Σάββατο, 23 Μαρτίου 2019

Ο μηχανικός άνθρωπος




Ο μηχανικός άνθρωπος


Τι σημαίνει ότι ένας άνθρωπος δρα μηχανιστικά;
Τι σημαίνει ότι είναι άνθρωπος μηχανικός ή μηχανή;
Σημαίνει ότι δρα πάντα σύμφωνα με τον μόνο τρόπο που μπορεί να δράσει σε μια δεδομένη περίσταση. Σκέφτεται, αισθάνεται και μιλάει σαν μηχανή.
Σπάνια αναρωτιέται το ανθρώπινο ζώο πόσα «πρέπει» έχουν αντικατασταθεί με νέα «πρέπει» μέσα σε έναν μόλις αιώνα. Όλα αυτά τα νέα «πρέπει», που έχουν αντικαταστήσει τα παλαιά «πρέπει» είναι οι νέοι σιδερένιοι κανόνες και το  έχουν μετατρέψει σε μηχανικό υπολογιστή που λειτουργεί με βάση το νέο  πρόγραμμα εγκατάστασης του.
Και έχεις δει ποτέ κανέναν υπολογιστή να αναρωτιέται εάν το πρόγραμμα με βάση το οποίο λειτουργεί, το πρόγραμμα στο οποίο οφείλει κυριολεκτικά την ύπαρξή του είναι λάθος;
Χρειάζεται να αναρωτιέσαι για τα πάντα.
Αλλά για να αναρωτιέσαι επιβάλλεται να είσαι εξ-ύπνος
Κάποτε ένας αστρονόμος είπε: «Ερεύνησα από την μια άκρη στην άλλη το σύμπαν με το τηλεσκόπιό μου. Πουθενά δεν βρήκα τον Θεό». Και κάποιος βιολιστής του απάντησε: «Και εγώ πήρα το βιολί μου και εξέτασα κάθε κομμάτι του και κάθε χορδή του. Πουθενά δεν βρήκα μουσική».
Το ίδιο μπορούμε να πούμε για την ποίηση, για την ζωγραφική για την αισθητική κάθε είδους. Αν κάποιος στον Παρθενώνα βλέπει μονάχα μάρμαρο είναι γιατί το πρόγραμμα που τρέχει δεν του επιτρέπει να δει την αισθητική και την αρμονία. Απαιτείται να καλλιεργήσει τον εαυτό του και τις αισθήσεις του για να μπορεί να ακούσει την μουσική, την ποίηση και την αισθητική.
Θα μου πεις αν δεν τρέχει το πρόγραμμα της καλλιέργειας του, τι να κάνει;
Μα, να υπερβεί τον εαυτό του, να βρεθεί, πάνω από την μηχανή, να αλλάξει το πρόγραμμα του.
Πιστεύεις ότι κάνεις πράγματα με πρόθεση κι “ελεύθερη βούληση” και δεν μπορείς να αντιληφθείς ό,τι συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, κάνεις τα πάντα μηχανικά. Τρέχεις ένα πρόγραμμα με τον τρόπο που είσαι προγραμματισμένος να το τρέχεις, όπως ένα χαμστεράκι στην ρόδα του. Τρως, κοιμάσαι, δουλεύεις, αναπνέεις, μιλάς, αισθάνεσαι, διαβάζεις, μυρίζεις, ψωνίζεις, ερωτεύεσαι, προσεύχεσαι, ζεις και πεθαίνεις με συγκεκριμένο τρόπο, συγκεκριμένη ώρα, μηχανικά επαναλαμβανόμενο, όπως ακριβώς ο υπολογιστής σου και μετά λες ότι …δεν ακούς την μουσική!! Μα μουσική θα ακούσεις μονάχα αν καλλιεργηθείς στην ακοή της μουσικής κι αυτό σημαίνει ό,τι πρέπει να υπερβείς το πρόγραμμα που τρέχεις κι από ανθρώπινο ζώο (εγώ) να γίνεις ανθρώπινο πλάσμα, (είναι) δηλαδή, από κάμπια, χρυσαλλίδα και κατόπιν πεταλούδα. Είναι διαδικασία η μεταμόρφωση, που απαιτεί συγκεκριμένο χρόνο, χώρο, ενέργειες και μάζες.
Οι περισσότεροι μηχανικοί άνθρωποι -κι από γίνονται και εμφανείς- θεωρούν ως μεταμόρφωση το φίδι που αλλάζει δέρμα, μα το φίδι όσα δέρματα και να αλλάξει πάλι φίδι παραμένει. Ο μηχανικός άνθρωπος, όσες προσευχές, όσα μάντρα κι όση γιόγκα κι αν κάνει πάλι μηχανιστής θα παραμείνει.  Κάποιος που π.χ. λέει ψέμματα κάτω από μια συγκεκριμένη συνθήκη, δεν το κάνει με βούληση, ούτε καν το σκέφτεται, ούτε καν το αντιλαμβάνεται ακόμη κι αν του το επισημάνεις, το κάνει μηχανικά, που σημαίνει ότι το πρόγραμμα του, πάντα σε τέτοιες στιγμές δρα κατ’ αυτόν τον τρόπο, δηλ. λέγοντας ψέμματα. Μάλιστα αν το παρατηρήσεις και του το επισημάνεις αυτομάτως θα γίνεις εχθρός του.
Προφανώς όλοι νιώθουμε αποστροφή ακόμη και στην σκέψη ότι είμαστε μηχανές υπό αυτή την έννοια. Ότι η “ελεύθερη βούληση” είναι απλώς ένα πρόγραμμα που τρέχουμε και απέχει παρασάγγας από κάθε είδους βούληση. Έχουμε την μεγάλη ψευδαίσθηση (εγωπάθεια) ότι λειτουργούμε με πρόθεση, συνειδητά, σαν αθάνατα όντα και ξεχάσαμε να γίνουμε πλάσματα. Όμως δεν είναι καθόλου έτσι. Οτιδήποτε κάνουμε, οτιδήποτε λέμε, όπως και αν συμπεριφερόμαστε, σκεφτόμαστε ή νιώθουμε είναι μηχανικό, είναι πρόγραμμα. Πρέπει να σπάσεις αυτό το πρόγραμμα για να καταλάβεις ότι τρέχεις ένα πρόγραμμα. Πρέπει να υπάρχει ένας τοίχος για να γκρεμίσεις έναν τοίχο. Διαφορετικά είναι σαν να χτυπάς τον αέρα, ή να μαστιγώνεις την θάλασσα, και μπορεί να σου φαίνεται αστείο, αλλά αυτό ακριβώς κάνεις με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.
Υπάρχουν πολλές επιστημονικές και φιλοσοφικές θεωρίες σχετικά με το ότι είναι ο άνθρωπος μηχανή. Είναι όμως εξαιρετικά ενδιαφέρον αυτό που λένε οι καλλιτέχνες, ότι: ο άνθρωπος είναι μηχανή όσο δεν προσπαθεί να ξυπνήσει (εξ-ύπνος) και να εργαστεί με τον εαυτό του. Ο άνθρωπος είναι μηχανή όσο δεν καλλιεργεί την ανθρωπιά του, όσο δεν καλλιεργείται γενικώς σε κάθε τομέα των δυναμικών του, όσο εγκαταλείπει το Είναι του, στην κυριαρχία του Εγώ του.
Έχω γνωρίσει ανθρώπους πολυμαθείς, κινητή βιβλιοθήκη, σε εξειδικευμένα κι ενδιαφέροντα θέματα που όμως είναι καθολικά ανίκανοι να αντιληφθούν έννοιες περί ηθικής, λογικής, επιχειρείν, συνεργασίας, συναίσθησης, αισθητικής, τάξης, αρμονίας και γενικά καλλιτεχνίας …ονομάζονται “ντενεκές δεδομένων” είναι χρήσιμοι όσο ένας ντενεκές και κάνουν ακριβώς την ίδια φασαρία. 
Ορισμένες φορές λέγεται ότι κανείς πρέπει να ξεκινήσει με την ιδέα ότι όλοι οι άνθρωποι είναι μηχανές. Όμως αυτό είναι πέρα για πέρα λάθος. Το σημείο εκκίνησης για τον καθένα είναι ότι αυτός ο ίδιος είναι μηχανή κι όχι, δεν είναι όλοι οι άνθρωποι μηχανές.
Ωστόσο στην κατάσταση των τεχνικών συστημάτων που ζούμε, εκλαμβάνουμε τόσο τον εαυτό μας όσο και τους άλλους ως πλήρως συνειδητά όντα, ικανά για ανεξάρτητη δράση, τα οποία δεν κυριαρχούνται από προηγούμενους συνειρμούς- με άλλα λόγια δεν είναι μηχανές. Αυτό έχει ως συνέπεια να κατηγορείς συνέχεια τους άλλους ότι δεν φέρονται όπως (κατά την γνώμη σου και τις προσδοκίες σου) θα όφειλαν και κάπως έτσι αρχίζουν να εμφανίζονται ατελείωτες σχετικές σκέψεις κι αρνητικά συναισθήματα. Αν όμως σταματήσεις και μείνεις για λίγο στην σιγή, χωρίς σκέψεις και συναισθήματα, μπροστά σε έναν καθρέφτη, θα αντιληφθείς ό,τι, εσύ ο ίδιος, δεν έχεις καν “ελεύθερη βούληση” σε οποιοδήποτε θέμα, ούτε “βούληση” ούτε καν “ελεύθερη” εκτός κι αν υπερβείς τον εαυτό σου. Εκτός κι αν αρχίσεις κι από ανθρώπινη μηχανή, να γίνεσαι ανθρώπινο πλάσμα.
Δεν νομίζω ότι αποτελεί είδηση το γεγονός ότι ο μηχανιστικής ζει συνεχώς απογοητευμένος από τους άλλους και ταυτόχρονα σπάνια είναι απογοητευμένος από τον εαυτό του. Περιμένει (έχει σχεδόν την απαίτηση) ο σύντροφος του, το παιδί του, οι συγγενείς και οι φίλοι του, οι πελάτες και το περιβάλλον του,  να είναι τελείως διαφορετικοί από αυτό που είναι, δηλαδή όπως βολεύει την αφεντιά του, με αποτέλεσμα όλο αυτό να γεννάει έναν έρποντα υποσυνείδητο φθόνο, το οποίο δεν μπορεί να γιατρευτεί εάν δεν κατανοήσει ο μηχανιστής τι ακριβώς σημαίνει τεχνητή μηχανικότητα.Είναι σαν να αγοράζει ένα ζευγάρι παπούτσια διαφορετικό μέγεθος από το δικό του και μετά να παραπονιέται ότι δεν του κάνουν. Πρέπει λοιπόν ν’ αρχίσει, βλέποντας την δική του μηχανικότητα. Παρατηρώντας τις φιξαρισμένες στάσεις του, τις συνήθειές του, τους φιξαρισμένους τρόπους ομιλίας, συναισθήματος και σκέψης.
Ο τρόπος είναι η ΟΛΟΦΑΝΕΡΗ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ του εαυτού, που πρέπει να είναι ακριβής, διεισδυτική και ειλικρινής. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί κανείς να το επινοήσει, ούτε να το εφαρμόσει μόνος του, αλλά να το διδαχθεί σωστά από εκείνους που γνωρίζουν. Διαφορετικά, δεν θα μετακινηθεί από το σημείο και την κατάσταση που βρίσκεται και θα συνεχίσει να παραμένει ένα τεχνητά μηχανικό ον που θα παραπονιέται, θα κλαίγεται και θα φθονεί τους δημιουργικούς ανθρώπους, που είναι μεν λίγοι, αλλά, είναι εδωνά.
@Ηω Αναγνώστου / miastala.com 2009
*Κομμάτι μαθήματος από την πολεμική σχολή του Terrapapers.com “Ο Επικυρίαρχος”
Το πρώτο πράγμα που μαθαίνεις στην πολεμική σχολή του Terrapapers είναι ότι δεν είσαι μηχάνημα.Κατασκευάστηκες, γεννήθηκες, εκπαιδεύτηκες και ζεις ως μηχάνημα, ως χαμστεράκι στον τροχό του, μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει, μέχρι να πεθάνεις, αλλά η ουσία σου, το ΕΙΝΑΙ σου, αυτό που είσαι, ο πυρήνας σου, δεν είναι μηχάνημα. Μπορείς να το υπερβείς και είναι σχετικά εύκολο αν το αποφασίσεις, ίσως η πρώτη συνειδητή απόφαση που θα έχεις πάρει στην ζωή σου. Φυσικά απαιτείται Δ Υ Ν Α Μ Η, χαρακτήρας και Φ Α Ν Τ Α Σ Ι Α.



