Πίσω από τις μεγάλες ομιλίες για τη δημοκρατία, την ειρήνη, την αλληλεγγύη και τις λεγόμενες ευρωπαϊκές αξίες βρίσκεται μια εγκληματική επιχείρηση εξουσίας, οικονομικών συμφερόντων, γεωπολιτικής κυριαρχίας και δήμευσης της κυριαρχίας των λαών.
Τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων ανέδειξαν τις ενέργειες ενός κακού δικτύου ηγετών της παγκοσμιοποίησης που φαίνονται ανίκανοι να δεχτούν την εμφάνιση μιας νέας διεθνούς ισορροπίας. Ο αγώνας τους δεν είναι για την ειρήνη, τη δημοκρατία ή την ελευθερία, αλλά για μια παγκοσμιοποιημένη κάστα προσκολλημένη στο σύστημα αρπαγής της, αποφασισμένη να διατηρήσει τους μοχλούς εξουσίας της, τα προνόμιά της και την κυριαρχία της στα έθνη, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να ποδοπατήσει τους λαούς που ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί, να διατηρήσει τις συγκρούσεις, να πολλαπλασιάσει τις συμμαχίες των περιστάσεων και να μετατρέψει τα κυρίαρχα έθνη σε απλά πιόνια στη σκακιέρα τους.
Στην καρδιά αυτού του μηχανισμού αρπαγής βρίσκεται η Ευρωπαϊκή Ένωση, μια πραγματική μηχανή για τη δήμευση της κυριαρχίας, της οποίας οι τροχοί λειτουργούν από μια κάστα μη εκλεγμένων ηγετών και τεχνοκρατών, που περιβάλλονται από τους Βρετανούς, Αμερικανούς, Καναδούς και ιδιαίτερα σιωνιστές πολιτικούς συνεργούς τους. Και επικεφαλής αυτής της επιχείρησης πολιτικής αρπαγής βρίσκεται η Ούρσουλα Φον ντερ Λάιεν, πρόεδρος χωρίς άμεση εκλογική εντολή, η οποία έχει γίνει το πρόσωπο μιας τεχνοκρατικής ολιγαρχίας που διεκδικεί για τον εαυτό της το δικαίωμα να αποφασίζει για τη μοίρα εκατοντάδων εκατομμυρίων Ευρωπαίων χωρίς ποτέ να χρειάζεται να λογοδοτήσει άμεσα για τις πράξεις της ενώπιόν τους. Ο χρόνος του στην ηγεσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής μοιάζει με μια ατελείωτη απογραφή σκανδάλων, μικρών συμφωνιών μεταξύ των ισχυρών, παρασκηνιακών συναλλαγών και γκρίζων ζωνών των οποίων οι εξηγήσεις αναμένονται ακόμη.
Ένας ηγέτης που μόνος του ενσαρκώνει αυτή την παρέκκλιση μιας εξουσίας που κατασχέθηκε από μια παγκοσμιοποιημένη κάστα, όπου το προσωπικό συμφέρον, τα ιδιωτικά συμφέροντα και τα παιχνίδια επιρροής φαίνεται να έχουν προτεραιότητα έναντι της δημοκρατίας, της διαφάνειας και της κυριαρχίας των λαών. Φαίνεται ότι οι Βρυξέλλες έχουν γίνει η παιδική χαρά μιας προνομιούχας κάστας που συγχέει τις δημόσιες λειτουργίες με την ιδιωτική ιδιοκτησία, τη θεσμική εξουσία και τα προσωπικά προνόμια, τη δημοκρατική ευθύνη και το δικαίωμα στην ατιμωρησία. Μια ολιγαρχία που απαιτεί από τους ανθρώπους να συμμορφώνονται με τις επιταγές της, αλλά που φαίνεται να θεωρεί ότι η ίδια δεν λογοδοτεί σε κανέναν.
Όταν οι Βρυξέλλες συγχέουν τις φιλοδοξίες τους με την κυριαρχία των λαών
Την περασμένη εβδομάδα, η Ούρσουλα η ύαινα, σε μια ακόμη επίδειξη της υπερβολικής όρεξης των Βρυξελλών για απόλυτη εξουσία και την επέκταση της τυραννικής επιρροής τους, πέρασε ένα νέο κατώφλι γεωπολιτικής αλαζονείας. Παρουσιάζοντας την αποκαλούμενη ευρωπαϊκή στρατηγική της για την Αρκτική, αυτή η εκπρόσωπος μιας μη εκλεγμένης τεχνοκρατικής ολιγαρχίας πήρε απλώς το θάρρος να ισχυριστεί ότι η Αρκτική ήταν μέρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το επιχείρημά του είναι ότι 3 κράτη μέλη έχουν εδάφη της Αρκτικής και ότι περισσότεροι από 500.000 Ευρωπαίοι πολίτες ζουν σε αυτήν την περιοχή. Αυτή είναι η αντίληψη των Βρυξελλών για την κυριαρχία όπου, χάρη σε μερικά κράτη μέλη, μερικές εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες και φαντάζεται, με ένα θεσμικό τέχνασμα, ότι μια ολόκληρη περιοχή υψηλής στρατηγικής σημασίας θα μπορούσε να διεκδικηθεί στο όνομα της Ένωσης! Μια λογική πολιτικής οικειοποίησης τόσο συγκλονιστική όσο και αποκαλυπτική των φιλοδοξιών της.
