Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Ένα “Ευχαριστώ” από τα βάθη της ψυχής μου, στον πατέρα μου!

Ένα “Ευχαριστώ” από τα βάθη της ψυχής μου, στον πατέρα μου!

Ετών 90! Φοράς την μάσκα οξυγόνου και προσπαθείς κάτι να μου πεις! Δεν καταλαβαίνω τι λες, κάτσε να σου βγάλω την μάσκα.
-Γιατί δεν φεύγεις κοριτσάκι μου?
-Άσε να κάτσω λίγο ακόμα να σου κάνω παρέα.
-Θα σε Θυμάμαι Πάντα! Σ ’Αγαπώ πολύ Κοριτσάκι μου!
-Γέλασα, τι λες καλέ μπαμπά? Άκου «θα σε θυμάμαι πάντα»… κι εγώ σ’ αγαπώ μπαμπά μου.
-Ρηνούλα μου, θέλω να σε φιλήσω.
-Και εγώ Θέλω να σε φιλήσω, και ανταλλάξαμε το πιο όμορφο φιλί!
Ήταν το τελευταίο μας φιλί. Στις 4 το απόγευμα έφυγα εγώ, από το “Σωτηρία”. Στις 6 έφυγες εσύ, για το “ταξίδι” σου πατέρα μου. Ο πατέρας μου, ο Κυρ Ηλίας… τι έχω να θυμάμαι από αυτόν τον υπέροχο άνθρωπο? Καλά και μόνο καλά πράγματα έχω να θυμάμαι. Από τότε που μπορώ και θυμάμαι τον εαυτό μου, μικρή μα πολύ μικρή, νιώθω ακόμα και σήμερα που με κράταγε αγκαλιά με καμάρι. Τα μόνιμα λόγια στα χείλη του σε όσους με έβλεπαν αλλά και σε εμένα την ίδια:
-Αυτό το Κορίτσι, είναι Πολύ Τυχερό! Από τότε που γεννήθηκε άλλαξε η Ζωή μου. Αυτό το Κορίτσι, κάρβουνο θα πιάνει, Χρυσός θα γίνεται! Αυτό το Κορίτσι, με ότι και αν καταπιαστεί στη ζωή της θα πετύχει! Αυτό το κορίτσι, είναι πάρα πολύ έξυπνο! Αυτό το κορίτσι, είναι πολύ άξιο! Αυτό το κορίτσι είναι πεντάμορφο! Αυτό το κορίτσι, δεν φοβάται τίποτα! Αυτό το κορίτσι, λάμπει όταν το κοιτάς! Αυτό το κορίτσι, είναι σκέτη χαρά! Μπράβο κορίτσι μου! Σαν το κορίτσι μου, δεν υπάρχει άλλο παιδί!
Ακόμα και όταν σε πίκραινα πατέρα μου, μεγαλύτερη σε ηλικία με τις συμπεριφορές μου, πάντα με κοίταγες στα μάτια και ένιωθα την ασφάλεια σου. Και πάλι τα ίδια μου έλεγες, «Τι τυχερή που είσαι, τι άξια που είσαι»
Πατέρα μου γλυκέ σε ευχαριστώ για όλα όσα μου έλεγες χιλιάδες φορές, και τυπώθηκαν μέσα στο μυαλό μου από μικρό παιδί! Σε ευχαριστώ που με έκανες να πιστεύω ότι μπορώ να πετύχω τα Απίστευτα στη ζωή μου. Σε ευχαριστώ που μου δίδαξες ότι στη ζωή πρέπει να διασκεδάζουμε, να δημιουργούμε, να απολαμβάνουμε! Σε ευχαριστώ που μου δίδαξες πόσο υπέροχη είναι η ζωή ακόμα και μέσα από πολύ δύσκολες καταστάσεις. Σε ευχαριστώ για την ευτυχία μου.
Ο Κύριος Ηλίας, ετών 90, ο Πατέρας μου! Στάθηκα πολύ τυχερή, γιατί πρόλαβα και στα είπα όλα τα «ευχαριστώ του κόσμου» όταν ήσουνα εν ζωή, γερός και μαζί μας Καλό σου ταξίδι και καλό Παράδεισο πατέρα μου. Θα σε θυμάμαι πάντα! (Τα δικά σου λόγια)
Όσοι έχετε τον πατέρα σας κοντά σας, ότι ηλικία και αν είναι, σφίξτε τον στην αγκαλιά σας, γεμίστε τον φιλιά, και ευχαριστήστε τον για ότι σας έχει προσφέρει.
Μην χάσετε την ευκαιρία γιατί μπορεί κάποτε να το μετανιώσετε.

 enallaktikidrasi

Πατέρας, ὀχι φίλος

Δημήτριος Νατσιός, δάσκαλος, Κιλκίς

Ανήκω σε μία γενιά, που ίσως είναι η τελευταία που πρόλαβε να γευτεί, να νιώσει, να βιώσει την βαριά σκιά του πατέρα στο σπίτι. Μεγάλωσα σε μία εποχή που την χαρακτήριζε η –ας μου επιτραπεί το αδόκιμο της φράσης- η ευλογημένη έλλειψη κάποιων αγαθών, που σήμερα υπερεκχειλίζουν στα σπίτια μας. Μίλησα για έλλειψη αγαθών, για την «έντιμον πτωχείαν» του καθ’ ημάς Παπαδιαμάντη. Δεν έλειπε όμως το όντως αγαθόν, και χρησιμοποιώ τον όρο με την αρχαιοελληνική του σημασία, που σημαίνει το καλό, το χρηστό, το ενάρετο. Το καλό αυτό, το εξεικόνιζε ο πατρικός λόγος, προσταγή και ευχή συνάμα, «πρόσεξε όταν μεγαλώσεις να γίνεις χρήσιμος άνθρωπος στην κοινωνία». Πόσο βαθιά σοφία ανέδιδε η φαινομενικώς απλοϊκή αυτή φράση, σοφία που πήγαζε και από βίον ενάρετο, διότι όπως μας κανοναρχεί ο παλαιός εκείνος δάσκαλος του πατέρα, ο Πλούταρχος: «ου γαρ ο λόγος τοσούτον, όσον ο βίος εις την αρετήν άγει». Βαριά, καταλυτική η παρουσία του πατέρα στο σπίτι, ανακούφιζε την δύσμοιρη μάνα, που ανεχόταν, βάσταζε τα βάρη, την βάσανο και την τυραννία της τροφής και ανατροφής μας.
Υπήρχε ομολογώ μία απόσταση τότε του παιδιού από τον πατέρα, μία ακριβώς πατρική απόσταση, ήθελε να τον βλέπουμε σαν πατέρα, δεν απέφευγε την πατρική ευθύνη. Δράττομαι της ευκαιρίας και θα υπενθυμίσω αυτό που σημειώνει ένας σύγχρονος παιδαγωγός, αναφερόμενος στην αλλοίωση – έκπτωση, που παρατηρείται σήμερα στον πατρικό ρόλο. Ο γονέας, σημειώνει, που λέει στο παιδί του «μην με βλέπεις σαν πατέρα, εγώ θέλω να είμαι φίλος σου», είναι ο ίδιος ένα ανώριμο παιδί, που παραιτείται από την πατρική του ευθύνη και δημιουργεί στο παιδί του αίσθημα ανασφάλειας που θα φτάσει στον πανικό. Τα παιδιά θα βρουν ευκαιρίες στην ζωή τους ν΄αποκτήσουν φίλους, είναι όμως αμφίβολο, αν θα βρουν κάποιον άλλον πατέρα, όταν, ούτε ο πατέρας τους δεν θέλει να είναι πατέρας τους και τους ζητάει να μην περιμένουν τίποτε πιο πολύ απ’ αυτόν, απ’ ό,τι θα περίμεναν από κάποιον φίλο. Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε πως η ορθή και σωστή ιεράρχηση του γονικού ρόλου, απαιτεί πρώτα να είσαι πατέρας και γονιός και έπειτα φίλος. Και να προσεχθεί αυτό, μιλάω για ιεραρχία και όχι για κυριαρχία. Η ιεραρχία προϋποθέτει αλληλοσεβασμό και υπευθυνότητα, η κυριαρχία εμπεριέχει αυταρχισμό και σκληρότητα. Τις παλαιότερες εκείνες εποχές ήταν όντως «διακριτοί οι ρόλοι» στην ελληνική οικογένεια, δεν είχε ακόμη εισαχθεί το μικρόβιο της ξενοήθειας, της αλόγιστης μίμησης ξένων προς την παράδοσή μας προτύπων. Τις δεκαετίες που παρήλθαν συνέβη μία αλλαγή του τρόπου ζωής μας, του πολιτισμού μας εν γένει. Και ο πολιτισμός αλλάζει όταν μεταβάλλονται, όχι ιδέες ή αξίες, αλλά οι ανθρώπινες ανάγκες. Ακριβέστερα: η ιεράρχηση των αναγκών.

Θαμπωμένοι από τον παρασιτικό καταναλωτισμό και την υλική ευημερία της Δύσης, υψώσαμε ως εθνικό ιδεώδες, ως υπέρτατη ανάγκη, την αντιγραφή-βίωση αυτής της ευζωίας, με συνέπεια την σημερινή πνευματική παρακμή, τον σεφέρειο πνευματικό νεοπλουτισμό. Και αυτό που ονομάζουμε σήμερα κρίση του οικογενειακού θεσμού είναι αντανάκλαση μιας γενικότερης κοινωνικής παρακμής ή και το αντίστροφο.

Ουδέποτε υπήρχαν στον τόπο μας τόσοι εγγράμματοι και τέτοια φτώχεια πνευματική. Σήμερα έχουμε θεοποιήσει τον διπλωματούχο τεχνοκράτη και λησμονήσαμε πως κάθε κοινωνία που θέλει να προκόψει έχει πρώτα ανάγκη χαρακτήρων (χρήσιμων ανθρώπων) και κατόπιν τεχνοκρατών. Και ομιλώ για την τεχνική, την επιστήμη εκείνη, που χωριζόμενη αρετής, και στερούμενη ηθικού στόχου, γίνεται αυτοσκοπός και που επιτρέπει μεν να πάμε στ’ αστέρα, ανέχεται δε εκατομμύρια να λιμοκτονούν και να θερίζονται από μεσαιωνικά νοσήματα.

Μιλήσαμε πριν για κρίση της οικογένειας και μία και το θέμα μας είναι ο ρόλος του πατέρα στην διαπαιδαγώγηση του παιδιού, οφείλουμε, εντίμως και ευθαρσώς, να παραδεχτούμε πως, κατά την ταπεινή μου γνώμη, υπεύθυνος για την σημερινή αλλοτρίωση και αστοχία του οικογενειακού θεσμού, είναι κυρίως ο πατέρας. Και αυτό γιατί η μάνα διατηρεί ή μάλλον διέπεται η σχέση της προς το παιδί, από αυτήν την, γλυκοθώρητη και συγκινητική σε όλους μας ευαισθησία, την διακρίνει, σ’ όλους τους τόπους και τους χρόνους, το ευμετάβλητον και ευπροσήγορον του χαρακτήρα, το οποίο μετουσιώνεται σε μιάν μανική αγάπη προς το παιδί, μιαν αγάπη που, για να δανειστώ μία ευαγγελική ρήση, «και αι πύλαι του άδου ου κατισχύσουσιν αυτής». Άρα δεχόμενοι το αξίωμα αυτό της αιώνιας μάνας, οφείλουμε να στραφούμε στον πατέρα και να μιλήσουμε για κρίση του πατρικού ρόλου. Η δυσαρμονία της σχέσης και η έλλειψη διαύλων επικοινωνίας, που εντοπίζονται σήμερα, κυρίως κατά την ανυπότακτη εφηβεία, μεταξύ πατέρα και παιδιού είναι απότοκα της διάχυσης της πατρότητας σε πολλαπλούς ρόλους, όπως αυτού του επαγγελματία, του επιζητούντος καριέρα και οικονομική επιφάνεια, ο οποίος εις αντιστάθμιση και αναπλήρωση της πατρικής του ανεπάρκειας, προσφέρει στο παιδί του ένα είδωλο του εαυτού του, που μετασκευάζεται σε παροχή πληθώρας αγαθών. Και δεν μιλώ για απουσία αγάπης, αλλά σε μία νοσηρή έκφραση αγάπης, σε έλλειψη επικοινωνίας. Όπως σημειώνει ο τροπαιούχος νομπελίστας μας, ο Σεφέρης «εκείνο που κάνει τις σχέσεις μοναδικές είναι η επικοινωνία. Και όσο βαθύτερη είναι η επικοινωνία τόσο κάνει τον άνθρωπο, ανθρώπινο». Το πρόβλημα λοιπόν επικεντρώνεται στο πώς αγαπάει ο πατέρας το παιδί.

