Αλέξης Τσίπρας- Ο Ηγέτης της Υπόσχεσης και το Θαυματουργό Τίποτα

 

Ο Ηγέτης είχε μια σπάνια ικανότητα: να μετατρέπει την πραγματικότητα σε διακόσμηση. Αν κάτι δεν πήγαινε καλά, δεν έφταιγε ποτέ αυτός. Έφταιγε το σύμπαν, ο ανάδρομος, η κακή ενέργεια, η κακή ώρα, η κακή διάθεση, η κακή… οπτική γωνία. Αν το έβλεπες από αλλού, όλα ήταν τέλεια.

Και το πιο εντυπωσιακό; Όταν οι πολίτες του θύμιζαν τις παλιές του υποσχέσεις, εκείνος χαμογελούσε με εκείνο το χαμόγελο του ανθρώπου που δεν θυμάται τίποτα αλλά απαιτεί να τον πιστέψεις ότι θυμάται τα πάντα.

Μετά ήρθε η περίοδος της Μεγάλης Διαπραγμάτευσης. Ο Ηγέτης Τσίπρας υποσχέθηκε ότι θα αλλάξει τον κόσμο. Τελικά άλλαξε μόνο… την αφήγησή του. Από «θα γίνει χαμός» σε «έγινε χαμός, αλλά όχι όπως το εννοούσα». Οι πολίτες έμειναν με το στόμα ανοιχτό — όχι από θαυμασμό, αλλά από το ρεύμα που έκανε η απότομη αλλαγή πορείας.

Και όταν η ιστορία έφτασε στο τέλος της, δεν αποσύρθηκε. Όχι. Έμεινε εκεί, σαν screensaver παλιάς εποχής, να θυμίζει ότι κάποτε υπήρξε μια εποχή όπου οι λέξεις είχαν μεγαλύτερη αξία από τα έργα — και οι υποσχέσεις μεγαλύτερη διάρκεια από τα αποτελέσματα.

Σήμερα Αλέξης Τσίπρας συνεχίζει να περιφέρεται στην πολιτεία, κρατώντας το παλιό του σενάριο. Το κοινό όμως έχει αλλάξει. Δεν χειροκροτά. Δεν αποδοκιμάζει. Απλώς κοιτάζει με εκείνο το βλέμμα που λέει: «Το έργο το είδαμε. Δεν χρειάζεται επανάληψη.»

Κι έτσι, ο μύθος του Ηγέτη της Υπόσχεσης έμεινε στην ιστορία ως το πιο καυστικό μάθημα πολιτικής: ότι όταν η ρητορική πετάει πολύ ψηλά, η πραγματικότητα δεν χρειάζεται καν να την τραβήξει κάτω. Πέφτει μόνη της.

Panagiotis Papakostopoulos 

Ζητώ από την Μαρία Καρυστιανού να αναλάβει τη διακυβέρνηση της Ελλάδας

 

 ΠΑΡΤΙ ΣΠΑΤΑΛΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ.
 Δεν έχουν βουλευτές "καθαρούς", δεν έχουν πτυχία οι υπόλοιποι και για να ανταπεξέλθουν στις ανάγκες διοίκησης του κράτους, χρεώνουν το δημόσιο λες και είναι τσιφλίκι τους.
 Με απόφαση του Προέδρου της Βουλής, Νικήτα Κακλαμάνη:
 Αυξάνονται οι επιστημονικοί συνεργάτες όλων των βουλευτών κατά μια θέση. Δηλαδή 300 νέες θέσεις.
 Το κόστος είναι 10,8 εκατ. ευρώ ετησίως.
 Έχουμε και λέμε: Επιπλέον «σύμβουλοι», άρα περισσότερα χρήματα πεταμένα χωρίς κανένας να μην το κατακρίνει, χωρίς κανένας να λογοδοτεί.
Σοβαρά τώρα;
Με μισθούς πείνας, με συντάξεις ελεημοσύνης, με τους μικροεπαγγελματίες να αναρωτιούνται για το μέλλον τους, εσείς μας χρεώνετε επιπλέον;
Η ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΤΙ ΚΑΝΕΙ; ΣΥΝΕΡΓΕΙ;
 Γιατί αυξάνονται οι συνεργάτες των βουλευτών αντί να μειώνονται;
Πόσοι από αυτούς εργάζονται πραγματικά;
 Υπάρχουν «ημέτεροι» και συγγενικά πρόσωπα που πρέπει να βολευτούν;
Και με ποια κριτήρια; ποια διαφάνεια;
 Άρα έχουμε μια Ελλάδα που πληρώνει φόρους και μια Ελλάδα που μοιράζει θέσεις, χρεώνοντας εμάς τους πολίτες.
 Όταν η πολιτική λειτουργεί σιωπηλά, σπαταλά, τότε το πρόβλημα είναι συστημικό, καθεστωτικό.
 Απαιτούμαι εδώ και τώρα απαντήσεις, για ποιο λόγο χρεώνεται το δημόσιο, εφόσον δεν υπάρχουν χρήματα;

