Αρκαδισμός: από την αρχαία Αρκαδία στην Ευρώπη

 

Η Αρκαδία είναι ένας διαρκής τρόπος να ονειρευόμαστεμια ζωή πιο απλή, πιο αρμονική και πιο ανθρώπινη.Σήμερα πιο απαραίτητη από ποτέ.

 

Από την αρχαιότητα η Αρκαδία κατέχει σημαντική θέση τόσο στην δόμηση της ελληνικής μυθολογίας όσο και στην πολιτισμική εξέλιξη των Ελλήνων. Στην Ευρωπαϊκή σκέψη η Αρκαδία μετατράπηκε σε ένα ισχυρό πολιτισμικό σύμβολο… Ένας ιδανικός τόπος όπου ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει πιο απλά, πιο ελεύθερα και πιο κοντά στη φύση. Η εικόνα αυτή επηρέασε βαθιά την ευρωπαϊκή λογοτεχνία, τη ζωγραφική, τη μουσική και γενικότερα τον τρόπο με τον οποίο οι δημιουργοί φαντάστηκαν μια καλύτερη και ουσιαστικότερη ζωή.

Η ελληνική αρχαιότητα υπήρξε βασική πηγή έμπνευσης για τους λογίους της Αναγέννησης. Ανάμεσα στα αρχαία θέματα που επανήλθαν με ιδιαίτερη δύναμη ήταν και η Αρκαδία, η μυθική πατρίδα του θεού Πάνα και των ποιμένων. Στην πορεία, η Αρκαδία έπαψε να σημαίνει απλώς έναν γεωγραφικό χώρο με συγκεκριμένα γεωφυσικά χαρακτηριστικά. Έγινε ένας φανταστικός κόσμος αρμονίας, όπου η φύση, η ποίηση, ο έρωτας και η μουσική συνυπάρχουν χωρίς τις πιέσεις και τις υπερβολές της οργανωμένης κοινωνίας.

Οι ρίζες του αρκαδικού ιδεώδους βρίσκονται στην αρχαία ελληνική βουκολική ποίηση, κυρίως στα Ειδύλλια του Θεόκριτου. Ο Θεόκριτος παρουσίασε έναν κόσμο ποιμένων που τραγουδούν, αγαπούν, διαγωνίζονται και συνομιλούν μέσα σε ένα φυσικό περιβάλλον. Η ζωή τους δεν είναι απαραίτητα ιστορικά ρεαλιστική· είναι περισσότερο μια ποιητική εικόνα απλότητας και ελευθερίας.

Το πρότυπο αυτό πέρασε στη ρωμαϊκή γραμματεία μέσω του Βιργίλιου. Στα Βουκολικά του, και ιδιαίτερα στο δέκατο ποίημα, η Αρκαδία γίνεται τόπος παρηγοριάς για έναν άνθρωπο που υποφέρει από ερωτική απογοήτευση. Ο ποιητής ονειρεύεται μια ζωή ανάμεσα σε βουνά, κοπάδια, δάση και τραγούδια, μακριά από τον θόρυβο του κόσμου. Έτσι, η Αρκαδία αποκτά ήδη ένα χαρακτηριστικό που θα διατηρήσει για αιώνες: γίνεται καταφύγιο για όποιον αναζητά ηρεμία και εσωτερική ανανέωση.

Πολλούς αιώνες αργότερα, ο Ναπολιτάνος ποιητής Jacopo Sannazaro επανέφερε την Αρκαδία στο κέντρο της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας. Το έργο του Arcadia, που επεξεργάστηκε επί μία δεκαετία και δημοσίευσε οριστικά στη Νάπολη το 1504, υπήρξε καθοριστικό για τη διαμόρφωση του Αρκαδισμού.

Στο έργο αυτό ο Sannazaro παρουσιάζει, με τρόπο εν μέρει αυτοβιογραφικό, τη φανταστική παραμονή του στην Αρκαδία. Ο ήρωας καταφεύγει εκεί για να ξεπεράσει μια ερωτική απογοήτευση, όπως είχε κάνει παλαιότερα ο ήρωας του Βιργίλιου. Η αφήγηση συνδυάζει πεζά και ποιητικά μέρη, τραγούδια, ερωτικές ιστορίες και περιγραφές ενός ιδανικού τοπίου. Στο τέλος, ο ήρωας επιστρέφει στη Νάπολη με τη βοήθεια μιας νύμφης, μέσα από υπόγειες πηγές.

Στην Αρκαδία του Sannazaro οι ποιμένες ζουν μέσα σε ένα περιβάλλον όπου τα δέντρα, τα φυτά και τα νερά μοιάζουν να έχουν βρει από μόνα τους την τέλεια ισορροπία.

Αυτό ακριβώς είναι ένα από τα βασικά γνωρίσματα του Αρκαδισμού… Η φύση παρουσιάζεται ανώτερη από τα ανθρώπινα κατασκευάσματα. Δεν χρειάζεται να την οργανώσει ή να την «βελτιώσει» ο άνθρωπος. Η ομορφιά της προκύπτει από την ίδια τη φυσική της τάξη. Γι’ αυτό και οι άνθρωποι στρέφονται προς αυτήν όταν αισθάνονται ότι η κοινωνική ζωή έχει γίνει υπερβολικά σύνθετη, τεχνητή ή ανταγωνιστική.

Ο Αρκαδισμός είναι, με απλά λόγια, η τάση να αναζητούμε στη φύση ένα πρότυπο ζωής πιο απλό, πιο ελεύθερο και πιο ουσιαστικό. Δεν πρόκειται μόνο για ποιήματα με βοσκούς και κοπάδια. Πίσω από την ποιμενική εικόνα βρίσκεται μια ευρύτερη αντίδραση απέναντι στην επιτήδευση, στις γλωσσικές υπερβολές και στη θεατρικότητα της εποχής.

Ο Κωστής Παλαμάς περιέγραψε εύστοχα αυτή τη σύνθεση, μιλώντας για τη συνάντηση «της πένθιμης ζέσης του ελεγειακού» με «τη δροσερή αφέλεια του ποιμενικού λυρισμού». Ο Αρκαδισμός, δηλαδή, δεν είναι μόνο χαρούμενος και ανέμελος. Μπορεί να περιλαμβάνει τη μελαγχολία του έρωτα, την απώλεια και τον θάνατο, αλλά τα εκφράζει μέσα σε ένα ήρεμο, φυσικό και ποιητικό περιβάλλον.

 

Η επιτυχία της Arcadia του Sannazaro υπήρξε μεγάλη. Στην Ιταλία, συγγραφείς όπως ο Torquato Tasso, ο Giovanni Battista Guarini και ο Luigi Groto αξιοποίησαν το ποιμενικό και αρκαδικό θέμα σε θεατρικά έργα. Το αρκαδικό τοπίο έγινε σκηνή για έρωτες, συγκρούσεις, τραγούδια και ηθικά διλήμματα.

Η επιρροή δεν περιορίστηκε στην Ιταλία. Στην Ισπανία, ο Tirso de Molina έγραψε τη La fingida Arcadia, ενώ ο Lope de Vega το μυθιστόρημα La Arcadia. Στην Αγγλία, ο Samuel Daniel παρουσίασε το έργο The Queenes Arcadia, και ο Philip Sidney συνέθεσε το περίφημο The Countess of Pembroke’s Arcadia. Στη Γαλλία, η βουκολική ποίηση γνώρισε ιδιαίτερη άνθηση τον 16ο αιώνα, χάρη στην επίδραση του Sannazaro σε ποιητές όπως οι Du Bellay, Ronsard, Baïf, Belleau και Belleforest.

Στην Αγγλία, σημαντική θέση κατέχει και ο John Milton, ο οποίος συνέθεσε το ποίημα Arcades και άλλα αρκαδικά έργα στα αγγλικά, τα ιταλικά και τα λατινικά. Το αρκαδικό ιδεώδες συνεχίστηκε και στους νεότερους χρόνους, καθώς ποιητές από διαφορετικές χώρες, όπως ο Robert Louis Stevenson, ο W. B. Yeats, ο W. H. Auden, ο Lawrence Durrell και ο Luis Cernuda, αναφέρθηκαν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στην Αρκαδία.

Η επίδραση επεκτάθηκε και στις άλλες τέχνες. Ζωγράφοι όπως ο Giorgione, ο Guercino, ο Nicolas Poussin, ο Fragonard και ο Joshua Reynolds δημιούργησαν δικές τους εικαστικές εκδοχές της μυθικής Αρκαδίας. Παράλληλα, συνθέτες όπως ο Giovanni Alberto Ristori, ο Baldassare Galuppi και ο Georg Philipp Telemann έγραψαν όπερες και μουσικά έργα με αρκαδικά θέματα.

Η σημαντικότερη στιγμή στην ιστορία του Αρκαδισμού συνδέεται με την ίδρυση της Accademia dell’Arcadia στη Ρώμη, στις 5 Οκτωβρίου 1690. Η Ακαδημία δημιουργήθηκε από δεκατέσσερις Ιταλούς λογίους, με πρωτοβουλία του Giovanni Mario Crescimbeni, και συνδέθηκε με τον κύκλο της βασίλισσας Χριστίνας της Σουηδίας.

Η Χριστίνα είχε παραιτηθεί από τον θρόνο της, είχε ασπαστεί τον Καθολικισμό και είχε εγκατασταθεί στη Ρώμη. Εκεί υποστήριξε γενναιόδωρα τα Γράμματα και τις Τέχνες. Έναν χρόνο μετά τον θάνατό της, οι λόγιοι του κύκλου της ίδρυσαν την Ακαδημία και επέλεξαν το όνομα «Αρκαδία», θέλοντας να δηλώσουν την πνευματική τους ταυτότητα.

Οι Αρκάδες ποιητές επιδίωκαν να ανανεώσουν την ιταλική λογοτεχνία και να την απαλλάξουν από τις υπερβολές του μπαρόκ. Αντί για περίπλοκες εικόνες, εξεζητημένη γλώσσα και υπερβολική ρητορεία, προτιμούσαν καθαρότερο ύφος, φυσικότητα και μέτρο. Οι συναντήσεις τους μιμούνταν, συμβολικά, τις συγκεντρώσεις ποιμένων σε αγρούς και δάση. Τα μέλη λάμβαναν ποιμενικά ονόματα και συχνά συνέθεταν ποιήματα για να καλωσορίσουν τα νέα μέλη.

Η μόδα αυτή εξαπλώθηκε σε ολόκληρο τον 18ο αιώνα. Η Αρκαδία έγινε ο τρόπος να μεταφερθεί ο κόσμος των φιλολογικών σαλονιών σε ένα φανταστικό φυσικό περιβάλλον. Το αποτέλεσμα ήταν ένα ευρύ δίκτυο λογίων και καλλιτεχνών, που επικοινωνούσαν μέσα από κοινά σύμβολα και κοινές αισθητικές αξίες.

Η επιρροή της Arcadia φαίνεται και από την κοινωνική και πνευματική ακτινοβολία της. Μέλη της έγιναν Ιταλοί συγγραφείς και διανοούμενοι, όπως ο Giambattista Vico, ο Pietro Metastasio, ο Carlo Goldoni, ο Vittorio Alfieri, ο Alessandro Manzoni και ο Giacomo Leopardi. Στην Ακαδημία εντάχθηκαν επίσης σημαντικοί μουσικοί, ανάμεσά τους ο Arcangelo Corelli, ο Alessandro Scarlatti και ο Christoph Willibald Gluck.

Η συμμετοχή δεν περιορίστηκε στους Ιταλούς. Ευρωπαίοι μονάρχες, όπως ο βασιλιάς της Πορτογαλίας, ο βασιλιάς της Ισπανίας και ο αυτοκράτορας της Αυστρίας, απέκτησαν αρκαδικά ψευδώνυμα. Το ίδιο συνέβη με μέλη βασιλικών οικογενειών της Σουηδίας και με πνευματικούς ανθρώπους, όπως ο James Macpherson και ο Johann Wolfgang von Goethe. Η παρουσία όλων αυτών δείχνει ότι ο Αρκαδισμός δεν ήταν απλώς ένα λογοτεχνικό παιχνίδι. Είχε γίνει ευρωπαϊκό πολιτισμικό φαινόμενο.

Ο Goethe, σχολιάζοντας την Arcadia, παρατήρησε ότι οι λόγιοι που συγκεντρώνονταν σε φυσικά τοπία επιδίωκαν να πλησιάσουν τη φύση και να αφήσουν την ανθρώπινη καρδιά ανοιχτή στην έμπνευση. Παράλληλα, επειδή πολλά μέλη της Ακαδημίας ήταν κληρικοί ή πρόσωπα με αυστηρότερες αντιλήψεις, ο έρωτας συχνά εκφραζόταν με πλατωνικό και αλληγορικό τρόπο. Έτσι, ο Αρκαδισμός συνδέθηκε και με μια ποιητική παράδοση που έβλεπε τον έρωτα ως πνευματική αναζήτηση, συνεχίζοντας το έργο του Δάντη και του Πετράρχη.

Μια από τις χαρακτηριστικές συνήθειες της Accademia dell’Arcadia ήταν ότι κάθε μέλος αποκτούσε ένα ελληνότροπο, ποιμενικό ψευδώνυμο. Με τον τρόπο αυτόν οι πραγματικοί τίτλοι, οι κοινωνικές διαφορές και η επίσημη ταυτότητα έμεναν προσωρινά στο περιθώριο. Όλοι εμφανίζονταν ως «ποιμένες» μιας κοινής πνευματικής κοινότητας, εμπνευσμένης από την αρχαία Αρκαδία.

