Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

O μύθος του σπηλαίου του Πλάτωνα

Platon
Απατηλές παραστάσεις
Ο μύθος αυτός διηγείται πως σε ένα σπήλαιο, κάτω από τη γη, βρίσκονται μερικοί άνθρωποι αλυσοδεμένοι με τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορούν να δουν μόνο τον απέναντί τους τοίχο. Δεν μπορούν να κοιτάξουν ούτε πίσω, ούτε δεξιά, ούτε αριστερά. Πίσω τους ωστόσο είναι αναμμένη μια φωτιά. Έτσι οτιδήποτε εκδηλώνεται πίσω από την πλάτη τους αναπαριστάνεται ως σκιά στον απέναντι τους τοίχο. Επειδή οι άνθρωποι αυτοί σε ολόκληρη τη ζωή τους τα μόνα πράγματα που έχουν δει είναι οι σκιές των πραγμάτων, έχουν την εντύπωση ότι οι σκιές που βλέπουν πάνω στον τοίχο είναι τα ίδια τα πράγματα. Εάν όμως κάποιος από τους αλυσοδεμένους ανθρώπους του σπηλαίου κατορθώσει να ελευθερωθεί, να βγει από τη σπηλιά και να ανέβει πάνω στη γη και, κάτω από το φως του ήλιου πλέον, δει τα πράγματα, θα καταλάβει την πλάνη στην οποία ζούσε όσο ήταν μέσα στη σπηλιά. Θα αντιληφθεί τότε ότι οι σύντροφοι του, που εξακολουθούν να βρίσκονται αλυσοδεμένοι στο σπήλαιο, ακόμη ζουν βυθισμένοι μέσα στις ψευδαισθήσεις.
Η ερμηνεία του μύθου από τον μεγάλο μας φιλόσοφο Πλάτων
Κατά τον Πλάτωνα, ο απελεύθερος δεσμώτης είναι ο φιλόσοφος, ο οποίος βλέπει τα ίδια τα όντα, τις ιδέες, και όχι τα είδωλά τους. Οι αλυσοδεμένοι σύντροφοι του είναι οι κοινοί άνθρωποι που, έχοντας εθισθεί στις απατηλές παραστάσεις των αισθητών πραγμάτων, ζουν, χωρίς να το ξέρουν, μέσα στο ψέμα. Πάντοτε βέβαια, για τον Πλάτωνα, υπάρχει η δυνατότητα απεμπλοκής των αλυσοδεμένων ανθρώπων από τις πλάνες τους. Για να το πετύχουν αυτό, χρειάζεται να αποδεσμευτούν από τις αλυσίδες τους. Αυτές συμβολίζουν τις αισθήσεις τους, που τους υποχρεώνουν να παρατηρούν μόνο τα απατηλά είδωλα των ιδεών, των αληθινών όντων. Αντί για τις αισθήσεις τους όμως θα πρέπει να εμπιστευτούν το νου τους.

Ο ρόλος του Μύθου και η θέση του Φιλόσοφου στην Πολιτεία του Πλάτωνα

O φιλόσοφος – ηγέτης
Η αλληγορία του σπηλαίου είναι μια προσπάθεια τεκμηρίωσης της θέσης του φιλόσοφου ως βασιλιά στην Ιδεώδη Πολιτεία. Οι φυλακισμένοι αρχίζουν να αποδίδουν τα μη πραγματικά σχήματα των σκιών με όρους και έννοιες, ενώ πιστεύουν ότι οι σκιές αυτές είναι η πραγματικότητα.
Το ότι οι φυλακισμένοι, ωστόσο, μπορούν να δουν μόνο τις σκιές αυτές, δε σημαίνει ότι ο υπαρκτός κόσμος περιορίζεται μόνο μες στο σπήλαιο. Αν κάποιοι καταφέρουν να λυθούν από τις αλυσίδες και βγουν από το σπήλαιο, θα τυφλωθούν από τη λάμψη του Ήλιου και θα επιστρέψουν πίσω. Αν, ωστόσο, συνηθίσουν το φως, θα δουν καθαρά τον Ήλιο, που συμβολίζει το Αγαθό, και θα καταλάβουν ότι όσα έβλεπαν μες στο σπήλαιο ήταν απλά αντίγραφα των αληθινών. Ίσως σκεφτούν να επιστρέψουν πίσω, λυπούμενοι τους φυλακισμένους συντρόφους τους. Πίσω, όμως, στο σπήλαιο, δε θα μπορούν να συνηθίσουν στο σκοτάδι, και, προσπαθώντας να διδάξουν στους υπόλοιπους την αλήθεια, ίσως δεχτούν το μίσος και την αντίδρασή τους.
Σωκράτης : « -Και αν κανείς ήθελεν να επιχειρήσει να τους λύσει από τα δεσμά τους και να τους ανεβάσει, δεν θα ήσαν ικανοί να τον σκοτώσουν αν ημπορούσαν να τον πιάσουν στα χέρια τους; Αφου θα θεωρούσαν ότι θέλει να τους κάνει κακό και να τους τυφλώσει ενώ αυτός θέλει να τους δείξει το μόνο αληθινό Φώς.»
Γλαύκων : «-Το δίχως άλλο!». Έχουμε πολλά θλιβερά ιστορικά παραδείγματα εν προκειμένω.
Ο ίδιος ο Σωκράτης είχε τραγικό τέλος, επειδή εισήγαγε καινά δαιμόνια…
Ωστόσο, όσοι ελευθερώθηκαν, οι φιλόσοφοι, έχουν χρέος να επιστρέψουν πίσω και να διδάξουν και τους υπόλοιπους.
Συχνά, ο Ήλιος, που συμβολίζει το Αγαθό, ωθεί στην ερμηνεία του Μύθου του Σπηλαίου από θρησκευτικής απόψεως: χωρίς Θεό, οι άνθρωποι ζουν μες το σκοτάδι.
Ο κόσμος μέσα στο σπήλαιο, για ολόκληρο το έργο της Πολιτείας, εκφράζει την εμμονή στα αισθητά πράγματα, όσων μπορούν οι άνθρωποι να αντιληφθούν με τις αισθήσεις τους, ενώ η άνοδος στον πραγματικό κόσμο και η όραση των αληθινών Ιδεών υπό το φως του Ήλιου οδηγούν στην κατα τον Πλάτωνα απόλυτη αλήθεια :
Την εναρμόνιση των τριών τμημάτων της ψυχής και την ενδυνάμωση του λογιστικού.
Καθηλωμένοι στην ίδια θέση οι έγκλειστοι βλέπουν μόνο σκιές και, ελλείψει άλλων ερεθισμάτων, θεωρούν αυτονόητη την αυθεντικότητά τους. Τα δεσμά τούς στερούν κάθε δυνατότητα κίνησης, αυτενέργειας και διεύρυνσης του οπτικού τους πεδίου. Προσωπική δράση δεν υφίσταται. Υπάρχει μόνον όρασης αλλά και αυτή δεν είναι άλλο από παθητική παρατήρηση των συμβάντων, αναντίρρητη αποδοχή των δεδομένων των αισθήσεων, άγνοια, πλάνη.
Η ανάβαση στον κόσμο του φωτός συνιστά μια πορεία, η οποία ξεκινώντας από μια αρνητική γνώση, από τη γνώση “του τι δεν είναι”, απολήγει στην αυτογνωσία και την κοσμογνωσία. Ο κόσμος του σπηλαίου απεικονίζει την εμμονή της ψυχής στο αισθητόν, την υπερεκτίμησή του, την παντελή κυριαρχία των αισθήσεων και του επιθυμητικού τμήματός της επί του λογιστικού. Η προσκόλληση στο γίγνεσθαι επιφέρει ψυχική σύγχυση, νόσον, ενώ η θέασις των όντων εσωτερική ισορροπία , την εναρμόνιση των τριών τμημάτων της ψυχής και την ενδυνάμωση του λογιστικού μέρους της. Για τον Πλάτωνα, το αίτημα της αυτογνωσίας είναι πρωταρχικό. Ακόμη κι αν δε βρεθεί ποτέ ο φιλόσοφος -ηγέτης που θα διοικήσει την ιδανική πολιτεία, κάθε άνθρωπος χωριστά θα πρέπει να επιδιώξει τουλάχιστον να ρυθμίσει το πολίτευμα της ψυχής του.