Σήμερα αυτή η αγάπη εκφράζεται συνήθως με την παροχή υλικών αγαθών, διασκεδάσεων και με τις λεγόμενες μορφωτικές ευκαιρίες. Τα καλά σχολεία, η πολλή τροφή, τα ρούχα, τα πάμπολα παιχνίδια, η δική τους τηλεόραση ή ο προσωπικός υπολογιστής, αντικαθιστούν την πατρική αγάπη ή είναι μέσα και τρόποι εξαγοράς αυτής της αγάπης. Όλα αυτά όμως είναι έμμεσες μορφές αγάπης, που δεν μπορούν να τις καταλάβουν τα παιδιά. Οι άμεσες μορφές αγάπης, απαιτούν χρόνο, εκούσια υπομονή, ο πατέρας να αφιερώνει χρόνο ικανό στο παιδί του, να μιλάει, να παίζει, να αστειεύεται, να εργάζεται μαζί του, να το ενθαρρύνει με την παρουσία του. Παρενθετικά θέλω να σημειώσω το εξής: Ως εκπαιδευτικός ποτέ δεν άκουσα και το λέω με παράπονο μαθητή να μεταφέρει στην τάξη, εξωσχολικές εμπειρίες και γνώσεις, χωρίς να αρχίζει το λόγο του, με την στερεότυπη πλέον φράση «Κύριε είδα στην τηλεόραση». Ουδέποτε, και εδώ είναι το ανησυχητικό, άκουσα νε λέει «Κύριε μου είπε ο μπαμπάς μου». Πρόσφατα η εφημερίδα «Το Βήμα» σε έρευνά της διαπίστωσε πως μόνον ένας στους έξι μαθητές στην Ελλάδα, βοηθιέται στα μαθήματα από τον πατέρα του. Αλλά σήμερα κι αυτό πρέπει να τονισθεί ως ένα άλλο πυορρέον τραύμα της περί πολλά τυρβάζουσας εποχής μας και να θέλει ο γονέας, ο πατέρας να δείξει την αγάπη του στο παιδί δεν βρίσκει ευκαιρία. Τα παιδιά μας πνίγονται, τα φυλακίσαμε στο κλουβί της τεχνοκρατούμενης εποχής μας. Το σχολείο, τα φροντιστήρια, τα αθλήματα, η μουσική, τα μπαλέτα, τα ιδιαίτερα και η τηλεόραση, δεν αφήνουν παρά μόλις λίγο χρόνο για να τα φιλήσουμε και να πουν «καληνύχτα».

Θα ήθελα στο σημείο αυτό να προσθέσω κάτι. Τα παιδιά μας δεν τα δημιουργήσαμε, δεν μας τα χάρισε ο Θεός, για να μας ικανοποιούν εγωιστικά. Δεν είναι τα παιδιά μας για να εφαρμόζουμε πάνω τους, δικές μας επιθυμίες ή να παίρνουμε εμείς ναρκισσιστικές, εγωιστικές ικανοποιήσεις απ’ αυτά. Το να τα καταπιέζουμε με πολλαπλές δραστηριότητες, εις βάρος, πολλές φορές, της εύθραυστης ψυχικής τους υγείας, φανερώνει δική μας χαμηλή αυτοεκτίμηση και ματαιοδοξία, που επιζητεί κοινωνική άνοδο και αναγνώριση μέσω των παιδιών μας. Γι’ αυτό δεν είναι λίγοι αυτοί που μιλούν για το «τέλος της αθωότητας». Η βασιλική οδός για την πνευματική θωράκιση και διαπαιδαγώγηση του παιδιού είναι η επιστροφή, όχι με την έννοια της άγονης συντήρησης, στην παράδοση του Γένους μας. Τον τελευταίο που θα μπορούσε να ζηλέψει ο Έλληνας πατέρας είναι τον Αμερικανό ή Δυτικοευρωπαίο πατέρα που παραδέρνεται σήμερα στους σκοπέλους του μηδενισμού και του ατομικισμού. Ο Γερμανός φιλόσοφος Ούρλιχ Μπεκ, σε πρόσφατο βιβλίο του, μιλά για καρικατούρα του πατέρα στην Δύση, που οδήγησε στην έξαρση των νακρωτικών, στην εφηβική εγκληματικότητα, στην ανία, στην αθεϊα, τον κορεσμό, στην ανικανότητα αγάπης και ανθρώπινης σχέσης με τον Άλλον.

Σε τι συνίσταται όμως αυτή η παράδοση του Γένους μας; Θα μου επιτραπεί στο σημείο αυτό μία σύντομη περιπλάνηση στον προγονικό-ελληνορθόδοξο λόγο. Κατ’ αρχάς όταν μιλούμε για αρχαιοελληνική παιδεία, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τον ποιητή των θεών, τον Όμηρο. Στο συμπόσιο του Ξενοφώντα, ακούμε τον Νικήρατο να καμαρώνει δικαιολογημένα, διότι ο πατέρας του όπως λέει «επιμελούμενος όπως αήρ αγαθός γενοίμην ηνάγκασέ με πάντα τα Ομήρου έπη μαθείν και νυν δυναίμην αν Ιλιάδα όλην και Οδύσσεια από στόματος ειπείν». Από το κείμενο αυτό διαπιστώνουμε πως ο πατέρας επενέβαινε δραστικά, συμμετείχε και καθόριζε το είδος του παιδευτικού υλικού. Ας αναλογιστούμε πως σήμερα τα πάντα επαφίονται στις προθέσεις και τις ικανότητες του εκάστοτε πειραματιζόμενου Υπουργού και μιας απρόσωπης και άγνωστης συμβουλευτικής επιτροπής.

Το διαμάντι όμως της αρχαιοελληνικής γραμματείας, το οποίο δυστυχώς σήμερα αγνοείται και απ’ αυτές τις παιδαγωγικές σχολές, είναι η «περί παίδων αγωγής» πραγματεία του Πλούταρχου. Το έργο του Βοιωτού φιλόσοφου έχει τεράστια αξία, γιατί συγκεφαλαιώνει και ανθολογεί όλη την αρχαιοελληνική σοφία, αποτελεί ένα απάνθισμα αυτής. Το βιβλίο αυτό διατηρεί την δροσιά και την επικαιρότητά του ως σήμερα. Διαβάζω μεταφρασμένα λίγα σπαράγματα: «Πρέπει, γράφει, οι πατέρες να μην παινεύουν υπερβολικά και φουσκώνουν τα παιδιά με εγκώμια, γιατί με τις υπερβολές των επαίνων γίνονται ματαιόδοξα και κακομαθημένα. Είδα, όμως κάποιους πατέρες για τους οποίους η μεγάλη αγάπη για τα παιδιά τους έγινε αιτία να μην τα αγαπούν. Τι είναι αυτό, όμως, που θέλω να πω, ώστε να κάνω τον λόγο μου σαφέστερο με το παράδειγμα που φέρνω; Σπεύδοντας, δηλαδή, να κάνουν τα παιδιά τους, γρήγορα, πρώτα σε όλα, τα υποβάλλουν σε υπέρμετρους κόπους, όπου απαυδούν και διακόπτουν, αλλά και, βαρυμένα με πολλούς τρόπους από τα κακοπαθήματα, δεν δέχονται την μάθηση με ανταπόκριση. Όπως, δηλαδή, τα φυτά τρέφονται με λιγοστό νερό, αλλά με πολύ πνίγονται, κατά τον ίδιο τρόπο η ψυχή με κόπους μετρημένους αναπτύσσεται, αλλά με υπερβολικούς, καταποντίζεται. Είναι σωστό, εξ άλλου, να επιπλήξουμε μερικούς πατέρες, οι οποίοι εμπιστεύονται τα παιδιά τους σε παιδαγωγούς και δασκάλους, χωρίς οι ίδιοι να εξετάζουν την πορεία των παιδιών τους. Τίποτε, όπως λέει η παροιμία, δεν παχαίνει το άλογο περισσότερο από το μάτι του βασιλιά. Πρέπει επίσης να απομακρύνουμε τα παιδιά από την αισχρολογία «λόγος γαρ έργου σκιά» κατά τον Δημόκριτο. Οι εχέφρονες πατέρες να προσέχουν, να επαγρυπνούν, και να συνετίζουν τους νεαρούς, διδάσκοντας, απειλώντας και παρακαλώντας τους, παρουσιάζοντάς τους παραδείγματα εκείνων που εξ αιτίας της αγάπης τους για τις απολαύσεις έπεσαν σε συμφορές και εκείνων που χάρις στην καρτερία κέρδισαν έπαινο και σπουδαία υπόληψη. Τα δύο τούτα μοιάζουν να ‘ναι στοιχεία της αρετής, η ελπίδα της τιμής και ο φόβος της τιμωρίας. Δεν ζητώ από τους πατέρες να είναι τελείως σκληροί και τραχείς, αλλά πολλές φορές να συγχωρούν στους νέους κάποια σφάλματα, ενθυμούμενοι ότι και οι ίδιοι υπήρξαν νέοι. Όπως δηλαδή οι γιατροί, αναμειγνύοντας τα πικρά φάρμακα με γλυκά υγρά, βρήκαν ότι η ευχάριστη γεύση είναι αποτελεσματική, ως προς την επίτευξη του συμφέροντος, κατά τον ίδιο τρόπο, πρέπει και οι πατέρες να αμανειγνύουν την δριμύτητα των παρατηρήσεών τους με πραότητα και μπροστά στις επιθυμίες των παιδιών, την μία φορά να μαλακώνουν και να χαλαρώνουν τα ηνία και την άλλη να τα σφίγγουν. Καλό είναι επίσης ο πατέρας να δίνει την εντύπωση πως δεν γνωρίζει ορισμένα παραπτώματα, αλλά κάποιες πράξεις των νέων βλέποντάς τες να μην τις βλέπει και ακούγοντάς τες να μην τις ακούει. Υπομένουμε τα παραπτώματα των φίλων μας τι το παράδοξο να υπομένουμε και των παιδιών μας». Το πιο ωραίο όμως είναι αυτό: «περισσότερο απ’ οτιδήποτε οφείλουν οι πατέρες να μην πέφτουν σε κανένα σφάλμα, αλλά να κάνουν όλα όσα πρέπει, προσφέροντας τους εαυτούς τους παράδειγμα στα παιδιά τους, ώστε να αποτρέπονται από άσχημα έργα και λόγια». Αυτά γράφει ο Πλούταρχος. Όπως αποδεικνύουν οι στατιστικές, οι παραστρατημένοι νέοι, είναι συνήθως άνθρωποι που πρώτα απογοητεύτηκαν από τους γονείς τους και ύστερα από την κοινωνία. Τα εκρηκτικά τους συναισθήματα ξεχύνονται βίαια ενάντια σε έναν κόσμο που δεν καταλαβαίνουν.