Η συνήθεια αυτή αγκάλιασε πρόσωπα από διαφορετικούς χώρους: πάπες, ηγεμόνες, ποιητές, φιλοσόφους και μουσικοσυνθέτες. Τα ψευδώνυμα δεν ήταν τυχαία. Συχνά παρέπεμπαν σε αρχαίες ελληνικές πόλεις, ήρωες, ποτάμια, βουνά ή μυθολογικά πρόσωπα, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις δήλωναν και την καταγωγή του μέλους.

Πάπες, ηγεμόνες και ευρωπαίοι μονάρχες

Πρόσωπο	Αρκαδικό ψευδώνυμο
Κλήμης ΙΑ΄	Αλνανός Μελήτειος
Ιννοκέντιος ΙΓ΄	Αρεταλόγος Αργυρούς
Βενέδικτος ΙΓ΄	Θεόφιλος Σάμιος
Κλήμης ΙΒ΄	Λέριος Αλιφηρεύς
Βενέδικτος ΙΔ΄	Αιγανός Αλουντίνος
Κλήμης ΙΓ΄	Αύρας
Κλήμης ΙΔ΄	Πιστόφιλος Ηλείος
Πίος ΣΤ΄	Τίμιος Νέμεος
Antonio Farnese, δούκας της Parma και της Piacenza	Χαρίσιος Αλουντίνος
Marco Antonio Colonna, πρίγκιπας του Paliano	Δέκελος Ταναγραίος
Κάρολος Εμμανουήλ Β΄ της Σαρδηνίας	Ρουγέριος Ερυμάνθιος
Γουσταύος Γ΄ της Σουηδίας	Ανάξανδρος Χαιρωνεύς
Γουσταύος Δ΄ Αδόλφος της Σουηδίας	Κλεισθένης Μαντινεύς
Κάρολος ΙΓ΄ της Σουηδίας	Αρίφιλος Μαραθώνιος
Στανίσλαος Α΄ της Πολωνίας	Ευθύμιος Αλιφηρεύς
Ιωάννης Ε΄ της Πορτογαλίας	Αρέτας Μελήτειος
Κάρολος Γ΄ της Ισπανίας	Ηρακλείδης Σάμιος
Ιωσήφ Β΄ της Αυστρίας	Δάρδανος Αλουντίνος

Η παρουσία τόσο υψηλόβαθμων προσώπων δείχνει την ακτινοβολία που είχε αποκτήσει η Ακαδημία. Η «αρκαδική» ιδιότητα λειτουργούσε ως πολιτισμικό σήμα: δήλωνε ότι το μέλος συμμετείχε σε έναν κόσμο γραμμάτων, μουσικής και ποιητικής καλλιέργειας, πέρα από τα συνηθισμένα κοινωνικά αξιώματα.

Λογοτέχνες, διανοούμενοι και μουσικοσυνθέτες

Πρόσωπο	Αρκαδικό ψευδώνυμο
Jacob Macpherson	Αλίδαυρος Ωλένιος
Johann Wolfgang von Goethe	Μεγαλείος Μελπομένιος
Alessandro Guidi	Ήριλλος Κλεωνεύς
Giambattista Vico	Λαόφιλος Τηρεύς
Pietro Metastasio	Αρτύνης Κοράσιος
Carlo Goldoni	Πολυξένης Φυγεύς
Vittorio Alfieri	Φιλαέριος Ερατόστιχος
Vincenzo Monti	Αυσονίδης Σατουρνίνος
Alessandro Manzoni	Τιμόθεος Αραφηγένειος
Giuseppe Gioacchino Belli	Λίναρχος Διρκαίος
Giacomo Leopardi	Φιλοποίμην Ξάνθιος
Bernardo Pasquini	Πρόδικος Αρρητίνος
Arcangelo Corelli	Αρχόμελος Ερυμάνθιος
Alessandro Scarlatti	Τέρπανδρος Πολύθεος
Christoph Willibald Gluck	Αρμονίδης Τερψιχόριος

Η χρήση αυτών των ονομάτων έκανε την Ακαδημία να μοιάζει με μια μεγάλη θεατρική σκηνή της αρχαιότητας. Τα μέλη μετέφεραν στο παρόν ένα ολόκληρο μυθολογικό και πολιτισμικό λεξιλόγιο, δημιουργώντας την αίσθηση ότι η σύγχρονη πνευματική ζωή μπορούσε να συνομιλήσει άμεσα με την Ελλάδα του Θεόκριτου και την Αρκαδία του Βιργίλιου.

Στην Ακαδημία εντάχθηκαν και λίγοι Έλληνες λόγιοι, των οποίων τα ψευδώνυμα τόνιζαν την ελληνική καταγωγή τους:

Πρόσωπο	Καταγωγή ή ιδιότητα	Αρκαδικό ψευδώνυμο
Ραφαήλ Φραγκίσκος Βερνάτσας	Χίος, λόγιος και καθηγητής των Ελληνικών Γραμμάτων	Νικηφόρος Χίος
Γρηγόριος Στρατηγός	Κερκυραϊκή οικογένεια με κρητικές ρίζες	Δορυλαίος Παρράσιος
Πατρίκιος Στεφανόπολι	Οικογένεια Μανιατών εγκατεστημένη στην Κορσική	Κομνηνός Σπαρτιάτης
Παύλος Βαλσαμάκης	Κεφαλονίτης νομομαθής	Χελιδόνιος Ιονικός

Τα ελληνικά αυτά ψευδώνυμα φανερώνουν ότι η Ακαδημίας της Αρκαδίας δεν ήταν αποκομμένη από την ελληνική της αφετηρία. Αντίθετα, οι αναφορές στη Χίο, στη Σπάρτη, στην Ιωνία και στην αρχαία ελληνική γεωγραφία λειτουργούσαν ως υπενθύμιση της πνευματικής καταγωγής του αρκαδικού ιδεώδους.

Η σχέση Ελλάδας και Ιταλίας δεν ήταν μονόδρομη. Ο ιταλικός Αρκαδισμός επέστρεψε στα ελληνικά Γράμματα και άφησε ίχνη στην κρητική λογοτεχνία, σε έργα όπως η Βοσκοπούλα, ο Γύπαρης και η Πανώρια του Γεωργίου Χορτάτση. Αρκαδικά μοτίβα εμφανίζονται αργότερα και σε ποιητές όπως ο Διονύσιος Σολωμός, ο Άγγελος Σικελιανός, ο Γιάννης Ρίτσος και άλλοι.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο Γιώργος Σαραντάρης (καταγόμενος από το Λεωνίδιο της Κυνουρίας), ο οποίος έζησε μεγάλο μέρος της ζωής του στην Ιταλία. Στα ιταλόγλωσσα ποιήματά του διακρίνονται επιδράσεις του ιταλικού Αρκαδισμού, οι οποίες όμως μεταμορφώνονται από την ελληνική του ευαισθησία. Στο ποίημα «Idillio», τα σύννεφα μοιάζουν με ήρεμα προβατάκια και το βραδινό τοπίο γίνεται χώρος σιωπής, τρυφερότητας και εσωτερικής γαλήνης. Στο ποίημα «Arcadia», η νεότητα κοιμάται κοντά στις πηγές, ανάμεσα στα βουνά και στα δάση, ενώ οι νύμφες, τα νερά και τα φυτά δημιουργούν έναν ονειρικό κόσμο.

Η δύναμη της Αρκαδίας οφείλεται στο ότι δεν εκφράζει μόνο ένα όμορφο τοπίο. Εκφράζει την ανθρώπινη ανάγκη να ξεφύγει κανείς από την επιτήδευση και την ένταση της κοινωνικής ζωής, να επιστρέψει στη φύση και να ξαναβρεί την εσωτερική του ισορροπία. Γι’ αυτό η Αρκαδία παρέμεινε ζωντανή στη λογοτεχνία, στη ζωγραφική, στη μουσική και στη συλλογική φαντασία της Ευρώπης. Είναι ένας διαρκής τρόπος να ονειρευόμαστε μια ζωή πιο απλή, πιο αρμονική και πιο ανθρώπινη. Σήμερα πιο απαραίτητη από ποτέ

https://enaasteri.blogspot.com/

Ἡ Εὐρώπη δέν γεννήθηκε στήν Ἱερουσαλήμ

 

... Όχι, η Ευρώπη δεν βασίζεται στο Ισραήλ και στο Tanakh. Αυτός ο ισχυρισμός δεν είναι μόνο παράλογος, αλλά και προσβλητικός, καθώς θέλει να διεκδικήσει τον υπέροχο πολιτισμό μας, όλα όσα έχουμε δημιουργήσει και δώσει στον κόσμο, μέσω μιας τέτοιας άθλιας σοφιστείας για τον Ιουδαϊσμό.

... Ο Hazony θέλει να στερήσει από την Ευρώπη τις πολιτιστικές της ρίζες, να αποδομήσει τον πολιτισμό μας και αντ' αυτού να τοποθετήσει έναν νέο εβραϊκό εθνικό μύθο στη ρίζα της ιστορίας μας, έναν μύθο που έρχεται σε αντίθεση με την πραγματικότητα. Με αυτόν τον τρόπο, δεν αυτοπροσδιορίζεται ως φίλος της Ευρώπης και δημιουργεί μόνο περισσότερες περιττές διαμάχες. Δεν πρέπει να το ανεχθούμε αυτό. Η Αθήνα και η Ρώμη είναι και παραμένουν το αιώνιο θεμέλιο του πνευματικού μας κόσμου.

 Ο Georg Immanuel Nage απορρίπτει τον ισχυρισμό του Ισραηλινού εθνικιστή Yoram Hazony ότι ο ευρωπαϊκός πολιτισμός βασίζεται στον Ιουδαϊσμό.

Τοῦ Georg Immanuel Nage

Ο Yoram Hazony είναι Ισραηλινός πολίτης, σύγχρονος Ορθόδοξος Εβραίος, Πρόεδρος του Ινστιτούτου Herzl στην Ιερουσαλήμ και θεωρείται φανατικός Σιωνιστής. Το βιβλίο του « Η Αρετή του Εθνικισμού» συζητήθηκε αμφιλεγόμενα από το κυρίαρχο ρεύμα. Ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι συχνά πολύ ιδιόμορφες θέσεις του φαίνεται να βρίσκουν κοινό. Ο υπερβολικός εβραϊκός εθνικισμός του Hazony τον έχει οδηγήσει σε κάποιες δηλώσεις που είναι τόσο παράλογες όσο και αποκαλυπτικές.

Λέγεται ότι η Ευρώπη προέρχεται από «το Ισραήλ και τη Βίβλο»

«Πάντα υπήρχε πρόβλημα με την ακαδημαϊκή μελέτη της «κλασικής αρχαιότητας», η οποία βασιζόταν στην υπόθεση ότι η Δύση καταγόταν από την Ελλάδα και τη Ρώμη — αλλά όχι από το Ισραήλ και τη Βίβλο», έγραψε ο Hazony στο Χ . Θεωρεί αυτή τη θέση « αντισημιτική ». 

Ουάου! Ο Hazony χρησιμοποιεί το βαρύ πυροβολικό του σύγχρονου ηθικισμού.

Θεωρώ τον ισχυρισμό του Hazony ότι ο ευρωπαϊκός πολιτισμός θα έπρεπε να βασίζεται στους Εβραίους και τη Βίβλο τους απίστευτα αλαζονικό, σοβινιστικό και μια αυταπάτη που μπορεί να συμβεί μόνο σε κάποιον που έχει κλιμακώσει τόσο πολύ τον εθνικισμό του που έχει χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα.

Η μόνη σύνδεση που έχει το αρχαίο Ισραήλ με τον δυτικό πολιτισμό, δηλαδή με τη Ρώμη και τον Ελληνισμό, είναι ότι η επαρχία της Ιουδαίας ήταν μέρος της ανατολικής αυτοκρατορίας της Ρώμης. Αυτό δεν έκανε μαγικά τους Εβραίους Ευρωπαίους. Στην αρχαιότητα, οι Εβραίοι δεν ήταν σε καμία περίπτωση ένας σημαντικός λαός. Οι Ρωμαίοι δεν τους έβλεπαν πολύ περισσότερο από τις πολυάριθμες άλλες μικρές φυλές που αποτελούσαν μέρος της τεράστιας αυτοκρατορίας τους. Το γεγονός ότι οι Εβραίοι αργότερα μετανάστευσαν στην Ευρώπη δεν αλλάζει αυτά τα γεγονότα.

Κλασικές Σπουδές Χωρίς τις Αρχαίες Γλώσσες;!

Ο Hazony απαντούσε στην ανακοίνωση του πρώην ελίτ πανεπιστημίου Princeton ότι οι φοιτητές αρχαίων σπουδών δεν χρειάζεται πλέον να μαθαίνουν λατινικά ή ελληνικά. Αυτό γίνεται για την καταπολέμηση του «συστημικού ρατσισμού» και για να είναι «πιο συμπεριληπτικό». Η δυσκολία ήταν πολύ μεγάλη για πάρα πολλούς έγχρωμους ανθρώπους. Για να εισαχθούν περισσότεροι «έγχρωμοι άνθρωποι» στο κολέγιο, οι απαιτήσεις έπρεπε να μειωθούν.

Αλλά, φυσικά, ένας αρχαίος ιστορικός χωρίς γνώση των κλασικών γλωσσών είναι γελοίος. Ο Hazony συμφωνεί, αλλά θα ήθελε να προσθέσει και μια τρίτη γλώσσα: «Πάντα πίστευα ότι οι μαθητές της κλασικής αρχαιότητας θα έπρεπε να μαθαίνουν εβραϊκά εκτός από τα ελληνικά και τα λατινικά».

