Ο Γιώργος Προκοπίου «πάτησε» την ΕΕ: Εξαιρείται από τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας.

Δημήτρης Μπουρνιάς 

Η κυβέρνηση πέτυχε αυτό που δεν πέτυχε με τους αγρότες και άλλους επαγγελματίες που εξήγαγαν προϊόντα στη Ρωσία.

Η ελληνική κυβέρνηση, ασκώντας βέτο, κατάφερε να εξαιρέσει από τις κυρώσεις της ΕΕ την μεταφορά του ρωσικού LNG προς τρίτες χώρες, για συμβόλαια που είχαν υπογραφεί πριν από την έναρξη του πολέμου τον Φεβρουάριο του 2022.

Πρόκειται πρωτίστως για μία μεγάλη νίκη γτου εφοπλιστή Γιώργου Προκοπίου και ιδιοκτήτη της Dynagas , της εταιρείας που διαθέτει 11 πλοία ναυλωμένα για μεταφορές από το Yamal LNG της Ρωσίας.

Δύο μέτρα και δύο σταθμά

Ενώ η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν κατάφερε να προστατεύσει τους Έλληνες αγρότες και άλλους επαγγελματίες που εξήγαγαν προϊόντα στη Ρωσία και υπέστησαν σοβαρές οικονομικές ζημιές από τις κυρώσεις του 2014 και αυτές που ακολούθησαν από το 2022 και έπειτα, για τον κ. Προκοπίου και τη ναυτιλιακή του αυτοκρατορία βρέθηκε η κατάλληλη «παρέκκλιση».

Η Αθήνα ζήτησε αναθεώρηση απόφασης που είχε ληφθεί ομόφωνα πέρυσι, προβάλλοντας ότι η απαγόρευση θα έπληττε την ευρωπαϊκή ναυτιλία, θέσεις εργασίας και θα ενίσχυε ανταγωνιστές εκτός ΕΕ.

Τελικά, η εξαίρεση εγκρίθηκε, με την υποχρέωση ετήσιας επανεξέτασης – δηλαδή με μόνιμο «όπλο» το βέτο να βρίσκεται στα χέρια της Ελλάδας.

Η κυβέρνηση, που σε άλλες περιπτώσεις επικαλείται την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και την ανάγκη για ενιαία γραμμή έναντι της Ρωσίας, εδώ επέλεξε να «πατήσει» την ΕΕ για να εξυπηρετήσει συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα.

Την ίδια στιγμή που μικρομεσαίες επιχειρήσεις και αγρότες έμειναν εκτεθειμένοι, ο κ. Προκοπίου και η Dynagas εξασφάλισαν τη συνέχιση των δραστηριοτήτων τους.

Το ερώτημα εδώ δεν είναι γιατί έγινε αυτό, αλλά γιατί δεν έγινε και στην περίπτωση των αγροτών και των υπόλοιπων επαγγελματιών.

Στην προκειμένη περίπτωση, η ελληνική κυβέρνηση αποδείχθηκε ιδιαίτερα αποτελεσματική όταν επρόκειτο να προστατεύσει τα συμφέροντα μεγάλων εφοπλιστών, ενώ σε άλλα ζητήματα εμφανίζεται ανίκανη ή απρόθυμη να διεκδικήσει.

H κυβέρνηση Κ.Μητσοτάκη εδώ και 4 χρόνια, μπορεί να σταματά τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας μόνο όταν πλήττονται τα συμφέροντα του εφοπλιστικού κλάδου, αλλά όταν συμβαίνει κάτι που αφορά τους αγρότες τότε επιλέγει να κρύβεται πίσω από τις Βρυξέλλες και τους τα κόβει όλα, με αποτέλεσμα ο αγροτικός κόσμος να έχει καταστραφεί από το κλείσιμο της ρωσικής και λευκορωσικής αγοράς.

Τα ροδάκινα δεν έχουν την ίδια αξία με το πετρέλαιο και έτσι από το 2014 οι Έλληνες αγρότες έχουν αποκοπεί από τις ρωσικές αγορές που πλέον έχουν ξεχάσει τι σημαίνει ελληνικό ροδάκινο.

Εκατόν εξήντα εκατομμύρια Ρώσων και Λευκορώσων που κυριολεκτικά σάρωναν ότι αγροτικό προϊόν ήταν ελληνικό, προμηθεύονται τα πάντα πλέον από ασιατικές αγροτικές αγορές γιατί το 2014 η Ρωσία επέβαλε εμπάργκο λόγω των σκληρών κυρώσεων που επέβαλε η Αθήνα και η ΕΕ στην Ρωσία.

Το 2022 ολοκληρώθηκε το ρωσικό «πακέτο»-απάντηση στην Ελλάδα με πλήρη διακοπή της έλευσης των Ρώσων τουριστών οι οποίοι είχαν την μεγαλύτερη κατά κεφαλήν δαπάνη από όλους τους τουρίστες.

Ταυτόχρονα διακόπηκαν και οι τελευταίες εξαγωγές ελληνικών προϊόντων προς την Ρωσία.

Η συνολική ζημιά αυτά τα 12 χρόνια για την ελληνική οικονομία ξεπερνά τα 30 δισ. ευρώ.

Λες και θα τα χρησιμοποιούσαν για πόλεμο! Όμως μόλις τέθηκε θέμα στην ΕΕ κυρώσεων που θα επηρέαζαν αρνητικά τους εφοπλιστές φίλους της κυβέρνησης η Αθήνα έθεσε βέτο στις Βρυξέλλες, ξεχνώντας και την «αλληλεγγύη» και την «συμμαχική προσπάθεια» απλά και μόνο γιατί θα έχαναν δισεκατομμύρια ευρώ.

Έπρεπε να συναινέσει; Όχι. Αλλά δεν έπρεπε να συναινέσει ούτε στις κυρώσεις του 2014 ούτε σε αυτές του 2022 που διέλυσαν την υπόλοιπη ελληνική οικονομία.

Γιατί τώρα φαίνεται ότι μόνο για τους εφοπλιστές δουλεύει (καλά όχι ότι αμφιβάλει και κανείς)...