Η ερμηνεία της αλληγορίας του σπηλαίου του Πλάτωνα στη σύγχρονη εποχή
Οι άνθρωποι, από αρχαιότατες εποχές ως σήμερα, ζούμε φυλακισμένοι στα σώματά μας, μέσα στις παραισθήσεις, τις ψευδαισθήσεις και τις αυταπάτες μας που δημιουργούνται από τον εγωκεντρισμό, την επιθυμία για απόκτηση και εξουσία, τον ατομικισμό, την αδιαφορία για τους άλλους, την προσκόλληση μόνο στις σωματικές μας ανάγκες και σε αυτές που μας προστάζει η αυτοϊκανοποίηση του εαυτούλη μας και την άκριτη υπακοή σε αυτό που μας παρουσιάζουν ως πραγματικό και ως την μοναδική μας επιλογή για ζωή . Για να γνωρίσουμε την αλήθεια, πρέπει ν’ αποτινάξουμε τα δεσμά των αισθήσεων αλλά και τα δεσμά των ποικίλων εξουσιαστών, που αφήνουν ν’ αντιλαμβανόμαστε μόνο τα αντίγραφα και τις απατηλές σκιές της πραγματικότητας.
Έρχεται όμως κάποια στιγμή, που κάποιοι δεσμώτες, καταφέρνουν ν’ απαλλαγούν απ’ την επιρροή των αισθήσεων και των δογμάτων και να γνωρίσουν την αλήθεια, βασιζόμενοι στις αποδείξεις που τους παρέχει μόνο ο ορθός λόγος και η καθαρή σκέψη. Οι άνθρωποι αυτοί είναι οι φιλόσοφοι και οι «πεπαιδευμένοι», οι μορφωμένοι, που η παιδεία τους δείχνει τον τρόπο πώς, ξεγλιστρώντας μέσα από τα ποικίλα δογματικά δίχτυα, να ξεφύγουν από τη μοίρα των δεσμωτών της σπηλιάς…
Άλλωστε ο κόσμος του σπηλαίου και όσα διαδραματίζονται εντός του είναι τόσο δεδομένος, ώστε να μη γεννά την παραμικρή αμφιβολία για το αν είναι αληθινός. Ωστόσο αυτό συμβαίνει και στη δική μας πραγματικότητα που δεδομένα και αληθινά θεωρούνται μόνο όσα μας δείχνουν τα ΜΜΕ, όσα μάθαμε στο σχολείο, όσα αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας όχι όμως με τον νου μας, όσες επιθυμίες απορρέουν από τις σωματικές μας ανάγκες αλλά και τις ανάγκες επιβεβαίωσης του υπέρμετρου εγώ μας με αποτέλεσμα όλα αυτά να έχουν οδηγήσει τον άνθρωπο στη ψευδαίσθηση πως είναι μόνος του και ο μόνος τρόπος να επιβιώσει είναι εις βάρος των άλλων και της φύσης.
 
Πηγή: RAMNOUSIA
 
 enorasis

Αφήνω το βλέμμα μου

   Μαίρη Γιωταξή



Αφήνω το βλέμμα μου
να ταξιδεύει ελεύθερο,
δεν περιμένω τίποτα να δώ
ούτε να νιώσω τίποτα γυρεύω
Μένω τα βήματα της θάλασσας
για ώρες να μαντεύω
κι αυτή,
με την αλμύρα της να καίει
και ν’απλώνει
σ’ένα χορό που όσο κρατάει
με παγώνει

Ακολουθώ μια σκέψη που λυτρωτικά
μοιάζει νηφάλια, στρωτή
δεν προσκυνά στην κάθε έξη μου
ούτε διστάζει να φανερωθεί
Κι είναι σκοτάδι
κι αυτό το κύμα της
δε λέει να μείνει, να πιαστεί
Δεν το φοβάμαι που ακούραστο γλιστράει,
Είναι η Ζωή
 
 lefkoilykoi

Με λένε Lewis και μεγάλωσα με γκέι γονείς. Έχω λόγους να λέω ΟΧΙ στον «γάμο» των ομοφυλόφιλων




Είμαι ο Lewis από την Αυστραλία, ένα παιδί “γκέι γονιών” και αυτή είναι η εμπειρία μου από τους γκέι γονείς. Η μητέρα μου και ο πατέρας μου δεν ήταν ποτέ παντρεμένοι και ενώ ο πατέρας μου ήταν ομοφυλόφιλος, η μητέρα μου ήταν “bi”, και είχε περάσει αρκετά χρόνια έχοντας σχέση με γυναίκα, πριν γεννηθώ εγώ. Γεννήθηκα σαν ένα "one night stand" όταν η μαμά και ο μπαμπάς είχαν πιει.
 
Οι γονείς μου δεν έζησαν ποτέ μαζί, και ήμουν συνεχώς σε ανάδοχη φροντίδα μέχρι που ήμουν περίπου 8 ετών, και μόνο περιστασιακά ζούσα ή έμενα με τη μητέρα μου. Μέχρι τα 13 μου, ήμουν συνεχώς σε ανάδοχους. Από την ηλικία των 2 ετών δεν είχα γνωρίσει τον πατέρα μου, μέχρι που έγινα 13 χρονών. Τότε πήγα να ζήσω με τον πατέρα μου και τον ομοφυλόφιλο εραστή του, καθώς η μητέρα μου ήθελε να περάσω λίγο χρόνο μαζί του, καθώς αυτός δεν είχε δείξει κανένα ενδιαφέρον όταν ήμουν παιδί.


Ποτέ δεν μου άρεσε να ζω μαζί τους. Η "ομοφυλοφιλία" τους (“gayness”) ήταν κάτι σαν θρησκεία, και συνεχώς έδειχναν σαν να ήθελαν να επιβεβαιώνουν το ότι ήταν "γκέι" μέσω των πράξεών τους. Φαινόταν λες και έπρεπε να μου αποδείξουν ότι ήταν γκέι. Ήταν σαν μια θρησκεία, η μόνη τους ταυτότητα, το σήμα της τιμής τους. Μιλούσαν συνέχεια γι’ αυτό. Η "ομοφυλοφιλία" τους ήταν το νούμερο ένα θέμα, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Έβλεπαν ανθρώπους και τους συστήνονταν ως "γεια, με λένε Σάιμον και είμαι γκέι". Οι στρέιτ άνθρωποι δεν το κάνουν αυτό. Δεν βγαίνουν έξω και λένε: "γεια, είμαι ο Σάιμον και είμαι στρέιτ", αλλά ο μπαμπάς και ο σύντροφός του το ανακοίνωναν και το επιδείκνυαν στους ανθρώπους.

Τα σεξουαλικά υπονοούμενα υπήρχαν παντού. Πάντα "έκοβαν" τους άλλους άνδρες, παρόλο που ήταν μαζί 13 χρόνια. Δεν φαινόταν ότι ήταν ενωμένοι, αλλά έμειναν μαζί και δεν κατάλαβα ποτέ το γιατί. Ήμασταν π.χ. στο σουπερμάρκετ και αυτοί κοιτούσαν άλλους άντρες και σχολίαζαν "δεν είναι όμορφος αυτός;" Ένιωθα ότι δεν μπορούσα να φέρω στο σπίτι τους φίλους μου, επειδή όλα στο σπίτι ήταν "γκέι". Η συμπεριφορά τους ήταν γκέι, ο τρόπος που μιλούσαν ήταν γκέι, οι πράξεις τους ήταν γκέι, τα πάντα ήταν γκέι. Όλα έμοιαζαν πολύ υπερβολικά και αφύσικα και φοβόμουν τι θα σκεφτούν οι φίλοι μου. Δεν μπορούσα να συστήσω τον πατέρα μου γιατί ντρεπόμουν γι’ αυτόν. Συχνά έκαναν σεξουαλικά σχόλια για τους φίλους μου όταν έφευγαν από το σπίτι και αυτό το έβρισκα αποκρουστικό.

Ο μπαμπάς και ο σύντροφός του με φιλούσαν στο μάγουλο. Πάντα το έβρισκα άβολο. Αυτοί το έκαναν συνεχώς, ακόμα και όταν μπήκα στην εφηβεία μου. Ήξερα από τους φίλους μου και από ταινίες και από την τηλεόραση ότι οι πατεράδες συνήθως δεν φιλούν τους γιούς τους όταν είναι έφηβοι.

Υπήρχαν ελάχιστα όρια. Κάθε δυο μήνες με χτυπούσαν σαν μικρό παιδί. Τα πάντα ήταν εύθραυστα. Πάντα υπήρχαν διαμάχες μεταξύ του μπαμπά και του συντρόφου του, τσακώνονταν και εκτόξευαν ο ένας στον άλλον πιάτα και φαγητά. Ποτέ δεν ένιωθα ασφαλής. Ήμουν συνεχώς σε επαγρύπνηση για τον εαυτό μου μέσα στο σπίτι. Ένιωθα σεξουαλικά ευάλωτος. Είχαν βάλει κρυμμένες κάμερες στο σπίτι ακόμα και στους ιδιωτικούς μου χώρους. Βρήκα ακόμα και βίντεο με μένα σε έναν από τους υπολογιστές τους.

Οι άλλοι νόμιζαν ότι ήμουν κι εγώ γκέι, και αυτό το πράγμα με έκανε να ντρέπομαι. Ένιωθα ότι αυτό δεν ήταν σωστό. Ένιωθα ότι υπήρχε μια προσδοκία για μένα ότι θα έπρεπε να είμαι γκέι, παρόλο που δεν ένιωθα καμία έλξη για τους άντρες. Θα έπρεπε να είμαι γκέι από τους γκέι γονείς μου. Αυτό με έκανε να έχω μεγάλη σύγχυση μέσα μου.