Φυσικά, αυτό είναι ανοησία, επειδή τα εβραϊκά ήταν ήδη μόνο μια ιερή γλώσσα στην αρχαιότητα, γνωστή μόνο στους ραβίνους. Η κοινή γλώσσα στην Ανατολική Μεσόγειο κατά την εποχή του Αυγούστου ήταν τα αραμαϊκά. Οι μορφωμένοι κύκλοι, τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ανατολή, μιλούσαν ελληνικά. Υπάρχει μόνο ένα σημαντικό έργο της αρχαιότητας που εμφανίστηκε στα εβραϊκά, δηλαδή το Tanakh, η εβραϊκή Βίβλος, την οποία οι Χριστιανοί υιοθέτησαν ως «Παλαιά Διαθήκη» στον κανόνα τους.

Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί την τεράστια επίδραση αυτού του κειμένου, αλλά αυτή η επίδραση προήλθε μόνο μέσω της μεσολάβησής του μέσω του Χριστιανισμού ή μέσω της ευρωπαϊκής επέκτασης που παγκοσμιοποίησε αυτή τη θρησκεία. Το γεγονός είναι ότι στην αρχαιότητα, εκτός από τους Εβραίους ιερείς, κανείς δεν μιλούσε εβραϊκά. Ακόμα και σήμερα, μόνο οι βιβλικοί μελετητές και οι ίδιοι οι Εβραίοι τα μαθαίνουν.

Δεν υπήρξε ποτέ «Ιουδαιο-χριστιανική Δύση»

φωτό

Αυτή τη στιγμή, η Ευρώπη μεταβαίνει σε μια μεταχριστιανική εποχή, αλλά φυσικά θα παραμείνει ευρωπαϊκή, επειδή η ιδιαιτερότητα της Ευρώπης είναι ο Ευρωπαίος άνθρωπος. Κατά συνέπεια, το ενδιαφέρον για τα θρησκευτικά κείμενα του Ιουδαϊσμού και, κατ' επέκταση, για τα εβραϊκά θα μειωθεί ακόμη περισσότερο.

Ο Oswald Spengler θα το ονόμαζε αυτό το τέλος μιας «ψευδομορφίας», την οποία κατανοεί ως μια ιστορική διαδικασία κατά την οποία ένα στοιχείο μιας ξένης κουλτούρας επικαλύπτει κυρίαρχα μια άλλη κουλτούρα, η οποία προσπαθεί να κάνει το ξένο στοιχείο πιο συμβατό προσαρμόζοντάς το στη δική της κουλτούρα. Ο Χριστιανισμός θεωρούνταν ξένος στη Ρώμη λόγω του εβραϊκού του περιεχομένου και έτσι υιοθέτησε όλο και περισσότερο παγανιστικό περιεχόμενο και μορφές. Έτσι δημιουργήθηκε η Καθολική Εκκλησία.

Παρά την εξαιρετικά στενή σχέση μεταξύ Ιουδαϊσμού και Χριστιανισμού, οι δύο θρησκείες γρήγορα δημιούργησαν μια αντίθεση. Αυτό οφείλεται επίσης στο γεγονός ότι και οι δύο είναι οικουμενικές. Επιπλέον, και οι δύο θρησκείες συνδυάζουν μια σημαντική αξιοποίηση της εσωτερικής ομάδας με μια ορισμένη υποτίμηση της εξωτερικής ομάδας.

Ο Theodor Herzl είχε δίκιο

Δεν μπορώ να καταλάβω πώς μπορεί κάποιος να κλαίγεται για «αντισημιτισμό», αφενός, αλλά, αφετέρου, να πιστεύει ότι ο Ιουδαϊσμός, μαζί με τον Ελληνισμό και τη Ρώμη, θα αποτελούσε έναν τρίτο πυλώνα του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Αυτό που ονομάζεται «αντισημιτισμός» σήμερα είναι η σύγκρουση μεταξύ των Εβραίων και της κοινωνίας της πλειοψηφίας, η οποία πρέπει πάντα να συμβαίνει σε πολυπολιτισμικούς πληθυσμούς.

Οι Εβραίοι θεωρούνταν ξένοι επειδή ήταν πράγματι ξένοι, έχοντας μεταναστεύσει από μια μακρινή πολιτιστική σφαίρα. Στη συνέχεια, ζούσαν κυρίως μεταξύ τους στην Ευρώπη. Η οριοθέτηση των Εβραίων από τους «γκογίμ» μέσω των θρησκευτικών τους εθίμων και ο αποκλεισμός από τους άλλους ήταν αμοιβαία εξαρτώμενοι. Ο δρόμος προς την εβραϊκή χειραφέτηση ήταν ακόμη μακρύς τον δέκατο ένατο αιώνα, και αυτό οδήγησε άμεσα στη γέννηση του σύγχρονου «αντισημιτισμού».

Ο ιδρυτής του Σιωνισμού, Theodor Herzl, ανέλυσε με νηφαλιότητα αυτό το ζήτημα, το κατανόησε και πρότεινε μια πρακτική λύση: τον επαναπατρισμό στη Σιών και την ίδρυση του Ισραήλ. Έτσι, ο Herzl έγραψε στο magnum opus του, Το Εβραϊκό Κράτος , «Το Εβραϊκό Ζήτημα υπάρχει. Θα ήταν ανόητο να το αρνηθούμε. Είναι ένα κομμάτι του Μεσαίωνα που έχει συρθεί, το οποίο τα καλλιεργημένα έθνη δεν μπορούσαν ακόμη να αντιμετωπίσουν με τις καλύτερες προθέσεις. Έδειξαν τη γενναιόδωρη πρόθεσή τους όταν μας χειραφέτησαν. Το Εβραϊκό Ζήτημα υπάρχει όπου ζουν Εβραίοι σε αξιοσημείωτο αριθμό». Φαίνεται ότι ο Πρόεδρος του Ινστιτούτου Herzl, Hazony, δεν έχει διαβάσει ποτέ τον προφήτη της πατρίδας του. Θα έπρεπε να το κάνει αμέσως και να μάθει από τον Herzl.

Οι Εβραίοι πολέμησαν στρατιωτικά εναντίον των Ελλήνων και των Ρωμαίων

Το γεγονός ότι ο ανατολικός Ιουδαϊσμός και η ινδοευρωπαϊκή Ρώμη αποτελούσαν πάντα μια αντίθεση αποδεικνύεται επίσης από το γεγονός ότι οι φανατικοί Εβραίοι υποκινούσαν επανειλημμένα αιματηρές εξεγέρσεις εναντίον του αντιπαθούς ηγεμόνα. Όπως είναι γνωστό, ο εβραϊκός ναός στην Ιερουσαλήμ καταστράφηκε στον Πρώτο Εβραϊκό Πόλεμο το έτος 70. Αυτό εξακολουθεί να θρηνείται κατά τη διάρκεια της γιορτής Tisha B'Av. Η γιορτή Lag BaOmer τιμά μια άλλη εξέγερση εναντίον της Ρώμης, την εξέγερση Bar Kokhba.

Πιθανώς η πιο γνωστή εβραϊκή γιορτή είναι η Χανουκά. Αυτή τιμά την επαναφώτιση του ναού στην Ιερουσαλήμ μετά την επιτυχημένη εξέγερση των Μακκαβαίων. Οι Μακκαβαίοι εξεγέρθηκαν εναντίον των εξελληνισμένων Εβραίων και της ελληνικής δυναστείας των Σελευκιδών. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, ένας βωμός του Δία που είχε ανεγερθεί στον ναό καταστράφηκε με περιφρόνηση. Η εξέγερση των Μακκαβαίων ήταν επομένως ενάντια στην υιοθέτηση του ελληνικού πολιτισμού από τους Εβραίους. Οι οπαδοί αυτού που ισχυρίζονται ότι είναι ένας ζηλιάρης Γιαχβέ δεν ανέχονταν τους ευρωπαϊκούς θεούς παράλληλα με τους δικούς τους.

Λίγα έχουν αναφερθεί για την λεγόμενη εξέγερση της διασποράς εναντίον των Ρωμαίων και των Ελλήνων κατά τα έτη 115 έως 117. Αυτό δεν έλαβε χώρα στο ίδιο το Ισραήλ, αλλά σε ξένες πόλεις στις οποίες είχαν μεταναστεύσει Εβραίοι. Στην Κυρηναϊκή, την Αίγυπτο, την Κύπρο και τη Μεσοποταμία, Εβραίοι αντάρτες εξαπέλυσαν διαδοχικά μια τρομερή σφαγή μεταξύ του άμαχου πληθυσμού. 

Ο Δίων Κάσσιος αναφέρει στο έργο του "Ρωμαϊκή Ιστορία " ( φωτό ἀριστερά ): «Εν τω μεταξύ, οι Εβραίοι της Κυρηναϊκής είχαν διορίσει έναν Ανδρέα ως αρχηγό τους και αποδεκάτισαν τόσο Ρωμαίους όσο και Έλληνες. Έφαγαν τη σάρκα των θυμάτων τους, έφτιαξαν ζώνες από έντερα, αλείφθηκαν με αίμα και ντύθηκαν με δέρματα. Πολλοί πριονίστηκαν από πάνω προς τα κάτω, άλλοι ρίχτηκαν σε άγρια ​​θηρία και άλλοι αναγκάστηκαν να πολεμήσουν ως μονομάχοι. Συνολικά, 220.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους».

Μια «Δυσφορία στον Πολιτισμό»;

Βλέπουμε, επομένως, ότι ο Ιουδαϊσμός και ο ελληνορωμαϊκός πολιτισμός αποτελούσαν πάντα μια σαφή αντίθεση. Οι μνήμες των βίαιων εξεγέρσεων των Εβραίων εναντίον των Ρωμαίων και των Ελλήνων έχουν μάλιστα γίνει μέρος των θρησκευτικών παραδόσεων του Ιουδαϊσμού σε αρκετές περιπτώσεις. Δεδομένου ότι η ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα, με την τεράστια πολιτιστική της κληρονομιά, εξακολουθεί να αποτελεί τον πυρήνα του ευρωπαϊκού, δυτικού πολιτισμού, μια εβραϊκή ταυτότητα, ειδικά αν κάποιος πιστεύει πραγματικά και εσωτερικεύει τη θρησκεία, είναι μερικές φορές δύσκολο να συμβιβαστεί με μια ταυτόχρονη και ιδιαίτερα ισοδύναμη ταύτιση με τη Ρώμη και, επομένως, με τη Δύση. Στο πνεύμα του Sigmund Freud, θα μπορούσε κανείς να περιγράψει αυτό το πρόβλημα ως «δυσαρέσκεια στον πολιτισμό».

Το μίσος των Εβραίων για τη Ρώμη εξακολουθεί να βρίσκει αντήχηση στο Βιβλίο της Αποκάλυψης στην Καινή Διαθήκη, όπου διασύρεται η «πόρνη της Βαβυλώνας», η οποία σαφώς υπονοεί τη Ρώμη. Αυτό αντιπροσωπεύει ένα γνήσιο εβραϊκό συναίσθημα μέσα στον Χριστιανισμό, το οποίο, όπως είναι γνωστό, ξεκίνησε ως εβραϊκό παρακλάδι.

Η Ευρωπαϊκή Κληρονομιά Πρέπει να Διαφυλαχθεί Ανόθευτη

Όχι, η Ευρώπη δεν βασίζεται στο Ισραήλ και στο Tanakh. Αυτός ο ισχυρισμός δεν είναι μόνο παράλογος για τους λόγους που περιγράφονται, αλλά και προσβλητικός, καθώς θέλει να διεκδικήσει τον υπέροχο πολιτισμό μας, όλα όσα έχουμε δημιουργήσει και δώσει στον κόσμο, μέσω μιας τέτοιας άθλιας σοφιστείας για τον Ιουδαϊσμό. Ο Hazony θέλει να στολίσει το έθνος του με δανεικά φτερά. Μια τέτοια ιστορική παραποίηση δεν επιτρέπεται και αποτελεί μεγάλη κακία.

Ο Hazony θέλει να στερήσει από την Ευρώπη τις πολιτιστικές της ρίζες, να αποδομήσει τον πολιτισμό μας και αντ' αυτού να τοποθετήσει έναν νέο εβραϊκό εθνικό μύθο στη ρίζα της ιστορίας μας, έναν μύθο που έρχεται σε αντίθεση με την πραγματικότητα. Με αυτόν τον τρόπο, δεν αυτοπροσδιορίζεται ως φίλος της Ευρώπης και δημιουργεί μόνο περισσότερες περιττές διαμάχες. Δεν πρέπει να το ανεχθούμε αυτό. Η Αθήνα και η Ρώμη είναι και παραμένουν το αιώνιο θεμέλιο του πνευματικού μας κόσμου.

http://sxolianews.blogspot.com/

Ομάδα στήριξης Μαρίας Καρυστιανού - Ελλάδα

 

Βασιλης Τελ

ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΚΟΤΣΑΜΠΑΣΗΔΕΣ ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΝ ΤΟΝ ΚΆΤΩ ΧΑΡΤΗ.

ΟΙ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΠΑΛΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΝΩ ΧΑΡΤΗ.

Αλέξη Παπαχελά η Τσαπού που έρχεται στις εκλογές θα είναι μεγάλη…

 

 "Παλαιοκομματικοί" κατά Αντώνη Σαμαρά

                                                                                     Του Θανάση Κ.

Διάβασα με ενδιαφέρον το άρθρο του Αλέξη #Παπαχελά της προηγούμενης Κυριακής, για τον Αντώνη #Σαμαρά. 

Όπου θέτει το ερώτημα, αν θα

αποδειχθεί αληθινός #statesman ή #παλαιοκοματικός πολιτικός...

Πρέπει να πω, ότι απαντά το ερώτημα του πριν καν το θέσει!

Όπως λέει ο ίδιος, ο Σαμαράς είναι αναμφίβολα ταλαντούχος. 

Επίμονος.

Αντισυμβατικός.

Έχει ισχυρές πεποιθήσεις.

Δεν φοβάται τις ρήξεις...

Ωραία!