Γιάννης Βογιατζής.

Εδω τρελοκομειο.. αστον τρελο στην τρελα του!

 

ΝΑ ΑΓΙΑΣΕΙ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ ΓΙΑΤΡΟΥ ΠΟΥ ΒΟΥΛΩΝΕΙ ΤΟ ΑΠΥΛΩΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ ΑΔΩΝΗ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ !!:

Υπουργέ , «Τσάμπα, δεν σπούδασε κανείς, κανέναν!

Τσάμπα δεν σπούδασε κανένας στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό. Τον σπούδασαν οι φόροι των γονιών του και των παππούδων του...»

Ενας γιατρός ο Γιάννης Νάσιος, απαντά, αποδομεί, αποστομώνει και βάζει στην θέση του τον υπουργό Υγείας @AdonisGeorgiadi

Μια απάντηση πραγματικά συγκλονιστική και αποσβολωτική που αναδεικνύει το ανάστημα ενός άξιου ανθρώπου που ξέρει να προσφέρει και το μπόι κάποιου επηρμένου που απλά εκμεταλλεύεται την θέση εξουσίας του:

"Το Κράτος τους σπούδασε, τσάμπα.

Το Κράτος τους έδωσε το δικαίωμα να συνταγογραφούν, τσάμπα.

Το Κράτος τους δίνει το δικαίωμα να γράφουν εξετάσεις στους ασθενείς τους, τσάμπα."

Άδωνις Γεωργιάδης, Υπουργός Υγείας, 22/7/2024

Δυο λόγια, για να μπαίνουν τα πράγματα στη σωστή τους βάση, γιατί ακούμε... τσάμπα σοφιστείες* :

Τσάμπα, δεν σπούδασε κανείς, κανέναν!

Τσάμπα δεν σπούδασε κανένας στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό.

Τον σπούδασαν οι φόροι των γονιών του και των παππούδων του.

Τσάμπα δεν έβγαλε κανείς τα μάτια του, διαβάζοντας νυχθημερόν, για να βρεθεί κάποιος περαστικός από μια Κρατική θέση , ώστε να τον προσβάλλει, χωρίς αυτός προηγουμένως να έχει πράξει το καθήκον που του ορίζει η κρατική του θέση.

Η συνταγογράφηση λοιπόν

Η συνταγογράφηση, δεν είναι γραμματειακή δουλειά.

Η συνταγογράφηση, δεν είναι ένα ραβασάκι.

Η συνταγογράφηση, είναι το αποτέλεσμα της κλινικής εξέτασης, που οδηγεί σε διάγνωση.

Απότοκο της διάγνωσης, είναι η συνταγογράφηση.

Τί σημαίνει κλινική εξέταση, σε απλά ελληνικά?

Σημαίνει ο έλεγχος της υγείας ενός ανθρώπου, που είτε ασθενεί, είτε κάνει έναν έλεγχο της υγείας του, προληπτικό ή διερευνητικό.

Ποιός διενεργεί αυτή την εξέταση?

Την εξέταση αυτή την κάνει ένας τύπος, που έβγαλε τα μάτια του για 6 χρόνια πάνω σε 60 τόμους βιβλία.

Αφού έβγαλε τα μάτια του για 6 χρόνια, έκανε για άλλα 1-2 χρόνια σε ειδικές αποστολές της άγονης (συνήθως) επαρχίας της Ελλάδας, το Αγροτικό του.

Μόνο του όπλο (τις 90 στις 100 φορές) ήταν τα μάτια του, τα χέρια του, άντε και ένα στηθοσκόπιο.

▪︎ Χωρίς καμιά τεχνολογική υποστήριξη.