Δεν έδιναν καμία σημασία για τα συναισθήματά μου. Μου έκαναν φαγητό για το σχολείο που δεν άντεχα να τρώω. Δεν τους ένοιαζε για μένα, για το τι ήθελα ή για το πώς ένιωθα για το οτιδήποτε.

Πήγαμε μια φορά σε ένα πάρτι ενός 40άρη. Νόμιζα ότι ήμασταν απλώς καλεσμένοι. Δεν ήξερα ότι ο μπαμπάς ήταν «η διασκέδαση». Τον είδα ντυμένο “drag queen” να τραγουδάει Abba... δεν μου είχαν πει τίποτα. Ένιωσα να γελοιοποιούμαι δημοσίως.

Δεν μπορούσα να τους πω τίποτα για αυτά που περνούσα στην εφηβεία μου, επειδή δεν ήταν "άνδρες" αρκετά στη συμπεριφορά τους και στους τρόπους τους. Ήταν σαν να μιλάω σε γυναίκες. Τελικά έκανα αυτή τη συζήτηση με μια λειτουργό.

Έμενα μαζί τους μέχρι που ο πατέρας μου παράτησε τον σύντροφό του όταν ήμουν 17 ετών και ο πατέρας μου με έδιωξε.

Καθώς δεν είχα πουθενά αλλού να πάω, συνέχισα να ζω με τον πρώην σύντροφό του μέχρι τα 21 μου. Ήταν εξαιρετικά καταπιεστικός και ήθελε να έχει τον απόλυτο έλεγχο της ζωής μου και με έκανε ακόμα να υπογράψω μια έγγραφη συμφωνία ότι του παρείχα το δικαίωμα να έχει σχεδόν απόλυτη εξουσία πάνω μου, όπως να έχει τον απόλυτο έλεγχο για τον τραπεζικό μου λογαριασμό. Ακόμα κι όταν έφυγα για να ζήσω την δική μου ζωή, προσπάθησε να επικοινωνήσει μαζί μου και να ασκήσει έλεγχο πάνω μου μέχρι που τον απείλησα ότι θα καταφύγω σε νομικές ενέργειες.

Η εμπειρία μου να ζω με γκέι γονείς με σημάδεψε συναισθηματικά και με έκανε να νιώθω ότι η ανατροφή μου ήταν πολύ μπερδεμένη. Υπήρχε ένα μεγάλο κενό στη ζωή μου που έπρεπε να γεμίσει και ποτέ δεν γέμιζε, καθώς δεν ένιωθα ότι αγαπήθηκα σε κανένα στάδιο.

Ωστόσο, όπως και άλλοι που προέρχονται από ένα πολύ άσχημο υπόβαθρο, έχω αρχίσει να επιδιώκω μια καλύτερη σχέση και με τους δύο γονείς μου, και επίσης έχω βρει την ειρήνη μέσα μου με τις συντηρητικές αξίες που έχω τώρα. Οι αξίες τους δεν είναι οι αξίες μου, αλλά εξακολουθώ να τους τιμώ επειδή είναι οι γονείς μου. Για να είμαι ειλικρινής αν δεν είχα αυτές τις εμπειρίες, δεν θα είχα τη σαφήνεια των πραγματικών ζητημάτων που εμπλέκονται σε αυτό το θέμα.

Οι γκέι θεωρούν τους στρέιτ «ομοφοβικούς» εάν δεν συμφωνούμε με τον τρόπο ζωής τους. Ύστερα από τόσα χρόνια που έμεινα μαζί τους, μου δημιουργήθηκε η άποψη ότι το να είσαι γκέι είναι συχνά ένας τρόπος ζωής. Είναι ένα lifestyle. Είναι ένα show. Όλα έχουν να κάνουν με το "εγώ, εγώ, εγώ" και όχι με το ιδανικό περιβάλλον για την ανατροφή των παιδιών.

Κατά συνέπεια, ψήφισα κατά του «γάμου» ατόμων του ιδίου φύλου στο δημοψήφισμα, και σας καλώ επίσης και εσάς να ψηφίσετε όχι, για το καλό της προστασίας των παιδιών.
Lewis
Campaign Manager
Vote No Australia
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / πηγή

Νοσταλγία

Πάνε λίγα χρόνια που ήμουν παιδί. (Τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται εμένα).
Από τότε, χάθηκαν πολλά.
Φύγαμε από την Αθήνα, όταν ήμουν 13 ετών.
Πήγαμε να κατοικήσουμε έξω από ένα χωριό το 1979, σε μια περιοχή που δεν υπήρχε άσφαλτος, δεν υπήρχε ρεύμα, ούτε τηλέφωνο.
Ήταν μια όμορφη κοιλάδα που σύνορο τα μάτια μου, είχαν τα βουνά ολόγυρα.
Πήγαινα στο σχολείο τον χειμώνα με την λάσπη ίσα με το γόνατο.
Αργότερα πήγαινα στην δουλειά πάλι με τις ίδιες συνθήκες.
Το αυτοκίνητο δεν περνούσε έτσι κι αλλιώς, εκτός αν είχες τρακτέρ.
Κάποιες φορές έριχνε χιόνι και στο δρόμο παίζαμε με την αδερφή μου χιονοπόλεμο μέχρι να πάμε και όταν γυρνούσαμε από την δουλειά.
Μετά, χωνόμασταν στην μασίνα  (σόμπα ξύλου που μαγειρεύει) και μοσχομύριζαν τα φαγητά της μάνας.
Τα καλοκαίρια, κοιμόμασταν έξω στην βεράντα, κοιτώντας το ταξίδι της σελήνης και των νεφών!
Ακούγοντας τον γκιώνη, την κουκουβάγια, ενίοτε την αλεπού να φωνάζει σαν παιδί.
Τις μέρες μου σαν παιδί, θυμάμαι να τις περνώ περπατώντας στο δάσος καθημερινά.
Έφτιαχνα ανάμεσα σε θάμνους, καταφύγιο.
Παραμέριζα τα κλαδιά και έκανα άνοιγμα ώστε να παίρνει το σχήμα μιας φωλιάς.
Έτσι, όταν ερχόντουσαν τα ξαδέρφια μου από τας Αθήνας, αμέσως τους έλεγα, "πάμε για εξερεύνηση"?
Είχα ονομάσει τα μονοπάτια θυμάμαι, "καλής ελπίδας", "παράξενων φαινομένων", "ησυχίας", "γαλήνης", "ηρεμίας" κλπ.
Όλα αυτά σε ηλικία 13 ετών.
Κάπου μέσα μου λυπόμουν για όσα θαυμάσια έχαναν τα ξαδέρφια στην πόλη.
Ο κόσμος από τότε άλλαξε, όμως η νοσταλγία για εκείνη την ζωή που έχασα, δεν έπαψε λεπτό.
Νοσταλγία, όμορφη λέξη.
Νόστος = νοστιμιά
Άλγος = πόνος
Ο πόνος για κείνο το γλυκό παρελθόν...
Ίσως γι αυτό να βγήκα έτσι ζαβό... η μήπως όχι?
Καλημέρα σας!
 
Ευρύνοος, ο τρελός του χωριού.

Χάθηκαν 67,8 δισ. ευρώ στα οκτώ χρόνια της κρίσης


Δραματικές απώλειες κατέγραψε το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν την τελευταία δεκαετία, λόγω της κρίσης και των μνημονίων, καθώς, σε σύγκριση με το 2008, μειώθηκε κατά 67,8 δισ. ευρώ, ή κατά 28%, ενώ νέα μείωση σημείωσε το περασμένο έτος και το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, ανεβάζοντας τις σωρευτικές απώλειες από το 2008, στο ποσό των 5.691 ευρώ.

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη προσαρμογή, που έγινε παγκοσμίως εν καιρώ ειρήνης, που ξεπερνά
και εκείνη του κράχ του 1929. Στην περίοδο αυτή, καίριο πλήγμα δέχτηκαν νοικοκυριά και επιχειρήσεις με έκρηξη της ανεργίας (1.000.000 νέοι άνεργοι), λουκέτα χιλιάδων επιχειρήσεων, φυγή καταθέσεων, υπερφορολόγηση κ.λπ.

Σύμφωνα με τα απολογιστικά στοιχεία, που ανακοίνωσε η Ελληνική Στατιστική Αρχή, το ύψος του ΑΕΠ το 2016 διαμορφώθηκε σε 174,2 δισ. ευρώ, από 242 δις. Ευρώ, ήταν το έτος 2008, όταν, προ της κρίσης, είχε φτάσει στο υψηλότερο σημείο. Έκτοτε ακολούθησε σαφή πτωτική πορεία, με απώλειες δισεκατομμυρίων ευρώ κάθε χρόνο.

Ενδεικτικό είναι πως, ακόμη και το 2014, που η οικονομία κατέγραψε αύξηση του ΑΕΠ, ο όγκος του ΑΕΠ μειώθηκε και μάλιστα κατά 2,8 δισ. ευρώ, λόγω του αρνητικού πληθωρισμού.