terrapapers

Μεγάλο χτύπημα στην παραβατικότητα




satira-epikerotitas

Κάποιος Τσιρώνης... "πράσινος" σαν τα δολάρια... είναι εκπρόσωπος διεθνούς μεσολαβητή;



ΤΣΙΡ-ΩΝΙΟΣ
Ο κ. Τσιρώνης έκανε δήλωση ότι το Καστελόριζο δεν είναι νησί του Αιγαίου, επικαλούμενος την ….γεωγραφία. Αυτό ταιριάζει με την άποψη της Τουρκίας ότι η οριοθέτηση πρέπει να σταματήσει μεταξύ Ρόδου και Μικράς Ασίας και στην περιοχή Καστελόριζου πρέπει να γίνει διαπραγμάτευση κατά παρέκκλιση από τους κανόνες του διεθνούς δικαίου, λόγω του μικρού μεγέθους των νησιών του συμπλέγματος του Καστελόριζου και την μεγάλης ακτής της Τουρκίας στην ανατολική Μεσόγειο.
Ουσιαστικά υποστήριξε δημόσια την θέση της...
Τουρκίας. Ο κ. Τσιρώνης είναι βουλευτής που στηρίζει την κυβέρνηση της Ελλάδας, δεν είναι εκπρόσωπος διεθνούς μεσολαβητή (ή μήπως είναι ; ). 
Η ιστορική και νομική αλήθεια είναι άλλη.
Ιστορικά το Καστελόριζο συνδεόταν πάντα με την τύχη των Δωδεκανήσων , που αναμφισβήτητα είναι νησιά του νοτιοανατολικού Αιγαίου. Το κίνημα για την Ένωση με την Ελλάδα, και η πολιτική διεκδίκηση της χώρας μας γι αυτά , μετά την κατάληψη τους από τους Ιταλούς το 1912, συνιστούσαν το «Δωδεκανησιακό Ζήτημα», που αφορούσε αναμφισβήτητα και το Καστελόριζο και λύθηκε με την ενσωμάτωση των νησιών στην Ελλάδα , βάσει του άρθρου 16 της Συνθήκης των Παρισίων (συνθήκη ειρήνης της Ιταλίας με τους συμμάχους , μετά τον Β΄ ΠΠ). Όταν στην διάρκεια του πολέμου 1940-41, η κυβέρνηση Μεταξά συγκρότησε το Σύνταγμα Δωδεκανησίων Εθελοντών, που πολέμησε τους Γερμανούς στην Μακεδονία, σε αυτό συμμετείχαν σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία 48 εθελοντές από το Καστελόριζο.
Νομικά τα Δωδεκάνησα (περιλαμβανόμενου του Καστελόριζου) κατά τον μεσοπόλεμο αποτελούσαν το «Stato del Isole Italiane del Egeo», παρόλο που βέβαια οι Έλληνες κάτοικοι τους ήταν περίπου 95%, με ελάχιστους Τουρκογενείς, Εβραίους και Ιταλούς αποίκους.
Τονίζω για τον κ. Τσιρώνη και τους λοιπούς υποστηρικτές τους : «del Egeo». Υπάρχει λοιπόν στο Διεθνές δίκαιο, είτε αρέσει στην Τουρκία και τα φερέφωνά της στην Ελλάδα, είτε όχι, κατοχυρωμένο ότι το Καστελόριζο πρέπει να αντιμετωπίζεται μαζί με τα Δωδεκάνησα και βέβαια όλα τα υπόλοιπα νησιά μας στο Αιγαίο. Να αφήσει κατά μέρος τις εξυπνάδες περί …Κέρκυρας.
Το θέμα είναι πολύ σοβαρό.
Είναι πολύ πιθανό ( για να μην πω βέβαιο) ότι στο μέλλον το θέμα οριοθέτησης να αποτελέσει αντικείμενο διαπραγμάτευσης ή κρίσης Διεθνών Δικαστηρίων. Η δήλωση του κ. Τσιρώνη αποδυναμώνει τα συμφέροντα της χώρας, βλάπτει την Ελλάδα.
Σε οποιαδήποτε σοβαρή χώρα ο κ. Τσιρώνης θα είχε ήδη αποδοκιμαστεί με δήλωση του Υπουργείου Εξωτερικών. Εφόσον αυτό δεν γίνει, σημαίνει ότι αυτά που είπε τα συμμερίζεται ο Πρωθυπουργός, κάτι που οι πολίτες πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη τους στις επερχόμενες εκλογές.

sibilla

Το μυστικό να κάνεις τ’ αγκάθια σου φίλους...



«Η ζωή είναι μια μέλισσα, λένε. Λένε… δηλαδή κεντρί και μέλι. Κι εσύ… Αν είσαι καλός μελισσάς πετάς το κεντρί και τρως το μέλι. Αν είσαι κακός, τρως το κεντρί και πετάς το μέλι…».
Βλακειών το ανάγνωσμα. «Μελισσάς» σου λέει. Όχι φίλε. Κανείς δεν είναι μελισσάς. Όλοι είμαστε άνθρωποι. Άνθρωποι που ήρθαμε για να φάμε όχι μόνο το μέλι αλλά και το κεντρί. Όμως… σαν είσαι μικρός, και άχνουδος, τότε τρως μόνο το κεντρί, και το μέλι στο τρώνε άλλοι.
Πολύ γνωστά πράματα. Τάπαθε κι ένας φίλος μας –αυτός που είναι για να γεμίσει τις σελίδες αυτού του βιβλίου- Θα τον ξέρετε… Ο Μέλιος Καδράς. Που γέμισε τις σελίδες ενός άλλου βιβλίου. «Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα». Μα τώρα δεν είναι πια «παιδί» ούτε «άστρα» μετράει. Τώρα μετράει αγκάθια.
Μα… αν είναι έτσι όπως το λες -τότε αυτός ο Μέλιος- με τόσα πολλά αγκάθια θα μοιάζει με σκαντζόχοιρο!
Μα δε μοιάζει. Γιατί τ’ αγκάθια τάχει όλα από μέσα και δεν φαίνονται.
Καλά μα… δεν τον πονάνε; θα ρωτήσεις.
Τον πονάνε, αλλά όχι και τόσο πολύ. Γιατί ο Μέλιος ανακάλυψε ένα γιατρικό που μόνο στα γηρατειά τους τ’ ανακαλύπτουν οι άνθρωποι:
Το μυστικό να κάνεις τ’ αγκάθια σου φίλους...
___________
~ ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ, Αγέλαστη Άνοιξη.

Ακούστε χωριανοί…

Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου


Ακούω το πρωί τον πρόεδρο της ένωσης εισαγγελέων να μιλάει για τις αλλαγές στον ποινικό κώδικα και τσιμπιέμαι, να δω αν είμαι ξύπνια.

Ακούτε χωριανοί…

Για την χρήση μολότοφ τα είπαμε παλιότερα. Αν δεν υπάρξει θύμα, τα καλόπαιδα τα ατίθασα μπορούν να συνεχίσουν να γεμίζουν και να πετάνε τα μπουκάλια τους ανενόχλητα. Παιδιά είναι, τι να τα κάνουμε;

Όμως και η κλοπή μετατρέπεται σε πλημμέλημα.

Σε περίπτωση κλοπής, ακόμη κι αν βρίσκεται δίπλα στον τόπο του (πρώην) εγκλήματος, αστυνομικός, δεν θα μπορεί να επέμβει αν δεν έχει γίνει πρώτα έγκληση, και η αξία των κλοπιμαίων δεν αγγίζει τα 120.000 ευρώ. Ούτε ο Ηλίας του 16ου θα έχει το δικαίωμα, αν περνάει τυχαία να προβεί σε συλλήψεις. Ούτε ο Ηλίας! Αχ τι άγριοι καιροί τότες... Από άλλο τμήμα αυτός, τι δουλειά έχει να ανακατευτεί;

Φανταστείτε την σκηνή:

Ο κλέφτης με τη σακούλα σκουπιδιών στην πλάτη να βγαίνει ήσυχος ήσυχος και να χαιρετιέται με το όργανο που καπνίζει ακουμπισμένος στην πόρτα του περιπολικού.

- Καλησπέρα κυρ αστυνόμε.

- Καλησπέρα παιδί μου. Πώς πήγε η μπάζα σήμερα;

- Βαριά η σακούλα, με πόνεσε η πλάτη. Θα ξέρω σε λίγο, σαν τα μετρήσω αν άξιζε ο κόπος.

- Θες να σε βοηθήσω στην εκτίμηση παιδί μου; Μην παιδευτείς τόσες ώρες. Έχεις και τον καταρράκτη στο μάτι.

- Όχι κυρ αστυνόμε μου. Καπίνισε εσύ να ξεκουραστείς λίγο,

κακό σκυλί ψόφο δεν έχει. Μη σεκλετίζεσαι με μένα!!

- Την πάντρεψες τη Βαγγελίτσα κυρ αστυνόμε;

- Το Πάσχα πρώτα ο Θεός.

- Με το καλό να είναι. Χαιρετισμούς στην οικογένεια.

Να υπάρχει αγάπη κι αλληλεγγύη. Τι πιο όμορφο!

Να υπάρχει και έγκληση όμως άνθρωποι σε περίπτωση βίας… Μη ζητάτε τα ρέστα μετά! Δηλαδή, η γριά μέσα, να καλέσει το τμήμα πρώτα. Τώρα αν είναι δαρμένη, φιμωμένη, πεθαμένη; Ε, δεν γίνεται τίποτα! Ο νόμος το λέει. Κατάχρηση εξουσίας θέλετε, ή παρανομία;

Η λαθρεμπορία, η κλοπή αρχαίων, πλημμελήματα επίσης. Εδώ δεν υπάρχουν σχόλια.