Μόνο που, αν τα αθροίσουμε όλα αυτά, δεν περιγράφουν έναν ...«παλαιοκομματικό πολιτικό».

Περιγράφουν ένα #statesman_ηγέτη!

* Βέβαια, άλλοτε τα γράφει ως θετικά, άλλοτε ως "αρνητικά", κυρίως ως "αντιφατικά"... 

Το ότι ο Σαμαράς δεν ακολούθησε τον "συμβατικό δρόμο" - να ανελιχθεί μέσω των διασυνδέσεών του, και της οικογενείας του - το αξιολογεί ως "αντιφατικό". 

Μα αυτό ακριβώς κάνουν οι αληθινοί ηγέτες! 

Οι παλαιοκομματικοί, αντίθετα αναδεικνύονται πατώντας όπου βρουν. 

Και αποφεύγουν τις ρήξεις με συστημικούς παράγοντες (εντός και εκτός της χώρας). 

Οι αληθινοί ηγέτες έχουν αίσθηση ότι εκπροσωπούν τη χώρα τους, όχι ότι διαχειρίζονται την προσωπική καριέρα τους. 

Οι αληθινοί ηγέτες είναι #έτοιμοι για ρήξεις. 

Δεν τις επιδιώκουν. 

Αλλά και δεν τις αποφεύγουν. 

Οι παλαιοκομματικοί αντίθετα, είναι πρόθυμοι για πάσης φύσεως κωλοτούμπες και "εξυπηρετήσεις". 

Κι εδώ υπάρχει ήδη μια αντίφαση: Όχι του Σαμαρά. Αλλά της κριτικής του Παπαχελά προς τον Σαμαρά: Σε όλο το υπόλοιπο κομμάτι του - όπου επαναλαμβάνει πιο "στρογγυλεμένα" και πολύ πιο "σεμνά" το κατηγορητήριο της οικογένειας Μητσοτάκη σε βάρος του Σαμαρά - περιγράφει έναν ηγέτη που θυσιάζει το προσωπικό συμφέρον του για να υπερασπιστεί το συμφέρον της χώρας του. 

Όπως το καταλαβαίνει ο ίδιος...

Πράγμα που σίγουρα ΔΕΝ κάνουν οι "παλαιοκομματικοί"....

* Πρώτη αντίφαση του Σαμαρά - κατά Παπαχελά - ότι "έριξε την κυβέρνηση Μητσοτάκη" το 1993 για να μη λυθεί το Σκοπιανό. Κι αυτό λέει "δαπάνησε πολιτικό κεφάλαιο της Ελλάδας" που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να "αντιμετωπίσουμε την Τουρκία". 

 

-- Διόρθωση: Ο ίδιος ο Κώστας Μητσοτάκης παραδέχθηκε αργότερα ότι δεν τον έριξε ο Σαμαράς! 

 

-- Διόρθωση: Δεν ήταν μόνο ο Σαμαράς που διαφωνούσε τότε να λυθεί το Σκοπιανό με όνομα που περιείχε τη "Μακεδονία". 

Ήταν όλο το πολιτικό σύστημα, ομόφωνα η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ τότε, η Σύνοδος αρχηγών τότε, και ολόκληρη η Ελληνική Βουλή τότε (με τη μοναδική εξαίρεση του ΚΚΕ).

 

-- Ερώτηση: αν μπορούσε να λυθεί το Σκοπιανό τότε, το 1993, με "συμβιβαστική ονομασία" (πράγμα που έχει εκ των υστέρων διαψεύσει ο ίδιος ο Πρόεδρος των Σκοπίων, Κίρο Γκλιγκόροφ), γιατί δεν λύθηκε την επόμενη χρονιά ή τη μεθεπόμενη ή τις επόμενες τρείς δεκαετίες, από τέσσερις διαδοχικούς Πρωθυπουργούς: τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον Κώστα Σημίτη, τον Κώστα Καραμανλή και τον Γιώργο Παπανδρέου; 

Ο Σαμαράς τους εμπόδιζε; 

Από το σπίτι του;

 

-- Ερώτηση: τι είδους "πολιτικό κεφάλαιο" δαπάνησε η Ελλάδα όταν κρατούσε ανοικτό το θέμα των Σκοπίων ως το 2019; 

 

-- Και πόσο "αυξήθηκε" το "πολιτικό κεφάλαιο" της Ελλάδας έναντι της #Τουρκίας όταν η Αθήνα συνθηκολόγησε έναντι των Σκοπίων στις #Πρέσπες; 

Κατά σύμπτωση η Τουρκία έκτοτε έγινε πολύ πιο επιθετική μετά την ελληνική συνθηκολόγηση στο #Σκοπιανό...

 

-- Ερώτηση: Τι είδους "πολιτικό κεφάλαιο" δαπανά σήμερα η Βουλγαρία όταν αρνείται - κι αυτή με τη σειρά της - να δεχθεί ευθέως "Μακεδονική γλώσσα" και εμμέσως "μακεδονική εθνότητα"; 

Γιατί απ' ό,τι βλέπουμε η διεθνής κοινότητα παίρνει πολύ σοβαρά και θεωρεί δικαιολογημένες αυτές τις ενστάσεις...

 

-- Ερώτηση: Τι είδους "πολιτικό κεφάλαιο" δαπάνησε η Τουρκία για τις πολύ πιο επιθετικές ενέργειές της εναντίον της #Κύπρου, του Ιράκ, το #casus_belli κατά της Ελλάδας κλπ;

 

Απλούστατα ο Σαμαράς υπερασπίστηκε μια άποψη που ήταν ολόκληρου του ελληνικού λαού, 

που την ενστερνίζονταν στη συνέχεια - κι ας μην τους πολυάρεσε - όλες οι επόμενες κυβερνήσεις της χώρας, 

μια άποψη που τελικά ανέτρεψε το 2019 ο Τσίπρας - αυτό το... "αγλάϊσμα" του... statemanship!- 

κι όταν εφαρμόστηκε "η λύση των Πρεσπών", 

η Ελλάδα δεν κέρδισε τίποτα! 

 

Αντίθετα οι αντίπαλοί της έγιναν πιο αδίστακτοι απέναντί της και το ίδιο το πρόβλημα δεν λύθηκε. Απλώς μετατράπηκε από πρόβλημα μεταξύ Ελλάδας και Σκοπίων για το όνομα, σε πρόβλημα μεταξύ Βουλγαρίας και Σκοπίων για τη γλώσσα...

Ο Σαμαράς ήδη από τότε απέδειξε ότι δεν είναι παλαιοκομματικός νταραβεριτζής. 

Είναι πολιτικός ηγέτης. 

Και σήμερα τον "μέμφονται" αυτοί που θα τον ήθελαν #παλαιοκομματικό και συμβατικό. Αλλά δεν τους βγήκε...

Ευτυχώς αυτά πια τα επαναλαμβάνει μόνο η οικογένεια Μητσοτάκη. 

Και ο κ. Παπαχελάς, βεβαίως...

* Η επόμενη "αντίφαση" του Αντώνη Σαμαρά - κατά Παπαχελά πάντα - είναι η στάση που κράτησε κατά το πρώτο #Μνημόνιο του 2010.

Εδώ παραδέχεται βέβαια ότι "εν μέρει είχε δίκιο", αλλά το πήγε πολύ μακριά"...

Τι θα πει "εν μέρει είχε δίκιο";

Τι θα πει, "το πήγε πολύ μακριά"; 

Ο Σαμαράς τους είπε εξ αρχής ότι το πρώτο μνημόνιο δεν έβγαινε. 

Τους είπε ακόμα ότι θα προκαλούσε τριπλάσια ύφεση απ' ό,τι υπολόγιζαν! 

Τους είπε ότι δεν το ψηφίζει γιατί είναι φάρμακο χειρότερο από την ασθένεια και πως, αν το διορθώσουν, θα το στηρίξει και θα το εφαρμόσει.

Στην πορεία αποδείχθηκε ότι είχε δίκιο. 

Όχι "εν μέρει" δίκιο. 

Εκατό τα εκατό δίκιο!

Το παραδέχθηκε ό κορυφαίος Οικονομολόγος του ΔΝΤ τότε, Olivier #Blanchard, ο οποίος ένα χρόνο μετά την ψήφιση του πρώτου μνημονίου παραδέχθηκε δημόσια ότι το Πρόγραμμα για την Ελλάδα ήταν λάθος!

Και παραδέχθηκε μεταξύ άλλων, ότι το λάθος του βρισκόταν και σε αυτά που εξ αρχής υποδείκνυε ο Σαμαράς: 

Ότι οι πολλαπλασιαστές ήταν τριπλάσιοι από αυτούς που υπέθετε το ΔΝΤ, άρα η ύφεση που θα προκαλούσε το μνημόνιο θα ήταν τριπλάσια - όπως και ήταν ήδη. 

Κι όταν αποδείχθηκε ότι το πρώτο μνημόνιο ήταν λάθος απευθύνθηκαν στον Σαμαρά για να στηρίξει τη μετάβαση στο δεύτερο μνημόνιο και τελικά την εφαρμογή του δεύτερου - και διορθωμένου μνημονίου. 

Το οποίο και έκανε ο Σαμαράς! 

Και αρνήθηκε το αρχικό λάθος και διαπραγματεύθηκε τη διόρθωση και εφάρμοσε το σωστό!

Αυτό το λένε "συνέπεια",  δεν το λένε "αντιφατικότητα"...

Κι ύστερα ο Σαμαράς, "με σκληρή δουλειά" έπεισε τους πάντες ότι η Ελλάδα μπορεί να βγει από την κρίση, όπως παραδέχεται τώρα και ο Αλέξης Παπαχελάς. Προς τιμήν του, εδώ που τα λέμε...

 

Που είναι η "αντίφαση"; 

 

-- Θα έπρεπε να το ψηφίσει αρχικά το πρώτο - το λάθος - χωρίς να το διαβάσει;  Όπως έκαναν άλλοι τότε;

 

-- Ή θα έπρεπε να μην πάρει την ευθύνη να εφαρμόσει το διορθωμένο; 

Ο Σαμαράς έκανε ακριβώς αυτά που του υπαγόρευε η αίσθηση καθήκοντος.

Και για τη στάση του τον έχει δικαιώσει ο ίδιος ο Olivier Blanchard. 

Άλλο που κάποιοι στην Ελλάδα δεν τον έχουν πάρει χαμπάρι ακόμα...

 * Ποιά είναι η τρίτη "αντίφαση" του Σαμαρά - κατά Παπαχελά πάντα;

Ότι, λέει, τον τελευταίο χρόνο της πρωθυπουργίας του "έχυσε πάλι την καρδάρα" εγκατέλειψε τις μεταρρυθμίσεις (που είχαν προχωρήσει ως τότε "με σκληρή δουλειά") και ενέδωσε στις σειρήνες του Λαϊκισμού...

Απόλυτα ψευδές "αφήγημα"!

Την περίοδο εκείνη που - υποτίθεται ότι - ο Σαμαράς "εγκατέλειπε" τη μεταρρυθμιστική ατζέντα, δηλαδή το δεύτερο μισό του 2014, έγιναν - συμπτωματικά - οι πιο θεαματικές και δύσκολες μεταρρυθμίσεις: 

- Ξεμπλόκαρε το Ελληνικό (με τίμημα υπερτριπλάσιο από το αναμενόμενο), 

- ξεμπλόκαραν οι συμβάσεις παραχώρησης για τα 14 περιφερειακά αεροδρόμια,

- η Ελλάδα εξασφάλισε από το Διεθνές Γραφείο Εργασίας (ILO) πιστοποιητικό βιωσιμότητας του ελληνικού συνταξιοδοτικού συστήματος μέχρι το 2060 (για πρώτη και μόνη φορά!), 

- υπογράφηκε η σύμβαση 717 για τον εκσυγχρονισμό των τραίνων (που αν είχε εφαρμοστεί στη συνέχεια δεν θα υπήρχε η τραγωδία των Τεμπών, όπως λένε σήμερα Ευρωπαίοι αξιωματούχοι), 

- το ΔΝΤ για πρώτη φορά τότε προεξοφλεί ότι η Ελλάδα ως το 2022 θα είχε κατεβάσει τη σχέση Χρέους προς ΑΕΠ κάτω από 105% (σήμερα είναι ακόμα 146%), 

(Δέστε σχετικώς τα Debt Sustainability Assessments του IMF το φθινόπωρο του 2014 και της επόμενης χρονιάς),

- ενώ τον Νοέμβριο του 2014 το Eurogroup αποφάσιζε ομόφωνα ότι η Ελλάδα μπορούσε να βγει από τη μνημονιακή επιτήρηση οριστικά ενάμιση χρόνο νωρίτερα απ' ό,τι προέβλεπε το Πρόγραμμα, εγκρίνοντας μάλιστα και "πιστοληπτική γραμμή στήριξης" για τα πρώτα χρόνια. 

Αυτά όλα έγιναν το δεύτερο εξάμηνο του 2014 όταν υποτίθεται ότι ο Σαμαράς είχε... "εγκαταλείψει" τις #μεταρρυθμίσεις. 

 

* Αλλά αφού μπήκαμε στη συζήτηση περί παλαιοκομματικών λαϊκιστών και statesmen, να θυμίσω ότι οι αληθινοί statesmen - ηγέτες έχουν τεσσερα χαρακτηριστικά που δεν τα έχουν οι παραδοσιακοί παλαιοκομματικοί:

 

-- Πρώτον οι #ηγέτες βλέπουν πέρα από τον ορίζοντα των επόμενων εκλογών, μακρύτερα στο μέλλον. 

Οι παλαιοκομματικοί βλέπουν ως τις επόμενες... δημοσκοπήσεις... 