▪︎ Χωρίς νοσηλευτή δίπλα του.

▪︎ Πολλές φορές μόνο με έναν οδηγό ασθενοφόρου να εκτελεί χρέη βοηθού:

- στο τροχαίο ατύχημα 3 το πρωΐ στον σκοτεινό ορεινό επαρχιακό δρόμο, με τα φώτα του ασθενοφόρου να φωτίζουν το χαντάκι, για να βρει φλέβα για τον ορό.

- στον πυροβολισμό εξ επαφής, με δίκαννο, γιατί δυο αδέρφια θυμήθηκαν να λύσουν τις οικογενειακές τους διαφορές στα περιουσιακά τους.

- στο έμφραγμα του μυοκαρδίου της γιαγιάς που είχε τον τοπικό φούρνο.

- στην έκρηξη δυναμίτη στα χέρια του ψαρά, από παράνομο ψάρεμα.

- στην ανάσυρση πνιγμένου ηλικιωμένου, μεσοπέλαγα, ανεβασμένος σε ένα ψαροκάικο με τα χειρουργικά ρούχα και μια τριχιά, για να καταφέρει να πιάσει το άψυχο κορμί.

Αυτός ο τύπος, μετά από όλα αυτά και άλλα πολλά, έμεινε άνεργος και ανασφάλιστος για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Βλέπεις η αναμονή για την έναρξη Ειδικότητας ήταν μακρά.

Όταν άρχισε την Ειδικότητα, ο τυπάκος αυτός, έκανε τη λάντζα του Νοσοκομείου.

Ανεβοκατέβαινε 6 ορόφους με τις σκάλες, φορτωμένος φακέλους, χαρτούρα και το άγχος του νεοφερμένου.

Μαζί, κουβαλούσε νέους τόμους βιβλίων.

Αυτούς της Ειδικότητάς του.

Όταν ψιλοπροσαρμόστηκε, τον πέταξαν στα βαθιά, χωρίς προειδοποίηση: στο Τμήμα Επειγόντων.

Εκεί, πάλεψε αρχικά με το άγχος της σειρήνας των ασθενοφόρων που έφταναν και τα λάστιχα που στρίγκλιζαν στο φρενάρισμα.

Τί περιστατικό να ήταν?

Θα τα κατάφερνε?

Αν όχι?

Δεν προλάβαινε να το σκεφτεί. Σε δευτερόλεπτα, έπρεπε να ψάξει για ζωτικά σημεία. Για ανοιχτά τραύματα. Για αιμορραγίες. Έπρεπε να βάλει σε σειρά όσα είχε διαβάσει. Αλλά τίποτε από αυτά, δεν μιλούσε για αυτές τις στιγμές. Η πραγματικότητα ήταν γεμάτη αίμα, χτυποκάρδι, αγωνία, φωνές.

Με τα χρόνια, συνήθισε. Έμαθε να συνδυάζει γνώσεις, άγχος, εμπειρία.

Έμαθε να εμπιστεύεται τους πολύτιμους συνεργάτες του, τους νοσηλευτές.

Όπως και τους συναδέλφους του από τις άλλες ειδικότητες.

Μαζί κι αυτοί στην ίδια αγωνία.

Έμαθε μαζί τους, να ακούει μετά από 24 ώρες συνεχόμενης εφημερίας τα:

- "τι θα γίνει, περιμένουμε 2 ώρες!!!"

- " εγώ σε πληρώνω, ρε!!!"

- "γιατρέ θα ζήσει???"

- "σε ευχαριστώ γιατρέ!"

Έμαθε να λέει, ανάμεσα στα 140 περιστατικά που αντιμετώπισε σε ένα 24ωρο:

- "Ολα καλά θα πάνε. Είναι καλά τα αποτελέσματα"

- "Θα πονέσεις λίγο, αλλά είναι για καλό"

- "Κυρία μου λυπάμαι, ο σύζυγος σας, ο γιος σας..."

- "Κύριε, η γυναίκα σας τα κατάφερε! Ηρεμήστε..."

Και πέρασαν άλλα 6-7 χρόνια, έτσι. Νύχτα -μέρα.

Με τις μορφές των ασθενών να έχουν μείνει αποτυπωμένες στο μυαλό και στην ψυχή του.

Κακές και καλές στιγμές, που πήρε για πάντα μαζί του, φορτίο για μια ζωή ολόκληρη.