Άκουσον άκουσον τώρα το παρακάτω!

Αν ένας δήμαρχος καταχραστεί δημόσιο χρήμα, για πλημμέλημα τιμωρείται κι αυτός.

Εκτός, αν έχει φιλότιμο και σπεύσει να κάνει έγκληση στον εαυτό του.

Να πάει στο τμήμα και να κάνει μήνυση στον ίδιον.

Ο Κοντονής, πρώην υπουργός δικαιοσύνης, είπε: Οι αλλαγές εκθέτουν την κυβέρνηση.

Και λέω τώρα εγώ… Η πουτάνα..να, θα φοβηθεί τη νύχτα; Αφού σ’ αυτήν έμαθε να ζει.

Λυπάμαι μόνο που δεν με βοηθά το σώμα και η ηλικία να αρχίσω να μπουκάρω σε κάνα σπίτι… (Μεταξύ μας, έχω μπανίσει μια γριά που κοιμάται σε σομιέ από λίρες)… Φτου!!




sioualtec

Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2019

Μαύροι κύκνοι




Η πιο ανοχύρωτη χώρα, η οποία είναι επί πλέον δεμένη χειροπόδαρα (εν προκειμένω, τα δεσμά της είναι αδύνατον να λυθούν, οπότε μόνο κόβονται όπως ο γόρδιος δεσμός) και υπό αυστηρή γερμανική κατοχή, είναι η Ελλάδα – με πολιτικές ηγεσίες που,ενώ προειδοποιούν για τις άσχημες καιρικές συνθήκες, δεν ενεργούν ανάλογα όσον αφορά την παγκόσμια καταιγίδα που φαίνεται καθαρά στον ορίζοντα, παρά το ότι είναι ασφαλώς πολύ πιο επικίνδυνη από τον καιρό.

«Σύμφωνα με τη γνωστή χριστουγεννιάτικη ιστορία μία γαλοπούλα, κλεισμένη κάποτε στο σκοτεινό στάβλο της, ανησυχούσε και φοβόταν για τη ζωή της – έως ότου διαπίστωσε πως ο χωρικός που την είχε φυλακίσει, θα έπρεπε να είναι ένας καλός άνθρωπος. Η κρίση της αυτή οφειλόταν στο γεγονός ότι, ο χωρικός ερχόταν καθημερινά την ίδια ώρα στο στάβλο, προσφέροντας της πλουσιοπάροχη τροφή.

Κάθε φορά λοιπόν που επαναλαμβανόταν η ίδια διαδικασία, η γαλοπούλα πίστευε όλο και πιο πολύ ότι, δεν θα μπορούσε πουθενά αλλού να ζήσει καλύτερα, από το στάβλο αυτού του γενναιόδωρου χωρικού. Νοιώθοντας πλέον ευχάριστα, ηρέμησε και απολάμβανε το φαγητό της, με αποτέλεσμα να γίνει παχιά και δυσκίνητη.

Εν τούτοις, λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, ο καλός χωρικός εμφανίστηκε στο στάβλο κρατώντας ένα αιχμηρό μαχαίρι, αντί να της προσφέρει ως συνήθως τροφή. Έτσι η γαλοπούλα κατέληξε στο τραπέζι της ευτυχισμένης οικογένειας του χωρικού, χωρίς καν να το καταλάβει» (Taleb).