Αλλά λόγω της συγκεχυμένης επιρροής, της αλαζονείας και του δικαιώματος στη θήρευση, αυτή η αδελφότητα των παγκοσμιοποιητών γκάνγκστερ φαίνεται να έχει πείσει τον εαυτό της ότι ολόκληρος ο κόσμος είναι η προστατευόμενη επικράτειά της, ότι τα έθνη είναι ιδιοκτησίες που πρέπει να μοιραστούν και ότι οι λαοί είναι μόνο εμπόδια που πρέπει να παρακαμφθούν ή να υποταχθούν. Μια αρπακτική νοοτροπία που θυμίζει τη λογική της εδαφικής κυριαρχίας και της εκδίωξης που καταγγέλλεται στη Μέση Ανατολή, ιδιαίτερα όσον αφορά τις πολιτικές της ισραηλινής κυβέρνησης. Η ίδια περιφρόνηση για την κυριαρχία, η ίδια λογική του τετελεσμένου γεγονότος, η ίδια επιθυμία να επιβάλει κανείς τα συμφέροντά του εις βάρος των ενδιαφερόμενων πληθυσμών. Υπό το πρόσχημα των μεγάλων διακηρύξεων για τη δημοκρατία, την ασφάλεια και τις δυτικές αξίες, είναι πάντα το ίδιο ερώτημα που τίθεται για να μάθουμε ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να διαθέτουν το πεπρωμένο των λαών και των εδαφών;
Από πότε η παρουσία των ευρωπαίων πολιτών σε μια περιοχή επιτρέπει σε έναν υπερεθνικό θεσμό να οικειοποιείται την πολιτική νομιμότητα της περιοχής; Από πότε η συμμετοχή ορισμένων κρατών σε έναν οργανισμό τους δίνει το δικαίωμα να επιβλέπουν μια ολόκληρη στρατηγική περιοχή; Ωστόσο, η Αρκτική δεν είναι ούτε διοικητική εξάρτηση των Βρυξελλών, ούτε έδαφος που πρέπει να προσαρτηθεί με δήλωση, ούτε το νέο πεδίο κατάκτησης μιας τεχνοκρατίας που χρειάζεται εξουσία. Αλλά για αυτήν την παγκοσμιοποιημένη ολιγαρχία, τα σύνορα, η εθνική κυριαρχία και οι γεωγραφικές πραγματικότητες είναι προφανώς μόνο δυσκίνητα εμπόδια όταν ματαιώνουν τις φιλοδοξίες της.
Οι μεγάλες επίσημες διακηρύξεις διαδέχονταν η μία την άλλη, σε έναν κατακλυσμό έμφασης και αυτοαποκαλούμενης αρετής. Η Ούρσουλα, η οποία ισχυρίζεται ότι δίνει μαθήματα δημοκρατίας ενώ υποστηρίζει την πολιτική παρέμβαση, τον παραγκωνισμό των εκλογικών αποτελεσμάτων που δυσαρεστούν τις Βρυξέλλες και τους αντιδημοκρατικούς ελιγμούς στην Ευρώπη. Η Ούρσουλα, η οποία τροφοδοτεί έναν θανατηφόρο πόλεμο στην Ουκρανία, καταβροχθίζοντας τα χρήματα των φορολογουμένων σε αδιαφανείς αγορές και αφήνοντας τις οικονομίες μας να απογυμνωθούν μεθοδικά, είχε την απρέπεια να επικαλεστεί το δικαίωμα των λαών να ζουν ειρηνικά και να αποφασίζουν ελεύθερα για το μέλλον τους.
Τολμά μάλιστα να παρουσιάσει αυτές τις αρχές ως κατευθυντήρια αρχή της κοινής δράσης στην Ουκρανία και οπουδήποτε διακυβεύεται η ευρωπαϊκή ασφάλεια, ακόμη και στην Αρκτική. Τι τεράστιο θράσος! Όταν κάποιος ξοδεύει τον χρόνο του καταπατώντας τις αρχές που ισχυρίζεται ότι υπερασπίζεται, θα πρέπει τουλάχιστον να έχει τη μετριοφροσύνη να μην τις κραδαίνει ως κήρυγμα. Σε αυτό το επίπεδο κυνισμού, δεν είναι πλέον υποκρισία, είναι προσβολή στη νοημοσύνη του λαού.
