Πανεπιστημίου Αθηνών, έναν αξιόλογο άνθρωπο του πνεύματος, τον οποίο επισκεπτόμουν πού και πού στο γραφείο του. Μία από εκείνες τις ημέρες, κατεβαίνοντας από τη σχολή μετά από την εξέταση σε ένα μάθημα, είπα να περάσω να τον χαιρετήσω. “Πώς πήγαν οι εξετάσεις”, με ρωτάει.” Όχι και τόσο καλά”, του απαντάω. “Γιατί;” με ρωτάει. “Ε, δεν είχα προετοιμαστεί και τόσο καλά”, του απαντάω. Τότε εκείνος βάζει το χέρι στο τηλέφωνο. “Πες μου το όνομα του καθηγητή και θα το κανονίσω”, μου λέει.”Όχι“, του λέω. “Έλα βρε πες μου το όνομά του, τι σε νοιάζει εγώ είμαι εδώ”, συνεχίζει. Εξακολουθώ να αρνούμαι, και εξακολουθεί να με πιέζει. Θα καταλάβατε μέχρι τώρα ότι στα νιάτα μου δεν τα κατάφερνα και πολύ καλά υπό πίεση. Κάποια στιγμή η αδικία αρχίζει να με πνίγει. Γιατί δε με αφήνει ήσυχη, να πάρω το δρόμο μου όπως εγώ το θέλω; Τα δάκρυα μου έρχονται στα μάτια, και για κακή μου τύχη δεν μπορώ να τα συγκρατήσω πριν φύγω τρέχοντας σχεδόν από το γραφείο του. Με ακολούθησε, με καθησύχασε ότι δεν θα τηλεφωνήσει στον καθηγητή, με αγκάλιασε και μου είπε: “Αυτό ήταν το πιο ωραίο δάκρυ που έχω δει ποτέ μου“. Την ιστορία τη διηγούμαι και δακρύζω ακόμα και σήμερα, πάνω από μια δεκαετία αργότερα. Αυτός ο υπέροχος άνθρωπος δεν είναι πια στη ζωή.
Traditionally Greek : Ouzo





















Όποιος δεν έχει κοντέψει να χάσει τις εξετάσεις του επειδή έχει κλείσει η λεωφόρος Βασιλίσσης Σοφίας για να περάσει κάποιος “επίσημος” με τη λιμουζίνα, ίσως δεν μπορεί να καταλάβει τι εννοώ. Όποιος δεν έχει καθήσει σε αμφιθέατρο όντας η μόνη ψυχή που δεν αντιγράφει – δεν καταδέχεται να αντιγράψει – δεν ξέρει τι εννοώ. Όποιος δεν έχει απηυδύσει με τις φοιτητικές παρατάξεις, που αν είχαν κάποια χρησιμότητα κάποτε τώρα μόνο το πανεπιστημιακό έργο κωλύουν, δεν μπορεί να συλλάβει τι θέλω να πω. Όποιος δεν έχει προσπαθήσει πάντα να είναι ευγενικός, μόνο για να αντιμετωπίσει κακή παιδεία, αναίδεια και βρισιές, τότε σίγουρα δε μπορεί να με νιώσει. Όποιος δεν θέλησε πάντα να στηριχτεί στις δυνάμεις του, στο μυαλό του, και όπου φτάσει, ας μην είναι και πολύ ψηλά αυτό το “όπου”, δεν πρόκειται να πιάσει το νόημα των γραφόμενών μου. Όποιος, τέλος, δεν έχει αισθανθεί την ανάγκη να πει “ΟΧΙ”, όχι ρε γαμώτο, δεν θέλω το ρουσφέτι σου, δεν θέλω τη βοήθειά σου, δεν θέλω να φοροδιαφύγω, δεν θέλω να είμαι άλλος ένας φταίχτης, δεν μπορεί καν να διανοηθεί τι εννοώ.