Αυτός λοιπόν ο περίεργος τύπος, λέγεται γιατρός.

Αυτός που, αφού πέρασε μέσα από όλα αυτά, για 15 χρόνια, απέκτησε το δικαίωμα να είναι ο απόλυτα υπεύθυνος, ΚΑΙ στο να συνταγογραφεί.

Να συνταγογραφεί φαρμακευτικές αγωγές, εργαστηριακές εξετάσεις, εμβολιασμούς.

Γιατί?

Διότι εκπαιδεύτηκε να αναγνωρίζει την πάθηση, τις ενδείξεις των φαρμακευτικών ουσιών, τις αντενδείξεις, τις παρενέργειες.

Έμαθε, με λίγα λόγια, να ωφελεί και να μη βλάπτει.

Οπότε εκφράσεις όπως:

- "Έλα μωρέ, μια εξέταση γράφει. Σιγά!"

- "Θα τους κόψω τη συνταγογράφηση στον ΕΟΠΥΥ"

κακό θα κάνουν στους ίδιους του ασφαλισμένους.

Εκφράσεις, όπως αυτή του Υπουργού Υγείας, που ουσιαστικά μιλούν για τζαμπατζηδες, μόνο άγνοια μπορεί να δείχνουν.

Άγνοια κινδύνου και ευθύνης.

Όπως άγνοια κινδύνου και ευθύνης, είναι το να πετάς εναν 60χρονο γιατρό στα Επείγοντα ενός Νοσοκομείου του οποίου τον τρόπο λειτουργείας δεν γνωρίζει.

Κύριοι της Κυβέρνησης και της κάθε Κυβέρνησης, πράξτε αυτό για το οποίο σας εξέλεξε ο ελληνικός λαός:

Να εργάζεστε για να δίνετε λύσεις στην Κοινωνία και τη Δημόσιας Υγεία.

Τα νταηλίκια, δείχνουν μικρότητα, για να μην πω και ανικανότητα.

Οι βροντές τρομάζουν τα παιδιά και οι απειλές τους ανόητους, έλεγε ο Σωκράτης.

Καταλαβαίνει ο κοινός νους εύκολα τι εννοώ.

Τα προσωπικά, πολιτικά, οικονομικά ή άλλα οφέλη, πρέπει να μένουν μακριά όταν μιλούμε για Δημόσια Υγεία.

* σοφιστεία : Επιχείρημα που είναι αληθοφανές, αλλά λανθασμένο. Ο Αριστοτέλης τα ονόμαζε σοφίσματα.

Για το ΚΙΝΙ (Κίνημα Ιατρών)

Γιάννης Νάσιος

Χειρουργός ΩΡΛ

Μέλος του ΔΣ του ΙΣΑ»

Αικατερινη Λυτινα

Αν δεν υπήρχε η Κοβέσι, θα έπρεπε να την είχαμε εφεύρει.

 

 

Φέρτε μας όχι μία, αλλά δέκα Κοβέσι στην Ελλάδα.

Δεν θα είχαμε σήμερα καμία ανάγκη από καμία Κοβέσι να αποδώσει δικαιοσύνη, αν οι δικοί μας δικαστές και εισαγγελείς σε αυτή τη χώρα δεν ήταν τόσο ανίκανοι, ανήμποροι και χειραγωγούμενοι από κόμματα, κυβερνήσεις και οικονομικά συμφέροντα, αντί να υπερασπίζονται το δίκαιο και να πείθουν ότι είναι άξιοι του ρόλου τους.

Όχι ως δημόσιοι υπάλληλοι που ανεβαίνουν σε μια έδρα στις οκτώ το πρωί για να εξετάσουν υποθέσεις αρπακόλλα μέχρι να λήξει το ωράριό τους και να σχολάσουν, αλλά ως λειτουργοί που έχουν πραγματικά συνείδηση του λειτουργήματος που έχουν κληθεί να επιτελέσουν και που οφείλουν να σταθούν στο ύψος της δικαστικής λειτουργίας.

Την Κοβέσι δεν την κρατάει κανένας. Σε αντίθεση με τους δικούς μας δικαστές και εισαγγελείς, που είτε τους κρατάνε, είτε τα πιάνουν, είτε κάνουν δημόσιες σχέσεις με συμφέροντα για την ανέλιξή τους στην επετηρίδα και στη δικαστική ιεραρχία.