ORION TOP News

Η Ευρασιατική Ολοκλήρωση Διέρχεται από τη Μεσόγειο

 του Lorenzo Maria Pacini *

 

 

 Αν εξετάσει κανείς τη χερσαία μάζα της Αφρο-Ευρω-Ασίας στο σύνολό της —τη μεγαλύτερη χερσαία μάζα του πλανήτη—, η γεωγραφική της καρδιά δεν είναι η εσωτερική στέπα, αλλά μάλλον η υδάτινη έκταση που συνδέει τα βόρεια, νότια και ανατολικά όριά της, γράφει ο Λορέντζο Μαρία Πατσίνι.

Η «θάλασσα ανάμεσα στις ξηρές»

Το ίδιο το όνομα της Μεσογείου —mare medi terra, η «θάλασσα ανάμεσα στις ξηρές»— ενσαρκώνει μια γεωπολιτική αλήθεια που προηγείται οποιασδήποτε θεωρίας ή στρατηγικής δογματικής. Σε αντίθεση με τους ωκεανούς, οι οποίοι χωρίζουν τις ηπείρους και επιβάλλουν την απόσταση ως θεμελιώδη νόμο του χώρου, η Μεσόγειος είναι μια θάλασσα που περιβάλλεται από ξηρά, μια κλειστή λεκάνη της οποίας οι ακτές ήταν ιστορικά πιο κοντά μεταξύ τους από ό,τι οι εσωτερικές περιοχές των ηπείρων από τις οποίες προήλθαν. Αυτή είναι η δομική της ιδιαιτερότητα: μια θάλασσα που δεν χωρίζει, αλλά ενώνει· που δεν επιβάλλει απόσταση, αλλά δημιουργεί εγγύτητα· που δεν απομονώνει τους πολιτισμούς, αλλά τους φέρνει σε επαφή, σε ένταση, σε αμοιβαίο εμπλουτισμό.

Στις ακτές αυτές διαμορφώθηκαν μερικοί από τους παλαιότερους και πιο σημαντικούς πολιτισμούς της ανθρωπότητας: η Φαραωνική Αίγυπτος, η Μεσοποταμία έως τη Λεβαντίνη, η Κλασική Ελλάδα, η Δημοκρατική και η Αυτοκρατορική Ρώμη, το Βυζάντιο, το Μεσογειακό Ισλάμ και οι ιταλικές θαλάσσιες δημοκρατίες. Από αυτή τη λεκάνη προέκυψαν καινοτομίες που άλλαξαν την πορεία της ιστορίας κατά τη διάρκεια των αιώνων. Η Μεσόγειος είναι, αυστηρά μιλώντας, λίκνο πολιτισμών: όχι μόνο ενός, αλλά πολλών, και ακριβώς στην πολυμορφία τους και στην αδιάκοπη συνάντησή τους έγκειται η βαθύτερη σημασία της για τη σύγχρονη γεωπολιτική σκέψη.

Ο Φερνάν Μπραουντέλ κατανόησε τη φύση αυτού του χώρου στη μακροπρόθεσμη διάστασή του: τη Μεσόγειο ως ιστορική ενότητα που επιβιώνει πέρα από την εναλλαγή των αυτοκρατοριών, ως σύστημα ανταλλαγών και συνάντησης μεταξύ πολιτισμών που διαθέτει τη δική του λογική, ανεξάρτητη από τα πολιτικά γεγονότα που εκτυλίσσονται στην επιφάνεια. Ξεκινώντας από αυτή τη διαπίστωση —τη Μεσόγειο ως πρωταγωνιστή και όχι απλώς ως σκηνικό— γίνεται δυνατό να κατανοήσουμε γιατί σήμερα, εν μέσω της μετάβασης από μια μονοπολική σε μια πολυπολική τάξη, η «Εσωτερική Θάλασσα» καθίσταται και πάλι ένας αποφασιστικός κόμβος στο παγκόσμιο σύστημα.

Ο αφρο-ευρω-ασιατικός άξονας

Ο πιο σημαντικός από γεωπολιτική άποψη ορισμός της Μεσογείου δεν είναι αυτός που την αντιλαμβάνεται ως όριο — τη γραμμή που χωρίζει την Ευρώπη από την Αφρική, τον Βορρά από τον Νότο, τον Χριστιανισμό από το Ισλάμ — αλλά μάλλον αυτός που την αναγνωρίζει ως άξονα: μια συνδετική δομή που ενώνει τρεις μεγάλες ηπειρωτικές μάζες. Η Μεσόγειος βρίσκεται στο σημείο τομής των τριών συστατικών στοιχείων του Αρχαίου Κόσμου: της Ευρώπης προς βορρά, της Αφρικής προς νότο και της Ασίας προς ανατολάς. Αυτή η τριπλή θέση την καθιστά έναν μοναδικό κόμβο συνδεσιμότητας στο παγκόσμιο γεωγραφικό τοπίο: καμία άλλη θάλασσα δεν περιβάλλεται από τρεις ηπείρους, καμία άλλη λεκάνη δεν προσφέρει ταυτόχρονα πρόσβαση σε τρία διακριτά συστήματα γεωγραφικών, δημογραφικών και οικονομικών σχέσεων.

Από αυτή την παρατήρηση προκύπτει μια θέση που ανατρέπει την παραδοσιακή ιεραρχία του Μάκιντερ. Ο Χάλφορντ Μάκιντερ τοποθέτησε τον «γεωγραφικό άξονα της ιστορίας» στην ηπειρωτική καρδιά της Ευρασίας, στο εσωτερικό «Heartland» της στέπας, απρόσιτο στις θαλάσσιες δυνάμεις και προστατευμένο από το ίδιο το ηπειρωτικό βάθος της. Όμως, αν εξετάσει κανείς την αφρο-ευρω-ασιατική ηπειρωτική μάζα στο σύνολό της —τη μεγαλύτερη ηπειρωτική μάζα του πλανήτη—, η γεωγραφική της καρδιά δεν είναι η εσωτερική στέπα, αλλά μάλλον η υδάτινη έκταση που συνδέει τα βόρεια, νότια και ανατολικά όριά της.

Η Μεσόγειος είναι, από αυτή την οπτική γωνία, η «Θάλασσα-Καρδιά», η «ναυτική καρδιά» του «Νησιού-Κόσμου»: όχι ένα περιφερειακό όριο του ηπειρωτικού συστήματος, αλλά το σημείο όπου συγκλίνουν και επικοινωνούν τα τρία συστατικά στοιχεία του Παλαιού Κόσμου.