Κάθε χρόνο η Εκκλησία μας τιμά και γεραίρει τους Πατέρες της Α’ Οικουμενικής Συνόδου, τους αποστομώσαντες τον κακεργέτην και αιρεσιάρχη Άρειο. Ένας λόγος για τον πατέρα θα ήταν λειψός, αν δεν περιλάμβανε την άποψη των θεοφόρων Πατέρων της Εκκλησίας. Βαθείς ανατόμοι της ανθρώπινης ψυχής, θεωρούσαν την πατρική αποστολή «τέχνη τεχνών και επιστήμη επιστημών» σύμφωνα με τον Θεολόγο Γρηγόριο. Θα ερανιστούμε ορισμένα χωρία από τον κατ’ εξόχην παιδαγωγό Άγιο, τον χρυσορήμμονα Χρυσόστομο, τον «θεμέλιο λίθον του κοινού Ελληνισμού» κατά τον Ζαμπέλιο. Στο αριστουργηματικό του έργο «περί κενοδοξίας και όπως δει τους γονέας ανατρέφειν τα τέκνα» σταχυολογούμε τα εξής θαυμάσια: «Για τα κτήματα και την περιουσία που θα δοθούν στα παιδιά φροντίζουμε, όχι όμως και για τα παιδιά. Βλέπεις την ανοησία; Άσκησε, πατέρα, την ψυχή του παιδιού πρώτα και κατόπιν θα έλθουν όλα τα άλλα… Όταν η ψυχή του παιδιού δεν είναι ενάρετη, καθόλου δεν το ωφελούν τα χρήματα και όταν είναι ενάρετη, καθόλου δεν το βλάπτει η φτώχεια. Θέλεις να το κάνεις πλούσιο, μάθε το να είναι καλός και χρήσιμος άνθρωπος (Να η ορθόδοξη παράδοση). Γιατί πλούσιος δεν είναι αυτός που έχει ανάγκη από πολλά χρήματα και που περιβάλλεται από πολλά αγαθά, αλλά εκείνος που δεν έχει ανάγκη από τίποτε. Αυτό να μάθεις στο παιδί σου, αυτό να διδάξεις αυτός είναι ο μεγαλύτερος πλούτος». Όπως γράφει ο Άγιος σε ένα συγκλονιστικό κομμάτι: «Νόμισον, πατέρα, αγάλματα χρυσά έχειν επί της οικίας τα παιδία». Στηλιτεύει παρακάτω ο Άγιος ένα φαινόμενο που σήμερα ιδίως είναι τακτική πάγια. Την διατροφή των δύο βασικών προϋποθέσεων της υγιούς ανατροφής του παιδιού, δηλαδή, της αγάπης και της διαπαιδαγώγησης. «Ο πατέρας» γράφει, «που δεν τιμωρεί, όχι βέβαια με ξυλοδαρμό, τα παιδιά του, να είναι βέβαιος πως θα τα τιμωρήσει αργότερα ο νόμος του κράτους».

Σήμερα, χρησιμοποιώντας ως άλλοθι εκείνο το κλασικό «θέλω τα παιδιά μου να έχουν ό,τι δεν είχα εγώ» και ικανοποιώντας όλες του τις επιθυμίες, τα κρατάμε σε μία θερμοκοιτίδα φανταστικού κόσμου και όταν θα έλθει σε επαφή με τον πραγματικό κόσμο, στον οποίο υπάρχουν περιορισμοί, θα είναι εντελώς απροπαράσκευο και ανίκανο να τον αντιμετωπίσει. Και γνωρίζουμε όλοι που οδηγεί σήμερα αυτή η ανικανότητα. Παρακάτω ο Άγιος θίγει το πολύ σημαντικό θέμα της αγωγής της γλώσσας. «Ρήματα παιδεύοντες το παιδίον φθέγγεσθαι σεμνά και ευσεβή», συμβουλεύει τον πατέρα να χρησιμοποιεί μπροστά στο παιδί «ρήματα σεμνά», να αποφεύγει τα αισχρά και πονηρά λόγια, όπως συμπληρώνει και ο ουρανοφάντωρ Βασίλειος «φθείρουσι ήθη χρηστά ομιλίαι κακαί». Ας αναλογιστούμε όλοι πόση ζημιά κάνει ο τρίτος γονέας στο σπίτι, η τηλεόραση που βρίθει αισχρολογιών. Ο πατέρας, γράφει ο σοφός πατήρ, πρέπει να διηγείται στο παιδί γλυκά διηγήματα, να το ξεκουράζει με την παρουσία του «ώστε να μην αποκάμνειν αυτώ την ψυχήν». Σε μία πρόσφατη έρευνα που έγινε σε παιδιά όλων των σχολικών βαθμίδων με θέμα «πώς θα θέλατε τον πατέρα σας», ένα αγόρι Δ’ δημοτικού έγραψε: «Εγώ θέλω τον πατέρα μου να είναι καλός, να μην λέει κακά λόγια, γιατί αλλιώς θα με μάθει και μένα τα κακά λόγια». Θα τελειώσουμε με τον Άγιο, αναγιγνώσκοντας αυτό που αποτελεί, νομίζω, τον πολύτιμον μαργαρίτη της Ορθόδοξης παιδαγωγίας. «Πρέπει να διαπαιδαγωγήσουμε τα παιδιά από μικρά, ούτως ώστε, όταν μεν τα ίδια αδικούνται να υπομένουν με καρτερία την αδικία, όταν όμως βλέπουν να αδικείται κάποιος άλλος, τότε να σπεύδουν γενναίως εις υπεράσπιση του αδικούμενου». Πόσο επίκαιρο είναι αυτό στη σημερινή μισανθρωπία και αδιαφορία, την περιχαράκωση του ανθρώπου στον απάνθρωπο ατομικισμό.

Η περιδιάβαση στον ελληνορθόδοξο λόγο κατέστησε νομίζω φανερό το χάσμα που χωρίζει τη σημερινή «προοδευτκή» διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας από την παράδοση του Γένους μας. Για περισσότερο από έναν αιώνα, η ανατροφή των παιδιών μας βρίσκεται στο έλεος των ετεροχρονισμένων σχετικών δυτικών συρμών που μας έφεραν οι προτεστάντες μισσιονάριοι ή οι Αγγλίδες γκουβερνάντες ή οι διαφωτισμένοι «εις τας Ευρώπας» ημέτεροι κοσμοδιορθωτές. Τελευταία μάλιστα το γενικό πρόσταγμα το έχουν κάποια άσχετα άτομα με κάποιο αμερικανικό Μάστερ (και είναι γνωστό πως υπάρχει πάντοτε κάποιο αμερικανικό πανεπιστήμιο απ’ το οποίο μπορεί να πάρει κανείς κάποιο Μάστερ, όποιος κι αν είναι ο δείκτης νοημοσύνης του) που κατακλύζουν τη βιβλαγορά και τις σχολές γονέων με γραπτές ή προφορικές σαχλολογίες, όπου οι κυρα-Κατίνες της συνοικίας μαθαίνουν ότι πρέπει να αφήνουν τα παιδιά τους να κάνουν ό,τι θέλουν για να μην γίνουν κομπλεξικά. Έτσι, οι ταλαίπωροι γονείς, εκτός από την κρίση του αρχοντοχωριατισμού, που είναι γενικά χαρακτηριστικό του Νεοέλληνα, ταλαιπωρούνται και από την αξιοθρήνητη ανωριμότητα όλων αυτών των μαϊστόρων της ανοησίας, τους «πεφωτισμένους» ψαλιδόκωλους, για να κατασκευάσουν τελικά τις εξαμβλωματικές προσωπικότητες, που θα αποτελέσουν τις μέλλουσες γενεές.

Επιλογικό συμπέρασμα: Ο γονέας, ο πατέρας να κλείσει τα αυτιά στις σειρήνες της εισαγόμενης προοδομανίας, όπου όλα επιτρέπονται, να στραφεί στο παιδί του ως προστάτης, βοηθός, συμπαραστάτης, παιδαγωγός και παιδαγωγούμενος ταυτόχρονα, πλάθοντας πρώτα τον άνθρωπο και ύστερα τον επιτυχημένο επιστήμονα ή επιχειρηματία.

Η λέξη πατρίδα προέρχεται από την λέξη πατέρας, πατρίδα είναι η γη των πατέρων μας, άρα, για να έχουμε καλή πατρίδα, όπως ζητάει ο Μακρυγιάννης, πρέπει να έχουμε καλό πατέρα, που σμιλεύει καθημερινά τα χρυσά αγάλματα που του εμπιστεύθηκε ο Θεός, το χρυσοφόρο αυτό κοίτασμα της πατρίδας μας, τα παιδιά μας.


Πηγή: (περιοδικό “Αφύπνιση”, Μάιος 2017)

tideon.org

 proslalia

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΦΤΩΧΟΤΕΡΟΙ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ… ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ… ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ, ΑΝΤΙ ΝΑ ΜΑΣ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ ΤΟ «ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ»!!!


ti-pragatika-simainei-ftoxia
Μια πλούσια οικογένεια ζει -όπως είναι φυσικό- με όλες τις ανέσεις, απολαμβάνοντας καθημερινά ό,τι επιθυμεί, μόνο που όλα τα μέλη της δείχνουν να μην εκτιμούν τον πλούτο τους.
Το αντίθετο, μάλιστα! Είναι τις περισσότερες φορές αχάριστοι, δύσκολα ικανοποιούνται και πάντα ονειρεύονται κάτι παραπάνω από αυτό που έχουν.

Ο πατέρας, απογοητευμένος από την αχαριστία, αποφασίζει να ξεκινήσει τη διδαχή από το γιο του και να του δείξει στην πράξη τι σημαίνει πραγματική φτώχεια.
Έτσι επιλέγει μια φτωχή οικογένεια που ζει σε ένα ορεινό χωριό και τον παίρνει μαζί του να περάσουν λίγες μέρες μέσα στην απόλυτη φτώχεια…
Όμως τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως ακριβώς θα ήθελε! Το αποτέλεσμα εκπλήσσει όχι μόνο τον ίδιο αλλά και όλους εμάς…
Πέρασαν τρεις μέρες και δύο νύχτες στο χωριό. Στο δρόμο της επιστροφής ο πατέρας γεμάτος αγωνία ρώτησε το γιο του:
«Πώς σου φάνηκε η εμπειρία;»
«Ωραία», απάντησε ο γιος με το βλέμμα καρφωμένο στο κενό.
«Και τι έμαθες;», συνέχισε με επιμονή ο πατέρας.
Ο γιος απάντησε:
– Εμείς έχουμε έναν σκύλο, ενώ αυτοί τέσσερις…
– Εμείς διαθέτουμε μια πισίνα που φτάνει μέχρι τη μέση του κήπου, ενώ αυτοί έχουν ένα ποτάμι δίχως τέλος, με κρυστάλλινο νερό, μέσα και γύρω από το οποίο υπάρχουν και άλλες ομορφιές…
– Εμείς εισάγουμε φαναράκια από την Ασία για να φωτίζουμε τον κήπο μας, ενώ αυτοί φωτίζονται από τα αστέρια και το φεγγάρι…
– Η αυλή μας φτάνει μέχρι το φράχτη, ενώ η δική τους μέχρι τον ορίζοντα…
– Εμείς αγοράζουμε το φαγητό μας, ενώ αυτοί σπέρνουν και θερίζουν γι’ αυτό…
– Εμείς ακούμε CDs. Αυτοί απολαμβάνουν μια απέραντη «συμφωνία» από πουλιά, βατράχια και άλλα ζώα. Και όλα αυτά διακόπτονται πού και πού από το ρυθμικό τραγούδι του γείτονα που εργάζεται στο χωράφι…
– Εμείς μαγειρεύουμε στην ηλεκτρική κουζίνα. Αυτοί ψήνουν στα ξύλα και ό,τι τρώνε έχει θεσπέσια γεύση…
– Εμείς για να προστατευθούμε, ζούμε περικυκλωμένοι από έναν τοίχο με συναγερμό. Αυτοί ζουν με τις πόρτες ορθάνοιχτες, προστατευμένοι από τη φιλία των γειτόνων τους…
– Εμείς ζούμε «καλωδιωμένοι» με το κινητό, τον υπολογιστή, την τηλεόραση… Αυτοί, αντίθετα, «συνδέονται» με τη ζωή, τον ουρανό, τον ήλιο, το νερό, το πράσινο του βουνού, τα ζώα τους, τους καρπούς της γης, την οικογένειά τους…
Ο πατέρας, έμεινε έκπληκτος από τις απαντήσεις του γιου του…
Και ο γιος ολόκληρωσε με τη φράση:
«Σ’ ευχαριστώ, μπαμπά, που μου δίδαξες πόσο φτωχοί είμαστε…»!!!
Τα σχόλια είναι περιττά…
 
 xwriozwhsthfysh

Χωρίς συνειδητοποίηση της απεριόριστης φύσης της, η ψυχή χάνεται στην καθημερινότητα.