Για το 2017, το στοίχημα της κυβέρνησης είναι η επάνοδος της οικονομίας σε αναπτυξιακούς ρυθμούς, τόσο σε ονομαστικούς όρους όσο και σε όρους όγκου. Ο στόχος του προγράμματος είναι η αύξηση του ΑΕΠ κατά 1,8%, στο σύνολο του έτους, αλλά για να επιτευχθεί, πρέπει το ΑΕΠ στο β’ εξάμηνο του 2017, να αυξηθεί τουλάχιστον κατά 3% σε κάθε ένα τρίμηνο. Παρά τις δυσκολίες, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας σε Αμερικανούς επενδυτές, εμφανίστηκε πιο αισιόδοξος, καθώς είπε πως το ΑΕΠ φέτος θα αυξηθεί κατά 2%.

Αναλυτικότερα, οι απώλειες που κατέγραψε το ΑΕΠ στη διάρκεια της κρίσης, ανέρχονται στο ποσό 67,8 δισ. ευρώ, στην περίοδο 2008 – 2016. Οι ετήσιες απώλειες κατ΄ έτος ήταν οι ακόλουθες:


-Το 2009 το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 4,5 δισ. ευρώ.
-Το 2010 το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 11,5 δισ. ευρώ
-Το 2011 το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 19 δισ. ευρώ, που είναι και η μεγαλύτερη μείωση.
-Το 2012 το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 15,8 δισ. ευρώ
-Το 2013 το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 10,5 δισ. ευρώ
-Το 2014 το ΑΕΠ μειώθηκε κατά  2,8 δισ. ευρώ, παρά την αύξηση του ΑΕΠ κατά 0,7%.
-Το 2015 το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 2,2 δισ. ευρώ
-Το 2016 το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 1,5 δισ. ευρώ

Κάτω και το κατά κεφαλήν ΑΕΠ

Συνέπεια της υποχώρησης του συνολικού ΑΕΠ, είναι και η μείωση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ, το οποίο σωρευτικά από το 2008, μειώθηκε κατά 5.691 ευρώ. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ του έτους 2016 υποχώρησε στο επίπεδο των 16.154 ευρώ, από 16.294 ευρώ το 2015, μείωση 140 ευρώ, και 16.402 ευρώ το 2014.

Σε σύγκριση με το έτος 2008, όταν και καταγράφηκε το υψηλότερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ διαχρονικά, ήτοι 21.845 ευρώ, οι απώλειες φτάνουν στο ποσό των 5.691 ευρώ. Η μείωση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ ξεκίνησε από το 2009 και επιταχύνθηκε από το 2010 με τα σκληρά περιοριστικά μέτρα των μνημονίων, που μείωσαν μισθούς, συντάξεις, αύξησαν δραματικά την ανεργία, ενώ αυξήθηκε και η φορολογία εισοδήματος και ακινήτων, με αποτέλεσμα να συρρικνωθεί το διαθέσιμο εισόδημα.

Ενδεικτικό είναι πως, ακόμη και το 2014, που η οικονομία κατέγραψε αύξηση του ΑΕΠ κατά 0,7%, εντούτοις, το κατά κεφαλήν της χρονιάς εκείνης, μειώθηκε κατά 73 ευρώ, όπως άλλωστε και ο όγκος του συνολικού ΑΕΠ, εξέλιξη που αποδίδεται στον αποπληθωρισμό.

Ενδιαφέρον έχουν οι ετήσιες μειώσεις του κατά κεφαλήν ΑΕΠ από το 2009 και μετά. Συγκεκριμένα:

-Το 2009 μειώθηκε κατά 459 ευρώ.
-Το 2010 μειώθηκε κατά 1.062 ευρώ
-Το 2011 μειώθηκε κατά 1.681 ευρώ, που είναι και η μεγαλύτερη μείωση των τελευταίων ετών.
-Το 2012 μειώθηκε κατά 1.332 ευρώ
-Το 2013 μειώθηκε κατά 836 ευρώ
-Το 2014 μειώθηκε κατά 73 ευρώ, παρά την αύξηση του ΑΕΠ κατά 0,7%.
-Το 2015 μειώθηκε κατά 108 ευρώ
-Το 2016 μειώθηκε κατά 140 ευρώ


Έτος
Ετήσιο ύψος ΑΕΠ (σε δισ. ευρώ)

          Κατά κεφαλήν ΑΕΠ (σε ευρώ)

2008
242,0
21.845
2009
237,5
21.386
2010
226,0
20.324
2011
207,0
18.643
2012
191,2
17.311
2013
180,7
16.475
2014
177,9
16.402
2015
175,7
16.294
2016
174,2
16.154

Πηγή:  


Γεια σου, ρε Πιτσιόρλα, επενδυτή. (Ο οποίος στο μεταξύ πουλάει Εγνατία, ΔΕΣΦΑ, ΔΕΗ και πάει στον διάολο).


Αποτέλεσμα εικόνας για εικονεσ με τραμπ

1. Τι πήραν οι ΗΠΑ; Τη Σούδα και την αναβάθμισή της για τις δικές τους επιχειρησιακές ανάγκες. Επίσης το ενδεχόμενο δημιουργίας νέων βάσεων στη νότια Κρήτη ή στην Κάρπαθο ή στη Σκύρο και (οπωσδήποτε) στην Ανδραβίδα. Επιπλέον ο Τραμπ
πήρε εργολαβία (μπαίνοντας κατευθείαν στο ψητό) την αναβάθμιση των F-16 εξασφαλίζοντας έτσι, καθώς ο ίδιος με σαρκαστικό χιούμορ δήλωσε, «εργασία για τους Αμερικανούς εργαζόμενους» – γεια σου, ρε Πιτσιόρλα, επενδυτή.
(Ο οποίος στο μεταξύ πουλάει Εγνατία, ΔΕΣΦΑ, ΔΕΗ και πάει στον διάολο). Επιπλέον και προσέτι ο Τραμπ εξηγήθηκε για τους αγωγούς, το φυσικό αέριο, το υγροποιημένο αέριο, τη σχετική γεωπολιτική, Κύπρος – Ισραήλ – Αίγυπτος, φέρε και το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης!
Τέλος, ο Τραμπ εξήγησε στον Τσίπρα ότι από την Ελλάδα παίρνουν οι Γερμανοί, παίρνουν οι Γάλλοι, χώνονται οι Ρώσοι, παίρνουν οι Κινέζοι, αλλά κουμάντο κάνουν και ό,τι θέλουν παίρνουν οι Αμερικανοί.
2. Τι πήραμε εμείς; Διαταγές για την επόμενη περίοδο…

***
Κατά τα άλλα ξετυλίχθηκε το καθιερωμένο εδώ και πολλές δεκαετίες τελετουργικό. Πρώτον επαινέθηκε και από τις δύο πλευρές η ελληνική αρχαιότης – η χώρα που γεννήθηκε η ελευθερία (;), η δημοκρατία και μπλα μπλα ωσαννά. Δεύτερον υμνήθηκε η συμμαχία μεταξύ των δύο χωρών, η Ελλάς ανακηρύχθηκε σε «παράγοντα σταθερότητας της περιοχής», η «συγκυρία»χαρακτηρίσθηκε «ευνοϊκή», η διευθέτηση του χρέους αναγκαία (μάλιστα πριν πλακώσουν οι ελληνικές καλένδες και πιάσουν τα κρύα), ενώ
όλα τα παραπάνω επανελήφθησαν 18 – αν δεν απατώμαι – φορές! Στο τέλος ο Τραμπ ξαναπήδηξε το Ομπαμακαίαρ και η τελετή
έλαβε τέλος, ώστε στη συνέχεια να μπορέσει η ΕΡΤ να την επαναλάβει ακόμα 100 φορές και 101 φορές τη λέξη αφήγημα. Πάνω στη φάση, οι εκ του προχείρου Κουροπάτκιν εξηγούσαν στο πόπολο τις γραμμές πίσω από τις αράδες.
Προσωπικώς συγκινήθηκα όταν ο Πρόεδρας Τραμπ δήλωσε ότι «η κρίση στην Ελλάδα τελείωσε». Δηλαδή αποκαθίστανται οι μισθοί, σκέφθηκα, επιστρέφουν οι ξενιτεμένοι και ο κ. Πολάκης γίνεται άνθρωπος! Ουάου! (Όχι, «ουάου» έκανε ο κ. Βαρουφάκης και τώρα ξενιτεύεται για βουλευτής στη Γερμανία).