Αυτή η λειτουργία ως άξονας σύνδεσης εκδηλώνεται συγκεκριμένα σε τρεις άξονες σύνδεσης που διαμορφώνουν τη λεκάνη. Ο άξονας βορρά-νότου ενώνει την Ευρώπη με την Αφρική, συνδέοντας δύο συμπληρωματικά αλλά ασύμμετρα δημογραφικά και οικονομικά συστήματα. Ο άξονας ανατολής-δύσης συνδέει, μέσω του Στενού του Γιβραλτάρ και της Διώρυγας του Σουέζ, τον Ατλαντικό με τον Ινδικό Ωκεανό, τοποθετώντας τη Μεσόγειο κατά μήκος της σημαντικότερης εμπορικής οδού μεταξύ της Ευρώπης και της Ανατολικής Ασίας. Τέλος, ο βόρειος άξονας συνδέει τη λεκάνη με τα συστήματα της Μαύρης Θάλασσας και της Κασπίας Θάλασσας μέσω των δύο τουρκικών στενών, του Βοσπόρου και των Δαρδανελίων, ανοίγοντας μια άμεση διαδρομή προς το εσωτερικό της Ευρασίας. Στη διασταύρωση αυτών των τριών αξόνων έγκειται η αναντικατάστατη στρατηγική αξία της Μεσογείου.

Ξηρά και Θάλασσα: Τα διακυβεύματα της ολοκλήρωσης 

Η μεγάλη διχοτομία που διατρέχει ολόκληρη τη γεωπολιτική παράδοση —από τον Μάκιντερ έως τον Καρλ Σμιτ, και μέχρι τους νεοευρασιατικούς συγγραφείς που την αναδιατυπώνουν— αντιπαραθέτει τη χερσαία δύναμη (τελλουροκρατία) στη θαλάσσια δύναμη (θαλασσοκρατία): τους πολιτισμούς της Γης, που βασίζονται στην εδαφική συνέχεια και την κατακόρυφη διάσταση της πολιτικής εξουσίας, έναντι των πολιτισμών της Θάλασσας, κινητών, εμπορικών και προσανατολισμένων προς τον έλεγχο των διαδρομών. Αυτή η αντίθεση δεν αποτελεί μια απλή γεωγραφική ταξινόμηση, αλλά μια ανθρωπολογική και, τελικά, οντολογική διαίρεση: δύο κοσμοθεωρίες, δύο αντιλήψεις για τον άνθρωπο και την κοινότητα.

Η Μεσόγειος είναι ο τόπος όπου αυτή η διχοτομία έχει εκδηλωθεί με τη μεγαλύτερη ιστορική σαφήνεια και, ταυτόχρονα, ο τόπος όπου μπορεί να ξεπεραστεί. Είναι μια θάλασσα —και ως εκ τούτου ανήκει εκ φύσεως στη θαλασσική διάσταση— αλλά είναι μια κλειστή θάλασσα, περιτριγυρισμένη από ξηρά, στενά συνδεδεμένη με τις ηπειρωτικές ενδοχώρες που τη συντηρούν. Σε αυτήν, η θαλάσσια δύναμη και η χερσαία δύναμη δεν αλληλοαποκλείονται, αλλά αλληλοσυνδέονται. Είναι ακριβώς αυτή η αμφίβια φύση που καθιστά τη Μεσόγειο τον κρίσιμο χώρο για την ευρασιατική ολοκλήρωση: διότι η Ευρασία, ως ηπειρωτικός πολιτισμός, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τις θερμές θάλασσες και να προβάλλει τον εαυτό της προς το παγκόσμιο εμπόριο παρά μόνο μέσω της λεκάνης της Μεσογείου. 

 
Η θεμελιώδης διάκριση μεταξύ του πολιτισμού της Θάλασσας και του πολιτισμού της Ξηράς δεν αποτελεί απλώς ζήτημα στρατιωτικής ή εμπορικής στρατηγικής: πρόκειται για μια οντολογική διαίρεση, μια διαφορά στις αξίες, στην κοινωνική δομή και στην κοσμοθεωρία. Στη Μεσόγειο, αυτή η διαίρεση έχει εκδηλωθεί με τη μέγιστη ιστορική σαφήνεια, δημιουργώντας ριζικά διαφορετικούς πολιτισμούς που έχουν αντιπαρατεθεί, συγκρουστεί και επηρεάσει ο ένας τον άλλον για τρεις χιλιετίες.

Η έννοια του «Rimland» του Spykman —η παράκτια ζώνη που περιβάλλει το «Heartland»— βρίσκει εδώ μία από τις πιο ακριβείς εφαρμογές της. Το «Rimland» της Μεσογείου, με τις ακτές, τα λιμάνια, τα νησιά και τα στρατηγικά σημεία του, αποτελεί τη ζώνη μέσω της οποίας η ευρασιατική ηπειρωτική δύναμη αποκτά πρόσβαση στο παγκόσμιο ωκεάνιο σύστημα και μέσω της οποίας, συμμετρικά, η θαλασσοκρατική δύναμη του Ατλαντικού ασκεί τον περιορισμό του ηπειρωτικού «Heartland». Ο έλεγχος του «Rimland» της Μεσογείου σημαίνει τον έλεγχο του ίδιου του κατωφλιού της ευρασιατικής ολοκλήρωσης.

Οι οδοί της σύγχρονης ολοκλήρωσης

Στο παρόν στάδιο, ο ρόλος της Μεσογείου ως διαδρομής για την ευρασιατική ολοκλήρωση δεν αποτελεί θεωρητική αφαίρεση, αλλά μια οικονομική και υποδομική πραγματικότητα που βρίσκεται επί του παρόντος υπό κατασκευή. Η μεγαλύτερη πρωτοβουλία ηπειρωτικής συνδεσιμότητας της εποχής μας —η κινεζική «Πρωτοβουλία της Ζώνης και του Δρόμου»— προσδιορίζει τη λεκάνη της Μεσογείου ως τη φυσική διέξοδο για τη θαλάσσια συνιστώσα της, τον λεγόμενο «Θαλάσσιο Δρόμο του Μεταξιού». Οι κινεζικές επενδύσεις στους λιμένες της λεκάνης —από τον Πειραιά έως την Τεργέστη, από τη Γένοβα έως τους τερματικούς σταθμούς της Βόρειας Αφρικής— καταδεικνύουν την αντίληψη ότι η ενοποίηση μεταξύ της Ανατολικής Ασίας και της Ευρώπης, η καρδιά του ευρασιατικού εγχειρήματος, πρέπει αναγκαστικά να περάσει μέσω της Μεσογείου και των λιμένων της.