Ας δούμε λοιπόν τα πράγματα και από μια άλλη οπτική γωνία:
  1. ‘Οταν πρωτοπήγα στη Γερμανία, μια μέρα συνειδητοποίησα ότι είχα μόνο πενηντάευρο για να πάω για μερικά ψιλοπράγματα στο σούπερ μάρκετ, και απευθύνθηκα στον Γερμανό σύντροφό μου τρομοκρατημένη: τι κάνω τώρα; Είχα τόσο αγχωθεί με την προοπτική του βρισίματος, που η ήρεμη απάντησή του ότι δεν πειράζει καθόλου, με εντυπωσίασε και με ιντρίγκαρε. Αποφάσισα να κάνω το πείραμα που πολλές φορές έχω επαναλάβει από τότε: πενηντάευρο στο ταμείο, για δύο ψιλοπράγματα. Κανείς δε μου φώναξε. Ούτε μία φορά. Ούτε όταν δεν είχαν ρέστα. Κάποιες φορές με ρωτούν ευγενικά μήπως έχω κάποια κέρματα. Κάποιες άλλες φορές πηγαίνουν στα άλλα ταμεία, ψάχνοντας για τα κατάλληλα χαρτονομίσματα, που το δικό τους ταμείο μπορεί να μην έχει. Αλλά κανείς – μα κανείς – δεν ήταν τόσο αγενής, απαίδευτος, υπάνθρωπος ώστε να με βρίσει.
  2. Μετά από μερικά χρόνια παραμονής στη Γερμανία, έπιασα τον εαυτό μου να γίνεται ανυπόμονος και να κοιτάει το ρολόι, αν το λεωφορείο ή το τραμ είχε καθυστερήσει δύο ή τρία λεπτά από την προκαθορισμένη ώρα έλευσής του. Κάποιες φορές, περιμένοντας στο σταθμό του τρένου, όταν ανακοινωνόταν μια πεντάλεπτη ή δεκάλεπτη καθυστέρηση από τα μεγάφωνα, έπιανα τον εαυτό μου να σκέφτεται “Τυπικό! Γερμανικά τρένα, σπάνια στην ώρα τους …” Και μετά η φωνή της λογικής με επανέφερε στην τάξη. Τι θα είχα να περιμένω στην Ελλάδα; Ένα πακτωμένο λεωφορείο που ίσως να έμπαινα μέσα, ίσως και να μην έμπαινα, και σε κάθε περίπτωση δε θα μπορούσα να κανονίσω ακριβή ραντεβού γιατί δεν θα ήξερα αν θα περίμενα δύο ή είκοσι λεπτά στη στάση. Καλές πιθανότητες να μη μπορώ να κατεβώ από το λεωφορείο σε ώρα αιχμής. Και τώρα που έχω παιδιά, με το καρότσι στα ελληνικά πεζοδρόμια; Το δοκίμασα μια φορά, και ευχαριστώ δε θα πάρω. Γιατί να πρέπει να βγάλω το βρέφος μου στο δρόμο; Κάποτε αναρωτιόμουν γιατί η Γερμανία έχει τόσο πολλούς περισσότερους αναπήρους από την Ελλάδα. Τους βλέπεις παντού, στο σούπερ μάρκετ, στην αγορά, να κυκλοφορούν. Μετά συνειδητοποίησα ότι η Γερμανία δεν έχει ποσοστικά περισσότερους αναπήρους, αλλά έχει πεζοδρόμια στα οποία μπορούν να κυκλοφορήσουν, δημόσια κτίρια στα οποία μπορούν να μπουν, πάρκα στα οποία έχουν πρόσβαση. Περπατήστε μια μέρα στην Εμμανουήλ Μπενάκη στο κέντρο της Αθήνας και θα δείτε τι εννοώ.