Μας αξίζουν, λοιπόν, δέκα ή και παραπάνω Κοβέσι, την οποία δεν θα είχαμε καμία ανάγκη αν η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα ήταν πραγματικά ανεξάρτητη. Αν δεν είχε τους ανθρώπους να σέρνονται στα δικαστήρια επί χρόνια ζητώντας δικαίωση που δεν θα έρθει ποτέ. Αν οι δικαστές και οι εισαγγελείς μελετούσαν πραγματικά τις δικογραφίες και δεν έβλεπαν απλώς ό,τι τους πιάνει το μάτι πάνω στην έδρα, επειδή βαριούνται να δουλέψουν στο σπίτι τους. Όχι να κάνουν επιλεκτική χρήση στοιχείων σε κάθε υπόθεση για να βγάλουν μια απόφαση όπως αυτοί τη θέλουν, την οποία ο πολίτης πρέπει μετά να παρακαλάει να καθαρογραφεί, ύστερα από χρόνια. Σε μια χώρα όπου οι δικαστές και οι εισαγγελείς έχουν αποκοπεί από την κοινωνία, αλλά αρνούνται να κόψουν τον γόρδιο δεσμό τους με την πολιτική, τις κυβερνήσεις, τα κόμματα και τα επιχειρηματικά συμφέροντα. Και με δικηγόρους που τα παίρνουν μαύρα για να αφαιμάξουν την πελατεία τους.

Αν δεν υπήρχε η Κοβέσι, θα έπρεπε να την είχαμε εφεύρει. Διότι, αν δεν υπήρχε η Κοβέσι, ούτε ΟΠΕΚΕΠΕ θα υπήρχε, όπως δεν υπάρχει καμία ελπίδα δικαίωσης για τα θύματα των Τεμπών, ακριβώς όπως δεν υπήρξε δικαίωση ούτε για τα θύματα στο Μάτι. Γιατί αυτούς τους δικαστές και εισαγγελείς έχουμε: με ανάστημα πολύ κοντό για να φθάσουν στο ύψος του λειτουργήματος και του ρόλου τους.

Και είναι να απορεί κανείς πώς μπορεί να ονομαστεί «Δικαιοσύνη» αυτό που θέλει να κάνει ο κύριος Φλωρίδης: να εκδικάζονται δηλαδή fast track υποθέσεις για πολιτικούς μέσα σε τρεις μήνες, ενώ για τον απλό πολίτη να χρειάζονται χρόνια και δεκαετίες μέχρι να οδηγηθεί σε μια δικαστική απόφαση. Δικαιοσύνη δύο ταχυτήτων είχαν μόνο καθεστώτα όπως εκείνο του Τσαουσέσκου, κύριε Φλωρίδη — την ώρα που κατηγορείτε την κυρία Κοβέσι. Στην δημοκρατία που όλοι πρέπει να είναι ίσοι απέναντι στον τρόπο με τον οποίο τους μεταχειρίζεται η Δικαιοσύνη.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι η Κοβέσι. Το πρόβλημα είναι ότι η ελληνική Δικαιοσύνη έχει οδηγήσει μεγάλο μέρος της κοινωνίας να πιστεύει πως χρειάζεται μια Κοβέσι για να υπάρξει λογοδοσία. Και όντως έτσι είναι.

Thanos Dimadis 

Ζητώ από την Μαρία Καρυστιανού να αναλάβει τη διακυβέρνηση της Ελλάδας

 

ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΑΜΠΟΓΛΟΥ

Η δήλωση του Αλέξη Τσίπρα στο Φόρουμ των Δελφών, ότι δήθεν ανέπτυξε σχέσεις με το Ισραήλ σε μια εποχή που αυτό «δεν ήταν πολεμοχαρές», δεν είναι απλώς μια ιστορική ανακρίβεια· είναι μια χυδαία, προκλητική και συνειδητή διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Το να παρουσιάζει κανείς ένα κράτος-τρομοκράτη ως «ειρηνικό» στο παρελθόν, αποτελεί τη μέγιστη προσβολή στα εκατομμύρια των νεκρών και εκτοπισμένων Παλαιστινίων. Πρόκειται για ένα κατάπτυστο πολιτικό «gaslighting» που επιχειρεί να ξεπλύνει το αίμα από τα χέρια των δολοφόνων.