έξοδο matrix

Της Έλενας Έρα
Y
πάρχουν πολλά ερεθίσματα που αποσπούν την ψυχή από το έργο της σήμερα. Πολλή πληροφόρηση, πολλές εμπειρίες, πολύ απασχόληση του σώματος και όλα αυτά μέσα στο matrix. Χωρίς συνειδητοποίηση της απεριόριστης φύσης της, η ψυχή χάνεται στην καθημερινότητα.
Και αυτό συνεχίζεται από την μία ζωή στην επόμενη χωρίς να εκμεταλλεύεται ο άνθρωπος σημαντικές ευκαιρίες να αφυπνιστεί.
Από τα πιο δύσκολα πράγματα που καλείται να κάνει ο άνθρωπος σήμερα, είναι να καταφέρει να τραβήξει την προσοχή του προς τα μέσα, προς τον εσωτερικό, ιερό εαυτό. Εκεί βρίσκεται η πόρτα της αφύπνισης. Αλλά μπροστά από αυτήν βρίσκονται ένα σωρό σκουπίδια.
Άρχισε να ξεκαθαρίζεις αυτά που λαμβάνουν οι αισθήσεις σου καθημερινά. Τι ακούς; Τι διαβάζεις; Τι βλέπεις; Επίσης επέλεξε κάποιες εμπειρίες που είναι καλές για το σώμα. Οι περισσότερες εμπειρίες μάς συμβαίνουν αυθόρμητα αλλά κάποιες μπορούμε να τις επιλέξουμε. Ένα κατάλληλο βιβλίο είναι μια σημαντική εμπειρία, η γιόγκα, να κάνουμε επιλεγμένη διατροφή, να παρακολουθήσουμε ένα σεμινάριο που θα προσθέσει κάτι χρήσιμο μέσα μας, να βοηθήσουμε εθελοντικά κάπου… όλες αυτές οι εμπειρίες και άλλες πολλές είναι χρήσιμες για το σώμα. Το βοηθούν να ξεκολλήσει από την τοξικότητα.
Οι εμπειρίες που επιλέγεις γίνονται ένα μεγάλο φτυάρι το οποίο καθαρίζει τα σκουπίδια μπροστά από την πόρτα που οδηγεί στην έξοδο από το matrix. Πάρε την πρωτοβουλία να δράσεις ενάντια στην καθημερινότητα που σε κοιμίζει και πρόσφερε στο σώμα σου πολλές καλές συνήθειες. Μη νοιάζεσαι τι θα πουν οι άλλοι που θα αρχίσεις να αλλάξεις. Ο κόσμος πάντοτε θα λέει γιατί είναι η φύση του εγώ να σχολιάζει και να δείχνει με το δάχτυλο όλη την ώρα.
Είναι δύσκολο να ξεφύγεις από κάποιες τοξικές συνήθειες που έχουν γίνει δεύτερη φύση σου αλλά μπορείς να τα καταφέρεις. Πίστεψε στον εαυτό σου… στον αληθινό, όχι στον ανθρώπινο. Δεν βαρέθηκες να φοβάσαι, να ανησυχείς, να αγχώνεσαι ή να περιμένεις να συμβούν μάταια κάποιες αλλαγές στη ζωή σου;
Μπορείς να ζεις με ευδαιμονία ό,τι κι αν συμβαίνει. Να καλωσορίζεις τη ζωή όπως ακριβώς εκδηλώνεται. Να νιώθεις ισορροπία όταν μια πρόσκληση σκάει μύτη. Μπορείς να έχεις 100% εμπιστοσύνη στο Σύμπαν πως ό,τι έρχεται στη ζωή σου είναι κατάλληλο για την εξέλιξη της ψυχής σου.
Μπορείς να ζεις ξέροντας πως θα τα καταφέρεις. Είσαι το Σύμπαν που αντιπροσωπεύει ένα συγκεκριμένο σώμα, μια συγκεκριμένη μορφή ενέργειας. Το σώμα έχει περιορισμούς, εσύ όμως όχι. Μπορείς να υπερβείς το νου και να σταματήσεις να πιστεύεις την ατέλειωτη μουρμούρα του. Είναι η φύση του να βάζει υπότιτλους σε ό,τι συμβαίνει αλλά σε διαβεβαιώνω πως μπορείς να πάψεις να τον πιστεύεις. Και τότε είναι που ανοίγει η πόρτα προς ένα συναρπαστικό ταξίδι προς τα μέσα.
Τότε είναι που το εσωτερικό σου ταξίδι για να βγεις έξω από το matrix επιρεάζει το συλλογικό ασυνείδητο και ευεργετεί την ανθρωπότητα, ενισχύοντας την αφύπνιση.
Τόσο απλά.

Πηγή: www.elenaera.gr

 omorfizoi

Ο μεγαλύτερος κάθετος κήπος στον κόσμο

Θεωρείται ένας από τους πιο εντυπωσιακούς αστικούς κήπους που δημιουργήθηκαν ποτέ Ένας κήπος αυτού του μεγέθους μπορεί να παράγει αρκετό οξυγόνο για πάνω από 3.100 ανθρώπους κάθε χρόνο, να φιλτράρει περισσότερο από 2.000 τόνους επιβλαβών αερίων
και να συγκεντρώνει περισσότερο από 881 κιλά σκόνης

Ο μεγαλύτερος κάθετος κήπος στον κόσμο. Το κτίριο Santalaia βρίσκεται στην Μπογκοτά, Κολομβία, και είναι καλυμμένος από περίπου 85.000 φυτά από 10 διαφορετικά είδη,  τα οποία καλύπτουν 3.100 τετραγωνικά στις 11 πλευρές του κτιρίου (9 πάνω από το έδαφος και 2 υπόγεια), είναι ο μεγαλύτερος κάθετος κήπος του κόσμου. Ένα ειδικά σχεδιασμένο σύστημα υδροπονικής άρδευσης ενυδατώνει το τεράστιο κάθετο κήπο. όπως ήβη, φτέρη, σπαράγγια, δεντρολίβανο, βίγκα σπαθόχορτο αλλά και πολλά λουλούδια μεταξύ άλλων. «Ο σχεδιασμός της άρδευσης, τα συστήματα ανακύκλωσης του νερού, καθώς και η επιλογή των φυτών ήταν μερικές από τις μεγαλύτερες προκλήσεις του έργου Santalaia, έχουν εγκατασταθεί αισθητήρες υγρασίας και ακτινοβολίας για τη βελτιστοποίηση της κατανάλωσης νερού, καθώς και μια μονάδα επεξεργασίας νερού, έτσι ώστε να μην υπάρχει σπατάλη νερού.»




Ο κάθετος κήπος στην Μπογκοτά ολοκληρώθηκε το 2015 από τον βιολόγο και βοτανολόγο Ignacio Solano. μετά από οκτώ μήνες σχεδιασμού, και άλλους οκτώ μήνες σκληρής εργασίας. Σήμερα αναφέρεται ως «η πράσινη καρδιά της Μπογκοτά», και αποτελεί ένα σύμβολο της βιοποικιλότητας, και μια υπενθύμιση του σημαντικού ρόλου των φυτά στην καθημερινή μας ζωή.


Απέναντι Όχθη

Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

Ο πεισματάρης, εκκεντρικός και απλοϊκός Τόμας αποδείχθηκε άξιος αντίπαλος του συστήματος


Η Μοναχική Μάχη του Τόμας Ρέιντ (The Lonely Battle of Thomas Reid, 2017, Ireland) από τον Ιρλανδό σκηνοθέτη Feargal Ward είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που αρνείται να πουλήσει την ιδιοκτησία του που αποτελείται από μία φάρμα και το πατρικό του σπίτι από το 18ο αιώνα για 10 εκατομμύρια στον γείτονά του, τον κολοσσό Intel που σκοπεύει να χτίσει εκεί το νέο του εργοστάσιο. 

Ο Τόμας Ρέιντ είναι ένας 55χρονος κτηνοτρόφος που ζει και εργάζεται μόνος του στο 30 εκταρίων αγρόκτημά του λίγο έξω από την πόλη Blakestown της Ιρλανδίας. Τα ξεφτισμένα ρούχα του, τα ατημέλητα μαλλιά του και τα σκληρά ροζιασμένα του χέρια προδίδουν μια σκληρή και λιτή αγροτική ζωή. 

Ο γείτονάς του μια αμερικάνικη πολυεθνική: η Intel, ο μεγαλύτερος κατασκευαστής μικροεπεξεργαστών Η/Υ στον κόσμο. Η οικονομική κρίση έφερε την έλευση του ΔΝΤ η οποία με τη σειρά της μετά την καταστροφή έφερε τη «σωτηρία»: την ανάπτυξη και τις νέες θέσεις εργασίας. Με πρόσχημα τις παραπάνω «ιερές αγελάδες» δημιουργήθηκαν φορολογικοί παράδεισοι που προσέλκυσαν τις μεγάλες πολυεθνικές. Τα εργασιακά δικαιώματα μειώθηκαν ή και καταργήθηκαν και φυσικά οι στημένες κυβερνήσεις των γλοιωδών ανδρείκελων που μπρος στο κέρδος δεν λογαριάζουν τίποτα, πρόσφεραν και συνεχίζουν να προσφέρουν κάθε είδους διευκολύνσεις. Αυτή η εταιρεία λοιπόν έβαλε στο μάτι της το αγρόκτημα του Τόμας για την επέκταση της και την δημιουργία εργοστασίου που θα δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας δίνοντας οικονομική ανάπτυξη στην περιοχή.
Η δύναμη της εταιρείας σε χρήμα και εξουσία από τη μια, ενώ από την άλλη ο μοναχικός μεσήλικας με το λίγο θολό βλέμμα, τις παραξενιές του, απόρροια της μοναξιάς του, και τη λιτή και δύσκολη ζωή του συνηγορούν στην εύκολη πώληση της ιδιοκτησίας. Αλλά ο Τόμας δεν έχει την παραμικρή όρεξη να εγκαταλείψει το 300 χρόνων παλιό σπίτι, τη ζωή και τις συνήθειες του. Αφού αρνηθεί την προσφορά της πολυεθνικής θα έρθει μια επιτροπή «ανάπτυξης και αξιοποίησης» για να τον ενοχλήσει προσπαθώντας να εξηγήσει - εν μέσω των αρνήσεων του να πουλήσει - τις ωφέλειες μιας τέτοιας συναλλαγής. Ο ανένδοτος Τόμας νομίζοντας ότι έχει όλο το δίκιο με το μέρος του θα βρεθεί σε πολύ δύσκολη θέση όταν η κυβέρνηση του στέλνει μια πρωτοφανή εντολή υποχρεωτικής απαλλοτρίωσης εξ’ ονόματος του «ευρύτερου συμφέροντος της περιοχής» το 2012. Ο αρχικός φόβος του για επιθέσεις στο κτήμα του ή και στον ίδιο και η λογική επιφυλακτικότητά του απέναντι σε κάθε άγνωστο – γεγονός που δυσκόλεψε και το σκηνοθέτη στο να κερδίσει την εμπιστοσύνη του - θα μετατραπεί σε τρόμο του να χάσει τη γη και τη ζωή του. Αντί όμως αυτό το νέο ανυπέρβλητο εμπόδιο να τον οδηγήσει στην απελπισία και την αποδοχή της κατάστασης, γίνεται η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι κάνοντάς τον να μην μπορεί πλέον να ανεχτεί αυτήν την αδικία. 