 Οι διαδρομές που συνδέουν τα τρία κύρια οικονομικά κέντρα του πλανήτη —την Ευρώπη, την Ανατολική Ασία και τον Περσικό Κόλπο— με την αναδυόμενη Αφρική διέρχονται από τη Μεσόγειο. Μέσω αυτής διέρχονται ορισμένες από τις σημαντικότερες διηπειρωτικές ροές ενέργειας και μετανάστευσης. Η Διώρυγα του Σουέζ, ειδικότερα, αποτελεί το αποφασιστικό σημείο συμφόρησης αυτού του συστήματος: μέσω αυτού του περάσματος η ευρασιατική ήπειρος εκτείνεται προς τον Ινδικό Ωκεανό και τον Ειρηνικό, και η ευπάθειά της αποκαλύπτει πόσο πολύ εξαρτάται ολόκληρη η αρχιτεκτονική της ευρασιατικής ολοκλήρωσης από τη σταθερότητα και την προσβασιμότητα της λεκάνης της Μεσογείου.

Σήμερα, τουλάχιστον τρεις διακριτές γεωπολιτικές λογικές αλληλεπικαλύπτονται σε αυτόν τον χώρο: η ατλαντική λογική, η οποία ασκεί έλεγχο στη Μεσόγειο μέσω του ΝΑΤΟ και των περιφερειακών εταίρων· η ευρασιατικο-ρωσική λογική, η οποία επιδιώκει να προβάλλει την επιρροή της από τη Λεβαντίνη έως τη Βόρεια Αφρική· και η κινεζική λογική, ένα υβρίδιο χερσαίων και θαλάσσιων δυνάμεων, η οποία επενδύει στους λιμένες της λεκάνης ως επέκταση της ηπειρωτικής της υποδομής. Σε αυτές προστίθενται οι στρατηγικές των περιφερειακών δυνάμεων —Τουρκίας, Αιγύπτου, Ιταλίας, Γαλλίας, Αλγερίας και Ισραήλ—, καθεμία από τις οποίες συνεισφέρει τον δικό της συνδυασμό χερσαίων και θαλάσσιων δυνατοτήτων. Η συνύπαρξη αυτών των παραγόντων καθιστά τη Μεσόγειο όχι μόνο χώρο ολοκλήρωσης, αλλά και πεδίο ανταγωνισμού για τον καθορισμό των μορφών και των δικαιούχων της.

 Η Μεσόγειος ως προϋπόθεση για την πολυπολικότητα

Η ευρασιατική ολοκλήρωση —ως η οικοδόμηση ενός συνδεδεμένου ηπειρωτικού χώρου, αυτόνομου από την ατλαντική θαλασσοκρατική ηγεμονία και οργανωμένου σύμφωνα με την αρχή της πολυμορφίας των πολιτισμών— δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς τη Μεσόγειο.

Όχι επειδή η Μεσόγειος αποτελεί απλώς μια διαδρομή διέλευσης, αλλά επειδή αποτελεί τη δομική της προϋπόθεση: είναι το σημείο όπου η ευρασιατική ηπειρωτική μάζα συναντά τη θάλασσα, αποκτά πρόσβαση στο παγκόσμιο εμπόριο και συνδέεται με την Αφρική, την ήπειρο του δημογραφικού και οικονομικού μέλλοντος. Μια Ευρασία που δεν θα έλεγχε, ή τουλάχιστον δεν θα μπορούσε να διασχίζει ελεύθερα, τη Μεσόγειο θα παρέμενε μια κλειστή ηπειρωτική δύναμη, ανίκανη να μετατρέψει το εδαφικό της βάθος σε παγκόσμια προβολή.

Για τον λόγο αυτό, η Μεσόγειος δεν προορίζεται να παραμείνει μια νότια περιφέρεια της Δύσης ούτε ένα απλό παράρτημα της ευρασιατικής ηπείρου. Η χιλιετή ιστορία της ως τόπου συνάντησης πολιτισμών, η καίρια θέση της μεταξύ τριών ηπείρων και ο αμφίβιος χαρακτήρας της —που συμφιλιώνει τη στεριά με τη θάλασσα— την καθιστούν έναν από τους θεμελιώδεις πόλους του αναδυόμενου πολυπολικού συστήματος και, ταυτόχρονα, το κατώφλι μέσω του οποίου πρέπει να περάσει ολόκληρη η διαδικασία της ευρασιατικής ολοκλήρωσης. Η αντίληψη της Μεσογείου ως γεωπολιτικού και γεωοικονομικού τόπου συνάντησης, και όχι ως γραμμής ρήξης, σημαίνει την κατανόηση ενός από τα βασικά κλειδιά της παγκόσμιας τάξης που διαμορφώνεται.

 

chinabeyondthewall.org 

 

* O Lorenzo Maria Pacini είναι Ιταλός ακαδημαϊκός, ερευνητής, δημοσιογράφος και συγγραφέας με εξειδίκευση στην πολιτική φιλοσοφία και τη γεωπολιτική.

Σπούδασε Φιλοσοφία και Θεολογία στο Ποντιφικό Πανεπιστήμιο του Τιμίου Σταυρού (Pontificia Università della Santa Croce) στη Ρώμη και συνέχισε τις σπουδές του με εξειδίκευση στη συναισθηματική διαχείριση. Έχει διατελέσει αναπληρωτής καθηγητής πολιτικής φιλοσοφίας και γεωπολιτικής σε ιδρύματα όπως το Lorenzo De' Medici University στη Φλωρεντία και το SUPDI στην Ελβετία. Εστιάζει στη μελέτη της κρατικής επιτήρησης, της τεχνοκρατίας, του πολυπολικού κόσμου και της ευρασιατικής γεωπολιτικής.