Αλλά πίσω από αυτή τη ρητορική που συσκευάζεται προσεκτικά σε έναν επίσημο λόγο που επικαλείται την ειρήνη, την ελευθερία, την ασφάλεια και την αλληλεγγύη, το ερώτημα είναι ποια είναι η σχέση μεταξύ της Αρκτικής, των ευρωπαϊκών συμμαχιών με τον Καναδά και της συνέχισης του πολέμου στην Ουκρανία; Στην πραγματικότητα, αυτά τα ζητήματα αποτελούν μέρος της ίδιας ιμπεριαλιστικής λογικής, που κληρονομήθηκε από αρκετούς αιώνες βρετανικής στρατηγικής με στόχο τον περιορισμό, την περικύκλωση και την αποδυνάμωση της Ρωσίας.
Η Ουκρανία είναι μια σύγκρουση στην υπηρεσία ενός Στρατηγική περικύκλωσης
Για να μετρήσουμε την πλήρη έκταση αυτής της επιχείρησης γεωπολιτικής αποσταθεροποίησης, αρκεί να κοιτάξουμε προσεκτικά τον χάρτη που απεικονίζει αυτήν την ανάρτηση. Εκθέτει μια πραγματικότητα που οι προπαγανδιστές στις Βρυξέλλες, το Λονδίνο και την Ουάσιγκτον προτιμούν προσεκτικά να αποσιωπούν με τη μεθοδική επέκταση του ΝΑΤΟ στο κατώφλι της Ρωσίας. Αν και δεν υπήρχε συνθήκη, αποχαρακτηρισμένα έγγραφα και απομνημονεύματα δείχνουν ότι δόθηκαν προφορικές διαβεβαιώσεις στους Σοβιετικούς ηγέτες το 1990-1991, υποδηλώνοντας ότι το ΝΑΤΟ δεν θα επεκταθεί «ούτε μια ίντσα» προς τα ανατολικά.
Πριν από το 2022, η Φινλανδία και η Σουηδία δεν ανήκαν στην Ατλαντική Συμμαχία. Πριν από την ανατροπή της ουκρανικής κυβέρνησης το 2014, η Ουκρανία διατήρησε επίσημα το ουδέτερο καθεστώς της. Αυτά τα στοιχεία δεν είναι ανέκδοτες λεπτομέρειες γιατί είναι απαραίτητα για την κατανόηση της αλληλουχίας των γεγονότων και των πολιτικών ευθυνών που πρέπει να εξεταστούν.
Οι κυβερνήσεις Ομπάμα και Μπάιντεν, με τη συμμετοχή του βρετανικού και του στρατηγικού μηχανισμού του ΝΑΤΟ, βοήθησαν στη διαμόρφωση των συνθηκών κάτω από τις οποίες ξέσπασε αυτή η σύγκρουση. Η Ουκρανία, ένας πραγματικός γεωπολιτικός πολιορκητικός κριός, εργαλειοποιημένος για να περιορίσει τη Μόσχα ή να αποδυναμώσει τη δύναμή της μακροπρόθεσμα και, ως απώτερος στόχος που αποδίδεται στους υποστηρικτές της, να επιφέρει την πτώση του Βλαντιμίρ Πούτιν, έχει γίνει σταδιακά η ένοπλη πτέρυγα μιας στρατηγικής περικύκλωσης και εξάντλησης της Ρωσίας.
Και τι σημασία έχουν οι συνέπειες για τους Ουκρανούς! Δεν έχει σημασία η καταστροφή, οι θάνατοι, οι θυσιασμένοι πληθυσμοί και ο κίνδυνος κλιμάκωσης που θα μπορούσε να οδηγήσει σε πυρηνική αντιπαράθεση μεταξύ δυνάμεων εξοπλισμένων με πυρηνικά όπλα! Αυτό που έχει σημασία για την αδελφότητα των παγκοσμιοποιητών γκάνγκστερ που πνίγονται σε αυτή τη λογική αντιπαράθεσης είναι να συνεχιστεί η στρατηγική, να διατηρηθεί η πίεση και κυρίως να μην επιτραπεί η ανάδυση μιας ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής ασφάλειας βασισμένης στη διαπραγμάτευση και την αναγνώριση των στρατηγικών συμφερόντων της Ρωσίας.
Αυτός είναι ο κολασμένος μηχανισμός που πρέπει να κατανοήσουμε και να καταγγείλουμε: πίσω από τα υποκριτικά κηρύγματα για τη δημοκρατία, τις μεγάλες φαντασιώσεις για την ελευθερία και τις πολεμικές διακηρύξεις για τις δυτικές αξίες, υπάρχει μια στρατηγική αντιπαράθεσης για την οποία ο λαός πληρώνει το τίμημα με αίμα. Ανθρώπινες ζωές θυσιάστηκαν, έθνη καταστράφηκαν, οικονομίες αποδυναμώθηκαν και η ασφάλεια μιας ολόκληρης ηπείρου κρατήθηκε όμηρος από μια κάστα πολεμοκάπηλων ηγετών, εγκλωβισμένων στους υπολογισμούς τους για την εξουσία και την εμμονή τους με την κυριαρχία.