Ο ξεροκέφαλος κτηνοτρόφος θα πάει στο δικαστήριο όπου αρχικά θα χάσει. Λήψεις από τους δικαστικούς αγώνες δεν υπάρχουν όμως ο σκηνοθέτης βασισμένος στα πρακτικά θα αναπαράγει τα απίστευτα σκεπτικά δικαστών και αρχών με μια σουρεαλιστική εικόνα δικαστών που δικάζουν μέσα στο αγρόκτημα του Τόμας πάνω σε μεγάλες μπάλες σανό ή δίπλα από αγελάδες. Στην έφεση όμως στο ανώτατο δικαστήριο το 2015 τελικά θα αναγνωριστεί το δίκιο του αφήνοντας βέβαια κατά πολύ εκτεθειμένες, ηθικά αλλά και νομικά, τις πρακτικές της εταιρείας αλλά και αυτές του κράτους και των επιτροπών του. Ή πιο απλά με τα λόγια του ίδιου του Ρέιντ: «το κράτος έδρασε σαν Δούρειος ίππος της πολυεθνικής.» 

Ο πεισματάρης, εκκεντρικός και απλοϊκός Τόμας αποδείχθηκε άξιος αντίπαλος του συστήματος. Και όλα αυτά γιατί απλά αρνήθηκε να ανεχθεί το αδίκως επιβαλλόμενο. Σε ένα ντοκιμαντέρ με πολύ καλή μουσική επένδυση, σωστά θα επιλέξει ο σκηνοθέτης να κλείσει με τον Τόμας να παίζει στο παλιό του κασετόφωνο το τραγούδι των Twisted Sister, We’ re not gonna take it (μτφ. Δεν θα το ανεχθούμε). Ακόμα όμως πιο σωστό μέσα στην απλοϊκότητά του, το σχόλιο του ίδιου του Τόμας όταν του έδειξαν για πρώτη φορά την ταινία, πριν αυτή προβληθεί, όπως μας το εξομολογήθηκε ο ίδιος ο σκηνοθέτης: «Γιατί έβαλες 20 διαφορετικά τραγούδια; Έπρεπε να βάλεις το τελευταίο 20 φορές…». 
 
 
 stontoixo

Υποκλινόμαστε! Ελεύθερος ο δρόμος της Λευτεριάς: Τεχεράνη-Βαγδάτη-Δαμασκός-Βηρυτός!

Σήμερα ο άξονας της Αντίστασης γιορτάζει την εξαφάνιση των φονιάδων τζιχαντιστών!
Επικεφαλής ο στρατηγός Sohail Al Hassan, ο Καπετάνιος του Αραβικού στρατού της Συρίας, επονομαζόμενος «Τίγρης», «Κίτρινος Άνεμος»!
Η πρωτεύουσα της Παλαιστίνης, η Ιερουσαλήμ που η Μελίνα Μερκούρη τόνιζε "Δεν θα ησυχάσω αν δεν καρφώσουμε στην πρωτεύουσα της Παλαιστίνης, την Ιερουσαλήμ, την σημαία της Παλαιστίνης" (αυτοί στο νέο σχήμα ή εκσυγχρονισμένο πασοκ τι σχέση έχουν με τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, με τη Μελίνα;)... τώρα είναι πολύ κοντά στον άξονα της Αντίστασης!
Ο Κοτζιάς, η Μογκερίνι κι όλοι οι υπάλληλοι του 4ου Ράιχ του έχουν επιβάλει "κυρώσεις" στον «Κίτρινο Άνεμο» (τις ανανέωσαν τον Ιούλη του 2017)!
Λένε οι νεοταξίτες πως θα του δημεύσουν την περιουσία (που δεν έχει) αν κάνει καταθέσεις στη "δημοκρατική" Ευρωπαϊκή Ένωση και φυσικά δεν του επιτρέπουν να κάνει τουρισμό στην ΕΕ, λες κι αυτός σκοτίστηκε που δεν μπορεί να επισκεφθεί την Ευρώπη της εξαθλίωσης...
Αλιεύσαμε κάτι για τον "Κίτρινο Άνεμο" σε ένα άρθρο του "PRESS-GR", τον Ιούλη του 2014... Όταν όλοι στην ΕΕ και την Ελλάδα αγωνιούσαν για το πότε θα έπεφτε το "αιμοσταγές καθεστώς Άσαντ", όπως αποκαλούσαν κι αποκαλούν τη Συρία των Σελευκιδών του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που έχει κυβέρνηση με τη συμμετοχή των Κομμουνιστικών Κομμάτων Συρίας: Σχετικά με τις οικονομικές κυρώσεις και το εμπάργκο, που επέκτειναν οι ΗΠΑ και οι υπουργοί Εξωτερικών της ΕΕ… εναντίον της Συρίας
 
 sibilla

"Προορισμός" του ανθρώπου είναι να "τακτοποιηθεί" σε μια προβλέψιμη, "οργανωμένη" και καναλιζαρισμένη, δίχως "ακρότητες" και εντάσεις και ήσυχη σαν τη σιωπή του τάφου, "ζωούλα".




" «Το να μεταμορφώσεις την αντίληψη του κόσμου και να αλλάξεις τη δομή της κοινωνίας είναι το ίδιο πράγμα. Απελευθερώνοντας τον εαυτό του κάποιος, έχει αλλάξει τους συσχετισμούς δύναμης και, συνεπώς, έχει μετασχηματίσει την κοινωνία» Πήτερ Μάρσαλ
Δεν κάναμε όλη αυτή τη διαδρομή των εκατοντάδων χιλιάδων ετών από τις Σαβάνες μέχρι τις σύγχρονες μεγαλουπόλεις για να καταλήξουμε homo Consumus. Δεν μας αξίζει μια τέτοια μοίρα. Η πολυθρύλητη ελευθερία μας είναι σχεδόν ανύπαρκτη –δοκιμάστε, για παράδειγμα, να μην πληρώσετε για κάποιους μήνες τους λογαριασμούς σας…– και οι επιλογές μας περιορισμένες. Άλλωστε δεν μπορούμε να διαλέξουμε αυτό που είμαστε (δηλαδή παγιδευμένοι στο Matrix της «πραγματικότητας»), μπορούμε μόνο να διαλέξουμε αυτό που θέλουμε να γίνουμε: να ξεφύγουμε από αυτό και να δραπετεύσουμε στην «έρημο του πραγματικού»...
Αντιστεκόμενοi ή όχι το Matrix της καθημερινότητας μας τρέφεται από τα ίδια του τα απορρίμματα, παίρνει την ενέργεια του από την ενέργεια που δαπανά σ’ ένα είδος θαύματος της υποκατάστασης. Η λάμψη του προέρχεται από τα ελαττώματα του. Ο πόνος και η μιζέρια που μας προκαλεί μας κάνουν ακόμη καλύτερες «μπαταρίες». Όσο για μας,
εμείς επιμένουμε να ζούμε μέσα από τις παγίδες που στήνουμε ο ένας για τον άλλον και το μόνο που πολλαπλασιάζει την ενέργεια μας είναι η αδράνεια του θανάτου…
Παραφράζοντας τέλος τα λόγια του ποιητή Κατσαρού σας παρακινώ, για χιλιοστή φορά (κοντεύω να βαρεθώ τον εαυτό μου), να «Αντισταθείτε. Ακόμη και σ’ έμενα που σας γράφω όλα αυτά. Αντισταθείτε!» "


Συνυπογράφουμε τα παραπάνω (που τα βρήκαμε και τα διαβάσαμε ΕΔΩ) και τα προεκτείνουμε, κατά κάποιο τρόπο, με αυτά τα δικά μας:
Μία εκστατική επιθυμία...
- "Τα πάντα ρει!" Κι εμείς μαζί τους!
- Η Μαύρη Τρύπα επί Γης
- " Σπάσε την πραγματικότητα!"
- Το "κόκκινο χάπι" είναι πάντα στη διάθεσή σου
- ΟΝΕΙΡΟΠΌΛΟΙ...
- Tο να χτυπάς τα χέρια σου σαν φτερά... 
- κραυγές και βελάσματα μέσα από κελιά μέσα σε κελιά
so you think you are free...- "Προορισμός" του ανθρώπου είναι να "τακτοποιηθεί" σε μια προβλέψιμη, "οργανωμένη" και καναλιζαρισμένη, δίχως "ακρότητες" και εντάσεις και ήσυχη σαν τη σιωπή του τάφου, "ζωούλα". Αυτή που επαινείται διότι κοιτάει πάντα τη δουλει(ί)ά της...

 
"Δε θέλω ενημέρωση, τροφή και διασκέδαση, γουστάρω ελευθερία!" 