 

-- Δεύτερον, οι ηγέτες δεν διστάζουν να κάνουν ρήξεις, αλλά δεν διστάζουν να κάνουν και τις μεγάλες υπερβάσεις. Όταν το υπαγορεύει το συμφέρον της χώρας.

 

-- Τρίτον, οι ηγέτες δεν ταυτίζουν τη χώρα και τα συμφέροντά της με το εκάστοτε πολιτικό καθεστώς και τις αγκυλώσεις του. 

Και γι' αυτό τολμούν να συγκρούονται και με το σύστημα (συχνά σε βάρος του προσωπικού τους συμφέροντος) για να υπερασπιστούν τα συμφέροντα και να ξεμπλοκάρουν το μέλλον της χώρας τους.  

 

-- Τέταρτον, οι ηγέτες δεν είναι "διαχειριστές" να πηγαίνουν σπίτι τους μετά την πρώτη αποτυχία. 

Επιμένουν και ενίοτε καταφέρνουν να επιστρέψουν - όχι για τις προσωπικές τους φιλοδοξίες, αυτές τις εξυπηρετούν καλύτερα αν συμβιβαστούν με το σύστημα, όχι αν συγκρουστούν μαζί του - αλλά για να ολοκληρώσουν το έργο τους. 

 

Ο Σαμαράς και ρήξεις απέδειξε ότι μπορεί να κάνει, 

και υπερβάσεις έδειξε ότι μπορεί να κάνει, 

και τα συμφέροντα της χώρας απέδειξε ότι τα βάζει πάνω από την προσωπική του "βολή" 

και comeback - απροσδόκητη επαναφορά εκεί που δεν το περίμενε κανείς - απέδειξε ότι μπορεί να κάνει. 

Και μπορεί να ξανακάνει...

Ο Παπαχελάς ξέρει ότι το ερώτημα που θέτει στον τίτλο του άρθρου του - "παλαιοκομματικός ή statesman"  - όσον αφορά τον Σαμαρά έχει ήδη απαντηθεί! 

Μοιάζει να ανησυχεί κάπως, μήπως απαντηθεί για μιαν ακόμα φορά!

Και με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο... 

https://taxalia.blogspot.com/

ΙΑΤΡΟΣ ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ: ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΛΛΑΣ, 2027.

 

Ἡ Ἰλιάδα καί ἡ μοῖρα τῆς Εὐρώπης Το μάθημα της Τροίας: Η κληρονομιά δεν εγγυάται την επιβίωση

Το μάθημα της Τροίας δεν είναι ότι η ήττα είναι αναπόφευκτη, ούτε ότι η καταστροφή πρέπει να είναι επιθυμητή. Είναι ότι ο πλούτος, η φήμη, τα παλιά τείχη και οι αναμνήσεις του περασμένου μεγαλείου δεν εγγυώνται την επιβίωση. Η συνέχεια ανήκει σε όσους είναι ικανοί να μετατρέψουν την κληρονομιά τους σε ανθεκτική συμπεριφορά. Ένας πολιτισμός παραμένει ζωντανός όταν οι ιστορίες του εξακολουθούν να διδάσκουν στους ανθρώπους του πώς να κρίνουν, όταν οι θεσμοί του εξακολουθούν να εκφράζουν αναγνωρίσιμες αφοσιώσεις και όταν τα μέλη του πιστεύουν ότι κάτι που λαμβάνεται από τους νεκρούς αξίζει να δοθεί στους αγέννητους. Μόλις εξαφανιστεί αυτή η πεποίθηση, τα ερείπια μπορεί να παραμείνουν μεγαλοπρεπή. Αλλά τα ερείπια δεν είναι πολιτισμός.

Τοῦ Constantin von Hoffmeister

Τα πλοία έχουν ήδη συρθεί πέρα ​​από τα τείχη, κι όμως οι ηγεμόνες της Ευρώπης μιλούν σαν η ιστορία να έχει καταργηθεί με συνθήκη. Αποδυναμώνουν τα σύνορα, διαλύουν τις κληρονομημένες αφοσιώσεις, παραδίδουν την εξουσία σε μακρινούς θεσμούς και διδάσκουν τους δικούς τους λαούς να βλέπουν την καταγωγή, το έθνος και την ιστορία τους με καχυποψία. Εν τω μεταξύ, η γλώσσα της διοίκησης αντικαθιστά τη γλώσσα του καθήκοντος και η πολιτική ζωή γίνεται ένας διαγωνισμός για τη διαδικασία, ενώ τα θεμέλια του ίδιου του πολιτισμού μένουν ανυπεράσπιστα.

Ο̲ ̲Ό̲μ̲η̲ρ̲ο̲ς̲ ̲γ̲ν̲ώ̲ρ̲ι̲ζ̲ε̲ ̲τ̲έ̲τ̲ο̲ι̲ο̲υ̲ ̲ε̲ί̲δ̲ο̲υ̲ς̲ ̲τ̲ύ̲φ̲λ̲ω̲σ̲η̲: βασιλιάδες που καταναλώνονται από τη ματαιοδοξία, συμβούλια κωφά στις προειδοποιήσεις, πολεμιστές που στέλνονται για να πληρώσουν για τα λάθη των ανθρώπων που βρίσκονται υπεράνω αυτών και περήφανες πόλεις που ανακαλύπτουν ότι τα τείχη δεν μπορούν να σώσουν έναν λαό του οποίου η κρίση έχει αποτύχει. Οι Γάλλοι φωτιστές της Νέας Δεξιάς, Dominique Venner και Guillaume Faye,̲ε̲ί̲δ̲α̲ν̲ ̲σ̲τ̲η̲ ̲σ̲ύ̲γ̲χ̲ρ̲ο̲ν̲η̲ ̲Ε̲υ̲ρ̲ώ̲π̲η̲ ̲τ̲η̲ν̲ ̲ε̲π̲ι̲σ̲τ̲ρ̲ο̲φ̲ή̲ ̲α̲υ̲τ̲ο̲ύ̲ ̲τ̲ο̲υ̲ ̲α̲ρ̲χ̲α̲ί̲ο̲υ̲ ̲κ̲ι̲ν̲δ̲ύ̲ν̲ο̲υ̲.̲ ̲Η̲ ̲π̲ρ̲ο̲ε̲ι̲δ̲ο̲π̲ο̲ί̲η̲σ̲ή̲ ̲τ̲ο̲υ̲ς̲ ̲ή̲τ̲α̲ν̲ ̲π̲ο̲λ̲ι̲τ̲ι̲κ̲ή̲ ̲ό̲σ̲ο̲ ̲κ̲α̲ι̲ ̲π̲ο̲λ̲ι̲τ̲ι̲σ̲τ̲ι̲κ̲ή̲: κανένας πολιτισμός δεν επιβιώνει επ’ αόριστον όταν οι ελίτ του παύουν να πιστεύουν στη συνέχειά του, όταν ο λαός του διδάσκεται να μην εμπιστεύεται την κληρονομιά του και ό̲τ̲α̲ν̲ ̲ό̲σ̲ο̲ι̲ ̲ε̲ί̲ν̲α̲ι̲ ̲ε̲π̲ι̲φ̲ο̲ρ̲τ̲ι̲σ̲μ̲έ̲ν̲ο̲ι̲ ̲μ̲ε̲ ̲τ̲η̲ ̲φ̲ύ̲λ̲α̲ξ̲η̲ ̲τ̲ω̲ν̲ ̲π̲υ̲λ̲ώ̲ν̲ ̲ε̲π̲ι̲μ̲έ̲ν̲ο̲υ̲ν̲ ̲ό̲τ̲ι̲ ̲ο̲ι̲ ̲π̲ύ̲λ̲ε̲ς̲ ̲δ̲ε̲ν̲ ̲έ̲χ̲ο̲υ̲ν̲ ̲π̲λ̲έ̲ο̲ν̲ ̲σ̲η̲μ̲α̲σ̲ί̲α̲.̲

Τ̲ι̲ ̲δ̲ι̲α̲χ̲ω̲ρ̲ί̲ζ̲ε̲ι̲ ̲έ̲ν̲α̲ν̲ ̲ζ̲ω̲ν̲τ̲α̲ν̲ό̲ ̲π̲ο̲λ̲ι̲τ̲ι̲σ̲μ̲ό̲ ̲α̲π̲ό̲ ̲έ̲ν̲α̲ν̲ ̲π̲ο̲υ̲ ̲α̲π̲λ̲ώ̲ς̲ ̲κ̲α̲τ̲ο̲ι̲κ̲ε̲ί̲ ̲σ̲τ̲α̲ ̲ε̲ρ̲ε̲ί̲π̲ι̲α̲ ̲τ̲ο̲υ̲ ̲π̲α̲ρ̲ε̲λ̲θ̲ό̲ν̲τ̲ο̲ς̲ ̲τ̲ο̲υ̲;

Ο Dominique Venner ανήκε σε έναν τύπο που η σύγχρονη Ευρώπη παράγει σπάνια: τ̲ο̲ν̲ ̲ά̲ν̲θ̲ρ̲ω̲π̲ο̲ ̲π̲ο̲υ̲ ̲π̲ε̲ρ̲ν̲ά̲ε̲ι̲ ̲α̲π̲ό̲ ̲τ̲η̲ ̲δ̲ρ̲ά̲σ̲η̲ ̲σ̲τ̲η̲ ̲σ̲κ̲έ̲ψ̲η̲ ̲χ̲ω̲ρ̲ί̲ς̲ ̲ν̲α̲ ̲α̲ν̲τ̲ι̲μ̲ε̲τ̲ω̲π̲ί̲ζ̲ε̲ι̲ ̲τ̲ι̲ς̲ ̲δ̲ύ̲ο̲ ̲ω̲ς̲ ̲ξ̲ε̲χ̲ω̲ρ̲ι̲σ̲τ̲έ̲ς̲ ̲ζ̲ω̲έ̲ς̲. Ως νεαρός στρατιώτης υπηρέτησε στην Αλγερία, όπου η πολιτική έπαψε να είναι μια διαμάχη που διεξάγεται στις εφημερίδες και έγινε ζήτημα πίστης, φόβου, αντοχής, διοίκησης και θανάτου. Η εμπειρία τον σημάδεψε για πάντα. Όταν αργότερα στράφηκε από τον πολιτικό ακτιβισμό στην ιστορία, δεν έγινε ακαδημαϊκός με τη συνηθισμένη έννοια. Προσέγγισε το παρελθόν ως άνθρωπος που αναζητούσε διδασκαλία. Μάχες, δυναστείες, κυνηγετικές παραδόσεις, επαναστάσεις, εμφύλιοι πόλεμοι και επική ποίηση τον ενδιέφεραν επειδή αποκάλυπταν τι γίνονταν οι άνθρωποι όταν η άνεση εξαφανιζόταν και οι συνέπειες δεν μπορούσαν πλέον να αναβληθούν. Πίστευε ότι η Ευρώπη είχε ξεχάσει αυτή την αυστηρή εκπαίδευση. Οι άρχουσες τάξεις της μιλούσαν τη γλώσσα της διαχείρισης, της κατανάλωσης και των καθολικών δικαιωμάτων, ενώ οι ιστορικοί λαοί κάτω από αυτές τις αφαιρέσεις αναμενόταν να παραδώσουν κληρονομημένες μορφές ζωής χωρίς αντίσταση. Ο̲ ̲V̲e̲n̲n̲e̲r̲,̲ ̲ε̲π̲ο̲μ̲έ̲ν̲ω̲ς̲,̲ ̲έ̲γ̲ρ̲α̲ψ̲ε̲ ̲τ̲η̲ν̲ ̲ι̲σ̲τ̲ο̲ρ̲ί̲α̲ ̲ω̲ς̲ ̲κ̲λ̲ά̲δ̲ο̲ ̲τ̲η̲ς̲ ̲μ̲ν̲ή̲μ̲η̲ς̲. Ήθελε οι Ευρωπαίοι να ανακτήσουν τη γνώση ότι είχαν άλλα πρότυπα πριν από τα σημερινά: πίστη πριν από την ευκολία, θάρρος πριν από την ασφάλεια, μορφή πριν από την όρεξη, συνέχεια πριν από την καινοτομία. Αυτός ήταν ο κεντρικός σκοπός του ώριμου έργου του. Πίστευε ότι η Ευρώπη δεν θα μπορούσε να κατανοήσει την τωρινή της αδυναμία μέχρι να θυμηθεί τον παλαιότερο ηθικό κόσμο από τον οποίο είχε αναδυθεί.