 

 

Διόδοτος 

Παγκόσμιο χάος: Οι Ιρανοί προειδοποιούν τη Βρετανία με πύρινο όλεθρο - Στάχτη τα F15E στην «King Faisal» - Φλέγεται το Κουβέιτ

 Οι Ιρανοί διέλυσαν αμερικανικά μαχητικά στη βάση King Faisal και σάρωσαν μονάδα ηλεκτρονικού πολέμου των ΗΠΑ στην Ιορδανία...

(upd) Διαστάσεις παγκόσμιας σύρραξης λαμβάνει η πολεμική σύγκρουση της Μέσης Ανατολής μεταξύ των ιρανικών και των αμερικανικών δυνάμεων, με τους Φρουρούς της Ισλαμικής Επανάστασης να προειδοποιούν τη Βρετανία και τον νέο της πρωθυπουργό Andy Burnham με σκληρά αντίποινα για την παραχώρηση της βάσης Fairford στις αμερικανικές δυνάμεις, καθώς από εκεί απογειώθηκαν μαχητικά των ΗΠΑ για να εξαπολύσουν πλήγματα τα Στενά του Hormuz, μεταδίδει στις 23/7 το πρακτορείο Tasnim. 
Πέραν από τις προειδοποιήσεις, οι ιρανικές δυνάμεις προέβησαν και σε σκληρά πλήγματα αντιποίνων κατά των αμερικανικών δυνάμεων, ως απάντηση στους βραδυνούς βοβμαρδισμούς (23/7) σε θέσεις στον Περσικό Κόλπο. 
Στο Κουβέιτ, το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) στοχοποίησε και κατέστρεψε μιας μονάδα ηλεκτρονικού πολέμου του Στρατού των ΗΠΑ, στην αεροπορική βάση Al-Udayri 
Ενώ στην Ιορδανία, δορυφορικές εικόνες δείχνουν μια καταστραμμένη δομή υποστέγου με ένα μεγάλο σύννεφο μαύρου καπνού να υψώνεται από το σημείο, υποδεικνύοντας ότι τουλάχιστον ένα από τα μαχητικά F-15E Strike Eagle που βρίσκονταν στο εσωτερικό καταστράφηκε ολοσχερώς.
Όπως γίνεται αντιληπτό αυτό που ξεκίνησε ως περιορισμένα πλήγματα της αμερικανικής κυβέρνησης στο Hormuz, μετατρέπεται σε μία φλόγα που απειλεί να κάψει ολόκληρη τη Μέση Ανατολή...
Νέοι παίχτες εισέρχονται στη σύγκρουση ενώ τα πλήγματα (ιδίως από την πλευρά του Ιράν) γίνονται ολοένα και πιό ακριβή και καταστροφικά. 
Η σύρραξη στο Hormuz εισήλθε κι επισήμως στην πιο επικίνδυνη φάση της έως σήμερα.

Οι Ιρανοί προειδοποιούν τη Βρετανία με πύρινο όλεθρο - «Μη διανοηθείτε...»

Συγκεκριμένα, το Ιράν απηύθυνε σοβαρή προειδοποίηση προς «το βρετανικό μοναρχικό καθεστώς», το οποίο χαρακτηρίζει «κύριο υπεύθυνο για τις δυστυχίες των λαών της περιοχής», κατηγορώντας το για «μαύρο ιστορικό στη διάλυση ισλαμικών χωρών, τις μαζικές δολοφονίες σε αυτές, την επιβολή αυταρχικών κυβερνήσεων και, κυρίως, την οργάνωση και καθοδήγηση της κατοχής της Παλαιστίνης και της δημιουργίας της “κατάρας" που λέγεται Ισραήλ».
Η ανακοίνωση καταλήγει προειδοποιώντας ότι η Βρετανία, η οποία —σύμφωνα με το IRGC— είχε τη μεγαλύτερη συμμετοχή στις πρόσφατες επιθέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ κατά του Ιράν, «δεν πρέπει να επιβαρύνει περαιτέρω το ήδη βεβαρημένο ιστορικό της».



Άλλωστε η ιρανική ηγεσία υπενθυμίζει, ότι ο αμερικανικός στρατός, ο οποίος μετά την επίσημη επανέναρξη του πολέμου χρησιμοποιούσε πυραύλους cruise που εκτοξεύονταν από πολεμικά πλοία στον Ινδικό Ωκεανό, στράφηκε χθες στη χρήση αεροσκαφών τύπου B-1, τα οποία απογειώθηκαν από τη βρετανική αεροπορική βάση Fairford, μετά την εξάντληση των πυραυλικών αποθεμάτων των συγκεκριμένων πλοίων.
«Όπως έχουν επίσης δηλώσει αξιωματούχοι του υπουργείου Εξωτερικών, κάθε βάση που χρησιμοποιείται για επίθεση κατά του Ιράν αποτελεί νόμιμο στόχο μας», επαναλαμβάνει η ανακοίνωση.

Το μοιραίο λάθος του Burnham που αναθεωρεί την πολιτική Starmer και βάζει τη Βρετανία στον πόλεμο

Επισημαίνεται, ότι ο νέος Βρετανός Πρωθυπουργός Andy Burnham ενέκρινε σχεδόν... αμέσως τη χρήση ορισμένων βρετανικών βάσεων από τις ΗΠΑ για «αμυντικά» αεροπορικά πλήγματα στο Ιράν, συνεχίζοντας την πολιτική που εισήγαγε ο προκάτοχός του Keir Starmer, όπως ανέφερε το Bloomberg News την Τετάρτη 22/7.
Σύμφωνα με πηγές που μίλησαν στο Bloomberg υπό τον όρο της ανωνυμίας, ο Starmer πραγματοποίησε συνάντηση ανώτερων υπουργών και αξιωματούχων την Παρασκευή, στην οποία αποφασίστηκε ότι τα αμερικανικά αεροσκάφη μπορούν να συνεχίσουν να χρησιμοποιούν βάσεις στο Diego Garcia στον Ινδικό Ωκεανό και στο RAF Fairford στο Gloucestershire.
Οι πηγές ανέφεραν ότι ο Burnham ενημερώθηκε για τη συζήτηση και συμφώνησε με την απόφαση, επιβεβαιώνοντας ότι πιθανότατα θα συνεχίσει την πολιτική του Starmer καθ' όλη τη διάρκεια των ανανεωμένων αμερικανικών επιχειρήσεων.
Η απόφαση έρχεται καθώς ο αμερικανικός βομβαρδισμός έπληξε πόλεις σε ολόκληρο το Ιράν για 11η συνεχόμενη νύχτα, με τα ιρανικά μέσα ενημέρωσης να αναφέρουν εκρήξεις σε πόλεις όπως η Bushehr, η Tabriz και η Chabahar, καθώς και στις επαρχίες Kurdistan και Ilam.