 
 antidras

Με αφορμή την επίσκεψη του Τούρκου Προέδρου


Σε συνθήκες βαθιών ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, που αλληλεπιδρούν στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, γίνεται πιο σύνθετη η κατάσταση στην Τουρκία και περιπλέκονται οι σχέσεις της με τα ιμπεριαλιστικά κέντρα (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ) και ανταγωνίστριες καπιταλιστικές χώρες της περιοχής.
Η Τουρκία αντιδρά πέρα από τα «συνηθισμένα» στις διεθνείς σχέσεις της, όλο και οξύτερα. Στο εσωτερικό της χώρας επίσης έχουμε γεγονότα ιδιαίτερης βαρύτητας, όπως την τελευταία αναθεώρηση του Συντάγματος, που παρέχει υπερεξουσίες στον Πρόεδρο, αλλά και το πραξικόπημα εναντίον του Ερντογάν.
Στον διεθνή τομέα, πέρα από τις τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο και την Κύπρο, έχουμε τη διακήρυξη (2016) για αναθεώρηση της Συνθήκης της Λοζάνης, που επηρεάζει τις σχέσεις της με τις χώρες που έχουν κοινά σύνορα και άλλες γειτονικές. Ακολούθησε η απαγόρευση της εισόδου Γερμανών βουλευτών στη βάση του Ιντσιρλίκ, αντιδρώντας στη θέση της γερμανικής Βουλής σχετικά με τη γενοκτονία των Αρμενίων και ως αντίποινα για την παραχώρηση ασύλου από τη Γερμανία σε Τούρκους στρατιωτικούς και πολίτες, που φέρεται να εμπλέκονται στην απόπειρα πραξικοπήματος τον Ιούλη του 2016. Αρχές του Ιούνη 2017 η γερμανική Βουλή αποφάσισε την αποχώρηση των στρατιωτών της από τη βάση του Ιντσιρλίκ και τη μεταφορά τους στην Ιορδανία. Επίσης, οι προβληματισμοί σχετικά με το Ιντσιρλίκ φαίνεται να είναι γενικότεροι ανάμεσα σε Τουρκία και ΗΠΑ - ΝΑΤΟ, καθώς η βάση φέρεται να έπαιξε σημαντικό ρόλο κατά το πραξικόπημα σε βάρος του Ερντογάν, στο οποίο καθοδηγητής ήταν, κατά την τουρκική ηγεσία, ο Γκιουλέν, που ζει στις ΗΠΑ και δεν παραδίδεται στις τουρκικές αρχές. Κατά καιρούς και μέχρι πρόσφατα, συνεχίζονται οι συλλήψεις αντιφρονούντων - οπαδών του πραξικοπήματος.
Σημειώνεται ότι... η αξιοποίηση της βάσης του Ιντσιρλίκ ως διαπραγματευτικού χαρτιού της Τουρκίας είναι παλιά. Η λειτουργία της βάσης είχε περιοριστεί - ανασταλεί από την Τουρκία κατά τους πολέμους σε Ιράκ και Αφγανιστάν. Επίσης, η Αγκυρα δεν είχε επιτρέψει τη διέλευση αμερικανικών στρατευμάτων από το έδαφός της, ώστε να ανοίξει το μέτωπο του Βορείου Ιράκ το 2003.
Αλλη ενέργεια, που προκάλεσε διενέξεις ανάμεσα σε Τουρκία και ΗΠΑ - ΝΑΤΟ, ήταν η ανακοίνωση της Τουρκίας για την αγορά του αντιαεροπορικού συστήματος «S-400» από τη Ρωσία. Εκφράζοντας την ανησυχία που προκαλεί στις ΗΠΑ και άλλους εταίρους της Τουρκίας η σύσφιξη των σχέσεων Αγκυρας - Μόσχας, ο επικεφαλής της Στρατιωτικής Επιτροπής του ΝΑΤΟ, Τσέχος στρατηγός Πετρ Πάβελ, είπε ότι «η αρχή της κυριαρχίας προφανώς ισχύει στην απόκτηση αμυντικού εξοπλισμού, αλλά όπως τα έθνη είναι κυρίαρχα να αποφασίσουν, είναι επίσης κυρίαρχα και στην αντιμετώπιση των συνεπειών αυτής της απόφασης».
Ολα αυτά συμβαίνουν ενώ συνεχίζονται η πολεμική δράση εναντίον των Κούρδων στη Συρία και το Ιράκ καθώς και το κυνήγι του ΡΚΚ στα νοτιοανατολικά της χώρας. Στο σημείο αυτό φαίνεται να υπάρχει και το μεγάλο αγκάθι στις σχέσεις με τις ΗΠΑ, που αξιοποιούν για τα δικά τους συμφέροντα το κουρδικό στοιχείο της περιοχής. Σχετικά η Τουρκία αναπτύσσει στενότερες σχέσεις με το Ιράν, σε συνθήκες όξυνσης των σχέσεών του με τις ΗΠΑ, καθώς και οι δύο χώρες (Ιράν - Τουρκία) μοιράζονται για το κουρδικό ζήτημα κοινές ανησυχίες, που αφορούν την εδαφική τους ακεραιότητα. Αξιοσημείωτη επίσης είναι η διαμόρφωση του «σχήματος της Αστάνα» με Ιράν και Ρωσία, μέσα από το οποίο Μόσχα, Αγκυρα και Τεχεράνη προσπαθούν να πρωταγωνιστήσουν ως «εγγυήτριες δυνάμεις» στη «διευθέτηση» της κρίσης στη Συρία.
Στον στρατιωτικό τομέα πρέπει, επίσης, να σημειωθεί η αποστολή τουρκικής στρατιωτικής δύναμης στο Κατάρ, αντιδρώντας στον αποκλεισμό που κήρυξαν εναντίον του αραβικές χώρες με επικεφαλής τη Σ. Αραβία, που είναι μια ακόμα περιφερειακή ιμπεριαλιστική δύναμη της Μ. Ανατολής και που στηρίζεται από τις ΗΠΑ, είναι εχθρική προς το Ιράν και έχει επέμβει στην Υεμένη.
Ισχυρή περιφερειακή δύναμη
Η Τουρκία βρίσκεται στο G20 και έχει στόχο να καταταχτεί στις 10 ισχυρότερες χώρες του κόσμου. Στον οικονομικό τομέα σημειώνονται, μεταξύ άλλων, οι προσπάθειες της Τουρκίας για δημιουργία πυρηνικού σταθμού παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος, η συνέχιση διαστημικού προγράμματος, οι επιστημονικές αποστολές στην Ανταρκτική, η ναυπήγηση πολεμικών πλοίων, η κατασκευή αεροσκαφών και τεθωρακισμένων κ.ά. Πιο συγκεκριμένα, η ηγεσία της Τουρκίας θα ανακοινώσει νέο πρόγραμμα για την ενεργειακή πολιτική στις αρχές του 2018. Βασικός στόχος της κυβέρνησης είναι να αναβαθμιστεί η Τουρκία ως ενεργειακός κόμβος με την κατασκευή των αγωγών TANAP και «Τurkish Stream». Ο Ρ. Ερντογάν τόνισε πως η χώρα θα συνεχίσει τις προσπάθειες για να διευρύνει το ενεργειακό της «χαρτοφυλάκιο», με σχέδια για υδροηλεκτρική, πυρηνική, αιολική, ηλιακή ενέργεια, αλλά και με σχέδια που αξιοποιούν πιο «παραδοσιακές» μορφές, όπως το λιγνίτη, συνδέοντας αυτά τα σχέδια με τους στόχους που τίθενται ενόψει της συμπλήρωσης 100 χρόνων από την ίδρυση της σύγχρονης Τουρκικής Δημοκρατίας (το 2018).
Δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής και η ύπαρξη οικονομικών σκανδάλων, στα οποία ενέχονται άτομα του περιβάλλοντος Ερντογάν (π.χ. οι υποθέσεις διακίνησης λαθραίου πετρελαίου από τον υιό Ερντογάν και του Τουρκοϊρανού επιχειρηματία Ρεζά Ζαράμπ, με άμεση σχέση με το περιβάλλον Ερντογάν, ο οποίος κρατείται στις ΗΠΑ από πέρυσι, με την κατηγορία ότι παραβίασε τον αποκλεισμό του Ιράν και έκανε μπίζνες, που μπορεί να εκθέσουν και τον Τούρκο Πρόεδρο). Τα σκάνδαλα αυτά αξιοποιούνται για την άσκηση πίεσης εναντίον του Τούρκου Προέδρου.
Οι «τριβές» με το ΝΑΤΟ
Ως μήνυμα της δυτικής δυσαρέσκειας απέναντι στην Τουρκία μπορεί να θεωρηθούν τα όσα έγιναν στο πλαίσιο άσκησης του ΝΑΤΟ στη Νορβηγία, από την οποία η Αγκυρα αποσύρθηκε. Συγκεκριμένα, στην άσκηση «Trident Javelin» χρησιμοποιήθηκαν οι φιγούρες του Ερντογάν και του ιδρυτή της Τουρκικής Δημοκρατίας, Κεμάλ Ατατούρκ, ως προσομοιώσεις εχθρικών δυνάμεων. Από την πλευρά της λυκοσυμμαχίας, μετά το περιστατικό, ο γγ Στόλτενμπεργκ επικοινώνησε με τον ίδιο τον Τούρκο Πρόεδρο, εκφράζοντας ακόμα μια φορά λύπη και λέγοντας ότι έχει διαταχθεί έρευνα για τα γεγονότα, ενώ οι εμπλεκόμενοι έχουν παυτεί από τις θέσεις τους. Επίσης, σύμφωνα τουλάχιστον με τη «Χουριέτ», ο Στόλτενμπεργκ επανέλαβε πως η Τουρκία αποτελεί σημαντικό σύμμαχο του ΝΑΤΟ, εκφράζοντας την ελπίδα ότι οι εξελίξεις δεν θα επηρεάσουν αρνητικά τις σχέσεις της λυκοσυμμαχίας με τη συγκεκριμένη χώρα. Η τουρκική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία αντέδρασε πολύ έντονα, άλλος δηλώνοντας ότι το ΝΑΤΟ «απάντησε (για όσα έγιναν) έγκαιρα και κατάλληλα», άλλος ότι το ζήτημα «δεν μπορεί να λυθεί με μια συνηθισμένη "συγγνώμη"».
Πάντως, οι νέες «τριβές» αντανακλώνται και σε μια συζήτηση που εδώ και καιρό εντείνεται και στο εσωτερικό της Τουρκίας, σχετικά με το αν η παραμονή στο ΝΑΤΟ προσφέρει ακόμα προτερήματα στο ντόπιο κεφάλαιο. Ενδεικτική είναι η πλούσια αρθρογραφία που αναπτύσσεται και στα τουρκικά αστικά ΜΜΕ, με τίτλους όπως «Η επανοικοδόμηση συμμαχιών είναι σήμερα πιο ζωτική από ποτέ» («Σαμπάχ»). Χαρακτηριστικές είναι και οι εκτιμήσεις του συμβούλου του Ερντογάν, Τοπτσού Γιαλτσίν, ότι η Αγκυρα πρέπει να επανεξετάσει την παραμονή της στο ΝΑΤΟ, από την πλευρά του οποίου «ακούγεται ένα προδοτικά εχθρικό ύφος». Σε άλλο μέσον, ο Γιαλτσίν πρότεινε μεταξύ άλλων να συζητηθεί εκτάκτως στη Βουλή η παραμονή της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ και εξέφρασε την ελπίδα το τουρκικό έθνος να αποτινάξει «τον αποικιοκρατικό μανδύα, τον οποίο προσπαθεί να της φορέσει το ΝΑΤΟ».
Δηλωτικό της επαμφοτερίζουσας στάσης από την πλευρά της Τουρκίας είναι και το γεγονός ότι η αναζήτηση από την πλευρά της αντιαεροπορικής κάλυψης, φαίνεται ότι δεν περιορίζεται στην προμήθεια των ρωσικών «S-400». Δημοσίευμα εμφάνιζε το υπουργείο Αμυνας να υπέγραψε «επιστολή προθέσεων» με Γαλλία και Ιταλία, για την ενίσχυση της συνεργασίας στην ανάπτυξη κοινών στρατιωτικών προγραμμάτων, καταρχήν για συστήματα αντιαεροπορικής αλλά και ειδικότερα αντιπυραυλικής άμυνας. Συγκεκριμένα, ο γαλλο-ιταλικός όμιλος «Eurosam» και τουρκικές εταιρείες ξεκίνησαν επαφές με στόχο τη διερεύνηση της κατασκευής ενός συστήματος βασισμένου στο πυραυλικό σύστημα SAMP-T (που ήδη κατασκευάζει η «Eurosam»). Επίσης, ο Λευκός Οίκος στην ανακοίνωσή του (25/11) για την τηλεφωνική επικοινωνία Τραμπ - Ερντογάν τονίζει ότι, στη συνομιλία που είχαν, συζήτησαν για την αγορά αμερικανικών όπλων από την Τουρκία! Ποια θα 'ναι αυτά τα οπλικά συστήματα δεν διευκρινίζεται.
Πολύπλευρο παζάρι
Επομένως, όπως ανέκαθεν, το τμήμα της αστικής τάξης που βάζει τη σφραγίδα του στην άσκηση της εξουσίας, διαπραγματεύεται με όλους. Δεν δεσμεύεται και είναι έτοιμο να διεκδικήσει καθετί που θεωρεί συμφέρον του. Δεν φαίνεται διατεθειμένο να εγκαταλείψει το ΝΑΤΟ και τις όποιες σχέσεις με τις ΗΠΑ, ή την ΕΕ. Εχει κάνει καθαρό ότι δεν πρόκειται να υποχωρήσει στο Κουρδικό. Ερώτημα παραμένει τι δυνατότητες ελιγμών έχει ο αμερικανο-ευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός.
Οι διάφορες δηλώσεις αλλά και εμπορικές ή διπλωματικές κινήσεις δεν μπορεί να θεωρούνται απόλυτα πειστήρια πραγματικών προθέσεων ούτε της τουρκικής ηγεσίας ούτε της πλευράς ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ. Πιθανότατα χρησιμοποιούνται για τη διαμόρφωση συσχετισμών, άσκηση πιέσεων εκατέρωθεν, στο πλαίσιο του πολέμου προπαγάνδας κ.ά. Βέβαια, σε ό,τι αφορά την Τουρκία οι διάφορες δηλώσεις μπορεί να αποτελούν και εκδήλωση διαφορετικών επιδιώξεων άλλων τμημάτων της τουρκικής αστικής τάξης, προς όφελος των συμφερόντων του καθενός από αυτά. Σχετικά πρέπει να λαμβάνονται υπόψη όμως και οι ανακατατάξεις στην πολιτική σκηνή της γειτονικής χώρας, που δρομολογούνται με τη δημιουργία νέων κομμάτων.
Από την πλευρά τους, ΗΠΑ και ΝΑΤΟ δεν παραβλέπουν τη στρατηγική και στρατιωτική αξία της Τουρκίας, προφανώς διατηρούν όμως τις διάφορες επιφυλάξεις τους, εκεί όπου διαφοροποιούνται τα συμφέροντά τους. Μετά την εμπλοκή που προκλήθηκε λόγω της ΝΑΤΟικής άσκησης, σχετικό άρθρο σε ιστοσελίδα θυμίζει ότι «οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ φτιάχνουν ομολογουμένως εκπληκτικά σενάρια. Για παράδειγμα, το 1980 στην Ακαδημία Πολέμου των ΗΠΑ έπαιξε το σενάριο κατάληψης του Ιράκ και το 2000 στην Αγγλία το σενάριο της κατάληψης της Συρίας (...) Στο σενάριο κατάληψης του Ιράκ παρουσιάστηκε κι ένας χάρτης, ο οποίος τοποθετούσε τις νοτιοανατολικές περιοχές της Τουρκίας στο Κουρδιστάν. Επίσης, σε σενάριο του Brookings Institute τον Ιούνιο του 2012 εξετάστηκαν οι προϋποθέσεις για την επέμβαση της Τουρκίας στη Συρία».
Το άρθρο περί σεναρίων φέρνει στο μυαλό και το αντίστοιχο που αφορούσε την Κύπρο στα 1973. Το γνωστό ως «Σεμινάριο της Ρώμης», όπου καθορίσθηκε το μέλλον του νησιού και είχε παρακολουθήσει ο Ευ. Αβέρωφ, όπου βρέθηκε να ταξιδεύει με διπλωματικό διαβατήριο λίγες μέρες μετά την αποφυλάκισή του λόγω του Κινήματος του Ναυτικού και λίγους μήνες πριν από την εισβολή των Τούρκων.
Απ' ό,τι φαίνεται παρακολουθούμε σκληρούς ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, χωρίς να είναι ορατές μεγάλες ανακατατάξεις στις λυκοσυμμαχίες. Με βάση όμως και την πείρα δεν μπορεί να αποκλείουμε τίποτα ανάμεσα σε μεγάλους είτε μικρότερους περιφερειακούς ιμπεριαλιστές, ειδικά σε μια εποχή που η κατάσταση είναι τόσο ρευστή, τα διάφορα συμφέροντα αλληλοσυγκρούονται και ο πόλεμος συνεχίζεται.