Η αλήθεια είναι μία και είναι γραμμένη με το αίμα των αθώων: Το Ισραήλ αποτελεί μια πολεμική μηχανή γενοκτονίας, εκτοπισμού και κατοχής από το πρώτο δευτερόλεπτο της ίδρυσής του. Ο «πολεμοχαρής» του χαρακτήρας δεν είναι τωρινός, είναι το DNA του.

1947–1949 (Η Nakba): Η βίαιη εθνοκάθαρση άνω των 750.000 Παλαιστινίων. Η φρίκη της Σφαγής στο Deir Yassin (1948) και οι «πορείες θανάτου» στη Λύντα και τη Ράμλα ήταν μόνο η αρχή του ολέθρου.

1953 (Σφαγή στην Qibya): Η κτηνωδία της μονάδας του Σαρόν που ανατίναξε σπίτια με τις οικογένειες μέσα, στέλνοντας στο θάνατο 69 ανθρώπους.

1956 (Khan Yunis και Rafah): Οι μαζικές εκτελέσεις προσφύγων από τον ισραηλινό στρατό που μετέτρεψαν τη Γάζα σε σφαγείο ήδη από τότε.

1967 (Έναρξη της Κατοχής): Η παράνομη και βάρβαρη στρατιωτική κατοχή της Δυτικής Όχθης και της Γάζας, μια διαρκής παραβίαση κάθε έννοιας ανθρωπίνου δικαιώματος που συνεχίζεται ακάθεκτη.

1982 (Σάμπρα και Σατίλα): Το απόλυτο έγκλημα πολέμου. 3.500 πρόσφυγες σφαγιάστηκαν υπό το βλέμμα και την πλήρη κάλυψη του ισραηλινού στρατού.

2002 (Jenin): Η ισοπέδωση ενός ολόκληρου προσφυγικού καταυλισμού και η μαζική δολοφονία αμάχων κατά τη διάρκεια της Ιντιφάντα.

2008–Σήμερα (Ολοκληρωτική Εξόντωση): Η Γάζα μετατράπηκε σε ένα απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Οι επιχειρήσεις "Cast Lead" και "Protective Edge" ήταν το προοίμιο για τη σημερινή γενοκτονία (2023–2026). Με πάνω από 75.000 νεκρούς, 20.000+ δολοφονημένα παιδιά και εκατοντάδες χιλιάδες ακρωτηριασμένους, το Ισραήλ ολοκληρώνει τώρα το σχέδιο της τελικής λύσης για τους Παλαιστίνιους, επεκτείνοντας τη φρίκη και στον Λίβανο.

Το να ξεστομίζει κανείς ότι υπήρξε εποχή «κανονικότητας» με αυτό το μόρφωμα, επειδή έτσι βόλευε τα βρώμικα διπλωματικά του αλαισβερίσια, είναι η απόλυτη ηθική κατάπτωση. Δεν είναι απλώς «ξέπλυμα»· είναι συνενοχή σε μια ιστορία απαρτχάιντ και αποικιοκρατικής κτηνωδίας.

Η δικαιοσύνη για την Παλαιστίνη απαιτεί να γκρεμίσουμε τα προπέτασμα καπνού και τα υποκριτικά ψέματα των «δημοκρατών» ηγετών, που χρησιμοποιούν τη διπλωματία ως άλλοθι για τη σιωπή τους.

Οι θηριωδίες δεν ξεκίνησαν τώρα. Το Ισραήλ γεννήθηκε μέσα στο αίμα, τρέφεται από τον θάνατο και η μόνη «κανονικότητα» που γνώρισε ποτέ είναι η συστηματική εξόντωση ενός ολόκληρου λαού. Όποιος μιλάει για «ειρηνικό παρελθόν», πατάει πάνω στους τάφους χιλιάδων παιδιών και δεν διαφέρει στο ελάχιστο από την σημερινή συνένοχη και

αιματοβαμμένη κυβέρνηση.

Της Zoe Faltseta

Kαι σε έναν σχολιαστή χθες που επέμενε πως δεν είναι όλοι ίδιοι (φυσικά και δεν είναι),μια παλαιότερη ανάρτηση μου

...για να μην περνάνε για χαχολους.

Βγαίνει ο πρέσβης του Ισραήλ και εγκαλει τον δήμαρχο Αθηναίων για τα γκράφιτι που θίγουν τους Εβραίους τουρίστες και μας ενημερώνει πως φεύγουν δυσαρεστημένοι από τη χώρα μας.