Του Βασίλη Βιλιάρδου

Άρθρο

Το παράδειγμα της γαλοπούλας χρησιμοποιείται για την περιγραφή γεγονότων που χαρακτηρίζονται ως «μαύροι κύκνοι» – όπου πρόκειται για σπάνια συμβάντα με μαζικές επιπτώσεις, τα οποία προβλέπονται μόνο εκ των υστέρων. Για τη δήθεν έντιμη, νομοταγή Γερμανία, ένας τέτοιος μαύρος κύκνος ήταν η απάτη της Volkswagen και το προβληματικό χρηματοπιστωτικό της σύστημα, κυρίως η Deutsche Bank – ενώ για τη δήθεν τεχνολογικά υπερέχουσα Ιαπωνία το σκανδαλώδης πυρηνικό ατύχημα της Fukushima, το οποίο έθεσε σε κίνδυνο ολόκληρο τον πλανήτη.
Για τους υποστηρικτές της νεοφιλελεύθερης οικονομίας, ο μαύρος κύκνος ήταν η Enron, η χρεοκοπία της Lehman Brothers και η χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 – ενώ για τις Η.Π.Α. γεωπολιτικά η ηγεμονική επέμβαση της Ρωσίας στη Μέση Ανατολή. Για την Ευρωζώνη η κρίση χρέους της Ελλάδας, η οποία έφερε στην επιφάνεια τα τεράστια ελαττώματα του κοινού νομίσματος – για την Ελλάδα η μεγαλοπρεπής κυβίστηση της αριστεράς το 2015 και το κλείσιμο των τραπεζών, ενώ για τη γαλοπούλα η παραμονή των Χριστουγέννων.
Το συμπέρασμα από όλα αυτά είναι το ότι, το μέλλον δεν προβλέπεται με βάση τα στοιχεία του παρελθόντος – πως τα μεγάλα γεγονότα δεν έχουν κανένα ιστορικό προηγούμενο. Με απλά λόγια, επειδή κανένας Ευρωπαίος δεν είχε δει ποτέ στη ζωή του έως τα τέλη του 17ου αιώνα έναν μαύρο κύκλο, δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν – ενώ οι συνεχείς διασώσεις της Ελλάδας από τους δανειστές της, δεν αποδεικνύουν πως θα συνεχιστεί το ίδιο στο μέλλον, όταν καταναλωθεί το μαξιλάρι των 24 δις €.
Περαιτέρω, όλοι όσοι πιστεύουν σε οικονομικά μοντέλα, τα οποία δημιουργούνται από την τροφοδοσία των ηλεκτρονικών υπολογιστών με στοιχεία του παρελθόντος, είναι στη λάθος κατεύθυνση – όπως άλλωστε αποδείχθηκε από τους δύο αμερικανούς ερευνητές, οι οποίοι πήραν το βραβείο Νόμπελ για τις οικονομικές τους μελέτες, οδηγώντας λίγο αργότερα το κερδοσκοπικό κεφάλαιο LTCM στη χρεοκοπία.
Η αιτία ήταν το ότι, δεν είχαν προβλέψει τη συναλλαγματική κρίση της Ρωσίας, η οποία εκείνη την εποχή προκάλεσε σεισμό στις χρηματαγορές – έχοντας ουσιαστικά πυροδοτηθεί από την ασιατική τραγωδία.
Συνεχίζοντας, το βασικό πρόβλημα των μοντέλων πρόβλεψης είναι οι στατιστικές εξαιρέσεις – οι οποίες διαστρεβλώνουν εντελώς τα δεδομένα. Για παράδειγμα, όταν πάρει κανείς τυχαία 100 ανθρώπους και βρει το μέσον όρο του ύψους τους, εάν αργότερα προσθέσει τον πιο ψηλό άνθρωπο του πλανήτη, δεν θα υπάρξει καμία διαφορά. Εάν όμως επιλέξει 100 μέσους ανθρώπους με βάση τα περιουσιακά τους στοιχεία, προσθέτοντας μετά τον πλουσιότερο του πλανήτη, ο μέσος όρος πιθανότατα θα εκτιναχθεί στα ύψη.
Τα μοντέλα πρόβλεψης τώρα του οικονομικού ρίσκου λειτουργούν με το πρώτο παράδειγμα – ενώ οι χρηματαγορές, όπως επίσης πολλά άλλα «φυσικά συμβάντα», υπακούουν στους κανόνες του δεύτερου. Επομένως, τα μέτρα που λαμβάνονται με βάση αυτά τα μοντέλα, μοιάζουν με ένα φάρμακο που κατασκευάζεται για φυτά, χρησιμοποιούμενο σε ανθρώπους.
Το συμπέρασμα αυτό επιβεβαιώνεται από το χρηματιστηριακό κραχ του 1987 το οποίο, με βάση τα οικονομικά μοντέλα, μπορεί να συμβεί μόνο μία φορά σε πολλά δισεκατομμύρια χρόνια – αφού η πτώση ενός τόσο ανθεκτικού δείκτη, όπως ο DJ κατά -23% μέσα σε μία μόνο ημέρα, θεωρούταν απίθανη. Εν τούτοις, συνέβη για δεύτερη φορά μέσα σε τριάντα περίπου χρόνια – αποστομώνοντας τους ερευνητές.
Η ασταθής σταθερότητα
Περαιτέρω, οι ανθρώπινες παρεμβάσεις στην ελεύθερη Οικονομία, με τη χρήση των μοντέλων, μοιάζουν με τις συνεχείς επισκευές ενός πλυντηρίου, το οποίο παρ’ όλα αυτά θα αχρηστευθεί – αφού δεν υπάρχει τίποτα αιώνιο στη φύση.
Ειδικά όσον αφορά τη σημερινή χρηματοπιστωτική κρίση, αφού προηγουμένως οι κυβερνήσεις διέσωσαν τις εμπορικές τράπεζες, στη συνέχεια οι τράπεζες διέσωσαν τα κράτη – ενώ πρόσφατα τόσο οι τράπεζες, όσο και τα κράτη, διασώθηκαν από τις κεντρικές τράπεζες με τη βοήθεια της μαζικής εκτύπωσης χρημάτων. Ποιός όμως θα διασώσει τις κεντρικές τράπεζες στο μέλλον; Ο πληθωρισμός; Στο γράφημα που ακολουθεί, φαίνεται πόσο είχαν διογκωθεί οι ισολογισμοί των κεντρικών τραπεζών το 2017 – έχοντας έκτοτε αυξηθεί ακόμη περισσότερο.
Όλοι κατανοούν βέβαια πως κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει αιώνια – οπότε δεν είναι καθόλου δύσκολο να προβλέψει κανείς την κατάρρευση του συστήματος. Εν τούτοις, είναι αδύνατον να γνωρίζει πότε ακριβώς θα συμβεί ή τι θα το προκαλέσει – ποιός θα είναι ο μαύρος κύκνος δηλαδή που σήμερα δεν μπορούμε να δούμε. Μπορεί δε να υπάρχει ελπίδα πως θα διατηρηθεί για πολύ ακόμη η σταθερότητα της παγκόσμιας οικονομίας, με κριτήριο την αγορά ομολόγων (ανάλυση), αλλά κάτι σχετικά ανάλογο ισχυρίζονταν όλοι πριν το μεγάλο κραχ του 1929 – ενώ οι συνθήκες είναι παρόμοιες σήμερα.