Γιάννης ΝΤΟΥΝΙΑΔΑΚΗΣ

Υποναύαρχος ΠΝ ε.α.
 
 stoxasmos-politikh

Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

Rick Simpson: Κάνναβη – Ένα φυσικό δικαίωμα



Rick Simpson: Κάνναβη – Ένα φυσικό δικαίωμαΔύο νέοι ομιλητές στην έκθεση ATHENS CANNABIS EXPO 2018

Η πρώτη διεθνής έκθεση κάνναβης θα πραγματοποιηθεί στις 12 έως 14 Ιανουαρίου 2018 στο Κλειστό Γυμναστήριο Φαλήρου (Tae Kwon Do) στην Αθήνα.

Σκοπός της έκθεσης είναι να ενημερωθεί το κοινό για όλα τα προϊόντα και τις καινοτομίες που υπάρχουν στον τομέα της κάνναβης σε όλο τον κόσμο καθώς και τα τελευταία επιτεύγματα όσον αφορά την ιατρική, φαρμακευτική και βιομηχανική χρήση της κάνναβης.

Με ένα πλούσιο πρόγραμμα ομιλιών καθώς και προβολών, παράλληλα με τη βασική έκθεση, οι επισκέπτες και οι συμμετέχοντες θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν τα πλεονεκτήματα της κάνναβης και να ενημερωθούν για την καλλιέργεια ή οποιαδήποτε άλλη εκμετάλλευσή της.

Δείτε αναλυτικά το πρόγραμμα εδώ athenscannabisexpo.com 

Στην έκθεση θα συμμετέχει ο ακτιβιστής υπέρ της κάνναβης και υποστηρικτής της ιατρικής χρήσης του ελαίου της κάνναβης Rick Simpson. (www.phoenixtears.ca)
Ο τίτλος της διάλεξης του θα είναι: «Κάνναβη – Ένα φυσικό δικαίωμα» 
Μαζί του θα μιλήσει η Ανθρωπολόγος, Υποψήφια PhD Danijela Smiljanic Simpson
O τίτλος της διάλεξής της θα είναι: «Υγεία και Κάνναβη – Εμπειρίες ασθενών με τη χρήση ελαίου κάνναβης»