Η Ιλιάδα βρίσκεται εδώ και καιρό κοντά στο κέντρο αυτού του κόσμου. Ο̲ ̲V̲e̲n̲n̲e̲r̲ ̲δ̲ε̲ν̲ ̲δ̲ι̲ά̲β̲α̲σ̲ε̲ ̲τ̲ο̲ν̲ ̲Ό̲μ̲η̲ρ̲ο̲ ̲α̲π̲λ̲ώ̲ς̲ ̲κ̲α̲ι̲ ̲μ̲ό̲ν̲ο̲ ̲ε̲π̲ε̲ι̲δ̲ή̲ ̲τ̲ο̲ ̲π̲ο̲ί̲η̲μ̲α̲ ̲ή̲τ̲α̲ν̲ ̲α̲ρ̲χ̲α̲ί̲ο̲ ̲ή̲ ̲ε̲π̲ε̲ι̲δ̲ή̲ ̲η̲ ̲κ̲λ̲α̲σ̲ι̲κ̲ή̲ ̲λ̲ο̲γ̲ο̲τ̲ε̲χ̲ν̲ί̲α̲ ̲ε̲ί̲χ̲ε̲ ̲π̲ο̲λ̲ι̲τ̲ι̲σ̲τ̲ι̲κ̲ό̲ ̲κ̲ύ̲ρ̲ο̲ς̲. Το διάβασε επειδή σχεδόν όλα όσα προσπαθεί να κρύψει η πολιτική γλώσσα εμφανίζονται εκεί χωρίς μεταμφίεση. Ο̲ι̲ ̲ά̲ν̲θ̲ρ̲ω̲π̲ο̲ι̲ ̲θ̲έ̲λ̲ο̲υ̲ν̲ ̲δ̲ό̲ξ̲α̲.̲ ̲Ο̲ι̲ ̲β̲α̲σ̲ι̲λ̲ι̲ά̲δ̲ε̲ς̲ ̲μ̲α̲λ̲ώ̲ν̲ο̲υ̲ν̲ ̲γ̲ι̲α̲ ̲τ̲η̲ν̲ ̲τ̲ι̲μ̲ή̲.̲ ̲Ο̲ι̲ ̲φ̲ί̲λ̲ο̲ι̲ ̲π̲ε̲θ̲α̲ί̲ν̲ο̲υ̲ν̲.̲ ̲Ο̲ι̲ ̲π̲α̲τ̲έ̲ρ̲ε̲ς̲ ̲θ̲ά̲β̲ο̲υ̲ν̲ ̲γ̲ι̲ο̲υ̲ς̲.̲ ̲Ο̲ι̲ ̲π̲ό̲λ̲ε̲ι̲ς̲ ̲χ̲ά̲ν̲ο̲ν̲τ̲α̲ι̲ ̲ε̲π̲ε̲ι̲δ̲ή̲ ̲ο̲ι̲ ̲η̲γ̲ε̲μ̲ό̲ν̲ε̲ς̲ ̲λ̲α̲μ̲β̲ά̲ν̲ο̲υ̲ν̲ ̲α̲π̲ο̲φ̲ά̲σ̲ε̲ι̲ς̲ ̲τ̲ω̲ν̲ ̲ο̲π̲ο̲ί̲ω̲ν̲ ̲τ̲ο̲ ̲κ̲ό̲σ̲τ̲ο̲ς̲ ̲π̲λ̲η̲ρ̲ώ̲ν̲ε̲τ̲α̲ι̲ ̲α̲π̲ό̲ ̲χ̲ι̲λ̲ι̲ά̲δ̲ε̲ς̲ ̲α̲ν̲θ̲ρ̲ώ̲π̲ο̲υ̲ς̲ ̲π̲ο̲υ̲ ̲δ̲ε̲ν̲ ̲τ̲ι̲ς̲ ̲έ̲λ̲α̲β̲α̲ν̲ ̲π̲ο̲τ̲έ̲. Ο Αχιλλέας είναι μεγαλοπρεπής και τρομερός επειδή η ίδια δύναμη παράγει τόσο το μεγαλείο όσο και την καταστροφή του. Ο̲ ̲Έ̲κ̲τ̲ο̲ρ̲α̲ς̲ ̲ε̲ί̲ν̲α̲ι̲ ̲α̲ξ̲ι̲ο̲θ̲α̲ύ̲μ̲α̲σ̲τ̲ο̲ς̲ ̲ό̲χ̲ι̲ ̲ε̲π̲ε̲ι̲δ̲ή̲ ̲π̲ε̲ρ̲ι̲μ̲έ̲ν̲ε̲ι̲ ̲ν̲α̲ ̲κ̲ε̲ρ̲δ̲ί̲σ̲ε̲ι̲,̲ ̲α̲λ̲λ̲ά̲ ̲ε̲π̲ε̲ι̲δ̲ή̲ ̲ξ̲έ̲ρ̲ε̲ι̲ ̲τ̲ι̲ ̲μ̲π̲ο̲ρ̲ε̲ί̲ ̲ν̲α̲ ̲φ̲έ̲ρ̲ε̲ι̲ ̲η̲ ̲ή̲τ̲τ̲α̲ ̲κ̲α̲ι̲ ̲π̲α̲ρ̲’̲ ̲ό̲λ̲α̲ ̲α̲υ̲τ̲ά̲ ̲β̲γ̲α̲ί̲ν̲ε̲ι̲ ̲ν̲α̲ ̲π̲ο̲λ̲ε̲μ̲ή̲σ̲ε̲ι̲. Η θλίψη του Πριάμου δεν απαλύνεται από μια θεωρία προόδου. Η Ανδρομάχη δεν μπορεί να ξεφύγει από την ιστορία δηλώνοντας αθώα από αυτήν. Ο Όμηρος παρουσιάζει τον πόλεμο χωρίς να προσποιείται ότι ο πόλεμος είναι καθαρός, ωστόσο δεν υποβιβάζει το θάρρος σε βλακεία ή τη θυσία σε παθολογία. Αυτή η άρνηση της εύκολης παρηγοριάς γοήτευσε τον Venner. Βρήκε στον Όμηρο μια παλαιότερη αντίληψη της ανθρώπινης αξιοπρέπειας: έ̲ν̲α̲ς̲ ̲ά̲ν̲θ̲ρ̲ω̲π̲ο̲ς̲ ̲δ̲ε̲ν̲ ̲ε̲λ̲έ̲γ̲χ̲ε̲ι̲ ̲τ̲η̲ ̲μ̲ο̲ί̲ρ̲α̲,̲ ̲α̲λ̲λ̲ά̲ ̲π̲α̲ρ̲α̲μ̲έ̲ν̲ε̲ι̲ ̲υ̲π̲ε̲ύ̲θ̲υ̲ν̲ο̲ς̲ ̲γ̲ι̲α̲ ̲τ̲ο̲ν̲ ̲τ̲ρ̲ό̲π̲ο̲ ̲μ̲ε̲ ̲τ̲ο̲ν̲ ̲ο̲π̲ο̲ί̲ο̲ ̲τ̲η̲ν̲ ̲α̲ν̲τ̲ι̲μ̲ε̲τ̲ω̲π̲ί̲ζ̲ε̲ι̲. Η Ευρώπη, κατά την άποψη του Venner, το είχε κάποτε καταλάβει αυτό ενστικτωδώς. Είχε κληρονομήσει από την Ελλάδα όχι μόνο τη φιλοσοφία και την τέχνη, αλλά και μια συγκεκριμένη στάση απέναντι στην αναγκαιότητα, την τραγωδία, τη μνήμη και τον θάνατο. Τ̲ο̲ ̲ε̲ρ̲ώ̲τ̲η̲μ̲α̲ ̲ή̲τ̲α̲ν̲ ̲α̲ν̲ ̲μ̲ι̲α̲ ̲τ̲έ̲τ̲ο̲ι̲α̲ ̲σ̲τ̲ά̲σ̲η̲ ̲θ̲α̲ ̲μ̲π̲ο̲ρ̲ο̲ύ̲σ̲ε̲ ̲ν̲α̲ ̲ε̲π̲ι̲β̲ι̲ώ̲σ̲ε̲ι̲ ̲σ̲ε̲ ̲έ̲ν̲α̲ν̲ ̲π̲ο̲λ̲ι̲τ̲ι̲σ̲μ̲ό̲ ̲π̲ο̲υ̲ ̲ο̲ρ̲γ̲α̲ν̲ω̲ν̲ό̲τ̲α̲ν̲ ̲ο̲λ̲ο̲έ̲ν̲α̲ ̲κ̲α̲ι̲ ̲π̲ε̲ρ̲ι̲σ̲σ̲ό̲τ̲ε̲ρ̲ο̲ ̲γ̲ύ̲ρ̲ω̲ ̲α̲π̲ό̲ ̲τ̲η̲ν̲ ̲ά̲ν̲ε̲σ̲η̲ ̲κ̲α̲ι̲ ̲τ̲η̲ν̲ ̲α̲π̲ο̲φ̲υ̲γ̲ή̲ ̲τ̲ο̲υ̲ ̲κ̲ι̲ν̲δ̲ύ̲ν̲ο̲υ̲.

Η Ιλιάδα δεν είναι απλώς ένα ποίημα για τον Τρωικό Πόλεμο, αφορά τη μοίρα όπως την κατανοούσαν οι Βορειοανοί πρόγονοί μας, είτε ήταν Έλληνες, Κέλτες, Γερμανοί, Σλάβοι ή Λατίνοι. Ο ποιητής τραγουδά για την αριστοκρατία απέναντι στον πόλεμο, τους γενναίους ήρωες που σκοτώνουν και πεθαίνουν, τη θυσία όσων υπερασπίζονται την πατρίδα τους, τις λύπες των γυναικών, τον αποχαιρετισμό του πατέρα στον γιο του που συνεχίζει να ζει, την ένταση των γηρατειών. Τραγουδά για πολλά άλλα πράγματα: τις φιλοδοξίες των βασιλιάδων, τη ματαιοδοξία τους, τις διαμάχες τους. Τραγουδά για την ανδρεία και τη δειλία, τη φιλία, την αγάπη και την τρυφερότητα. Για την ανάγκη για δόξα που τραβάει τους ανθρώπους στο ύψος των θεών.

— Dominique Venner, Το Σοκ της Ιστορίας

Υπάρχει μια σημαντική αυστηρότητα σε αυτή την ανάγνωση του Ομήρου. Το ποίημα δεν διαιρεί την ανθρωπότητα σε αθώα θύματα και ένοχους επιτιθέμενους σύμφωνα με το ηθικό λεξιλόγιο του παρόντος. Οι Αχαιοί είναι ικανοί για ματαιοδοξία, σκληρότητα, απάτη, θάρρος, πίστη και τρυφερότητα. Το ίδιο και οι Τρώες. Ο Αγαμέμνων είναι βασιλιάς, αλλά μπορεί να συμπεριφέρεται περιφρονητικά. Ο Αχιλλέας είναι ο μεγαλύτερος πολεμιστής, αλλά η οργή του θέτει σε κίνδυνο τον ίδιο του τον λαό. Ο Έκτορας διαθέτει αρετές που λείπουν από πολλούς από τους άνδρες που τελικά θα καταστρέψουν την πόλη του. Οι ίδιοι οι θεοί είναι κομματικοί, ζηλιάρηδες, εκδικητικοί, στοργικοί και απρόβλεπτοι. Τίποτα δεν μοιάζει με το ομαλό ηθικό σύμπαν στο οποίο η ιστορία κινείται αναπόφευκτα προς τη φώτιση. Αντίθετα, υ̲π̲ά̲ρ̲χ̲ε̲ι̲ ̲σ̲ύ̲γ̲κ̲ρ̲ο̲υ̲σ̲η̲ ̲μ̲ε̲τ̲α̲ξ̲ύ̲ ̲α̲γ̲α̲θ̲ώ̲ν̲,̲ ̲σ̲ύ̲γ̲κ̲ρ̲ο̲υ̲σ̲η̲ ̲μ̲ε̲τ̲α̲ξ̲ύ̲ ̲κ̲α̲θ̲η̲κ̲ό̲ν̲τ̲ω̲ν̲,̲ ̲σ̲ύ̲γ̲κ̲ρ̲ο̲υ̲σ̲η̲ ̲μ̲ε̲τ̲α̲ξ̲ύ̲ ̲α̲ν̲δ̲ρ̲ώ̲ν̲ ̲π̲ο̲υ̲ ̲ο̲ ̲κ̲α̲θ̲έ̲ν̲α̲ς̲ ̲μ̲π̲ο̲ρ̲ε̲ί̲ ̲ν̲α̲ ̲έ̲χ̲ε̲ι̲ ̲μ̲ι̲α̲ ̲ν̲ό̲μ̲ι̲μ̲η̲ ̲α̲ξ̲ί̲ω̲σ̲η̲. Αυτή η τραγική δομή είχε σημασία για τον Venner επειδή πίστευε ότι οι σύγχρονοι Ευρωπαίοι είχαν εκπαιδευτεί να σκέφτονται πολιτικά με ακριβώς τον αντίθετο τρόπο: να καταργήσουν τους λάθος θεσμούς, να διορθώσουν τις λάθος απόψεις, να εκπαιδεύσουν σωστά τον πληθυσμό και οι αντιφάσεις θα εξαφανιστούν. Ο̲ ̲Ό̲μ̲η̲ρ̲ο̲ς̲ ̲δ̲ε̲ν̲ ̲π̲ρ̲ο̲σ̲φ̲έ̲ρ̲ε̲ι̲ ̲τ̲έ̲τ̲ο̲ι̲α̲ ̲υ̲π̲ό̲σ̲χ̲ε̲σ̲η̲. Η Τροία εξακολουθεί να καίγεται. Ο Πάτροκλος παραμένει νεκρός. Ο Πρίαμος παραλαμβάνει το σώμα του Έκτορα, αλλά όχι ο γιος του. Το ανθρώπινο μεγαλείο συνίσταται εν μέρει στο να ενεργεί υπό συνθήκες που δεν μπορούν να διορθωθούν. Ο θάνατος του Venner στη Notre-Dame το 2013 πρέπει να αντιμετωπιστεί με νηφαλιότητα και όχι να μετατραπεί σε μια ακόμη ομηρική σκηνή. Η αυτοκτονία δεν ευγενοποιείται από τον συμβολισμό. Ωστόσο, η τοποθεσία και η πολιτική δήλωση που άφησε πίσω του έδειξαν ξεκάθαρα ότι σκόπευε την πράξη ως μια τελική παρέμβαση στο επιχείρημα που ακολουθούσε επί δεκαετίες σχετικά με την ευρωπαϊκή συνέχεια, την ταυτότητα και την ιστορική μνήμη.