***
Όλη αυτή η παρέλαση των κοινοτοπιών, όλη αυτή η παρλάτα της παρλαπίπας, όλο αυτό το έπος των βλαχοσυμπέθερων στο Αμέρικα είχε και τις τρυφερές στιγμές του. Όπως όταν ο κ. Παππάς θωρούσε με λατρεία τον Τσίπρα αγορεύοντα και τον Τραμπ να ακούει με Ιώβειο υπομονή (παρά το ταμπεραμέντο του) τα αγγλικά του έλληνα υποτελούς (ευτυχώς που δεν χρειαζόταν να καταλάβει τι έλεγε). Βεβαίως υπήρξαν
και ορισμένα πράγματα άκρως ευκρινή. 1ον: «Όλοι οι Έλληνες αγαπάμε τους Αμερικανούς»,Τσίπρας.
Ούτε ο κ. Σημίτης όταν ευχαριστούσε τους Αμερικανούς δεν ήταν τόσο Τσιπράκος.
2ον: Τραμπ: «Σας συγχαίρουμε για όσα περάσατε». Ευχαριστούμε, να περάσουμε κι άλλα.
3ον: Η επένδυση του Ελληνικού θα γίνει διότι προβλέπεται να λειτουργήσει εκεί καζίνοαμερικανικού ενδιαφέροντος (να παίζει και ο κ. Καμμένος)…
4ον: Ο Διάβολος Τραμπ που έγινε συνιστώσα.

***
Όμως το πιο οδυνηρό σε όλη αυτή την εποποιία της γλίτσας είναι ο τρόπος μας απέναντι στους Επικυριάρχους. Παίρναμε τις λέξεις του Τραμπ (δεκάδες ιερείς δημοσιογράφοι) και τις ερμηνεύαμε, τις διυλίζαμε, τις γυαλίζαμε
τις προσκυνάγαμε και τις λατρεύαμε. Προσευχόμασταν σ’ αυτές – τέτοια δουλικά έχει βγάλει πολλά κατά καιρούς το ρωμέικο. Αλλά αυτό το «αριστερό» σαπάκι που πήγε προσκυνητής στις ΗΠΑ σαν να πήγαινε ικέτης στην Υψηλή Πύλη υπερέβη κάθε προηγούμενο…
ΥΓ. (τρομαχτικό): Με το νέο στρατιωτικό τοπίο (βάσεις) που διαμορφώνουν οι Αμερικανοί, η Ελλάδα εντάσσεται ακόμα πιο βαθιά σε μία γεωπολιτική που την καθιστά με τη σειρά της στόχο στον πόλεμο «τρομοκρατίας –
αντιτρομοκρατίας».

*Πηγή: pontiki.gr

resaltomag

Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

18 Οκτώβρη 1981... Πριν 36 χρόνια... η MONAΔΙΚΗ φορά που η αριστερά κυβέρνησε την πατρίδα μας!


Μακρινές κατακτήσεις, σήμερα είναι οράματα αγώνων… με μια τραβεστί "αριστερά", νεοφιλελεύθερων τραπεζοϋπαλλήλων του Σόρος!

Της Μαργαρίτας Ισιδώρου
Σαν σήμερα τον Οκτώβρη του 1981, το ΠΑΣΟΚ κέρδιζε τις εκλογές με ποσοστό 48,06%. Μια νίκη που άλλαξε την πορεία της χώρας...
Στην πρώτη επινίκια δήλωσή του ο Προέδρος του ΠΑΣΟΚ Ανδρέας Παπανδρέου, τόνιζε μεταξύ άλλων: «Απόψε κατέχομαι από... βαθιά συγκίνηση. Είμαι πράγματι συγκινημένος για τη μεγάλη εμπιστοσύνη που μου έχετε δείξει. Και έχω ταυτόχρονα το αίσθημα βαθιάς ευθύνης, την οποία επωμίζομαι εγώ και οι συνεργάτες μου, για να πραγματώσουμε το έργο της αλλαγής. Πράγματι, πιστεύετε αυτά που πιστεύω και εγώ, γιατί η αλλαγή σήμερα είναι όρος για την επιβίωση του έθνους, για την ευημερία του λαού μας….….για να βγει πέρα το πρόγραμμα της μεγάλης αλλαγής, για να εδραιωθούν επιτέλους οι προσδοκίες του λαού μας, θα απαιτηθεί η άμεση ενεργός συμμετοχή σας στο πρόγραμμα της αλλαγής. Και θα κάνουμε την αλλαγή χειροπιαστή. Η αλλαγή θα δείξει το πρόσωπό της πάρα πολύ γρήγορα, πολύ άμεσα….…στόχος μας, πολιτική μας, είναι η ευημερία του λαού. Είναι η εθνική υπερηφάνεια και η κοινωνική δικαιοσύνη……είμαστε αποφασισμένοι να εκτελέσουμε το πρόγραμμά μας κατά γράμμα, γιατί μας δώσατε αυτό που ζητούσαμε…….θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι θα μείνουμε στις επάλξεις αυτού του αγώνα για τη νέα Ελλάδα, που όλοι προσδοκούμε. Μια Ελλάδα που θα ανήκει στο λαό της. Μια Ελλάδα που θα τη διαφεντεύει ο λαός της…Και να ξέρετε, πως θα τιμήσω το μεγάλο συμβόλαιο τιμής, που συνήψα τόσα χρόνια μαζί σας»
Και πράγματι το τίμησε:
- Η πρώτη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ ορκίστηκε στις 21 Οκτώβρη και στις 22 Οκτώβρη γίνεται η αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης. Στις 15 Δεκέμβρη πραγματοποιήθηκε η πρώτη επίσημη επίσκεψη του Παλαιστίνιου ηγέτη, Γιάσερ Αραφάτ στην Αθήνα -όταν τότε για την ΕΟΚ, τις ΗΠΑ ήταν χαρακτηρισμένος "τρομοκράτης"-, όπου εκφράζεται η υποστήριξη της Ελλάδας για να αποκτήσουν πατρίδα οι παλαιστίνιοι (χρέος του Ανδρέα στα Εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που στήριξαν το ΠΑΚ).
- εισοδηματική πολιτική με αυξήσεις των μισθών του ιδιωτικού τομέα, οι οποίες έφθαναν στο 37,5% στα μεροκάματα και 42,5% στους μισθούς (παράλληλα εξαγγέλθηκε και καθιερώθηκε η Αυτόματης Τιμαριθμικής Αναπροσαρμογής) Ανδρέας Παπανδρέου: «Εμείς θέλουμε να δημιουργήσουμε μια άλλη ποιότητα ζωής, μια ανθρώπινη ζωή στα χωριά και στις πόλεις. Εμείς θέλουμε να φτιάξουμε πόλεις που αξίζει να ζει κανείς. Θέλουμε να φτιάξουμε πάρκα, παιδικούς σταθμούς, ιατρικούς σταθμούς για την πλήρη περίθαλψη του πολίτη, του Έλληνα και της Ελληνίδας. Θέλουμε να ανεβάσουμε το βιοτικό επίπεδο…»
- Εθνικό Σύστημα Υγείας (ΕΣΥ) «…Για να καταργηθούν τα προνόμια των ολίγων στην ιατρική, νοσοκομειακή και φαρμακευτική περίθαλψη. Για να προστατευθούν η μητέρα, το παιδί, τα γηρατειά….Την κοινωνικοποίηση της υγείας που συνεπάγεται την δωρεάν ιατρική, φαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη, την προληπτική υγιεινή για όλους τους Έλληνες, την κατάργηση των ιδιωτικών κλινικών και όλων των προνομίων στην παροχή ιατρικών και νοσοκομειακών υπηρεσιών. Ένα σύστημα κοινωνικής ασφάλισης για υγεία, ατυχήματα, γηρατειά και ανεργία που να επεκταθεί σε όλους τους Έλληνες. Την προστασία της μητέρας και του παιδιού...»
- Παιδεία. Θεσπίστηκε η δημοκρατική και συμμετοχική λειτουργία της εκπαίδευσης. Κατοχυρώθηκε η αυτοδιοίκηση των Τριτοβάθμιων Ιδρυμάτων, ιδρύθηκαν τα ΤΕΙ και δημιουργήθηκε ο θεσμός των Μαθητικών Κοινοτήτων. «Αποτελεί για μας η Παιδεία βάθρο και θεμέλιο της μεγάλης Αλλαγής, γι' αυτό θεωρούμε εθνική ντροπή το ρεκόρ του αναλφαβητισμού που είχε η χώρα μας σ' ολόκληρη την Ευρώπη...»
- Κοινωνικό κράτος έλαβε ιδιαίτερη πρόνοια για τις ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού. Οι άστεγοι, οι άποροι, τα άτομα με ειδικές ανάγκες απέκτησαν μια θέση στην κοινωνία και λήφθηκαν μέτρα για την περίθαλψη και επαγγελματική αποκατάστασή τους. · Κατοχύρωση του 5θήμερου, 40ωρου και 4 εβδομάδων αδείας.· Αύξηση στους κατώτατους μισθούς των συνταξιούχων
– Επέκταση της ασφαλιστικής κάλυψης του ΙΚΑ σε όλη την Ελλάδα. · Προστασία του εισοδήματος με την Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή. · Αυτοτελή σύνταξη για την Αγρότισσα  - Δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη προς όλους τους αγρότες. · Δημιουργία Εθνικού Συστήματος Υγείας · Οργάνωση Δημόσιων Βρεφονηπιακών Σταθμών – Διακοπών για παιδιά οικογενειών με χαμηλό εισόδημα, ΚΑΠΗ... · Μέτρα για την καταπολέμηση της ανεργίας...  και τόσα άλλα... Μόνο ελαφρά μειδιάματα, νοσταλγία και νευρικές κρίσεις, προκαλούν τα πιο πάνω σήμερα…
Κανένα πολιτικό κόμμα δεν έχει θέληση και βούληση να επιστρέψουμε στις κατακτήσεις της πρώτης προοδευτικής κυβέρνησης της χώρας, της πρώτης και μοναδικής κυβέρνησης αριστεράς, ακηδεμόνευτης κυβέρνησης.
Κανείς δεν θέλει να οικοδομήσει ξανά αυτονόητες κατακτήσεις που ισοπέδωσε ο δήθεν «εκσυγχρονισμός» της σημιτικής λαίλαπας, του ΓΑΠ, του Βενιζέλου κι η εξαθλίωση του Τσίπρα, του πρώτου πρωθυπουργού που ομολογεί ότι κυβερνάει εκβιαζόμενος... χωρίς να ντρέπεται, χωρίς να έχει την παιδεία αστών πολιτικών, που μπροστά σε απλούστερους εκβιασμούς δεν υπέκυψαν: ο "εθνάρχης" της δεξιάς, μπροστά στους "εκβιασμούς" της Φρειδερίκης, προτίμησε τη φυγή ως "Τριανταφυλλίδης", ο αστός Γεώργιος Παπανδρέου, μπροστά στον κοκό είπε ΟΧΙ κι αγόρασαν τους βουλευτές του (ΑποσταCia Μητσοτάκη)... Κι ο "αριστερός" Τσίπρας, ο προσκυνημένος τραπεζοϋπάλληλος και μάλιστα χαμηλόβαθμος, ομολογεί ότι διαφωνεί με τα μνημόνια, αλλά τα εφαρμόζει για το καλό μας... Δεν είναι μια ενσωμάτωση στον νεοφιλελευθερισμό, είναι πολιτική αλητεία κι είναι επικίνδυνος!
Μια απλή ανάγνωση των αποτελεσμάτων του 1981 και του 2007, βάζει στη γωνία «επικοινωνιολόγους», γιάπηδες και «τεχνοκράτες»:
1981 Εγγεγραμμένοι: 7.059.778, Ψήφισαν: 5.753.478, ΠΑΣΟΚ: 48,1% (2.726.309 ψήφοι)
2007 Εγγεγραμμένοι: 9,918,917, Ψήφισαν: 7,355,026, ΠΑΣΟΚ: 38.10 % (2,727,279 ψήφοι)
Μακρινές κατακτήσεις, σήμερα είναι οράματα αγώνων…
Σήμερα, δυστυχώς, αναζητούμε το χθες του μεγάλου ηγέτη!
 