 enallaktikos

Ιστορία των δημόσιων χρεών και η αποκήρυξή (μονομερής διαγραφή) τους


2017 11 27 01 Eric ToussaintΣυνέντευξη του Eric Toussaint από τον Erwan Manac’h για το γαλλικό εβδομαδιαίο περιοδικό Politis
Ολόκληρη η ανάλυσή σας βασίζεται στην ιδέα ότι το χρέος έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ιστορία. Γιατί;
Σε μια σειρά μειζόνων ιστορικών γεγονότων, το δημόσιο χρέος αποτέλεσε κυρίαρχο στοιχείο. Αυτό αληθεύει, από τις αρχές του 19ου αιώνα, για τα Κράτη που μάχονταν για την ανεξαρτησία τους, στην Λατινική Αμερική από το Μεξικό ως την Αργεντινή, όπως και για την Ελλάδα. Για να χρηματοδοτήσουν τον πόλεμο ανεξαρτησίας τους, οι αναδυόμενες αυτές χώρες συνήψαν δάνεια με τραπεζίτες του Λονδίνου, με λεόντειους όρους, που τις οδήγησαν στην πραγματικότητα σε έναν νέο κύκλο υποταγής.
Κάποια άλλα Κράτη απώλεσαν με κάθε επισημότητα την κυριαρχία τους. Η Τυνησία είχε μια σχετική αυτονομία εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αλλά είχε χρεωθεί στους τραπεζίτες του Παρισιού. Είναι ξεκάθαρο πως, μέσω του όπλου του χρέους, η Γαλλία δικαιολόγησε την επιτροπεία της και την αποίκισή της. Δέκα χρόνια αργότερα, το 1882, η Αίγυπτος έχασε κι εκείνη την ανεξαρτησία της. Πρώτα με την κατοχή από την Μεγάλη Βρετανία που ήθελε να ανακτήσει τα χρέη που είχε συνάψει η χώρα με τις αγγλικές τράπεζες, πριν μετατραπεί σε αποικία.
Θα μπορούσαμε να φτάσουμε στο σημείο να πούμε πως το χρέος χρησιμοποιήθηκε σκόπιμα, για να «κλειδώσουν» θέσεις κυριαρχίας μιας χώρας επί μιας άλλης;
Δεν πρόκειται για μια παγκόσμια και συστηματική συνωμοσία. Όταν οι Έλληνες και Λατινοαμερικανοί δημοκράτες υπέρ της ανεξαρτησίας πήγαν στο Λονδίνο για να δανειστούν κεφάλαια, το τι θα επακολουθούσε δεν το πρόβλεπε η βρετανική μοναρχία. Όμως, οι Μεγάλες Δυνάμεις αντιλήφθηκαν πολύ σύντομα πόσο ενδιαφέρον μπορούσε να είναι γι’αυτές το εξωτερικό χρέος μιας χώρας για να δικαιολογήσουν μια στρατιωτική επέμβαση και να την θέσουν υπό επιτροπεία, σε μια εποχή όπου ήταν επιτρεπτό να κάνεις πόλεμο για να ανακτήσεις ένα χρέος.
Στέκεστε στην κρίση του ελληνικού χρέους του 19ου αιώνα η οποία, κατά την γνώμη σας, παρουσιάζει ομοιότητες με την σημερινή κρίση. Γιατί;
Τα προβλήματα ξεκινούν μετά την πρώτη μεγάλη διεθνή τραπεζική κρίση που ξεσπά στο Λονδίνο τον Δεκέμβριο του 1825. Οι τράπεζες, ευάλωτες πια, δεν θέλουν πλέουν να δανείσουν, όπως μετά την κρίση της Lehman Brothers, το 2008. Τα αναδυόμενα Κράτη, όπως η Ελλάδα, είχαν δανειστεί υπό όρους τόσο καταχρηστικούς και τα ποσά που έλαβαν ήταν τόσο χαμηλά σε σχέση με εκείνα που είχαν δανειστεί, που δεν ήταν σε θέση να εξοφλήσουν το χρέος τους χωρίς ένα νέο δάνειο. Όταν οι τράπεζες σταματούν να δανείζουν, η Ελλάδα δεν είναι πλέον σε θέση να αναχρηματοδοτήσει το χρέος της. Οι καταβολές των δόσεων σταματούν το 1827.
Σε αυτό το σημείο είναι που το «σύστημα χρέους» μοιάζει με το σημερινό: η γαλλική και η βρετανική μοναρχία καθώς και ο Τσάρος της Ρωσίας – η «Τρόικα» - συμφωνούν μεταξύ τους να δώσουν ένα δάνειο στην Ελλάδα και να της επιτρέψουν να γεννηθεί ως ανεξάρτητο Κράτος, πράγμα που τους βολεύει διότι το γεγονός αυτό θα αποσταθεροποιούσε την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Σε αντάλλαγμα, το 1832, υπογράφουν μια «σύμβαση περί της κυριαρχίας της Ελλάδας», την οποία φέρνω στο φως στο βιβλίο μου. Δημιουργεί στην Ελλάδα μια μοναρχία, ενώ οι υπέρμαχοι της ανεξαρτησίας θα προτιμούσαν μια Δημοκρατία. Ο βασιλιάς που επιλέχθηκε, Όθων ο Α’, είναι ένας Βαυαρός πρίγκιπας, 15 ετών, που δεν μιλά την ελληνική γλώσσα και δεν έχει ποτέ βάλει το πόδι του στην Ελλάδα. Το έγγραφο ορίζει πως η μοναρχία αυτή έχει ως καθήκον να καθιερώσει ως προτεραιότητα στον προϋπολογισμό της την αποπληρωμή ενός χρέους που συνάφθηκε με τις τρεις δυνάμεις, μέσω της τράπεζας Rothschild του Παρισιού, για να αποπληρώσουν τους τραπεζίτες του Λονδίνου. Οι δαπάνες που πραγματοποίησε η τρόικα για να εγκαταστήσει αυτήν την μοναρχία, καθώς και η πρόσληψη 3.500 βαυαρών μισθοφόρων για έναν πόλεμο "ανεξαρτησίας", πρέπει επίσης να καταβληθούν από την Ελλάδα.
Δείχνω έτσι πως, στις αρχές του 19ου αιώνα, μόνον 20 % του ποσού που είχε δανειστεί η Ελλάδα φθάνει πραγματικά στην χώρα. Το υπόλοιπο αναλώνεται στις προμήθειες που έλαβε η τράπεζα Rothschild, στην πληρωμή των αμοιβών των μισθοφόρων, στα έξοδα μετακίνησής τους προς την Ελλάδα και σε άλλα έξοδα για την εγκατάσταση της μοναρχίας.
Έκτοτε, η Ελλάδα έζησε σε μια κατάσταση μόνιμης υποτέλειας. Επέστρεψε σε αυτήν την κατάσταση, με ακόμη πιο έντονο τρόπο, από το 2010. Για μιαν ακόμη φορά, δημόσιες δυνάμεις συναντήθηκαν για να συγκεντρώσουν κεφάλαια που θα χρησίμευαν στην πληρωμή των ιδιωτών πιστωτών. Των γαλλικών, γερμανικών, βελγικών και ολλανδικών τραπεζών, στην προκειμένη περίπτωση.
Η ιστορία δείχνει επίσης ένα είδος αντικειμενικής συμμαχίας μεταξύ των κυρίαρχων τάξεων των χρεωμένων χωρών και των δανειστών Κρατών, που ευνοούν έναν κάποιο «συντηρητισμό»…
Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε την ιστορία του συστήματος χρέους χωρίς να εξετάσουμε τον ρόλο της τοπικής κυρίαρχης τάξης. Σε κάθε παράδειγμα, ωθεί τις αρχές σε εσωτερικό και εξωτερικό δανεισμό, διότι ο δανεισμός συμβάλλει στο να μην είναι αυξημένοι οι φόροι, οι οποίοι βαρύνουν την αστική τάξη. Συμπεριφέρεται έτσι ως εισοδηματίας, επενδύοντας η ίδια στα κρατικά ομόλογα που εκδίδει η χώρα της.
Όταν το καθεστώς του Μεξικανού φιλελεύθερου-δημοκράτη Benito Juárez αποκηρύσσει ένα μέρος των χρεών που είχαν προηγουμένως συνάψει οι συντηρητικοί, ορισμένοι αστοί ζητούν την γαλλική υπηκοότητα ώστε η Γαλλία να επέμβει στρατιωτικά για να τον ανατρέψει, στο όνομα της εξόφλησης των υπηκόων της.
Αυτό αληθεύει σήμερα ακόμη. Τέλη 2001, όταν η Αργεντινή αναστέλλει την αποπληρωμή του χρέους της, η αστική τάξη της χώρας ενοχλήθηκε διότι Αργεντινοί κεφαλαιοκράτες κατείχαν μεγάλο μέρος του χρέους που είχε εισαχθεί στην Γουολ Στριτ.
Αντίθετα, η έννοια του «απεχθούς» χρέους, που γεννήθηκε την δεκαετία του 1920, δεν προήλθε από την αριστερά ούτε κι από αυτούς που σήμερα ονομάζουν «altermondialistes». Από πού προέρχεται;
Κατά την διάρκεια του 19ου αιώνα, υπήρξε μια σειρά αποκηρύξεων χρέους. Ειδικότερα, στις ΗΠΑ. Το 1830, 4 πολιτείες των ΗΠΑ πλήττονται από κοινωνικούς ξεσηκωμούς που ανατρέπουν τις διεφθαρμένες κυβερνήσεις τους και αποκηρύσσουν το χρέος που αυτές είχαν συνάψει με διεφθαρμένους τραπεζίτες. Τα έργα υποδομών που έπρεπε να χρηματοδοτήσει δεν υλοποιήθηκαν, λόγω της διαφθοράς.
Το 1865, όταν οι «Βόρειοι» κερδίζουν έναντι των «Νοτίων», αποφασίζουν ότι οι τελευταίοι πρέπει να αποκηρύξουν τα χρέη που σύναψαν με τις τράπεζες για να χρηματοδοτήσουν τον πόλεμο (είναι το περιεχόμενο της 14ης τροποποίησης του Συντάγματος των ΗΠΑ). Ένα χρέος που θεωρούνταν ως «απεχθές», καθώς είχε συναφθεί για την υπεράσπιση του συστήματος της δουλείας.
Στα τέλη του 19ου αιώνα, οι ΗΠΑ αρνούνται επίσης η Κούβα, που είχε γίνει ανεξάρτητη μετά από στρατιωτική τους επέμβαση, να καταβάλλει το χρέος που η Ισπανία είχε συνάψει στο Παρίσι στο όνομα της αποικίας της. Οι ΗΠΑ το θεωρούν «απεχθές» διότι χρησίμευσε στην χρηματοδότηση της κυριαρχίας στην Κούβα και των πολέμων που οι Ισπανοί διεξήγαν αλλού.
Και, ενώ το 1919, η Κόστα Ρίκα αποκηρύσσει ένα χρέος που είχε συνάψει ο πρώην δικτάτορας Tinoco, σε αποκλειστικό όφελος της οικογένειάς του, ένας πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ παρεμβαίνει ως διαιτητής και επικυρώνει την μονομερή αυτή διαγραφή. Διότι το δανεισμένο κεφάλαιο προορίζονταν για ίδια συμφέροντα.
Βάσει όλων αυτών των νομολογιών είναι που ένας Ρώσος νομικός, εξόριστος μετά την επανάσταση των Μπολσεβίκων, επεξεργάζεται μια νομική θεωρία. Δηλώνει πως ένα Κράτος παραμένει δεσμευμένο από τα χρέη που συνήψε το προηγούμενο καθεστώς, αλλά προσθέτει μιαν εξαίρεση: αν το χρέος συνάφθηκε ενάντια στο συμφέρον του πληθυσμού και οι πιστωτές γνώριζαν ή έπρεπε να γνωρίζουν, καθώς πραγματοποιούσαν ελέγχους, μπορεί να κηρυχθεί απεχθές και να διαγραφεί.
Η θεωρία αυτή προέρχεται λοιπόν από έναν συντηρητικό καθηγητή που ήθελε να υπερασπιστεί τα συμφέροντα των πιστωτών αλλά και να τους πει να προσέχουν σε ποιόν και για ποιόν λόγο δανείζουν. Επιβεβαιώνει έτσι ότι υπάρχει δυνατότητα για τα Κράτη να διαγράψουν μονομερώς ένα χρέος, αν είναι απεχθές.
Γιατί θεωρείτε πως το ελληνικό χρέος είναι «απεχθές»;
Η Τρόικα απαιτεί, από το 2010, από την Ελλάδα δάνεια που ξεκάθαρα δόθηκαν ενάντια στο συμφέρον των ίδιων των Ελλήνων. Αφού τους επιβλήθηκαν μέτρα που έπληξαν την άσκηση των θεμελιωδών δικαιωμάτων τους και υποβίβασαν τις συνθήκες ζωής τους. Αποδείξαμε πως τα χρήματα που δανείστηκαν ξαναέφυγαν αμέσως προς τις ξένες ή ελληνικές τράπεζες που ήταν υπεύθυνες για την κρίση. Και μπορούμε να αποδείξουμε ότι οι κυβερνήσεις της Τρόικα είχαν τέλεια γνώση του γεγονότος αυτού, καθώς αυτές είναι που υπέδειξαν το περιεχόμενο του μνημονίου. Ήταν άμεσοι δράστες.
Ο συλλογισμός αυτός, θα μπορούσε να επεκταθεί στην Γαλλία;
Ναι. Οι εργασίες των συλλογικοτήτων λογιστικού ελέγχου, που παραδόθηκαν τον Απρίλιο του 2014, εντοπίζουν πως 59% του γαλλικού χρέους είναι παράνομο. Δεν εξυπηρέτησε τα συμφέρον των Γάλλων αλλά εκείνο μιας μειοψηφίας, που ωφελήθηκε φορολογικών δώρων, και των τραπεζών, που έλαβαν υπερβολικά υψηλά επιτόκια.
Μετά την αποκήρυξη, μπορούν τα Κράτη να βρουν τράπεζες διατεθειμένες να τους δανείσουν και πάλι;
Υπάρχει σίγουρα ένας φόβος των πιστωτών, αλλά η διαδεδομένη ιδέα σύμφωνα με την οποία ένα Κράτος δεν μπορεί να διαγράψει μονομερώς το χρέος του επί ποινή μελλοντικής αδυναμίας δανεισμού του αποδεικνύεται, πράγματι, εσφαλμένη. Το Μεξικό, για παράδειγμα, διέγραψε το χρέος του το 1861, το 1867, το 1883 και το 1913 και, κάθε φορά, βρήκε νέους δανειστές. Διότι, ορισμένοι τραπεζίτες δεν διστάζουν να δεσμευτούν όταν βλέπουν πως μια χώρα ανάκτησε μια καλή οικονομική υγεία αναστέλλοντας την αποπληρωμή του χρέους ή διαγράφοντάς το μονομερώς.
Η Πορτογαλία, το 1837, αποκήρυξε το χρέος της. Αυτό, δεν την εμπόδισε να συνάψει 14 διαδοχικά δάνεια με γαλλικές τράπεζες. Τα Σοβιέτ αποκήρυξαν, τον Φεβρουάριο του 1917, τα χρέη που είχε συνάψει ο Τσάρος, διότι είχαν χρησιμεύσει στην διεξαγωγή του πολέμου. Ένας αποκλεισμός είχε αποφασιστεί, αλλά ήρθη μετά το 1922, διότι οι Βρετανοί αποφάσισαν να τους δανείσουν ώστε η Ρωσία να αγοράσει βρετανικούς εξοπλισμούς. Η Γερμανία, η Νορβηγία, η Σουηδία και το Βέλγιο ακολουθούν. Ακόμη κι η Γαλλία παραιτείται του αποκλεισμού, ενώ 1,6 εκατομμύριο Γάλλων είχαν αγοράσει από την Crédit Lyonnais ρωσικούς τίτλους που, μετά την επανάσταση, είχαν αποκηρυχθεί. Οι μεγάλοι παραγωγοί της γαλλικής μεταλλουργίας είναι που άσκησαν πίεση ώστε η Γαλλία να δανείσει στους Σοβιετικούς, διότι έβλεπαν τις παραγγελίες να περνούν κάτω από την μύτη τους.
Ένα ακόμη παράδειγμα από τα πολλά, πιο πρόσφατο: δέκα μέρες μετά την εισβολή στο Ιράκ, το 2003, ο Αμερικανός υπουργός οικονομικών συγκάλεσε τους συναδέλφους του στο G7 για να διαγράψει τα χρέη που είχε συνάψει ο Σαντάμ Χουσεΐν, επικαλούμενος το επιχείρημα του απεχθούς χρέους. Κι όμως, οι ίδιες οι ΗΠΑ του είχαν δανείσει μεγάλα ποσά στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και κατά την δεκαετία του 1980, για να διεξάγει πόλεμο κατά του Ιράν. Τον Οκτώβριο του 2004, 80% του χρέους του Ιράκ διεγράφη. Αυτό δείχνει την εγκυρότητα του επιχειρήματος του διεθνούς δικαίου.
Το χρέος εμφανίζεται επίσης σαν ένας ασφυκτικός κλοιός που αποκλείει κάθε άλλη εναλλακτική…
Ναι, αυτό σημαίνει πως η διαγραφή του παράνομου χρέους αποτελεί απαραίτητη συνθήκη για την απελευθέρωση μέσων που θα επιτρέψουν την εφαρμογή μιας πολιτικής οικολογικής μετάβασης. Αλλά, επίσης, ότι δεν αρκεί από μόνη της! Η αποκήρυξη των χρεών και η μη υλοποίηση άλλων πολιτικών σχετικά με τις τράπεζες, το νόμισμα, την φορολογική πολιτική, τις επενδυτικές προτεραιότητες και την δημοκρατία… Αυτό θα σήμαινε την εκκίνηση ενός νέου κύκλου χρέους. Η αποκήρυξη πρέπει να εγγραφεί σε ένα συνολικό σχέδιο.
Le système dette. Histoire des dettes souveraines et de leur répudiation (Το σύστημα χρέους. Ιστορία των δημόσιων χρεών και της αποκήρυξής τους), Éric Toussaint, εκδ. Les liens qui libèrent, 2017, 303 σ.

 contra-xreos