Η ελληνική διάκριση μεταξύ πολιτισμού και βαρβαρότητας καθιστά αυτό το επιχείρημα πιο περίπλοκο από την απλή αντίθεση μεταξύ Ευρώπης και ενός εξωτερικού κόσμου. Τα σύνορα αρχικά διέσχιζαν τον ίδιο τον ελληνικό κόσμο. Οι Έλληνες συγγραφείς μπορούσαν να περιγράψουν λαούς συγγενικής καταγωγής ως βάρβαρους όταν τα έθιμά τους φαίνονταν τραχιά, πολιτικά υπανάπτυκτα ή απομακρυσμένα από την αστική τάξη που σχετιζόταν με την πόλη. Η αντίθεση, επομένως, αφορούσε έναν τρόπο ζωής όσο και την καταγωγή. Η πόλη είχε σημασία επειδή δημιουργούσε δημόσιο χώρο, νόμο, ανταγωνισμό, διαβούλευση, αθλητισμό, θέατρο, στρατιωτική υποχρέωση και ένα ορατό πρότυπο με το οποίο οι πολίτες έκριναν ο ένας τον άλλον. Ένας πληθυσμός που παρέμενε διασκορπισμένος, φυλετικός, φτωχός, εθισμένος στις επιδρομές ή ανέγγιχτος από τις συνήθειες της αστικής ζωής μπορούσε να φαίνεται στους πιο εγκατεστημένους Έλληνες ως ένα κατάλοιπο από μια παλαιότερη εποχή. Ο Θουκυδίδης περιέγραψε την ίδια την αρχαία Ελλάδα ως μια χώρα που κάποτε ζούσε με τρόπους που έμοιαζαν με αυτούς που αργότερα συνδέονταν με τους βαρβάρους: η ανασφάλεια ήταν φυσιολογική, τα όπλα ήταν συνηθισμένα, οι οικισμοί ήταν αδύναμοι και η πειρατεία μπορούσε ακόμα να αντιμετωπίζεται ως ένα έντιμο επάγγελμα. Η διάκριση μεταξύ Έλληνα και βαρβάρου δεν δόθηκε επομένως απλώς στην αρχή. Σκληρύνθηκε ιστορικά. Οι Έλληνες δημιούργησαν μια πιο σαφή εικόνα για τον εαυτό τους καθώς οι πολιτικοί τους θεσμοί, οι τέχνες, οι στρατιωτικές πρακτικές, οι γιορτές και η λογοτεχνία τους έγιναν πιο εκλεπτυσμένες. Η ταυτότητα ακολούθησε τη μορφή. Ένας λαός απέκτησε συνείδηση ​​του εαυτού του διακρίνοντας τη ζωή που είχε χτίσει από τη ζωή που πίστευε ότι είχε αφήσει πίσω του.

Γι’ αυτό παραδείγματα όπως η Ήπειρος, οι Ευρυτάνες, ακόμη και η Τροία είναι τόσο αποκαλυπτικά. Η Ήπειρος περιείχε τη Δωδώνη, ένα από τα παλαιότερα ιερά κέντρα που συνδέονταν με τον Δία, ωστόσο μ̲έ̲ρ̲η̲ ̲τ̲η̲ς̲ ̲π̲ε̲ρ̲ι̲ο̲χ̲ή̲ς̲ ̲μ̲π̲ο̲ρ̲ο̲ύ̲σ̲α̲ν̲ ̲α̲κ̲ό̲μ̲α̲ ̲ν̲α̲ ̲π̲ε̲ρ̲ι̲γ̲ρ̲α̲φ̲ο̲ύ̲ν̲ ̲α̲π̲ό̲ ̲τ̲ο̲υ̲ς̲ ̲ν̲ό̲τ̲ι̲ο̲υ̲ς̲ ̲Έ̲λ̲λ̲η̲ν̲ε̲ς̲ ̲ω̲ς̲ ̲ο̲π̲ι̲σ̲θ̲ο̲δ̲ρ̲ο̲μ̲ι̲κ̲ά̲ ̲ή̲ ̲β̲ά̲ρ̲β̲α̲ρ̲α̲. Οι Ευρυτάνες απέκτησαν φήμη για την ακραία τραχύτητά τους. Οι αρχαίες αφηγήσεις τόνιζαν τ̲η̲ ̲δ̲ύ̲σ̲κ̲ο̲λ̲η̲ ̲ο̲μ̲ι̲λ̲ί̲α̲ ̲τ̲ο̲υ̲ς̲ ̲κ̲α̲ι̲ ̲τ̲α̲ ̲π̲ρ̲ω̲τ̲ό̲γ̲ο̲ν̲α̲ ̲έ̲θ̲ι̲μ̲ά̲ ̲τ̲ο̲υ̲ς̲,̲ ̲π̲α̲ρ̲ο̲υ̲σ̲ι̲ά̲ζ̲ο̲ν̲τ̲ά̲ς̲ ̲τ̲ο̲υ̲ς̲ ̲σ̲χ̲ε̲δ̲ό̲ν̲ ̲ω̲ς̲ ̲ά̲ν̲δ̲ρ̲ε̲ς̲ ̲π̲ο̲υ̲ ̲ζ̲ο̲ύ̲σ̲α̲ν̲ ̲σ̲τ̲α̲ ̲μ̲ι̲σ̲ά̲ ̲τ̲ο̲υ̲ ̲δ̲ρ̲ό̲μ̲ο̲υ̲ ̲μ̲ε̲τ̲α̲ξ̲ύ̲ ̲τ̲ο̲υ̲ ̲ε̲λ̲λ̲η̲ν̲ι̲κ̲ο̲ύ̲ ̲α̲σ̲τ̲ι̲κ̲ο̲ύ̲ ̲κ̲ό̲σ̲μ̲ο̲υ̲ ̲κ̲α̲ι̲ ̲κ̲ά̲τ̲ι̲ ̲π̲α̲λ̲α̲ι̲ό̲τ̲ε̲ρ̲ο̲υ̲. Τέτοιες περιπτώσεις δείχνουν ότι η ιερή καταγωγή από μόνη της δεν έλυνε το ζήτημα. Κάποιος μπορούσε να συμμετάσχει σε ένα θρησκευτικό σύμπαν και να κριθεί ανεπαρκής σύμφωνα με τα πολιτικά και πολιτιστικά πρότυπα της πόλης. Η̲ ̲Τ̲ρ̲ο̲ί̲α̲ ̲υ̲π̲έ̲σ̲τ̲η̲ ̲μ̲ι̲α̲ ̲ε̲ξ̲ί̲σ̲ο̲υ̲ ̲ε̲ν̲τ̲υ̲π̲ω̲σ̲ι̲α̲κ̲ή̲ ̲μ̲ε̲τ̲α̲μ̲ό̲ρ̲φ̲ω̲σ̲η̲ ̲σ̲τ̲η̲ν̲ ̲ε̲λ̲λ̲η̲ν̲ι̲κ̲ή̲ ̲φ̲α̲ν̲τ̲α̲σ̲ί̲α̲. Στον Όμηρο, οι Τρώες και οι Αχαιοί κατοικούν σε αξιοσημείωτα παρόμοιους ηθικούς κόσμους. Λατρεύουν συγκρίσιμους θεούς, σέβονται συγκρίσιμους αριστοκρατικούς κώδικες, ανταλλάσσουν πανοπλίες και δώρα, θρηνούν τους νεκρούς τους, εκτιμούν την καταγωγή τους και κατανοούν την ίδια γλώσσα τιμής. Η μεταγενέστερη τέχνη και λογοτεχνία ώθησε όλο και περισσότερο τους Τρώες προς τα ανατολικά, ντύνοντας τους με ασιατικές στολές και αντιμετωπίζοντάς τους ως εκπροσώπους ενός ξένου βασιλείου. Ο̲ ̲ε̲χ̲θ̲ρ̲ό̲ς̲ ̲έ̲γ̲ι̲ν̲ε̲ ̲π̲ι̲ο̲ ̲ξ̲έ̲ν̲ο̲ς̲ ̲μ̲ε̲ ̲τ̲η̲ν̲ ̲π̲ά̲ρ̲ο̲δ̲ο̲ ̲τ̲ο̲υ̲ ̲χ̲ρ̲ό̲ν̲ο̲υ̲. Ο Γερμανός ιστορικός Jacob Burckhardt είδε σε αυτού του είδους τις εξελίξεις στοιχεία της αυξανόμενης οξύτητας της ελληνικής αυτοσυνείδησης. Οι Έλληνες δεν ανακάλυψαν μια αιώνια σταθερή ταυτότητα που περίμενε ανέγγιχτη κάτω από την ιστορία. Διαμόρφωσαν μια ταυτότητα μέσω θεσμών, αντιπαλότητας και αντιθέσεων. Τα όρια σκλήρυναν επειδή ο ίδιος ο ελληνικός πολιτισμός απέκτησε ισχυρότερη μορφή.

Αυτή η παλαιότερη ελληνική εμπειρία εγείρει ένα άβολο ερώτημα για τη σύγχρονη Ευρώπη. Ένας πολιτισμός δεν διατηρείται μόνο από την καταγωγή, ούτε από μουσεία, συντάγματα, τουριστικά μνημεία ή την τακτική επανάληψη διάσημων ονομάτων. Επιβιώνει μόνο αν οι συνήθειες που κάποτε του έδιναν τη μορφή του αναπαράγονται μεταξύ των ζωντανών ανθρώπων. Οι Έλληνες θα μπορούσαν να χάσουν την ελληνικότητά τους στα μάτια άλλων Ελλήνων όταν εγκατέλειψαν ή δεν κατάφεραν να αποκτήσουν τις πρακτικές που σχετίζονται με την πολιτισμένη ζωή. Η συνέπεια είναι πιο σκληρή από ό,τι επιτρέπουν οι περισσότερες σύγχρονες θεωρίες ταυτότητας. Μ̲ι̲α̲ ̲κ̲ο̲ι̲ν̲ω̲ν̲ί̲α̲ ̲μ̲π̲ο̲ρ̲ε̲ί̲ ̲ν̲α̲ ̲σ̲υ̲ν̲ε̲χ̲ί̲σ̲ε̲ι̲ ̲ν̲α̲ ̲κ̲α̲τ̲ο̲ι̲κ̲ε̲ί̲ ̲σ̲τ̲η̲ν̲ ̲ί̲δ̲ι̲α̲ ̲γ̲ε̲ω̲γ̲ρ̲α̲φ̲ί̲α̲,̲ ̲ε̲ν̲ώ̲ ̲π̲α̲ρ̲ά̲λ̲λ̲η̲λ̲α̲ ̲δ̲ι̲α̲φ̲έ̲ρ̲ε̲ι̲ ̲π̲ο̲λ̲ι̲τ̲ι̲σ̲μ̲ι̲κ̲ά̲ ̲α̲π̲ό̲ ̲τ̲η̲ν̲ ̲κ̲ο̲ι̲ν̲ω̲ν̲ί̲α̲ ̲π̲ο̲υ̲ ̲τ̲η̲ν̲ ̲π̲ρ̲ο̲η̲γ̲ή̲θ̲η̲κ̲ε̲. Μπορεί να έχει τον Όμηρο στις βιβλιοθήκες της και να μην καταλαβαίνει πλέον τον Έκτορα. Μπορεί να διατηρεί καθεδρικούς ναούς, ενώ θεωρεί την πίστη που τους έχτισε ως ντροπή. Μπορεί να διδάσκει ρωμαϊκή ιστορία, ενώ βρίσκει τις ρωμαϊκές αρετές ακατανόητες. Μ̲π̲ο̲ρ̲ε̲ί̲ ̲ν̲α̲ ̲ε̲π̲ι̲κ̲α̲λ̲ε̲ί̲τ̲α̲ι̲ ̲τ̲η̲ ̲δ̲η̲μ̲ο̲κ̲ρ̲α̲τ̲ί̲α̲,̲ ̲ε̲ν̲ώ̲ ̲ο̲ ̲π̲ο̲λ̲ί̲τ̲η̲ς̲ ̲α̲ν̲τ̲ι̲κ̲α̲θ̲ί̲σ̲τ̲α̲τ̲α̲ι̲ ̲σ̲τ̲α̲δ̲ι̲α̲κ̲ά̲ ̲α̲π̲ό̲ ̲τ̲ο̲ν̲ ̲κ̲α̲τ̲α̲ν̲α̲λ̲ω̲τ̲ή̲,̲ ̲τ̲ο̲ν̲ ̲θ̲ε̲α̲τ̲ή̲ ̲ή̲ ̲τ̲ο̲ν̲ ̲δ̲ι̲α̲χ̲ε̲ι̲ρ̲ι̲ζ̲ό̲μ̲ε̲ν̲ο̲ ̲π̲ε̲λ̲ά̲τ̲η̲ ̲τ̲ω̲ν̲ ̲θ̲ε̲σ̲μ̲ώ̲ν̲. Η εμμονή του Venner με την ιστορία προέκυψε από αυτή την πιθανότητα. Η ιστορική κληρονομιά, κατά την άποψή του, δεν ήταν ποτέ αυτόματη. Απαιτούσε επιλογή, εκπαίδευση, μίμηση και ανανέωση. Ένας πολιτισμός που δεν μπορεί να μεταδώσει τα πρότυπά του θα κατείχε τελικά τα μνημεία του με τον ίδιο τρόπο που ένας ξένος κατέχει ένα σπίτι που αγόρασε από τους απογόνους των κατασκευαστών του: νόμιμα, ίσως άνετα, αλλά χωρίς την απαραίτητη κατανόηση του για ποιο σκοπό κατασκευάστηκαν τα δωμάτια.