 sibilla

Και όμως για να καταρρεύσουν όλα αυτά αρκεί μια στιγμή αφύπνισης



Νόαμ Τσόμσκι: Αυτές είναι οι δέκα τεχνικές για τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης

Νόαμ Τσόμσκι: Αυτές είναι οι δέκα τεχνικές για τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης

Ο Αμερικανός ακαδημαϊκός και στοχαστής, Νόαμ Τσόμσκι, αναλύει τις δέκα τεχνικές για τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης.

Το κείμενο αποτελεί μέρος μιας συλλογής συνεντεύξεων του Ν.Τσόμσκι, όπου ο κορυφαίος διανοητής διαπιστώνει διεισδυτικές παρατηρήσεις για τους θεσμούς που διαμορφώνουν τη σκέψη του κοινού και οι οποίοι βρίσκονται στην υπηρεσία της ισχύος και του κέρδους.

1. Η τεχνική της διασκέδασης
Πρωταρχικό στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου, η τεχνική της διασκέδασης συνίσταται στη στροφή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και από τις μεταλλαγές που αποφασίστηκαν από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ, με ένα αδιάκοπο καταιγισμό διασκεδαστικών και ασήμαντων λεπτομερειών....

Η τεχνική της διασκέδασης είναι επίσης απαραίτητη για να αποτραπεί το κοινό από το να ενδιαφερθεί για ουσιαστικές πληροφορίες στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της Ψυχολογίας, της Νευροβιολογίας και της Κυβερνητικής. «Κρατήστε αποπροσανατολισμένη την προσοχή του κοινού, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμαλωτισμένη σε θέματα χωρίς καμιά πραγματική σημασία.


Κρατήστε το κοινό απασχολημένο, απασχολημένο, απασχολημένο, χωρίς χρόνο για να σκέφτεται· να επιστρέφει κανονικά στη φάρμα με τα άλλα ζώα». Απόσπασμα από το Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους.

2 . Η τεχνική της δημιουργίας προβλημάτων, και στη συνέχεια παροχής των λύσεων
Αυτή η τεχνική ονομάζεται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Πρώτα δημιουργείτε ένα πρόβλημα, μια «έκτακτη κατάσταση» για την οποία μπορείτε να προβλέψετε ότι θα προκαλέσει μια συγκεκριμένη αντίδραση του κοινού, ώστε το ίδιο να ζητήσει εκείνα τα μέτρα που εύχεστε να το κάνετε να αποδεχτεί.

Για παράδειγμα: αφήστε να κλιμακωθεί η αστική βία, ή οργανώστε αιματηρές συμπλοκές, ώστε το κοινό να ζητήσει τη λήψη μέτρων ασφαλείας που θα περιορίζουν τις ελευθερίες του. Ή, ακόμη: δημιουργήστε μια οικονομική κρίση για να κάνετε το κοινό να δεχτεί ως αναγκαίο κακό τον περιορισμό των κοινωνικών δικαιωμάτων και την αποδόμηση των δημοσίων υπηρεσιών.

3. Η τεχνική της υποβάθμισης
Για να κάνει κάποιος αποδεκτό ένα απαράδεκτο μέτρο, αρκεί να το εφαρμόσει σταδιακά κατά «φθίνουσα κλίμακα» για μια διάρκεια 10 ετών. Μ' αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν ριζικά νέες κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός) στις δεκαετίες του 1980 και 1990. Μαζική ανεργία, αβεβαιότητα, «ευελιξία», μετακινήσεις, μισθοί που δεν διασφαλίζουν πια ένα αξιοπρεπές εισόδημα· τόσες αλλαγές, που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση, αν είχαν εφαρμοστεί αιφνιδίως και βίαια.
4. Η στρατηγική της αναβολής (Σαλαμοποίηση)
Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσετε ως «οδυνηρή αλλά αναγκαία», αποσπώντας την συναίνεση του κοινού στο παρόν, για την εφαρμογή της στο μέλλον. Είναι πάντοτε πιο εύκολο να αποδεχτεί κάποιος αντί μιας άμεσης θυσίας μια μελλοντική. Πρώτα απ'όλα, επειδή η προσπάθεια δεν πρέπει να καταβληθεί άμεσα.

Στη συνέχεια, επειδή το κοινό έχει πάντα την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «όλα θα πάνε καλύτερα αύριο» και ότι μπορεί, εντέλει, να αποφύγει τη θυσία που του ζήτησαν. Τέλος, μια τέτοια τεχνική αφήνει στο κοινό ένα κάποιο χρονικό διάστημα, ώστε να συνηθίσει στην ιδέα της αλλαγής, και να την αποδεχτεί μοιρολατρικά, όταν κριθεί ότι έφθασε το πλήρωμα του χρόνου για την τέλεσή της.

5 . Η στρατηγική του να απευθύνεσαι στο κοινό σαν να είναι μωρά παιδιά
Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν έναν αφηγηματικό λόγο, επιχειρήματα, πρόσωπα και έναν τόνο ιδιαιτέρως παιδικό, εξουθενωτικά παιδιάστικο, σαν να ήταν ο θεατής ένα πολύ μικρό παιδί ή σαν να ήταν διανοητικώς ανάπηρος.

Όσο μεγαλύτερη προσπάθεια καταβάλλεται να εξαπατηθεί ο θεατής, τόσο πιο παιδιάστικος τόνος υιοθετείται από τον διαφημιστή. Γιατί; «Αν [ο διαφημιστής] απευθυνθεί σε κάποιον σαν να ήταν παιδί δώδεκα ετών, τότε είναι πολύ πιθανόν να εισπράξει, εξαιτίας του έμμεσου και υπαινικτικού τόνου, μιαν απάντηση ή μιαν αντίδραση τόσο απογυμνωμένη από κριτική σκέψη, όσο η απάντηση ενός δωδεκάχρονου παιδιού». Απόσπασμα από το «Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους».