Το ίδιο ισχύει και για την Ευρωζώνη, η οποία είναι αδύνατον να συνεχίσει να υπάρχει, κυρίως λόγω των τρομακτικών πλεονασμάτων του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας – απέναντι στα οποία βρίσκονται αντίστοιχα τρομακτικά ελλείμματα όλων των άλλων χωρών, με τις οποίες συναλλάσσεται. Φυσικά είναι δυνατόν να υποταχθούν οι χώρες της Ευρώπης στη Γερμανία η οποία, έχοντας τοποθετήσει σε όλους σχεδόν τους βασικούς οργανισμούς της ΕΕ δικά της άτομα, επιδιώκει πλέον το ίδιο με την ΕΚΤ (εκλογή του επικεφαλής της κεντρικής της τράπεζας) και την Κομισιόν (ο κ. Weber της βαυαρικής CSU θεωρείται πως θα αντικαταστήσει τον κ. Juncker), αλλά υπάρχουν πολλές αντιδράσεις – πριν από όλα της Ιταλίας.
Ουσιαστικά πάντως το ευρώ μοιάζει με την υιοθέτηση του κανόνα του χρυσού από μία σειρά χωρών, οι οποίες έκτοτε αδυνατούν να επιλύσουν τα προβλήματα τους, όπως είναι η μη ανταγωνιστικότητα των προϊόντων και τα υψηλά δημόσια χρέη τους – μη έχοντας τη δυνατότητα άσκησης μίας ανεξάρτητης νομισματικής πολιτικής. Επομένως, το κοινό νόμισμα θα καταρρεύσει, αλλά κανένας δεν γνωρίζει πότε και με ποιά αφορμή – εάν δηλαδή θα είναι η Ιταλία που κατά την άποψη μας θα έπρεπε αύριο το πρωί να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη προτού υποχρεωθεί σε ένα έγκλημα όπως η Ελλάδα (η προδοσία του PSI), η Γαλλία που είναι βυθισμένη σε δίδυμα ελλείμματα πιεζόμενη επί πλέον από τα κίτρινα γιλέκα, η Ελλάδα που μάλλον θα οδηγηθεί σε ένα διπλό νόμισμα, η Μ. Βρετανία με το BREXIT ή ακόμη και η Γερμανία  – όπως προτείνουν πάρα πολλοί οικονομολόγοι της χώρας. Ως εκ τούτου η ζωή συνεχίζεται, δήθεν ομαλά, έως την ημέρα της κρίσης – όπως με τη γαλοπούλα στην εισαγωγή μας.
Αυτό που επίσης θα καταρρεύσει είναι το δολάριο – αφού δεν μπορεί να ανατιμάται αιώνια, όταν οι Η.Π.Α. τυπώνουν αφειδώς χρήματα από το 1971 και μετά, τα χρέη τους έχουν ξεπεράσει κάθε ιστορικό προηγούμενο (από 8 τρις $ το 2007 στα 22 τρις $ σήμερα), ενώ αυξάνονται συνεχώς τα δίδυμα ελλείμματα τους. Πόσο μάλλον όταν, παρά την επιβολή δασμών στην Κίνα, τα ελλείμματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών τους συνεχίζουν την ανοδική τους πορεία – όπως συμβαίνει όταν υιοθετούνται αντικρουόμενα μέτρα, με την έννοια πως η παράλληλη μείωση των φόρων αύξησε τα εισοδήματα των αμερικανών, οπότε τη ζήτηση και τις φθηνές εισαγωγές από την Κίνα (η οποία, αντί να υποτιμάει το νόμισμα της που σχετικά πρόσφατα συμπεριελήφθη στο καλάθι του ΔΝΤ, για να μην τιμωρηθεί, επιδοτεί ύπουλα τα εξαγωγικά της προϊόντα – κάτι που παρατηρείται και στη Γερμανία, η οποία ανέκαθεν εμπόδιζε τις εισαγωγές όχι μέσω δασμών, αλλά δήθεν «ποιοτικών» προϋποθέσεων).
Για την Ιαπωνία με χρέος της τάξης του 250% του ΑΕΠ ισχύει κάτι ανάλογο, όσο και αν θεωρείται πως κατέρριψε τον κανόνα του υπερπληθωρισμού – ενώ η Κίνα είναι αδύνατον να ελέγξει την υπερχρεωμένη, γεμάτη φούσκες οικονομία της. Όσον αφορά τις αναπτυσσόμενες οικονομίες, όπως η Αργεντινή, η Βραζιλία, η Ν. Αφρική (τα black out αποτελούν καθημερινότητα στη χώρα), η Τουρκία, η Ινδία κλπ., τα νομισματικά τους προβλήματα δεν έχουν πάψει να υπάρχουν, αλλά απλά δεν βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα – ενώ μόνο η οικονομία της Ρωσίας έχει κάπως σταθεροποιηθεί, κάτι που όμως ίσως αλλάξει με τις νέες κυρώσεις εκ μέρους της Δύσης. Επομένως, ο πλανήτης έχει τόσα πολλά προβλήματα, επί πλέον στα γεωπολιτικά, που έχει χαθεί εντελώς ο λογαριασμός – καθιστώντας αδύνατες τις προβλέψεις.
Επίλογος
Ολοκληρώνοντας, έχει διαστρεβλωθεί σε τόσο μεγάλο βαθμό η παγκόσμια οικονομία (η πολιτική επίσης από την επέλαση των ελίτ που παραδόξως έχουν κοινούς στόχους με τους αριστερούς μαρξιστές, όσον αφορά κυρίως το διεθνισμό και το μεταναστευτικό), λόγω των ανθρωπίνων παρεμβάσεων σε πέρα πολλούς τομείς, περιοχές και χώρες, που το μόνο σίγουρο είναι το ότι, αυτή τη φορά δεν αναμένεται ένας μαύρος κύκνος, αλλά ένα ολόκληρο σμήνος – το οποίο θα αλλάξει εντελώς τα δεδομένα στον πλανήτη.
Η πιο ανοχύρωτη χώρα δε, η οποία είναι επί πλέον δεμένη χειροπόδαρα (εν προκειμένω, τα δεσμά της είναι αδύνατον να λυθούν, οπότε μόνο κόβονται όπως ο γόρδιος δεσμός) και υπό αυστηρή γερμανική κατοχή, είναι η Ελλάδα – με πολιτικές ηγεσίες υποχείρια που, ενώ προειδοποιούν για τις άσχημες καιρικές συνθήκες, δεν ενεργούν ανάλογα όσον αφορά την παγκόσμια καταιγίδα που φαίνεται καθαρά στον ορίζοντα, παρά το ότι είναι ασφαλώς πολύ πιο επικίνδυνη από τον καιρό.