  3. Για τα ρουσφέτια, τις παρανομίες, τις αντιγραφές στα πανεπιστήμια, τις φοροδιαφυγές, τι να πω. Δεν θα το σχολιάσω καν. Τα πράγματα αυτά είναι ανήκουστα για τους περισσότερους Γερμανούς, όπως ήταν πάντα ανήκουστα για μένα. Γι’ αυτό ήμουν πάντα η απροσάρμοστη. Γι’ αυτό έπρεπε να φύγω από ένα σύστημα, μια νοοτροπία που με κατέπνιγε και θα με χαντάκωνε στο τέλος – κι εμένα και την υψηλή νοημοσύνη μου, και τα πολλά ταλέντα μου.
World Cup cookies from Celena's Bakery
Θα μου πείτε, δε σου λείπει η Ελλάδα; Ναι, κάποια πράγματα μου λείπουν. Η αυθεντική φέτα. Η παραλία, τα καλοκαίρια. Το σουβλάκι. Κάποιοι – λίγοι και εκλεκτοί – φίλοι, όσοι δηλαδή δεν έχουν κι αυτοί προ πολλού μετοικήσει σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Το φαγητό δε μου λείπει, γιατί μια χαρά μπορώ να μαγειρεύω όλα τα παραδοσιακά φαγητά μόνη μου. Ούτε μου λείπει η νοοτροπία, αυτή που διαπερνάει όλους τους τομείς της ζωής, από τα χαμηλότερα έως τα υψηλότερα σκαλιά των ιεραρχιών, δε μου λείπει η σαθρότητα και η αδικία. Και να σας πω και κάτι άλλο: στη Γερμανία βρήκα για πρώτη φορά μετά από χρόνια πραγματικές τομάτες, σαν αυτές που έκοβα μικρή από το μποστάνι του θείου μου, γεμάτες άρωμα και γεύση. Όχι αυτά τα υπερφουσκωμένα άγευστα και νερουλά εκτρώματα του ελληνικού σούπερ μάρκετ και – συχνά – της ελληνικής λαϊκής. Στη Γερμανία ο αγρότης ακούει τις συμβουλές του γεωπόνου και δεν μαζεύει τα φρούτα δυο μέρες αφού έχει ραντίσει, γιατί “έλα μωρέ τι ξέρει αυτός, μόνο και μόνο επειδή έχει ένα χαρτί;”. Στη Γερμανία πληρώνεις εισφορές και έχεις παροχές. Πας με την κάρτα υγείας σου σε όποιον γιατρό θέλεις, γεννάς σε όποιο νοσοκομείο θέλεις, και ο γιατρός δεν γνωρίζει τι είναι “φακελάκι”. Αν του έλεγες να του δώσεις παραπάνω χρήματα, θα σου απαντούσε “περίμενε να φέρω το βιβλιαράκι να σου κόψω απόδειξη” – στην σπάνια περίπτωση που δε θα σε κοιτούσε σαν να ήσουν παράφρων. Στη Γερμανία ο υπάλληλος της καφετέριας δε σου μιλάει στον ενικό, δεν είστε φιλαράκια από το πρώτο λεπτό. Ξέρω ότι σε πολλούς αρέσει αυτή η νοοτροπία, αλλά αυτή η νοοτροπία φέρνει μαζί της σχόλια του τύπου “Γιατί να χάσω την ώρα μου να σου πω τις γεύσεις του παγωτού, αφού τελικά βανίλια θα πάρεις” – ναι, μου έχει συμβεί όταν ήμουν έφηβη, και ναι, ντρέπομαι να το ομολογήσω, έκανα μόκο και πήρα βανίλια καθώς ήμουν μικρό κορίτσι και οι αγενείς σερβιτόροι με τρομοκρατούσαν.