Η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ (Centcom) ισχυρίστηκε ότι πραγματοποίησε επιθέσεις σε κέντρα επιχειρήσεων και υλικοτεχνικές υποδομές, ναυτικές δυνατότητες, υποστέγματα αεροσκαφών και εγκαταστάσεις αποθήκευσης drones.
Ως απάντηση, η Τεχεράνη εξαπέλυσε πλήγματα αντιποίνων στους συμμάχους των ΗΠΑ γείτονές της, συμπεριλαμβανομένης της Ιορδανίας, του Μπαχρέιν, της Συρίας και του Κουβέιτ.
Ωστόσο, η συνέχιση της πολιτικής του Starmer από τον Burnham να επιτρέπει την αμερικανική χρήση βρετανικών αεροπορικών βάσεων είναι πιθανό να αντιμετωπίσει σφοδρές αντιδράσεις, καθώς βρετανικές οργανώσεις δικαιωμάτων είχαν προειδοποιήσει προηγουμένως ότι η κίνηση αυτή θα μπορούσε να παραβιάσει το διεθνές δίκαιο.
Ο Starmer ανακοίνωσε την πολιτική του στις αρχές Μαρτίου, υποστηρίζοντας ότι οι βάσεις επρόκειτο να χρησιμοποιηθούν για... αμυντικούς σκοπούς.
Αργότερα επιβεβαίωσε ότι η συμφωνία θα επεκτεινόταν ώστε να επιτραπεί στις ΗΠΑ να εξαπολύουν πλήγματα από βρετανικές βάσεις σε ιρανικές τοποθεσίες που στοχεύουν το Στενό του Hormuz - επικαλούμενος επίσης τη «συλλογική αυτοάμυνα» των συμμάχων κρατών του Κόλπου ως νομική βάση για την απόφαση.
Από την πλευρά της, η διευθύντρια του Human Rights Watch στο Ηνωμένο Βασίλειο, Yasmine Ahmed, απέστειλε επιστολή στον πρωθυπουργό, επισημαίνοντας ότι η νομική αιτιολόγηση της κυβέρνησης για την κίνηση παρέλειψε να αναφέρει ζητήματα που σχετίζονται με το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο (ΔΑΔ).
Η ίδια επικαλέστηκε μια σειρά από περιστατικά που έχουν εγείρει ερωτήματα σχετικά με τη συμμόρφωση των ΗΠΑ με το ΔΑΔ, συμπεριλαμβανομένης μιας αεροπορικής επιδρομής στο δημοτικό σχολείο Shajareh Tayyebeh στη νότια ιρανική πόλη Minab, στην αρχή της αμερικανοϊσραηλινής επίθεσης στις 28 Φεβρουαρίου.
Πάνω από 150 άνθρωποι σκοτώθηκαν στην επίθεση, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν παιδιά.
Μια προκαταρκτική έρευνα για το πλήγμα από το Πεντάγωνο διαπίστωσε ότι ο αμερικανικός στρατός ήταν υπεύθυνος για την επίθεση.
Η απόφαση του Burnham έρχεται λίγο μετά από τηλεφωνική επικοινωνία με τον Trump, στην οποία «περιέγραψε τη δέσμευση του Ηνωμένου Βασιλείου για την διασφάλιση της ναυσιπλοΐας στο Στενό του Hormuz», σύμφωνα με ενημερωτικό σημείωμα από το γραφείο του.

Μονάδα ηλεκτρονικού πολέμου των ΗΠΑ διαλύθηκε σε βάση Al-Udayri στο Κουβέιτ

Παράλληλα, το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) ανακοίνωσε την καταστροφή μιας μονάδας ηλεκτρονικού πολέμου του Στρατού των ΗΠΑ στην αεροπορική βάση Al-Udeiri στο Κουβέιτ, σύμφωνα με ανακοίνωση του Γραφείο Τύπου του IRGC.
«Σήμερα το πρωί, μαχητές του IRGC, στο πλαίσιο του 26ου κύματος της Επιχείρησης Victory 2, κατέστρεψαν μια αμερικανική ειδική μονάδα ηλεκτρονικού πολέμου στην αεροπορική βάση Al-Udeiri σε μια συνδυασμένη επίθεση και, πλήττοντας το θεραπευτήριο της μονάδας, σκότωσαν και τραυμάτισαν αρκετούς στρατιώτες», αναφέρεται στη δήλωση.



Σύμφωνα με το Σώμα, οι ιρανικές δυνάμεις επιτέθηκαν επίσης στον πύργο ελέγχου της βάσης, προκαλώντας ζημιές.
Η Επιχείρηση «Victory 2» συνεχίζεται, με το IRGC να αναφέρει πλήγματα σε αμερικανικούς στόχους στην περιοχή.
Προηγουμένως είχε αναφερθεί ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να διευρύνουν σημαντικά τη στρατιωτική τους επιχείρηση κατά του Ιράν εντός ημερών.
Εν μέσω της συνεχιζόμενης συγκέντρωσης δυνάμεων στην περιοχή, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Donald Trump συνεχίζει να εξετάζει την επανέναρξη μιας ευρείας κλίμακας στρατιωτικής επιχείρησης κατά του Ιράν

Οι ιρανικοί πύραυλοι έκαναν στάχτη δεκάδες F-15 στη βάση King Faisal

Νέες δορυφορικές εικόνες που δόθηκαν στη δημοσιότητα φαίνεται να δείχνουν σημαντικές ζημιές σε υποστέγματα αεροσκαφών στην αεροπορική βάση King Faisal Air Base στην Ιορδανία, προσφέροντας κάποια οπτική επιβεβαίωση στους προηγούμενους ιρανικούς ισχυρισμούς ότι μία από τις εγκαταστάσεις που μπήκαν στο στόχαστρο κατά τις πρόσφατες πυραυλικές επιθέσεις είχε πληγεί με επιτυχία.
Οι εικόνες δείχνουν μια καταστραμμένη δομή υποστέγου με ένα μεγάλο σύννεφο μαύρου καπνού να υψώνεται από το σημείο, υποδεικνύοντας ότι τουλάχιστον ένα από τα μαχητικά F-15E Strike Eagle που βρίσκονταν στο εσωτερικό καταστράφηκε ολοσχερώς.