Θα μπορούσαν να μετατρέψουν μια ουδέτερη χώρα σε πεδίο μάχης μεταξύ μεγάλων δυνάμεων, να εργαλειοποιήσουν τον πληθυσμό της, να τροφοδοτήσουν μια ολοένα και πιο επικίνδυνη στρατιωτική κλιμάκωση και να παίξουν με το φάσμα μιας πυρηνικής αντιπαράθεσης... Εδώ μας οδήγησε αυτή η ανεύθυνη πολιτική! Και ενώ οι άνθρωποι θάβουν τους νεκρούς τους, οι οικογένειες διαλύονται και ολόκληρες γενιές βλέπουν το μέλλον τους να καταστρέφεται, οι στρατηγοί των διπλωματικών σαλονιών συνεχίζουν τους ελιγμούς τους, καλά προστατευμένοι από τις συνέπειες των αποφάσεών τους.
Αυτή η αλαζονεία της κάστας, αυτές οι υπερβολές εξουσίας, αυτή η ύβρις των ηγετών που πιστεύουν ότι είναι εξουσιοδοτημένοι να παίζουν με το πεπρωμένο των εθνών χωρίς ποτέ να χρειάζεται να λογοδοτήσουν για το ανθρώπινο τίμημα των επιλογών τους, αποτελούν μια από τις πιο ανησυχητικές υπερβολές της εποχής μας. Μιλούν για ειρήνη τροφοδοτώντας την αντιπαράθεση, επικαλούνται την ελευθερία εργαλειοποιώντας τους λαούς και ισχυρίζονται ότι υπερασπίζονται τη δημοκρατία επιβάλλοντας γεωπολιτικούς προσανατολισμούς των οποίων οι πολίτες υφίστανται τις συνέπειες χωρίς να ελέγχουν τις αποφάσεις τους. Και όταν η υπερηφάνεια των ισχυρών γίνεται πιο σημαντική από την επιβίωση του λαού, είναι όλη η ανθρωπότητα που βρίσκεται στο έλεος της τρέλας της εξουσίας τους.
Αυτή η στρατηγική δεν είναι αυτοσχέδια. Είναι μέρος ενός παλιού ιμπεριαλιστικού δόγματος, που θεωρητικοποιήθηκε από τον Halford Mackinder και υιοθετήθηκε από τον Zbigniew Brzezinski, στόχος του οποίου ήταν να αποτρέψει μια κυρίαρχη Ρωσία από το να ασκήσει την επιρροή της στον τεράστιο ευρασιατικό χώρο με κάθε κόστος. Για να επιτευχθεί αυτό, τα πρώην σοβιετικά κράτη έχουν μετατραπεί σε τόσα πολλά πιόνια και μοχλούς αποσταθεροποίησης στις πύλες της Μόσχας, σε μια μεθοδική επιχείρηση περικύκλωσης και αποδυνάμωσης της ρωσικής ισχύος.
Και σήμερα, αυτή η ίδια αρπακτική λογική επεκτείνεται και στην Αρκτική. Μετά την Ουκρανία, εδώ είναι ένα νέο πεδίο αντιπαράθεσης, με τους κολοσσιαίους πόρους και τα στρατηγικά διακυβεύματα. Πάντα η ίδια εμμονή: να περιοριστεί η Ρωσία, να εμποδιστεί η κυριαρχία της και να διατηρηθεί μια γεωπολιτική κυριαρχία που αυτοί οι ιμπεριαλιστικοί κύκλοι αρνούνται να δουν να αμφισβητείται. Χθες η Ουκρανία, σήμερα η Αρκτική! Τα εδάφη αλλάζουν, αλλά η όρεξη για εξουσία αυτής της πολεμοχαρούς κάστας παραμένει ακόρεστη.
Καναδάς και Ευρώπη Στοχεύστε σε μια συμμαχία που υπερβαίνει κατά πολύ την απλή συνεργασία
Ας δούμε τώρα τη γεωγραφική πραγματικότητα. Η Ρωσία είναι η μεγαλύτερη χερσαία μάζα στην Αρκτική. Ο Καναδάς είναι η άλλη μεγάλη εδαφική δύναμη στην περιοχή. Η Γροιλανδία κατέχει σημαντική θέση, ακολουθούμενη από την Αλάσκα. Η Νορβηγία και η Φινλανδία έχουν επίσης εδάφη της Αρκτικής. Αλλά οι ομιλίες της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και του Μαρκ Κάρνεϊ δίνουν μερικές φορές την εντύπωση ότι η γεωγραφία δεν είναι παρά μια λεπτομέρεια μπροστά στις πολιτικές φιλοδοξίες. Και η χρονολογία της προσέγγισής τους αξίζει επίσης να εξεταστεί.