Δε λέω ότι κανείς στη Γερμανία δεν είναι αγενής, κανείς δε φοροδιαφεύγει, δε λέω ότι είναι ο παράδεισος επί της γης. Για παράδειγμα, ένα από τα μεγαλύτερα κοινωνικά προβλήματα της Γερμανίας είναι ο αντρικός σωβινισμός, που καλύπτεται κάτω από την ταμπέλα “παράδοση” και υπαγορεύει τη γυναίκα στο σπίτι με τα παιδιά. Το γνωρίζετε ότι μόνο 6% των γυναικών με δύο παιδιά στη Γερμανία δουλεύουν full-time; Είναι τραγικό, και οι προσπάθειες του Γερμανικού κράτους να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα φέρνουν μικρά αποτελέσματα. Είναι κι αυτό θέμα νοοτροπίας, όπως όλα τα κακώς κείμενα της Ελλάδας είναι θέμα νοοτροπίας.
Αλλά όταν πρωτοπάς στη Γερμανία, όταν βλέπεις αυτή τη ζωή που θα μπορούσες να έχεις, είναι πραγματικά σαν να είσαι στον παράδεισο. Δεν έχεις τις δεκάδες καθημερινές μικρές πηγές άγχους που έχεις στην Ελλάδα – Θα με βρίσουν στο ταμείο; Θα μπορέσω να μπω στο λεωφορείο; Θα βγάλω άκρη στη δημόσια υπηρεσία; Θα μπορέσω να περάσω το φανάρι χωρίς κάποιος να περάσει με κόκκινο και να με πατήσει; Η δημόσια υγεία, η ηρεμία, η αποκέντρωση, τα μεγάλα και φωτεινά διαμερίσματα, το πράσινο, τα πάρκα, ο χώρος, η τάξη και η ασφάλεια – πράγματα εξωγήινα για εμάς τους Έλληνες, πρέπει να τα δεις για να τα πιστέψεις. Οι δημόσιες υπηρεσίες, είτε γεμάτες με πολίτες σε αναμονή είτε άδειες, ανάλογα με τον πληθυσμό της κάθε πόλης, ωστόσο πάντα με υπαλλήλους που σε βοηθούν όπως μπορούν να βγάλεις άκρη και δε σε στέλνουν σαν μπαλάκι του πιγκ-πογκ από τον έναν στον άλλο, για να σου πουν στο τέλος ότι πρέπει να έχεις εκείνο το ακριβές έγγραφο και αλλιώς δεν θα γίνει η δουλειά σου. Ναι, και η γραφειοκρατία μπορεί να είναι ευέλικτη. Αλλά και να πας και στη μπυραρία μπορείς, να κατεβάσεις μπύρες μέχρι αργά τη νύχτα με τους φίλους σου, να πας και στο κλαμπ μέχρι το πρωί αν θέλεις – για όσους πουν ότι οι Γερμανοί είναι βαρετοί και δε διασκεδάζουν. Αλλά φυσικά δεν θα πας στα μπουζούκια μέχρι τις 5 το πρωί, ξοδεύοντας χρήματα που δεν έχεις, χρωστώντας σε δεκαπέντε πιστωτικές κάρτες, και κρύβοντας ό,τι μπορείς από την εφορία, ενώ είσαι ήδη υπεράριθμος στην δημοσιοϋπαλληλική θέση που πήρες με ρουσφέτι. Αν αυτή είναι η ζωή που επιθυμείς, τότε μείνε στην Ελλάδα, μη αλλάζοντας τον τρόπο ζωής σου, και συνέχισε να κατηγορείς τους Γερμανούς για όλα τα κακά της μοίρας σου, που επί τουλάχιστον 30 χρόνια χωρίς να το συνειδητοποιείς ρίχνεις ο ίδιος στο κεφάλι σου.
    Ιωάννα
Υποσημείωση: έχω έναν Γερμανό συνάδελφο που δούλεψε επί 2 χρόνια στην Ελλάδα. Μου είπε μια φορά: “Νόμιζα ότι στη Γερμανία η γραφειοκρατία ήταν χαοτική και ότι οι τράπεζες ήταν ανοργάνωτες. Μετά έζησα στην Ελλάδα, και τώρα δε θα ξαναπαραπονεθώ ποτέ.”