6 . Η τεχνική του να απευθύνεστε στο συναίσθημα μάλλον παρά στη λογική
Η επίκληση στο συναίσθημα είναι μια κλασική τεχνική για να βραχυκυκλωθεί η ορθολογιστική ανάλυση, επομένως η κριτική αντίληψη των ατόμων. Επιπλέον, η χρησιμοποίηση του φάσματος των αισθημάτων επιτρέπει να ανοίξετε τη θύρα του ασυνείδητου για να εμφυτεύσετε ιδέες, επιθυμίες, φόβους, παρορμήσεις ή συμπεριφορές...
7. Η τεχνική του να κρατάτε το κοινό σε άγνοια και ανοησία
Συνίσταται στο να κάνετε το κοινό να είναι ανίκανο να αντιληφθεί τις τεχνολογίες και τις μεθοδολογίες που χρησιμοποιείτε για την υποδούλωσή του. «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι πιο φτωχή, ώστε η τάφρος της άγνοιας που χωρίζει τις κατώτερες τάξεις από τις ανώτερες τάξεις να μη γίνεται αντιληπτή από τις κατώτερες». Απόσπασμα από το «Ὀπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους».
8. Η τεχνική του να ενθαρρύνεις το κοινό να αρέσκεται στη μετριότητα
Συνίσταται στο να παρακινείς το κοινό να βρίσκει «cool» ό,τι είναι ανόητο, φτηνιάρικο και ακαλλιέργητο.
9. Η τεχνική του να αντικαθιστάς την εξέγερση με την ενοχή
Συνίσταται στο να κάνεις ένα άτομο να πιστεύει ότι είναι το μόνο υπεύθυνο για την συμφορά του, εξαιτίας της διανοητικής ανεπάρκειάς του, της ανεπάρκειας των ικανοτήτων του ή των προσπαθειών του. Έτσι, αντί να εξεγείρεται εναντίον του οικονομικού συστήματος, απαξιώνει τον ίδιο τον εαυτό του και αυτο-ενοχοποιείται, κατάσταση που περιέχει τα σπέρματα της νευρικής κατάπτωσης, η οποία έχει μεταξύ άλλων και το αποτέλεσμα της αποχής από οποιασδήποτε δράση. Και χωρίς τη δράση, γλιτώνετε την επανάσταση!
10. Η τεχνική του να γνωρίζεις τα άτομα καλύτερα από όσο γνωρίζουν τα ίδια τον εαυτό τους
Στη διάρκεια των τελευταίων πενήντα ετών, οι κατακλυσμιαία πρόοδος της επιστήμης άνοιξε μια ολοένα και πιο βαθιά τάφρο ανάμεσα στις γνώσει του ευρέως κοινού και στις γνώσεις που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι ιθύνουσες ελίτ. Χάρη στη Βιολογία, τη Νευροβιολογία και την εφαρμοσμένη ψυχολογία, το «σύστημα» έφτασε σε μια εξελιγμένη γνώση του ανθρώπινου όντος, και από την άποψη της φυσιολογίας και από την άποψη της ψυχολογίας.
Το σύστημα έφτασε να γνωρίζει τον μέσο άνθρωπο καλύτερα απ' όσο γνωρίζει ο ίδιος τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στην πλειονότητα των περιπτώσεων, το σύστημα ασκεί έναν πολύ πιο αυξημένο έλεγχο και επιβάλλεται με μια μεγαλύτερη ισχύ επάνω στα άτομα απ' όσο τα άτομα στον ίδιο τον εαυτό τους.

Και όμως για να καταρρεύσουν όλα αυτά αρκεί μια στιγμή αφύπνισης. Το «κόκκινο χάπι» που έλεγε ο Μορφέας στον Νέο στην ταινία Μatrix. Αν υπάρξει έστω μια φευγαλέα στιγμή αφύπνισης όλο το οικοδόμημα καταστρέφεται και πέφτει όπως μια κουρτίνα, και το κυριότερο η κουρτίνα αυτή δεν μπορεί να αναρτηθεί ξανά. Για αυτό σας παρουσιάζουμε τις 10 τεχνικές, μόλις τις παρατηρήσετε ότι συμβαίνουν γύρω σας και εφαρμόζονται κάθε μέρα, η αφύπνιση έρχεται νομοτελειακά. Για όποιον θέλει περισσότερη αφύπνιση ας διαβάσει το «σπήλαιο του Πλάτωνα» και θα ξημερώσει ένας καινούριος κόσμος.

enallaktikos

Η ζωή δεν είναι παρά ένα σχολείο στο οποίο μαθαίνετε αυτό που η ψυχή σας ήδη γνωρίζει.


 



«Την πρώτη ημέρα ο Θεός δημιούργησε το σκύλο. Ο Θεός είπε, «Θα κάθεσαι όλη μέρα μπροστά από την πόρτα του σπιτιού και θα γαβγίζεις σε όποιον πλησιάζει ή περνάει από το δρόμο. Σου δίνω 20 χρόνια ζωής.»
Ο σκύλος είπε: «Αυτά είναι πάρα πολλά χρόνια για να γαβγίζω. Δώσε μου μόνο τα 10 χρόνια και εγώ σου δίνω πίσω τα υπόλοιπα 10″.
Ο Θεός συμφώνησε.
Την δεύτερη ημέρα ο Θεός δημιούργησε την μαϊμού. Ο Θεός είπε, «Θα διασκεδάζεις τους ανθρώπους, θα κάνεις κόλπα για να τους κάνεις να γελούν. Σου δίνω είκοσι χρόνια ζωής». Η μαϊμού είπε, «Να κάνω αστεία κόλπα για είκοσι χρόνια; Είναι πολλά, δεν τα θέλω. Ο σκύλος σου έδωσε πίσω δέκα, έτσι λοιπόν θέλω να κάνω και εγώ το ίδιο. Εντάξει;»
Έτσι ο Θεός συμφώνησε.
Την τρίτη ημέρα ο Θεός δημιούργησε την αγελάδα. «Θα πρέπει να πηγαίνεις όλη μέρα στα χωράφια με τον αγρότη, θα στέκεσαι κάτω από τον ήλιο, θα γεννάς μοσχάρια και θα δίνεις το γάλα σου για να ζήσει η οικογένεια του αγρότη. Σου δίνω εξήντα χρόνια ζωής για να τα κάνεις αυτά».
Η αγελάδα είπε, «Η ζωή που μου ζητάς να κάνω είναι πολύ δύσκολη. Δεν μπορώ να την ζήσω για τόσα πολλά χρόνια. Δώσε μου μόνο τα είκοσι και εγώ θα σου δώσω πίσω τα υπόλοιπα σαράντα.»
Και ο Θεός συμφώνησε και πάλι.
Την τέταρτη ημέρα ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο. Ο Θεός είπε, «Θα τρως, θα κοιμάσαι, θα παίζεις, θα κάνεις οικογένεια και θα απολαύσεις τη ζωή σου. Θα σου δώσω είκοσι χρόνια.»
Ο άνθρωπος είπε, «Τι; μόνο είκοσι χρόνια; Δώσε μου τα είκοσι, αλλά σε παρακαλώ να μου δώσεις και το σαράντα που έδωσε πίσω η αγελάδα, τα δέκα που επέστρεψε ο πίθηκος και τα δέκα που επέστρεψε ο σκύλος. Σύνολο ογδόντα. Εντάξει ;
Ο Θεός συμφώνησε μαζί του.
Γι “αυτό λοιπόν:
  • Tα πρώτα είκοσι χρόνια τρώμε, κοιμόμαστε, παίζουμε και απολαμβάνουμε τη ζωή μας.
  • Τα επόμενα σαράντα χρόνια στεκόμαστε σαν τους σκλάβους στον ήλιο για να υποστηρίξουμε την οικογένεια μας.
  • Τα επόμενα 10 χρόνια κάνουμε κόλπα και γκριμάτσες σαν τη μαϊμού για να διασκεδάσουμε τα εγγόνια μας και τα τελευταία δέκα χρόνια καθόμαστε σε μια καρέκλα μπροστά από την πόρτα μας και γκρινιάζουμε στους επισκέπτες μας και στους περαστικούς.»
Μην αφήνετε την ηλικία να πάρει τον έλεγχο της ζωής σας.
Φροντίστε ώστε η ζωή σας να ελέγχει την ηλικία σας. Η ζωή δεν είναι παρά ένα σχολείο στο οποίο μαθαίνετε αυτό που η ψυχή σας ήδη γνωρίζει.
_______________________
antikleidi

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Τι θέλει και πού το πάει το ΚΚΕ;