Ας δούμε τα γεγονότα και τη γεωγραφία, παρά τις παραληρηματικές αξιώσεις των Βρυξελλών και των συμμάχων τους. Η Ρωσία είναι η μεγαλύτερη εδαφική δύναμη στην Αρκτική, ακολουθούμενη από τον Καναδά. Η Γροιλανδία και η Αλάσκα κατέχουν επίσης σημαντικές στρατηγικές θέσεις, ενώ η Νορβηγία και η Φινλανδία έχουν επίσης εδάφη της Αρκτικής. Αλλά προφανώς, για την Ούρσουλα την ύαινα και τον Μαρκ Κάρνεϊ, οι γεωγραφικές πραγματικότητες και η εθνική κυριαρχία βαραίνουν πολύ λίγο μπροστά στις φιλοδοξίες τους για εξουσία.
Οι τακτικές αποπλάνησης μεταξύ Βρυξελλών και Οτάβα επιταχύνθηκαν μετά τη συνάντηση μεταξύ Ντόναλντ Τραμπ και Βλαντιμίρ Πούτιν στην Αλάσκα τον Αύγουστο του 2025. Η σύνοδος αυτή επικεντρώθηκε ιδίως στις προοπτικές κοινής ανάπτυξης της Αρκτικής και στον πόλεμο στην Ουκρανία. Μεταξύ των έργων που αναφέρθηκαν ήταν η δυνατότητα μελέτης μιας σύνδεσης κάτω από τον Βερίγγειο Πορθμό μεταξύ της αμερικανικής επικράτειας και της ευρασιατικής ξηράς, με πιθανή συμμετοχή της εταιρείας του Έλον Μασκ. Μια προοπτική οικονομικής συνεργασίας και ολοκλήρωσης υποδομών μεταξύ μεγάλων δυνάμεων. Αλλά αυτή η πιθανότητα έχει προκαλέσει μεγάλη ανησυχία στους κύκλους της παγκοσμιοποίησης.
Είναι ακριβώς σε αυτό το πλαίσιο που ο Mark Carney έβγαλε από το καπέλο του την αντίληψή του για τις «μεσαίες δυνάμεις», που υποτίθεται ότι είχε σκοπό να αντισταθμίσει τις μεγάλες δυνάμεις. Στην περίεργη ταξινόμησή του, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα χαρακτηρίζονται ως κυρίαρχες δυνάμεις, ενώ η Ρωσία εξαφανίζεται ευκαιριακά από αυτήν την κατηγορία. Μια παράλειψη που αξίζει κάποια εξήγηση! Τον Μάιο, ο Κάρνεϊ φιλοξένησε τον Μπαράκ Ομπάμα και αρκετές ηγετικές προσωπικότητες του Δημοκρατικού Κόμματος στον Καναδά για να συζητήσουν τρόπους να σταθούν εμπόδιο στον Ντόναλντ Τραμπ. Μια συνάντηση της οποίας τα πολιτικά απώτερα κίνητρα εγείρουν σοβαρά ερωτήματα επειδή, σύμφωνα με τις κατηγορίες που ανέφερε η Barbara Boyd, επρόκειτο για εκτροχιασμό των εμπορικών διαπραγματεύσεων μεταξύ Ουάσιγκτον και Οτάβα, ακόμη και αν αυτό σήμαινε την πρόκληση πραγματικού οικονομικού σεισμού σε αμερικανικές πολιτείες που εξαρτώνται από τις καναδικές εισαγωγές. Με άλλα λόγια, ο πολιτικός πόλεμος κατά του Τραμπ θα μπορούσε να περιλαμβάνει το σαμποτάζ των οικονομικών σχέσεων και την ομηρία των συμφερόντων του λαού. Αυτή είναι μια πολύ ιδιαίτερη αντίληψη της συνεργασίας μεταξύ των εθνών!
Και σαν να μην έφταναν αυτοί οι ελιγμοί, τον Ιούνιο, σύμφωνα με την Αμερικανίδα δημοσιογράφο Νάταλι Γουίντερς, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο χρηματοδοτούσε εκδηλώσεις που είχαν σχεδιαστεί για να κινητοποιήσουν ΜΚΟ κατά του Ντόναλντ Τραμπ ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ. Αυτό λέει πολλά για τις μεθόδους αυτής της κάστας των Βρυξελλών! Υπό το πρόσχημα της διεθνούς συνεργασίας, τα χρήματα των ευρωπαίων φορολογουμένων θα χρησιμοποιηθούν έτσι για να τροφοδοτήσουν δίκτυα επιρροής που εμπλέκονται σε μια εσωτερική πολιτική μάχη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Δεν μιλάμε πλέον για διπλωματία, αλλά για πολιτικές παρεμβάσεις, μαχητικές προεκτάσεις και διακρατικούς ελιγμούς που στοχεύουν να επηρεάσουν την ισορροπία δυνάμεων ενός ξένου έθνους. Τι αλαζονεία! Αυτοί οι ηγέτες, που δεν παύουν ποτέ να δίνουν μαθήματα δημοκρατίας στους λαούς της Ευρώπης, φαίνεται να θεωρούν ότι τα δημοκρατικά σύνορα άλλων χωρών δεν αξίζουν κανένα σεβασμό.