Βγαίνει ο ραββίνος Φριζής της Θεσσαλονίκης και απειλεί πως θα συντρίψει οσους Έλληνες καταφέρονται κατά του Ισραήλ(εδώ κλήση με τον νόμο περί ρατσισμου δεν υπάρχει ...).

Και η πολιτική ηγεσία ξύνει τα αχαμνα της... γιατί τόσο μπορεί να κάνει.

Αντί να τους καλέσει και να τους δείξει σε ποια χώρα βρίσκονται

Ξέρετε όμως,η εξάρτηση από το Ισραήλ είναι τερατώδης και απλώς τώρα είναι στο απόγειο της.

Όπως καμία κομματική παράταξη δεν μπορεί να προσφέρει λύσεις,αν δεν είναι διατεθειμενη να συγκρουστούν με τους επιτηρητες και "πιστωτές" μιας χώρας χρεοκοπημένης και όχι μόνο οικονομικά.

Η χώρα σήμερα ανήκει "στη σωστή πλευρά της ιστορίας" και αυτό προϋποθέτει αβαβα για τους μακελαρηδες.

Και ας γίνω δυσάρεστος σε αρκετους φίλους μου.

Και αυτό έχει εκκινήσει δέκα χρόνια πριν.

Θυμίζω πως επί Τσίπρα-Κοτζιά, υπογράφτηκε η στρατιωτική συνεργασία Ελλάδας-Ισραήλ με τον νόμο Ν. 4398/2016.

Το δε Ισραήλ έχει υπογράψει στρατιωτική συμφωνία μόνο με δύο κράτη, με την Ελλάδα και τις ΗΠΑ(και αυτό λέει πολλά -και για τη μανία των Ισραηλινών να επενδύσουν σε ακίνητα στην Ελλάδα-αυτό θα το βρούμε μπροστά μας)

Ο νόμος αυτός προέβλεπε συγκεκριμένα...

- «κοινές στρατιωτικές ασκήσεις ή εκπαιδεύσεις (οι οποίες διεξάγονται είτε μέσα στις αντίστοιχες επικράτειες των μερών είτε έξω από αυτές)»,

- «στρατιωτικές ασκήσεις ή εκπαιδεύσεις του προσωπικού του κράτους αποστολής μέσα στην επικράτεια του κράτους υποδοχής»,

- ακόμα και «χωρίς την άμεση συμμετοχή του προσωπικού του κράτους υποδοχής»

- «κοινά προγράμματα αμυντικής έρευνας και ανάπτυξης», όπως και «οποιαδήποτε άλλη μορφή αμυντικής συνεργασίας», ενώ έμπαινε βασικός στόχος η «περαιτέρω ενίσχυση της αμυντικής και στρατιωτικής συνεργασίας».

Στο άρθρο 1 της συμφωνίας με το Ισραήλ αναφέρεται ο όρος «στρατιωτικές δραστηριότητες» στις οποίες περιλαμβάνονται «στρατιωτικές ασκήσεις», «εκπαιδεύσεις» ή «επισκέψεις πλοίων/αεροσκαφών» ενώ η παρ.5 του άρθρου αναφέρεται σε «οποιαδήποτε άλλη μορφή αμυντικής συνεργασίας η οποία συμφωνείται μεταξύ των Μερών».

Κάπως έτσι στη Καλαμάτα εκπαιδεύονται και εκπαιδευουν Ισραηλινοί αεροπόροι.

Παράλληλα στο άρθρο 2 της συμφωνίας με το Ισραήλ επισημαίνεται πως «σε περίπτωση κατά την οποία τα μέρη συμφωνήσουν ότι απαιτούνται περαιτέρω διακανονισμοί προκειμένου να διευθετήσουν επιπρόσθετα ζητήματα των στρατιωτικών δραστηριοτήτων τα μέρη είναι δυνατόν να πραγματοποιούν αυτούς τους διακανονισμούς στο πλαίσιο Συμφωνιών Εφαρμογής σύμφωνα με τις διατάξεις της παρούσας συμφωνίας»

Μάλιστα, ο νόμος προέβλεπε, ότι οι «Συμφωνίες Εφαρμογής» δεν είναι υποχρεωτικό να δημοσιοποιηθούν ή να εγκριθούν πλέον από την Βουλή». Παράκαμψη της Βουλής ουσιαστικά για να μη γίνει και ντόρος.