Το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης του Ιράν δήλωσε ότι ένα καταφύγιο μαχητικών αεροσκαφών F-15 στη βάση έγινε με επιτυχία στόχος πυραυλικής επίθεσης, με πλάνα από την εγκατάσταση να επιβεβαιώνουν επιτυχή πλήγματα.
Αυτό συνέβη εν μέσω αυξανόμενων ανησυχιών στον δυτικό κόσμο ότι η αμερικανική αντιπυραυλική άμυνα απέχει πολύ από το να θεωρηθεί αποτελεσματική.

Τα σαρωτικά πλήγματα στην Ιορδανία και οι σαρωτικές απώλειες των ΗΠΑ σε εναέρια μέσα

Η βάση King Faisal Air Base αποτελεί εδώ και καιρό σημαντική τοποθεσία επιχειρήσεων για τις αεροπορικές επιχειρήσεις υπό την ηγεσία των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, και ως εκ τούτου έχει γίνει μία από τις πολλές εγκαταστάσεις σε αραβικά κράτη ευθυγραμμισμένα με τις ΗΠΑ σε ολόκληρη την περιοχή που έχουν μπει στο στόχαστρο.
Προγενέστερα πλήγματα σε ιορδανικές εγκαταστάσεις αναφέρθηκε επίσης ότι προκάλεσαν ζημιές σε υποστέγματα αεροσκαφών, εγκαταστάσεις drones και άλλες στρατιωτικές υποδομές.



Οι ΗΠΑ έχουν χάσει σημαντικό αριθμό αεροσκαφών από πλήγματα σε επίγειες βάσεις, συμπεριλαμβανομένης της πρόσφατης απώλειας επτά drones MQ-9 Reaper στην Ιορδανία, της απώλειας ενός συστήματος εναέριας προειδοποίησης και ελέγχου E-3 στη Σαουδική Αραβία τον Μάρτιο, καθώς και απωλειών πολλαπλών ιπτάμενων δεξαμενόπλοιων KC-135 καθ' όλη τη διάρκεια της σύγκρουσης.
Οι βάσεις στην Ιορδανία έχουν το πλεονέκτημα να βρίσκονται εκτός βεληνεκούς των φθηνότερων και μικρότερου βεληνεκούς τύπων βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν, οι οποίοι βρίσκονται εντός βεληνεκούς για να στοχεύσουν βάσεις στην περιοχή του Κόλπου.

Οι ΗΠΑ ξεσκεπάστηκαν - Ενώ ο Trump ανακοινώνει θριάμβους... η CENTCOM χτυπάει παλιατζούρες στο Ιράν

Τις τελευταίες εβδομάδες, οι εμπειρογνώμονες κατηγορούν την Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ (USCENTCOM) ότι πλήττει ασήμαντους στρατιωτικούς στόχους στο έδαφος του Ιράν, προτιμώντας να επιτίθεται σε πολιτικές υποδομές ή σε κάθε λογής παλιά άχρηστα αντικείμενα.
Η USCENTCOM δημοσίευσε ένα ακόμη βίντεο με πλήγματα σε ιρανικές εγκαταστάσεις.
Οι Αμερικανοί το παρουσιάζουν αυτό ως χειρουργικά πλήγματα κατά των στρατιωτικών δυνατοτήτων του Ιράν.
Στα πλάνα που παρατίθενται παρακάτω, φαίνεται πώς οι χειριστές των drones MQ-9A Reaper χρησιμοποιούν πυραύλους AGM-114R2 Hellfire εναντίον άδειων εμπορευματοκιβωτίων πυραύλων, καμένων εκτοξευτών drones και ενός κατεστραμμένου drone καμικάζι Arash-2.
Με αυτόν τον τρόπο, η USCENTCOM δημοσιοποίησε και υπέδειξε ανοιχτά πώς πλήττονται αντικείμενα με εξαιρετικά περιορισμένη στρατιωτική αξία, και όχι πλήρη (λειτουργικά) οπλικά συστήματα.
Ωστόσο, από τη συρραφή των πλάνων σε αυτό το βίντεο δεν μπορεί κανείς να καταλάβει αν αποτυπώνουν πράγματι τον χαρακτήρα όλων των στόχων που επλήγησαν στο πλαίσιο μιας μεμονωμένης αποστολής.
Το αν αυτά τα αντικείμενα ήταν προγραμματισμένοι στόχοι ή αποτελούσαν μέρος ενός ευρύτερου πακέτου επιθέσεων – επίσης δεν είναι σαφές.
Ίσως όσοι δημιούργησαν το βίντεο να πίστευαν ότι τα επεισόδια που εμφανίζονται στο βίντεο θα πέρναγαν απαρατήρητα.



Με τη σειρά του, ο Ρώσος στρατιωτικός αναλυτής και ανώτερος ερευνητής στο Κέντρο Ανάλυσης Στρατηγικών και Τεχνολογιών (CAST) Yury Lyamin, συγγραφέας του καναλιού Imp Navigator στο Telegram, σχολίασε αυτό το βίντεο.
Ο ίδιος είναι βέβαιος ότι οι Αμερικανοί σπατάλησαν σκοπίμως και αλόγιστα πολεμοφόδια.
Συνεχίζοντας το θέμα του πόσα αμερικανικά πλήγματα πάνε χαμένα:
Στο νέο βίντεο από τη CENTCOM, μπορεί κανείς να παρατηρήσει ένα πλήγμα που δίνει την εντύπωση ότι γίνεται σε άδειες συσκευασίες αεροπορικών βομβών ή κάτι παρόμοιο.
Αλλά το πιο αστείο εδώ είναι ότι η τοποθεσία του πλήγματος προσδιορίστηκε στο στρατιωτικό τμήμα του αεροδρομίου Bushehr, και, όπως είδα από δορυφορικές εικόνες, αυτά τα σκουπίδια βρίσκονταν εκεί για περίπου 15 χρόνια, μέχρι που οι Αμερικανοί θεωρήσαν ότι επρόκειτο για σημαντικό στρατιωτικό στόχο, συνόψισε ο εμπειρογνώμονας.