Το πραγματικό ζήτημα
Τι ψάχνει λοιπόν πραγματικά αυτή η ομάδα παγκοσμιοποιητών αρπακτικών στην Αρκτική; Η απάντηση μπορεί να βρεθεί σε λίγες λέξεις όπως πλούτος, πόροι και έλεγχος της εκμετάλλευσής τους. Οι υδρογονάνθρακες, οι σπάνιες γαίες, τα στρατηγικά ορυκτά και οι πρώτες ύλες που είναι απαραίτητα για τη σύγχρονη βιομηχανία αποτελούν το πραγματικό πολεμικό σεντούκι αυτής της νέας γεωπολιτικής μάχης. Ο Καναδάς είναι πλούσιος σε πόρους, η Αρκτική έχει σημαντικά αποθέματα και όποιος ελέγχει τις υποδομές, τις ναυτιλιακές οδούς, τις προμήθειες και τις συνθήκες λειτουργίας του θα έχει έναν κολοσσιαίο μοχλό οικονομικής και στρατηγικής ισχύος. Αυτό είναι που ανοίγει την όρεξη και εξηγεί πολλές δήθεν ανιδιοτελείς διπλωματικές προσεγγίσεις. Πίσω από τις σιροπιαστές ομιλίες για τη συνεργασία και την ασφάλεια μεταξύ του Καναδά και της ΕΕ, παίζεται μια πολύ πιο συγκεκριμένη μάχη για την οικειοποίηση του αυριανού πλούτου και τον έλεγχο των πόρων.
Ο Καναδάς ξεκινά έτσι μια εκατονταετή συμμαχία που έχει σχεδιαστεί για να παρατείνει την αντιπαράθεση με τη Ρωσία, ενώ παράλληλα διαθέτει τους πολύτιμους φυσικούς πόρους του σε οικονομικά συμφέροντα που συνδέονται με το Σίτι του Λονδίνου. Εν τω μεταξύ, οι Βρυξέλλες, που ποτέ δεν ήταν ικανοποιημένες με τις φιλοδοξίες τους, κοιτάζουν επίμονα την Αρκτική και τα πλούτη της. Και για καλό λόγο, αφού η Ευρώπη, δραματικά φτωχή σε ορισμένους ενεργειακούς πόρους και στρατηγικά ορυκτά, έχει οργανώσει μεθοδικά τη δική της εξάρτηση μέσω παρεκκλίνοντων ενεργειακών επιλογών. Η ιδεολογική Πράσινη Συμφωνία, οι δογματικοί περιορισμοί στα ορυκτά καύσιμα και οι καταστροφικές αποφάσεις της για την πυρηνική ενέργεια την έχουν εγκλωβίσει σταδιακά σε ενεργειακό και βιομηχανικό αδιέξοδο.
Αφού αποδυνάμωσαν τις δικές τους παραγωγικές ικανότητες, οι μαθητευόμενοι στρατηγοί μας στις Βρυξέλλες αναγκάζονται να κυνηγήσουν τους πόρους των άλλων! Τι ειρωνεία για όσους ισχυρίζονται ότι ενσαρκώνουν την ευρωπαϊκή δύναμη και ανεξαρτησία, παρόλο που έχουν συμβάλει στην εξάρτηση της ηπείρου τους. Έτσι, τώρα κοιτάζουν τα πλούτη του Καναδά και της Αρκτικής για να προσπαθήσουν να αποκαταστήσουν τη ζημιά των δικών τους πολιτικών. Αυτό είναι το τίμημα του δογματισμού τους με μια Ευρώπη αποδυναμωμένη, εξαρτημένη και αναγκασμένη να διαπραγματευτεί την πρόσβαση στους πόρους που δεν μπόρεσε να διατηρήσει και να αναπτύξει στο εσωτερικό της.