Από το "PRESS-GR"
Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας

«Να κάνετε το Έθνος υπόθεση του Λαού
κι η υπόθεση του Λαού θα είναι εκείνη του Έθνους»
Vladimir Lenin
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας είναι σήμερα η μοναδική πολιτική δύναμη που διαθέτει σαφώς όλες τις προϋποθέσεις για μια εκτόξευση της εκλογικής του δύναμης που δεν θα έχει προηγούμενο, δεδομένης της πλήρους υποταγής του εγχώριου πολιτικού συστήματος στο διευθυντήριο, με αποχρώσεις "αντιπαραθέσεων" στην "καλύτερη διαχείριση" της υποδούλωσης.
Η ΛαΕ έχει χρεωθεί ανεπανόρθωτα την οικειοποίηση των μνημονίων 1 και 2, με προοπτική μια "καλύτερη συμφωνία" (δηλαδή "αριστερό" μνημόνιο). Η χρυσή αυγή είναι αναπόσπαστο συστημικό τμήμα της πολιτικής σκηνής, κατασκεύασμα του υπερεθνικού κεφαλαίου, ώστε να χρησιμοποιείται κατά το δοκούν ως άλλοθι, δικαιολογία συσπείρωσης σε δήθεν "αντιφασιστική" κατεύθυνση του υποταγμένου πολιτικού συστήματος, που υποκριτικά βάπτισαν "Συνταγματικό τόξο" όλα τα πολιτικά κόμματα που παραβίασαν και παραβιάζουν βίαια το αστικό δικό τους Σύνταγμα.
Με αφορμή τη σημερινή τη διεθνιστική εκδήλωση με θέμα «100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση», που διοργάνωσε η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ, ορισμένες επισημάνσεις που κάτι θέλουν να μας πουν και φυσικά παραμένουν χωρίς...
διευκρινήσεις μέσα σε μια ομιχλώδη κι ασαφή πολιτική στάση από μέρους του ΚΚΕ και μας "βασανίζουν" εδώ και αρκετό χρονικό διάστημα.
Θα παραθέσουμε ορισμένες πολιτικές του ΚΚΕ -όσο σύντομα μπορούμε- που χαρακτηρίζουν τουλάχιστον "ασάφειες", αλλά ταυτόχρονα επιτρέπουν να εξάγονται συμπεράσματα διγλωσσίας ή ακόμη και αποσιώπησης κεντρικών πολιτικών ζητημάτων, που χρήζουν απαντήσεων.
1). Κυπριακό
Οι θέσεις του ΚΚΕ για το Κυπριακό, όπως διατυπώθηκαν από την Κ.Ε. του κόμματος και προκάλεσαν την ενδοτική ηγεσία του ΑΚΕΛ, παραμένουν χωρίς καμία αξιοποίηση σε πολιτικό και μαζικό επίπεδο. Συνάμα δεν αναδεικνύεται καθόλου η "κοινή διακήρυξη για την προώθηση του αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου EastMed ανάμεσα σε Ελλάδα - Κύπρο - Ιταλία", που ουσιαστικά είναι μια κλοπή του ορυκτού πλούτου της Παλαιστίνης.
2). Μεταναστευτικό
Στη σημερινή Διεθνιστική Εκδήλωση της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 100  χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση ήταν καλεσμένο και το Ουγγρικό Εργατικό Κόμμα (υποχρεωτική αλλαγή του τίτλου Κομμουνιστικό Κόμμα με αντικομουνιστική νομοθεσία του 2013 που απαγορεύει τη δράση κομμουνιστικού κόμματος) και μίλησε η Μαρίνα Πιλάεβα, μέλος της  ΚΕ και Υπεύθυνη Διεθνών Σχέσεων του κόμματος.
Ποια είναι η θέση των Ούγγρων κομμουνιστών για το μεταναστευτικό και την περιβόητη πολιτική των "ανοικτών συνόρων";
Gyula Thürmer, Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουγγαρίας (εδώ μπορούμε να γράφουμε ακόμη, για την ώρα, την πραγματική ονομασία του κόμματος κι όχι Ουγγρικό Εργατικό Κόμμα):
«Εμείς πιστεύουμε πως η πρόσκληση μεταναστών στην Ευρώπη είναι τεράστιο λάθος. Είναι μια τραγωδία και γι' αυτό υποστηρίζουμε τον Βίκτορ Όρμπαν [τωρινός πρωθυπουργός της Ουγγαρίας  και μάλιστα ηγέτης της δεξιάς] στην υπεράσπιση των συνόρων της Ουγγαρίας, της ταυτότητάς μας και του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Η αριστερά της δύσης εδώ και πολλά χρόνια δεν έχει ηγεσίες υπέρ των εργαζομένων, αλλά ηγέτες που εκφράζουν τους καπιταλιστές, αδίστακτους dealmakers και χωρίς καμία σχέση, απόμακρους, από τα προβλήματα του λαού. Γι' αυτό αυτοί είναι υπέρ της μετανάστευσης. Δεν είναι τυχαίο πως στην Αυστρία οι εργατικές ψήφοι δεν πήγαν στην αριστερά, αλλά το λαϊκίστικο κόμμα FPOE. Εμείς είμαστε κομμουνιστές παλιάς εποχής και συνεπώς πιστεύουμε πως τα προβλήματα των μεταναστών επιλύονται στο σπίτι τους κι όχι με την εισαγωγή τους στην Ευρώπη».
Μια ξεκάθαρη μαρξιστική αντίληψη και τοποθέτηση που δεν έχει καμία σχέση με την αντίστοιχη πολιτική του ΚΚΕ, αλλά ακόμη περισσότερο με τις θέσεις της ευρωπαϊκής κοσμοπολίτικης "αριστεράς", των "Radical chic".
3) Ιμπεριαλιστική επίθεση εναντίον της Συρίας Α'
Στις 11 και 12 Σεπτέμβρη 2017 πραγματοποιήθηκε ένα Συνδικαλιστικό Συνέδριο στη Δαμασκό της Συρίας με θέμα "Αλληλεγγύη με το λαό της Συρίας και τους εργαζόμενους, εναντίον της τρομοκρατίας, του εμπάργκο και τις πολιτικές της ιμπεριαλιστικής επίθεσης” και συμμετείχαν 250 συνδικαλιστές από ολόκληρο τον κόσμο εκ των οποίων 70 από την Ευρώπη. Από την Ελλάδα συμμετείχε το ΠΑΜΕ (πρόσκειται στο ΚΚΕ). 
Σ' ολόκληρο τον κόσμο τα πορίσματα του Συνδικαλιστικού Συνεδρίου της Δαμασκού έγιναν κυρίαρχο ζήτημα στις χώρες που συμμετείχαν. Μάλιστα όλα τα συνδικάτα κάνουν αναφορά στην ομιλία-τοποθέτηση του Γιώργου Μαυρίκου.
Γιατί στην Ελλάδα το θέμα πέρασε στα ψιλά από το ΚΚΕ; Η "μεγαλύτερη" αναφορά σ' αυτό το παγκόσμιο Συνέδριο αλληλεγγύης στη Συρία, στο "Ριζοσπάστη" με μια περίληψη:  "Καθήκον των συνδικάτων να ορθώσουν τείχος αλληλεγγύης κόντρα στον ιμπεριαλισμό"
Ποιους μπορεί να ενοχλούν οι αποφάσεις του Συνεδρίου της Δαμασκού για το "μεταναστευτικό", τη στήριξη της κυβέρνησης Άσαντ (συμμετέχουν και τα δύο κομμουνιστικά κόμματα της Συρίας), η ομιλία του Μαυρίκου και αποσιωπήθηκαν;
Προσκλήθηκε στη σημερινή Διεθνιστική Εκδήλωση της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 100  χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση ο Αμάρ Μπαγκντάς, Γενικός Γραμματέας του αδελφού κόμματος του ΚΚΕ, του Κομμουνιστικού Κόμματος Συρίας που συμμετέχει στην κυβέρνηση Άσαντ;
3) Ιμπεριαλιστική επίθεση εναντίον της Συρίας B'
Να σταματήσουμε την επίθεση εναντίον της Συρίας και την ιμπεριαλιστική απειλή! (End the aggression against Syria and the imperialist threat!). Αυτή ήταν η δήλωση της Socorro Gomes, της Προέδρου του  Παγκόσμιου Συμβουλίου Ειρήνης - ΠΣΕ θα έπρεπε να απσχολήσει τα διεθνή ΜΜΕ (Ιούλη 2017), αλλά η "δημοσιογραφία" περί άλλων τυρβάζει.

Το "περίεργο" που γεννά απορίες;
Στην Ελλάδα, μέλος του  Παγκόσμιου Συμβουλίου Ειρήνης - ΠΣΕ είναι η ΕΕΔΥΕ (Ελληνική Επιτροπή για την Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη - ΕΕΔΥΕ) που πρόσκειται στο ΚΚΕ και πρόεδρος της διατέλεσε κι ο Ευάγγελος Μαχαίρας (1990 - 93).
Η μοναδική ανακοίνωση της παγκόσμιας οργάνωσης και της προέδρου της που αποσιωπήθηκε από την ΕΕΔΥΕ -λες και δεν έγινε ποτέ- ήταν αυτή που καταδίκαζε την ιμπεριαλιστική απειλή εναντίον της Συρίας και στήριζε την κυβέρνηση Άσαντ.
Τυχαίο γεγονός, σύμπτωση;
Μήπως κάτι συμβαίνει;
 
 stoxasmos-politikh