Πηγή:  analyst.gr

hassapis-peter

Αποτελεί μια πρώτη νίκη των λαϊκών στρωμάτων και μια δυσάρεστη κατάσταση, που χαλάει προς το παρόν την ευόδωση των σχεδίων μη αναστρέψιμης επιβολής ενός πρωτοφανούς κοινωνικού ολοκληρωτισμού από ένα αλαζονικότατο κατεστημένο

Μια εξέγερση στην καρδιά της "αστικής δημοκρατίας" στην Ευρώπη. Μια εξέγερση με σαφώς ταξικά χαρακτηριστικά, όσο κι αν προσπαθούν να την υποβαθμίσουν αριστεροί και δεξιοί και νεοφιλελεύθεροι-όλοι δεκανίκια ή εντέλει φερέφωνα του χρηματοπιστωτικού μαφόζικου κατεστημένου, του πιο επιθετικού καπιταλισμού που έχε γνωρίσει ο κόσμος ποτέ. Μια εξέγερση που διαρκεί εδώ και μήνες στη Γαλλία και έχει οδηγήσει σε μεγάλο εκνευρισμό και αναδίπλωση τις ελίτ και ασφαλώς σε μείζονα πολιτική κρίση την κυβέρνηση του "golden boy", υπαλληλάκου της δυναστείας των Ρότσιλντ, τον "Μανιού" Μακρόν ( je m'appelle Macron et je suis tres bon!). Που σύμφωνα με την ρητορική του ίδιου: "δεν υπάρχει πλέον λαϊκή κυριαρχία, ούτε στη Γαλλία, ούτε στην Ευρώπη, επομένως ούτε εθνική ή υπερεθνική δημοκρατία. Δεν υπάρχει συνεπώς ούτε συλλογικό Συμφέρον ούτε Δημοκρατία (Ρεπούμπλικα), αλλά ένας ετερόκλητος κατάλογος πραγμάτων που συνιστούν κοινές περιουσίες." Άραγε και ο πλούτος των αναπτυσσόμενων κρατών της Αφρικής, συνιστά κοινό περιουσιακό στοιχείο της Γαλλίας, της περίφημης κάποτε διακήρυξης περί " ΕλευθερίαςΙσότηταςΑδελφότητας " :Vive La France : 14 Αφρικανικές χώρες υποχρεώνονται από τη "δημοκρατική" Γαλλία να καταβάλουν Φόρο Αποικίας...(και μάλιστα πολύ τσουχτερό!)

 Για να γυρίσουμε και πάλι στα εσωτερικά της Γαλλίας, που ωστόσο αφορούν τη χάραξη της "κοινής πολιτικής" ολόκληρης της "Ενωμένης Ευρωπαϊκής" γραφειοκρατίας και δημοκρατικής εκτροπής, δηλαδή στο Κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων! Για το οποίο τηρούν πεισματώδη σιγή ασυρμάτου όλα τα βοθροκάναλα του κατεστημένου και σκόπιμα πασχίζει να υποβαθμίσει τη σημασία του και τις χειμαρρώδεις προεκτάσεις του η μονίμως εθελοτυφλούσα ευρωπαϊκή "αριστερά".
  •  Με αφορμή τη δυναμική διαμαρτυρία για την αύξηση στη φορολογία των καυσίμων σε συνδυασμό με τη γενικότερη αύξηση του κόστους ζωής και τη μείωση της αγοραστικής δύναμης των λαϊκών στρωμάτων, με τη μαζικότατη (και γι' αυτό πολύ επικίνδυνη για το βαθιά αντιδημοκρατικό σύστημα) συμμετοχή από τα κάτω: οικοδόμων, επαγγελματιών οδηγών, εργατών, φοιτητών, ανέργων κ.ά. που μιλάνε για τον "πρόεδρο των πλουσίων και των αφεντικών"!  
  • Μια εξέλιξη (επίδειξη "λαϊκισμού" για ουκ ολίγους ακόμα ινστρούχτορες της "αριστεράς"), η οποία ταπεινώνει τον υπαλληλάκο των Ρότσιλντ και την κυβέρνηση ανδρείκελων. Και ίσως και να αλλάζει εκ βαθέων, όπως φαίνεται στην εξέλιξη των εκεί πραγμάτων, το πολιτικό τοπίο στη Γαλλία, ένα κοινωνικό φαινόμενο με δυναμική εξαγωγής και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες; (Yellow Vests Rise Against Neo-Liberal ‘King’ Macron- τα κίτρινα γιλέκα ξεσηκώνονται ενάντια στον νεοφιλελεύθερο "βασιλιά" Μακρόν)
  • Μια μεγάλη και αναπάντεχη κρίση που συγκλόνισε τη Συνομοσπονδία των Εργατών ή CGT, προσκείμενη κάποτε στο γαλλικό ΚΚ και πλέον στο σοσιαλιστικό κόμμα, της οποίας τα μέλη της από πολλές τοπικές οργανώσεις και ομοσπονδίες γύρισαν τις πλάτες στην κατευθυντήρια γραμμή της κεντρικής ηγεσίας και στη συκοφαντική στάση απέναντι στην διογκούμενη εξέγερση και ενώθηκαν δυναμικά με τους υπόλοιπους στα οδοφράγματα και τις διαδηλώσεις που συγκλόνισαν τη γαλλική πρωτεύουσα αλλά και την επαρχιακή Γαλλία και δεν έχουν ακόμη κοπάσει... 