Η σύγκριση των στρατηγικών αποθεμάτων μεταξύ μιας πιθανής συμμαχίας ΗΠΑ-Ρωσίας-Κίνας, συμπεριλαμβανομένης της Αρκτικής, και ενός άξονα ΗΠΑ-Καναδά-Αρκτικής αποκαλύπτει την πλήρη διάσταση αυτής της γεωπολιτικής μάχης. Γιατί πίσω από τις μεγάλες διπλωματικές διακηρύξεις κρύβεται ένας πραγματικός πόλεμος για τον έλεγχο του παγκόσμιου πλούτου. Και το αν προστεθεί η Γροιλανδία ή όχι δεν αλλάζει ριζικά την κατάσταση. Η πραγματική πρόκληση βρίσκεται αλλού: να πάρουμε στα χέρια μας τους ενεργειακούς πόρους, τα στρατηγικά ορυκτά, τις υποδομές και τις αλυσίδες εφοδιασμού που θα καθορίσουν την οικονομική και βιομηχανική ισχύ του αύριο. Αυτό είναι το πραγματικό πολυπόθητο λάφυρο! Τα σύνορα είναι μόνο το τοπίο. Οι πόροι, η εξουσία και ο έλεγχος της παγκόσμιας οικονομίας είναι το πραγματικό επίκεντρο αυτής της σκληρής μάχης μεταξύ των δυνάμεων.
Αρπακτική παγκοσμιοποίηση μπροστά στη λαϊκή κυριαρχία
Ο Μαρκ Κάρνεϊ δεν είναι απλώς ένας πολιτικός, είναι ο πρώην διοικητής της Τράπεζας της Αγγλίας, είναι ένας από τους εμβληματικούς εκπροσώπους αυτής της παγκοσμιοποιημένης οικονομικής κάστας που σκοπεύει να αντικαταστήσει τη διακυβέρνηση των ελίτ με την κυριαρχία των εθνών. Ο ίδιος διεκδίκησε ηγετικό ρόλο σε αυτό το υποτιθέμενο αντιδημοκρατικό κίνημα. Το σύμπαν της είναι αυτό των μεγάλων τραπεζών, των διεθνών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και των τεχνοκρατικών δικτύων που στοχεύουν να απομακρύνουν τις οικονομικές αποφάσεις από τους δημοκρατικά υπεύθυνους ανθρώπους και θεσμούς. Εδώ ακριβώς είναι που ο Ντόναλντ Τραμπ αποτελεί σημαντικό εμπόδιο στις φιλοδοξίες τους. Επιβεβαιώνοντας την αμερικανική κυριαρχία, υπερασπιζόμενος τον ρόλο του δολαρίου και τα συνταγματικά προνόμια του Κογκρέσου, η πολιτική του αντιτίθεται σε αυτή τη λογική της μεταβίβασης της εξουσίας σε υπερεθνικές χρηματοπιστωτικές δομές και τραπεζικές ελίτ που ξεφεύγουν από τον άμεσο έλεγχο των πολιτών. Επομένως, υπάρχει μια πραγματική μάχη μέχρι θανάτου, αφενός, με την κυρίαρχη ελευθερία των εθνών, το δικαίωμα των λαών να αποφασίζουν για το μέλλον τους και την εξουσία των εκλεγμένων θεσμών· Από την άλλη, η υποδούλωση της παγκοσμιοποίησης, η κατάσχεση της εξουσίας από μια οικονομική ολιγαρχία και η τοποθέτηση κρατών υπό την κηδεμονία τεχνοκρατών και τραπεζιτών στους οποίους κανείς δεν έχει δώσει εντολή να κυβερνήσουν τον κόσμο.
Η προσβολή του Place de la Diplomate
Ενώ η Ουάσιγκτον προσπαθεί να ανανεώσει τα νήματα του διαλόγου με τη Μόσχα, σε αυτή την κακόφωνη συναυλία των εθνών, οι ηγέτες της Ευρώπης, του Καναδά, της Αυστραλίας και των δυτικών δορυφόρων τους φαίνεται να γνωρίζουν μόνο τον καταμερισμό της εχθρότητας, της προσβολής και της πρόκλησης. Στην Ατλάντα, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ συμμετείχε σε υπουργική συνάντηση της G25 μετά από πρόσκληση των Ηνωμένων Πολιτειών, στο πλαίσιο των προσπαθειών της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει τον διάλογο με τη Ρωσία παρά τον πόλεμο στην Ουκρανία. Ο αμερικανικός στόχος ήταν σαφής να βγάλει τις συνομιλίες από το ιδεολογικό τέλμα, να αποπολιτικοποιήσει τις ανταλλαγές και να προετοιμαστεί για τις επόμενες διπλωματικές προθεσμίες, ιδίως τη σύνοδο κορυφής του Μαϊάμι που ανακοινώθηκε για τον Δεκέμβριο.
Αλλά για αυτή την κάστα πολεμοκάπηλων, οποιαδήποτε προοπτική προσέγγισης φαίνεται να αποτελεί αφόρητη απειλή. Και αντί να αδράξουν την ευκαιρία για αποκλιμάκωση, αρκετοί Ευρωπαίοι ηγέτες και οι σύμμαχοί τους προτίμησαν εχθρικές στάσεις, προσβολές και παιδαριώδεις επιδείξεις περιφρόνησης. Σε σημείο να ακυρωθεί, κατόπιν αιτήματός τους, η παραδοσιακή ομαδική φωτογραφία έναρξης! Τι θέαμα διπλωματικής μετριότητας!