CENTCOM: Το 12ο κύμα επιθέσεων χτύπησε Sirik, Ahvaz, Busher – Ιράν: Αμερικανοί μην τολμήσετε να χτυπήσετε το Koh Kalang

Με την άνευ προηγουμένου κλιμάκωση της στρατιωτικής σύγκρουσης, βρίσκεται προ των πυλών με την έναρξη μιας νέας φάσης εκτεταμένων επιθέσεων από τον αμερικανικό στρατό στις πόλεις και τις υποδομές του Ιράν.
Το 12ο κύμα επιθέσεων των Αμερικανικών χτύπησε Sirik, Ahvaz, Busher βασικές πόλεις του Ιράν.
Το Ιράν απειλεί με αντίποινα κατά του Ισραήλ εάν οι Αμερικανοί τολμήσουν να χτυπήσουν τα βουνά Koh Kalang όπου βρίσκονται κρυμμένες πυραυλικές δυνάμεις του Ιράν.
Η CENTCOM ισχυρίζεται ότι έχει ξεκινήσει το 12ο κύμα επιθέσεων στο Ιράν στις 23 Ιουλίου 2026.




Η Κεντρική Διοίκηση του στρατού των ΗΠΑ (CENTCOM) ισχυρίστηκε σε ανακοίνωσή της ότι έχει ξεκινήσει ένα νέο κύμα επιθέσεων στο Ιράν με εντολή Trump.
-Ένα σημείο στο κέντρο της επαρχίας Busher χτυπήθηκε και σημειώθηκαν 3 εκρήξεις.
Ένας υποσταθμός ηλεκτρικής ενέργειας στον πυρηνικό σταθμό ηλεκτροπαραγωγής του Busher χτυπήθηκε από πύραυλο
-Μια νέα έκρηξη ακούστηκε στο Sirik.
-Μια ισχυρή έκρηξη σημειώθηκε στο Hamidiyeh, στο Khuzestan.
-Επίθεση με πυραύλους δέχθηκε αποθήκη ασφάλτου γύρω από το Ramshir
-Η 7η Τεθωρακισμένη Μεραρχία του Wali-Asr βομβαρδίστηκε
-Επίθεση με πυραύλους σε σημείο γύρω από την πόλη Ahvaz
-Σύμφωνα με τις τελευταίες αναφορές πεδίου, η επαρχία Khuzestan έχει δεχθεί σοβαρές επιθέσεις.
Ο ήχος αρκετών τεράστιων εκρήξεων ακούστηκε στην Ahvaz (ειδικά στην περιοχή Kiansahr), στο Bandar Mahshahr.
Ταυτόχρονα, έχουν καταγραφεί επίσης αναφορές για νέες εκρήξεις που ακούγονται στην πόλη Tabriz.

Προειδοποίηση σοκ Akraminia (στρατός Ιράν): Έτοιμες νέες στρατηγικές που θα καταστήσουν αδύνατο στις ΗΠΑ να συνεχίσουν τον πόλεμο

Σαφή προειδοποίηση προς τις ΗΠΑ πως το Ιράν έχει έτοιμες νέες στρατηγικές που είναι ικανές να καταστήσουν αδύνατο για τους Αμερικάνους να συνεχίσουν τις στρατιωτικές τους επιχειρήσεις απηύθυνε ο Amir Mohammad Akraminia, εκπρόσωπος του ιρανικού στρατού.
Ο Akraminia προειδοποίησε ότι οι δυνάμεις ασφαλείας της χώρας θα «εφαρμόσουν νέες στρατηγικές και επιχειρησιακά σενάρια, ώστε να καταστήσουν αδύνατη τη συνέχιση του πολέμου από τους επιτιθέμενους», εάν οι αμερικανικές επιθέσεις στις νότιες υποδομές του Ιράν συνεχιστούν.
«Μετά την παραβίαση του μνημονίου κατανόησης από την αμερικανική πλευρά, βρισκόμαστε πλέον αντιμέτωποι με μια νέα φάση του πολέμου», δήλωσε ο Akraminia σε συνέντευξή του στο πρακτορείο Defence Press.
Ο ίδιος ανέφερε ότι οι ιρανικές ένοπλες δυνάμεις πραγματοποιούν ανταποδοτικά πλήγματα ως απάντηση σε αυτό που χαρακτήρισε αμερικανική επιθετικότητα, προσθέτοντας ότι οι επιχειρήσεις αυτές «θα συνεχιστούν όσο συνεχίζονται οι αμερικανικές επιθέσεις εναντίον των υποδομών και των παράκτιων περιοχών της χώρας».
Επίσης, ο Akraminia δηλώνει ότι οι ιρανικές ένοπλες δυνάμεις είναι «καλύτερα προετοιμασμένες από ποτέ»
«Αξιοποιήσαμε πλήρως την ευκαιρία που μας έδωσε η εκεχειρία για να βελτιώσουμε την κατάσταση και τις επιχειρησιακές μας δυνατότητες.

Σήμερα είμαστε καλύτερα προετοιμασμένοι από ό,τι στο παρελθόν» τόνισε ο Akraminia, αναφέροντας: Δεν θεωρούμε καμία ενέργεια του εχθρού αδύνατη ή απίθανη. Για τον λόγο αυτό έχουμε ενισχύσει την ετοιμότητά μας για κάθε πιθανό σενάριο».
«Εάν ο εχθρός επιχειρήσει χερσαία εισβολή, η ευαλωτότητά του θα είναι σαφώς μεγαλύτερη σε σύγκριση με αεροπορικές ή πυραυλικές επιθέσεις
Οι χερσαίες επιχειρήσεις προσφέρουν πολλές δυνατότητες για την πρόκληση ζημιών και μεγαλύτερων απωλειών στον εχθρό, ενώ η αποτελεσματικότητα και η επιχειρησιακή μας απόδοση θα είναι αναμφίβολα πολύ υψηλότερες σε αυτόν τον τομέα» υπογράμμισε ο εκπρόσωπος του ιρανικού στρατού

.

www.bankingnews.gr