Από το ξεκίνημα της εξέγερσης μέχρι σήμερα ο απολογισμός είναι ενδεικτικός της πραγματικής σοβαρότητας της κατάστασης, αυτής που φροντίζουν να αποκρύπτουν επιμελέστατα τα καθεστωτικά ΜΜΕ : στις αρχές του Δεκέμβρη οι νεκροί διαδηλωτές ήταν τουλάχιστον 9 και μέχρι σήμερα μπορεί και να ξεπέρασαν τους 20 λόγω της οξυμμένης αστυνομικής βαναυσότητας, πάνω από 15 άτομα έχουν απολέσει την όρασή τους από τις πλαστικές σφαίρες των γουρουνιών της γαλλικής αστυνομίας, δεκάδες οι σοβαρά τραυματίες (ανάμεσά τους κι ακρωτηριασμένοι!), κι εκατοντάδες βρίσκονται φυλακισμένοι!
Ακόμα και η ακροδεξιά Μαρί Λεπέν που, όπως ήταν φυσικό, προσπάθησε να αποκομίσει πολιτικά οφέλη από τις μαζικότατες και
δυναμικότατες διαδηλώσεις, εξαναγκάστηκε να αναδιπλωθεί και να δηλώσει πως "καταδικάζει τη βία". Των εξεγερμένων, εννοείται...

Χαμός στο Παρίσι. Όταν ο "λαϊκισμός" γίνεται ανατρεπτικός...
Μια χαώδης κατάσταση, αλλά με αρνητικές συνέπειες για ποιους; Που φέρνει με τον πιο ξεκάθαρο και ανατρεπτικό τρόπο στο προσκήνιο τις νεοφιλελεύθερες και αντιλαϊκές πολιτικές των "νεοσταλινικών" κέντρων εξουσίας των Βρυξελλών, την πρωτοφανή ασυδοσία των τοκογλύφων και κερδοσκόπων υπό την ομπρέλα προστασίας της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, τον εγκληματικό χαρακτήρα των Γερμανών (και όχι μόνο) τραπεζιτών που "απαλλοτριώνουν" το δημόσιο πλούτο των ευρωπαϊκών χωρών και υποπρολεταριοποιούν ολόκληρους πληθυσμούς θησαυρίζοντας απροκάλυπτα οι ίδιοι (μια άλλη, πολύ σκληρή εκδοχή, των συμμοριών του οργανωμένου εγκλήματος). Καταγγέλντας την αλαζονεία και διαφθορά των ελίτ - ορκισμένων εχθρών της δημοκρατίας (πόσο περισσότερο της άμεσης και αυτοοργανωμένης μορφής της) και της αυτοδιάθεσης των λαών.

 Τα κίτρινα γιλέκα δεν είναι απλώς ένα εξεγερσιακό φαινόμενο με ταξικό, σαφώς, πρόσημο. Δεν είναι απλά η ευκαιρία εξαγωγής συγκεκριμένης πολιτικής σκέψης και ρητορικής για πολιτικούς σε αντιπαράθεση με την κεντρική γραμμή των Βρυξελλών, όπως ο Ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Σαλβίνι. Που έστειλε τον αναπληρωτή πρωθυπουργό Ντι Μάγιο να συναντηθεί με εκπροσώπους των κίτρινων γιλέκων εκφράζοντας τη στήριξη της ιταλικής κυβέρνησης και εξοργίζοντας τον Μακρόν.
 Είναι η (επιτέλους) αναπόφευκτη αντίδραση των ανθρώπων απέναντι στους νόμους που είναι όλοι υπέρ των τραπεζών και των πολυεθνικών εταιρειών (στην ουσία αυτές αποτελούν ολοκληρωτικούς θεσμούς και κράτη εν κράτει), είναι το λογικό αίτημα της αποκατάστασης της λαϊκής αγοραστικής δύναμης σε συνδυασμό με την αποκατάσταση δημοκρατικών διεργασιών στη λειτουργία του πολιτικού συστήματος, σε αστικά πλαίσια.
 Και εφόσον εξανάγκασε, με το αίμα να ρέει στους δρόμους (και ειλικρινά: υπήρξε ποτέ πραγματική εξέγερση, με έντονα συγκρουσιακό χαρακτήρα, αναίμακτη;), τον ευρισκόμενο σε ιδιαίτερα δυσχερή θέση φέρελπι πολιτικό της προώθησης των ατζέντων ενός βαθιά διεφθαρμένου συστήματος να αναδιπλωθεί με την κατάργηση των μέτρων, τότε...ναι! Αποτελεί μια πρώτη νίκη των λαϊκών στρωμάτων και μια δυσάρεστη κατάσταση, που χαλάει προς το παρόν την ευόδωση των σχεδίων μη αναστρέψιμης επιβολής ενός πρωτοφανούς κοινωνικού ολοκληρωτισμού από ένα αλαζονικότατο κατεστημένο. Και κάνει τα σαθρά θεμέλια της "Ενωμένης Ευρώπης" να τρίζουν ανησυχητικά...



antidras

Αν θέλει το έθνος να πεθάνει, ας πεθάνει (ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ!)

Αν θέλει το έθνος να πεθάνει, ας πεθάνει - Media
ΣΤΑΘΗΣ

Αν θέλουμε να πιστεύουμε ότι το χορός του Ζαλόγγου δεν έγινε ποτέ, κι ας τον περιγράφει κι ας τον υμνεί ο Σολωμός, αν δεν μας νοιάζει ότι ο Μακρυγιάννης ήταν ήρωας και μας νοιάζει ότι ήταν αλκοολικός, αν θέλουμε να πιστεύουμε ότι ο Κολοκοτρώνης ήταν σφαγέας, το έθνος αυτό θα πεθάνει. 
  Και εάν το έθνος θέλει να πεθάνει, ας πεθάνει.
  Όταν στα σχολεία διδάσκουμε την Ιστορία διαμελισμένη, όταν τα παιδάκια εξ απαλών ονύχων μαθαίνουν τη γλώσσα μας μέσα από σχολικά ανθολόγια με συνταγές μαγειρικής ή από διαφημιστικά κείμενα κι όχι από τον λογοτεχνικό μας θησαυρό, όταν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές έχουν απεργήσει για όλα τα άλλα εκτός από το περιεχόμενο των σπουδών, τότε αυτή η χώρα πάει για προτεκτοράτο, πήγε κι έφθασε.