Ο Guillaume Faye προσέγγισε την ίδια ευρωπαϊκή κρίση από μια άλλη κατεύθυνση. Ενώ ο Venner κοίταζε προς τα πίσω, προς την επική μνήμη, την ιστορική συνέχεια και τη διαμόρφωση του χαρακτήρα, ο Faye προσέβλεπε στη σύγκρουση. Η διάσημη ιδέα του για μια «σύγκλιση καταστροφών» βασιζόταν στον ισχυρισμό ότι πολλά συστήματα μπορεί να αποτύχουν ταυτόχρονα και όχι το ένα μετά το άλλο. Η δημογραφική ένταση θα μπορούσε να αλληλεπιδράσει με την οικονομική αστάθεια. Η οικονομική αστάθεια θα μπορούσε να αποδυναμώσει την πολιτική εξουσία. Η τεχνολογική εξάρτηση θα μπορούσε να κάνει τις πολύπλοκες κοινωνίες πιο ευάλωτες σε αναταραχές. Η μαζική μετανάστευση θα μπορούσε να εμβαθύνει τις συγκρούσεις για την ταυτότητα και την αφοσίωση. Οι περιβαλλοντικές ή ενεργειακές πιέσεις θα μπορούσαν να αποκαλύψουν την ευθραυστότητα που κρύβεται κάτω από την φαινομενική αφθονία. Ένα σύστημα ικανό να επιβιώσει από μία κρίση μπορεί να μην επιβιώσει από πέντε που συμβαίνουν ταυτόχρονα. Η σημασία του Faye έγκειται λιγότερο στην πρόβλεψη μιας συγκεκριμένης ημερομηνίας και περισσότερο στην επιβολή της προσοχής στην αλληλεπίδραση. Οι σύγχρονες κυβερνήσεις χωρίζουν τα προβλήματα σε υπουργεία και τμήματα. Η μετανάστευση ανήκει σε ένα γραφείο, η ενέργεια σε ένα άλλο, το χρέος σε ένα άλλο, η ασφάλεια σε ένα άλλο, ο πολιτισμός στα πανεπιστήμια και τα μέσα ενημέρωσης. Η πραγματικότητα δεν σέβεται αυτά τα διοικητικά σύνορα. Έ̲ν̲α̲ ̲ο̲ι̲κ̲ο̲ν̲ο̲μ̲ι̲κ̲ό̲ ̲σ̲ο̲κ̲ ̲α̲λ̲λ̲ά̲ζ̲ε̲ι̲ ̲τ̲η̲ν̲ ̲π̲ο̲λ̲ι̲τ̲ι̲κ̲ή̲.̲ ̲Η̲ ̲π̲ο̲λ̲ι̲τ̲ι̲κ̲ή̲ ̲π̲α̲ρ̲ά̲λ̲υ̲σ̲η̲ ̲ε̲π̲η̲ρ̲ε̲ά̲ζ̲ε̲ι̲ ̲τ̲α̲ ̲σ̲ύ̲ν̲ο̲ρ̲α̲.̲ ̲Τ̲α̲ ̲ζ̲η̲τ̲ή̲μ̲α̲τ̲α̲ ̲π̲ο̲υ̲ ̲α̲φ̲ο̲ρ̲ο̲ύ̲ν̲ ̲τ̲α̲ ̲σ̲ύ̲ν̲ο̲ρ̲α̲ ̲α̲λ̲λ̲ο̲ι̲ώ̲ν̲ο̲υ̲ν̲ ̲τ̲ι̲ς̲ ̲ε̲κ̲λ̲ο̲γ̲έ̲ς̲. Η τεχνολογική αλλαγή μετασχηματίζει την απασχόληση, την επιτήρηση, τον πόλεμο και την επικοινωνία ταυτόχρονα. Το επιχείρημα της Faye ήταν ότι η Ευρώπη είχε χτίσει έναν πολιτισμό τεράστιας τεχνικής πολυπλοκότητας, ενώ παράλληλα αποδυνάμωνε την πολιτιστική αυτοπεποίθηση που ήταν απαραίτητη για την υπεράσπιση ή την κατεύθυνση αυτής της πολυπλοκότητας. Ο κίνδυνος δεν ήταν απλώς ότι οι μηχανές θα αποτύγχαναν. Ή̲τ̲α̲ν̲ ̲ό̲τ̲ι̲ ̲η̲ ̲κ̲ο̲ι̲ν̲ω̲ν̲ί̲α̲ ̲π̲ο̲υ̲ ̲τ̲ι̲ς̲ ̲έ̲λ̲ε̲γ̲χ̲ε̲ ̲μ̲π̲ο̲ρ̲ε̲ί̲ ̲ν̲α̲ ̲π̲ά̲ψ̲ε̲ι̲ ̲ν̲α̲ ̲γ̲ν̲ω̲ρ̲ί̲ζ̲ε̲ι̲ ̲τ̲ι̲ ̲ή̲θ̲ε̲λ̲ε̲ ̲ν̲α̲ ̲δ̲ι̲α̲τ̲η̲ρ̲ή̲σ̲ε̲ι̲.

Εδώ η Ιλιάδα επιστρέφει με μια απροσδόκητη μορφή. Η Τροία δεν καταστρέφεται επειδή οι κάτοικοί της στερούνται πολιτισμού. Είναι πλούσια, οχυρωμένη, αριστοκρατική, θρησκευόμενη και θαρραλέα. Πέφτει επειδή η δύναμη, η απάτη, η εξάντληση, η τύχη και η μοίρα τελικά συνδυάζονται εναντίον της. Τα τείχη της είναι τρομερά, αλλά τα τείχη είναι άχρηστα όταν το αποφασιστικό όπλο περάσει από την πύλη. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Ιλιάδα παραμένει πολιτικά ανησυχητική. Υπενθυμίζει στις άνετες κοινωνίες ότι η εκλέπτυνση δεν προσφέρει ασυλία από την καταστροφή. Οι θεσμοί μπορούν να αποσυντεθούν ενώ οι τελετές συνεχίζονται. Ένας στρατός μπορεί να κατέχει ακριβό εξοπλισμό, ενώ παράλληλα χάνει την εμπιστοσύνη του στον πολιτισμό που υπηρετεί. Μ̲ι̲α̲ ̲ά̲ρ̲χ̲ο̲υ̲σ̲α̲ ̲τ̲ά̲ξ̲η̲ ̲μ̲π̲ο̲ρ̲ε̲ί̲ ̲ν̲α̲ ̲μ̲ι̲λ̲ά̲ε̲ι̲ ̲σ̲υ̲ν̲ε̲χ̲ώ̲ς̲ ̲γ̲ι̲α̲ ̲«̲α̲ξ̲ί̲ε̲ς̲»̲,̲ ̲ε̲ν̲ώ̲ ̲α̲ρ̲ν̲ε̲ί̲τ̲α̲ι̲ ̲ν̲α̲ ̲ο̲ρ̲ί̲σ̲ε̲ι̲ ̲π̲ο̲ι̲ε̲ς̲ ̲κ̲λ̲η̲ρ̲ο̲ν̲ο̲μ̲η̲μ̲έ̲ν̲ε̲ς̲ ̲μ̲ο̲ρ̲φ̲έ̲ς̲ ̲ε̲ί̲ν̲α̲ι̲ ̲μ̲η̲ ̲δ̲ι̲α̲π̲ρ̲α̲γ̲μ̲α̲τ̲ε̲ύ̲σ̲ι̲μ̲ε̲ς̲. Ο δημόσιος διάλογος μπορεί να γίνει τόσο κορεσμένος με εγκεκριμένη ηθική γλώσσα που οι προφανείς συγκρούσεις συζητούνται μόνο μέσω ευφημισμών. Ο Faye επιτέθηκε σε αυτό που θεωρούσε αυτή τη συνήθεια της αποφυγής. Πίστευε ότι η ανθρωπιστική ρητορική συχνά χρησιμοποιούνταν όχι για να λύσει δύσκολα προβλήματα, αλλά για να αποτρέψει την ακριβή τους ονομασία. Ένα πολιτικό λεξιλόγιο που απαγορεύει τις σωστές περιγραφές τελικά καθιστά αδύνατες τις έξυπνες ενέργειες. Μ̲ι̲α̲ ̲κ̲ο̲ι̲ν̲ω̲ν̲ί̲α̲ ̲δ̲ε̲ν̲ ̲μ̲π̲ο̲ρ̲ε̲ί̲ ̲ν̲α̲ ̲α̲ν̲τ̲α̲π̲ο̲κ̲ρ̲ι̲θ̲ε̲ί̲ ̲σ̲ε̲ ̲α̲υ̲τ̲ό̲ ̲π̲ο̲υ̲ ̲α̲ρ̲ν̲ε̲ί̲τ̲α̲ι̲ ̲ν̲α̲ ̲δ̲ε̲ι̲.

Ο Όμηρος παρουσιάζει ανθρώπους που σχηματίζονται από κληρονομημένα καθήκοντα και κρίνονται από τον τρόπο με τον οποίο ανταποκρίνονται στην αναγκαιότητα. Οι κλασικοί Έλληνες αυτοπροσδιορίζονταν πιο έντονα καθώς ανέπτυσσαν πολιτικούς θεσμούς και διαφοροποίησαν τον τρόπο ζωής τους από αυτό που ονόμαζαν βαρβαρότητα. Ο̲ ̲V̲e̲n̲n̲e̲r̲ ̲ρ̲ω̲τ̲ά̲ ̲α̲ν̲ ̲ο̲ι̲ ̲Ε̲υ̲ρ̲ω̲π̲α̲ί̲ο̲ι̲ ̲μ̲π̲ο̲ρ̲ο̲ύ̲ν̲ ̲α̲κ̲ό̲μ̲α̲ ̲ν̲α̲ ̲α̲ν̲α̲γ̲ν̲ω̲ρ̲ί̲σ̲ο̲υ̲ν̲ ̲τ̲ο̲ν̲ ̲π̲ο̲λ̲ι̲τ̲ι̲σ̲μ̲ό̲ ̲π̲ο̲υ̲ ̲τ̲ο̲υ̲ς̲ ̲π̲α̲ρ̲ή̲γ̲α̲γ̲ε̲.̲ ̲Ο̲ ̲F̲a̲y̲e̲ ̲ρ̲ω̲τ̲ά̲ ̲τ̲ι̲ ̲σ̲υ̲μ̲β̲α̲ί̲ν̲ε̲ι̲ ̲ό̲τ̲α̲ν̲ ̲μ̲ι̲α̲ ̲κ̲ο̲ι̲ν̲ω̲ν̲ί̲α̲ ̲χ̲ά̲ν̲ε̲ι̲ ̲α̲υ̲τ̲ή̲ ̲τ̲η̲ν̲ ̲α̲ν̲α̲γ̲ν̲ώ̲ρ̲ι̲σ̲η̲ ̲α̲κ̲ρ̲ι̲β̲ώ̲ς̲ ̲τ̲η̲ ̲σ̲τ̲ι̲γ̲μ̲ή̲ ̲π̲ο̲υ̲ ̲α̲ρ̲κ̲ε̲τ̲έ̲ς̲ ̲υ̲λ̲ι̲κ̲έ̲ς̲ ̲π̲ι̲έ̲σ̲ε̲ι̲ς̲ ̲α̲ρ̲χ̲ί̲ζ̲ο̲υ̲ν̲ ̲ν̲α̲ ̲σ̲υ̲γ̲κ̲λ̲ί̲ν̲ο̲υ̲ν̲. Κανένα από αυτά τα ερωτήματα δεν μπορεί να απαντηθεί προσποιούμενοι ότι η ιστορία έχει τελειώσει.

Η Ευρώπη έχει γνωρίσει εισβολές, εμφύλιους πολέμους, θρησκευτικούς μετασχηματισμούς, επαναστάσεις, δημογραφικές αναταραχές, τεχνολογικά σοκ, αυτοκρατορική επέκταση, αυτοκρατορική κατάρρευση και πολιτική αναγέννηση. Δεν υπάρχει λόγος να υποθέσουμε ότι η σημερινή γενιά έχει λάβει εξαίρεση από την ιστορία.

Το μάθημα της Τροίας δεν είναι ότι η ήττα είναι αναπόφευκτη, ούτε ότι η καταστροφή πρέπει να είναι επιθυμητή. Είναι ότι ο πλούτος, η φήμη, τα παλιά τείχη και οι αναμνήσεις του περασμένου μεγαλείου δεν εγγυώνται την επιβίωση. Η̲ ̲σ̲υ̲ν̲έ̲χ̲ε̲ι̲α̲ ̲α̲ν̲ή̲κ̲ε̲ι̲ ̲σ̲ε̲ ̲ό̲σ̲ο̲υ̲ς̲ ̲ε̲ί̲ν̲α̲ι̲ ̲ι̲κ̲α̲ν̲ο̲ί̲ ̲ν̲α̲ ̲μ̲ε̲τ̲α̲τ̲ρ̲έ̲ψ̲ο̲υ̲ν̲ ̲τ̲η̲ν̲ ̲κ̲λ̲η̲ρ̲ο̲ν̲ο̲μ̲ι̲ά̲ ̲τ̲ο̲υ̲ς̲ ̲σ̲ε̲ ̲α̲ν̲θ̲ε̲κ̲τ̲ι̲κ̲ή̲ ̲σ̲υ̲μ̲π̲ε̲ρ̲ι̲φ̲ο̲ρ̲ά̲. Ένας πολιτισμός παραμένει ζωντανός όταν οι ιστορίες του εξακολουθούν να διδάσκουν στους ανθρώπους του πώς να κρίνουν, όταν οι θεσμοί του εξακολουθούν να εκφράζουν αναγνωρίσιμες αφοσιώσεις και όταν τα μέλη του πιστεύουν ότι κάτι που λαμβάνεται από τους νεκρούς αξίζει να δοθεί στους αγέννητους. Μόλις εξαφανιστεί αυτή η πεποίθηση, τα ερείπια μπορεί να παραμείνουν μεγαλοπρεπή. Α̲λ̲λ̲ά̲ ̲τ̲α̲ ̲ε̲ρ̲ε̲ί̲π̲ι̲α̲ ̲δ̲ε̲ν̲ ̲ε̲ί̲ν̲α̲ι̲ ̲π̲ο̲λ̲ι̲τ̲ι̲σ̲μ̲ό̲ς̲.̲

Ἡ Πελασγική

Apollodoros