Το 2018 η Σύνοδος Κορυφής Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ διευρύνθηκε, καθώς για πρώτη φορά συμμετείχαν οι ΗΠΑ στο σχήμα 3+1.

Συνολικά, 7 τριμερείς και 2 Ανώτατα Συμβούλια έγιναν επί ΣΥΡΙΖΑ με το Ισραήλ. Τρεις φορές συναντήθηκαν σε διμερείς επισκέψεις κορυφής Τσίπρας και Νετανιάχου.

Σε εκείνες τις συναντήσεις ο Τσίπρας προσφωνούσε τον Νετανιάχου με το χαϊδευτικό του, ''Μπίμπι'', ενώ ο Κοτζιάς φωτογραφήθηκε με τον Νετανιάχου μπροστά στην προτομή του Τέοντορ Χερτσλ, ιδρυτή του πολιτικού σιωνισμού(κίνηση συμβολισμού που επιδιώκουν οι Ισραηλινοί όπως οι Τούρκοι πράττουν το αυτό με φόντο τον Κεμάλ Ατατούρκ,η Μενδωνη το "διαπίστωσε").

Επίσης, συμφωνήθηκε «ανάγκη ενίσχυσης της συνεργασίας σε διάφορες μορφές Ενέργειας, στον αγροτοδιατροφικό τομέα, στις υδάτινες τεχνολογίες, στις θαλάσσιες μεταφορές, στην ενίσχυση της συνεργασίας στον τουρισμό».

Τα απόνερα του τουρισμού τα "λουζομαστε"...και ήδη μας πνίγουν.

Και αν ο αντίλογος λέει πως τότε το Ισραήλ δεν ήταν ''κράτος δολοφόνος''.

Έλα μου ντε,που η συμφωνία που υπόγραψε η κυβέρνηση Τσίπρα τότε, υπογράφτηκε δυο βδομάδες μετά την έκθεση του ΟΗΕ για τα ''εγκλήματα πολέμου'' του Ισραήλ στην Παλαιστίνη, το οποίο ψήφισμα η τότε κυβέρνηση το υπερψήφισε στον ΟΗΕ, άρα συμφώνησαν με αυτό.

Και μετά υπέγραψαν με το Ισραήλ.

Μάλιστα, η Δούρου, επισκέφθηκε την ισραηλινή πρεσβεία μια μέρα μετά την 7η Οκτωβρίου ενώ ο Ζαχαριάδης εκπρόσωπος τύπου του Συριζα είπε πριν λίγους μήνες, σε μία έξαρση ειλικρίνειας, πράγματι, πως η καταδίκη της γενοκτονίας «δεν σημαίνει, μια εξωτερική πολιτική που έχει βάθος χρόνου και βάθος περιεχομένου να την ακυρώσουμε»...

Έτσι κάνουν οι λακεδες ...

Ο Τσίπρας επισκέφθηκε το Ισραήλ στις 25 Νοεμβρίου 2015, δυο μόλις μήνες μετά τις εθνικές εκλογές της 20.09.2025.

Στο Ισραήλ ήταν το πρώτο του ταξίδι στο εξωτερικό ως επανεκλεγέντα πρωθυπουργού .

Κατά την επίσκεψή του ο Τσίπρας έγραψε στο βιβλίο επισκεπτών του προεδρικού μεγάρου, στα αγγλικά, «With great honor to be in your historical capital and to meet your excellencies», δηλαδή αναγνώρισε ως «ιστορική πρωτεύουσα» του Ισραήλ την Ιερουσαλήμ και αυτό, ενώ όλοι ξέρουμε ότι η Ελλάδα, όπως και οι περισσότερες χώρες στο στον κόσμο, δεν αναγνωρίζουν την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ, για αυτό και οι πρεσβείες τους έχουν έδρα το Τελ Αβίβ(χρησιμοποιήθηκαν πληροφορίες από Andreas Reos).

Δυστυχώς έχουμε μπλέξει ... γιατί όλοι κοιτάνε προς τα πάνω και όχι προς τα κάτω... κανείς πλέον δεν ακούει την ανασα του λαού.

Και φυσικά έτσι δεν λειτουργεί καμία Δημοκρατία,ούτε και η κατά ευφημισμόν που έχουμε εμείς.

Εθνικόν το Αληθές...έλεγε ο Νιονιος