  Όταν στα ΑΕΙ λυσσομανάει ο εθνομηδενισμός, όταν τα μπροστοκρίαρα του εθνομηδενισμού έχουν το λύειν και το δεσμείν, όταν κάνουν κουμάντο σε καριέρες και ακολουθούνται από χαμερπείς γλείφτες, όταν η ιδεολογική γλίτσα γίνεται βία και τρομοκρατία, τότε το έθνος πεθαίνει. Και αν αυτό το έθνος θέλει να πεθάνει, ας πεθάνει.
  Όταν ο κυρίαρχος Τύπος γράφει ψέματα, όταν διαπλέκεται με εταιρείες και κόμματα, όταν οι δημοσιογράφοι ταυτίζονται με τα αφεντικά, όταν οι δημοσιογράφοι επιτρέπουν να τους ταυτίζουν με τα αφεντικά, όταν τα παίρνουν (από πέι ρολς, από ΜΚΟ, από ποικιλώνυμα γραφεία Τύπου, από πολιτικούς, από μυστικές υπηρεσίες), όταν η ιδεολογία είναι υπόθεση ιδιοτέλειας, τότε το έθνος δεν έχει φωνή. Κι όταν ο λαός δεν κάνει τίποτα για να έχει το έθνος φωνή, τότε το έθνος πεθαίνει. 
  Αν η τέχνη επιχορηγείται (και μόνον), αν η προβολή της (από γκαλά και ιδρύματα) συναρτάται με την ανοησία της, αν η τέχνη δεν έχει τίποτα να πει στον λαό για τον λαό, αν οι καλλιτέχνες γίνονται πελάτες των κομματικών αυλών, αν η τέχνη ακολουθεί τις εξουσίες για φράγκα, αναθέσεις και δουλίτσες, είναι μια τέχνη επιστρατευμένη κατά του λαού και όχι στρατευμένη υπέρ του λαού. 
Είναι μια τέχνη που αφήνει τον λαό ορφανό από ήρωες, ποιητές και αγίους. Και λαός χωρίς μνήμη γίνεται λαός χωρίς πατρίδα. 
  Και λαός χωρίς πατρίδα δεν χρειάζεται κράτος. Κι αν δεν χρειαζόμαστε κράτος, ας το δώσουμε. Το δώσαμε. Ζούμε σε προτεκτοράτο. Κι όποιος ζει σε προτεκτοράτο, ας αφήσει πίσω του κάθε ελπίδα. Μόνον χειρότερα μας περιμένουν.
  Αν πιστεύουμε ότι οι Έλληνες αγωνίσθηκαν εναντίον της υποτέλειας που κατατρύχει το κράτος μας από γενέσεώς του εις μάτην, αν πιστεύουμε ότι το ΕΑΜ ήταν ΜΚΟ, αν θέλουμε να μην έχουμε ελπίδες και όνειρα για το μέλλον, τότε ας έχουμε Μνημόνια. Ζυγόν δουλείας, ας έχουμε. 
  Τι να το κάνουμε το αυτεξούσιον, τι να το κάνουμε το Σύνταγμα, τι να την κάνουμε τη Δημο-κρατία (δηλαδή τη δύναμη του οργανωμένου πολιτικώς λαού), μας αρκούν οι τράπεζες για να μας παίρνουν τα σπίτια και οι μαριονέτες των Ανθυπάτων για να μας κόβουν τους μισθούς και να ράβουν τη ζωή μας στα μέτρα τους. 
  Αλλά, αν είναι έτσι, ας μην περιμένουμε να μας αφανίσει το δημογραφικό, ας πεθάνουμε όλοι μαζί, λαός, έθνος και κράτος από τώρα. Κι ας αφήσουμε την κληρονομιά μας στο Υπερταμείο. Αν θέλουμε να πεθάνουμε, ας πεθάνουμε. Άλλωστε κάτι τέτοιο δεν θα είναι είδηση ούτε καν για την ΕΡΤ. Όσο για τον υπόλοιπο κόσμο, θα ξεκαθαρίσει το BBC τι εστί βερίκοκο Μακεδονίας και το Πεκίνο τι εισίν καλά κρασιά. 
  Αν ντρεπόμαστε να είμαστε υπερήφανοι για την οικουμενικότητα του πολιτισμού μας, αν όλο κι όλο είμαστε μια ορδή συμπλεγματικών ευρωλιγούρηδων, αν όλη μας η ύπαρξη είναι μόνον μια βαλκανική φασαρία, τότε είμαστε άχθος αρούρης, ας ξεμπερδεύουμε. 
  Αν το όλο μας μέλημα είναι να βγάλουμε εκτός νόμου το «Μακεδονία ξακουστή», να κάνουμε προληπτικές συλλήψεις, αν το Μαξίμου είναι Πραιτόριο, αν ο εθνικός μας ύμνος είναι μια κωλοτούμπα, αν το Κοινοβούλιο έχει γίνει μαγέρικο, τότε μην το παλεύουμε άλλο, ας χαθούμε, δεν θα χάσει η Βενετιά βελόνι. Υπάρχουν κληρονόμοι – όχι της ήττας μας όπως το Υπερταμείο – αλλά της δόξας μας, ζωντανοί και πεθαμένοι, όπως ο Πούσκιν, οΓκύντερ Γκρας και ο Ζαν Πωλ Γκοτιέ, δέκα μιλιούνια εκατομμύρια ψυχές απ’ το Βλαδιβοστόκ ώς τη Γη του Πυρρός. 
  Μεγαλύτεροι λαϊκιστές από τους ηγέτες που κατηγορούν τον λαό για λαϊκισμό δεν υπάρχουν. Αν μέσα μας βαθιά πιστεύουμε ότι είμαστε ετερόκλητοι όχλοι, ότι πατρίδα μας είναι τα Καυδιανά Δίκρανα, ότι ο Λόρδος Μπάιρον ήρθε να πεθάνει μέσα στις λάσπες σαν κορόιδο, αντί να φουμάρει μπάφους στα ένδοξα Παρίσια, αν μπορούν να μας δουλεύουν από κυβερνητικές θέσεις κάτι ογλάνια που πιστεύουν ότι η αργομισθία τους αποτελεί εκμετάλλευση του καπιταλισμού απ’ τα μέσα, τότε είμαστε άξιοι της τύχης μας.
  Αν η ρητορική των γελοίων που μας καλούν σε αντιφασιστικό αγώνα μαζί με τον 6ο Στόλο και τον Μακρόν που κατεβάζει τον στρατό στους δρόμους, τότε το μυαλό μας έχει πεθάνει. Και έθνος χωρίς μυαλό πεθαίνει. Θέλει δεν θέλει. 
  Κι εγώ, σήμερα που αντί για δοξαστικόν στην Επέτειο του 1821, γράφω λίβελλο εναντίον της γλίτσας που μας πνίγει, το κάνω διότι κάτι έχει πεθάνει μέσα μου.

***
  Παρά ταύτα κι εναντίον τους ανάψτε (ευκτική) ανήμερα ένα κεράκι στα γουρνοτσάρουχα του παππούλη, στο μπαρούτι του καλόγερου, στο αίμα του αντάρτη, στα κρινάκια της Άνοιξης, στο ζείδωρο πένθος μας. Ας υμνήσουμε σήμερα λίγο το δίκιο, τον Πλήθωνα, τον Κοσμά τον Αιτωλό, τα γράμματα, τα γράμματα, τα γράμματα, τον Υψηλάντη και τον Λιόντα τον Ληστή. Ας προσευχηθούμε λίγο στην Μπουμπουλίνα, τον Λόχο Μπάιρον και τους ωραίους λεβέντες του Αλβανικού. Μην ξεχάσουμε σήμερα το Άουσβιτς και τη Μακρόνησο, τις διαδηλώσεις που λιτάνευσαν τα δικαιώματά μας κι ας χύσουμε λίγο κρασί κι ένα δάκρυ, χοές στους εργάτες και τους δασκάλους αυτού του τόπου καθώς και στους προμάχους του λαού – τους γιούς και τις κόρες της ιστορίας μας και της ποίησης που μας σκέπει.
  Όποιος συλλογάται ελεύθερα, καλά συλλογάται. 
  Κι ας μην ξεχνούν οι Δυνατοί, οι Δυνάστες, οι Δανειστές, ας μην ξεχνούν αυτοί και τα θεοστυγή τσιράκια τους: «σε Έλληνες μιλάνε»… 


ΠΗΓΗ: 
topontiki


resaltomag