Οι ίδιοι αξιωματούχοι που μας κατακλύζουν συνεχώς με κηρύγματα για την ειρήνη, τον διάλογο και τις δημοκρατικές αξίες συμπεριφέρονται σαν ιδιότροπα παιδιά μόλις η δυνατότητα διαπραγμάτευσης ξεφύγει από τον έλεγχό τους. Η στάση τους αποκαλύπτει μια κραυγαλέα αντίφαση όταν ισχυρίζονται ότι θέλουν ειρήνη, αλλά δεν μπορούν να ανεχθούν ότι μια πρωτοβουλία προσέγγισης μπορεί να πετύχει χωρίς αυτούς. Και για αυτήν την πολεμοχαρή ολιγαρχία, η ειρήνη σαφώς δεν είναι στόχος, αλλά απειλή για ένα σύστημα εξουσίας που ευδοκιμεί στις συγκρούσεις, τις μόνιμες εντάσεις, τις στρατιωτικές δαπάνες και τα γιγαντιαία οικονομικά συμφέροντα που γεννά ο πόλεμος. Γιατί όταν τα όπλα μιλάνε, κάποιοι καρπώνονται τα κέρδη, εδραιώνουν την εξουσία τους και δικαιολογούν τη διατήρηση ενός πληθυσμού υπό πίεση, στο όνομα απειλών που οι ίδιοι βοηθούν να διατηρηθούν. Ο ειρηνιστικός λόγος τους είναι επομένως μόνο ένα βολικό παραπέτασμα πίσω από το οποίο κρύβονται σημαντικά προσωπικά πολιτικά, οικονομικά και βιομηχανικά συμφέροντα.
Αυτή η λογική είναι επίσης μέρος ενός μαλθουσιανού οράματος για τον κόσμο, όπου η έλλειψη πόρων, ο μόνιμος ανταγωνισμός και ο περιορισμός των αναπτυξιακών προοπτικών γίνονται εργαλεία διακυβέρνησης. Μιλούν για ειρήνη ενώ τροφοδοτούν μόνο τις συνθήκες αντιπαράθεσης. επικαλούνται την ασφάλεια ενώ πολλαπλασιάζουν τους κινδύνους κλιμάκωσης. Ισχυρίζονται ότι υπερασπίζονται τον λαό, ενώ τον αναγκάζουν να πληρώσει το τίμημα του αίματος των φιλοδοξιών του.
Επομένως, ας μην γελιόμαστε, διότι για εκείνους που αντλούν δύναμη και κέρδη από την πολεμική οικονομία, η πραγματική ειρήνη θα ήταν πάνω απ' όλα το τέλος ενός συστήματος από το οποίο έχουν βγάλει τα προς το ζην. Και αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο κάθε προσπάθεια προσέγγισης μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων διαταράσσει τις μικροπρεπείς ρυθμίσεις και τα συμφέροντά τους.
Και εδώ είναι ίσως το σενάριο που φοβούνται περισσότερο τα παγκοσμιοποιημένα δίκτυα: η προοπτική να δουν τον Ντόναλντ Τραμπ, τον Βλαντιμίρ Πούτιν και τον Σι Τζινπίνγκ να βρίσκονται γύρω από το ίδιο τραπέζι και να συμμετέχουν σε ρεαλιστική συνεργασία μεταξύ των τριών μεγάλων δυνάμεων. Μια τέτοια ανασύνθεση των διεθνών σχέσεων θα μπορούσε να συντρίψει ολόκληρο το οικοδόμημα της αντιπαράθεσης πάνω στο οποίο ευδοκιμούν οι πολιτικοοικονομικοί μηχανισμοί και οι υπερεθνικές γραφειοκρατίες. Γιατί αν η Ουάσιγκτον, η Μόσχα και το Πεκίνο καταφέρουν να διαπραγματευτούν απευθείας, να συνάψουν στρατηγικές συμφωνίες και να αναπτύξουν από κοινού τις οικονομίες τους, σε τι θα ωφελήσουν αυτοί οι αυτοαποκαλούμενοι μεσάζοντες που ισχυρίζονται ότι υπαγορεύουν τους όρους τους στον υπόλοιπο κόσμο;
Γιατί να αφήσουμε μια τεχνοκρατική ολιγαρχία να αποφασίσει ποιους εχθρούς πρέπει να πολεμήσουν τα έθνη; Γιατί να διατηρούμε τεχνητά ανταγωνιστικά μπλοκ όταν οι μεγάλες δυνάμεις μπορούν να βρουν κοινά συμφέροντα; Γιατί να μετατρέψουμε τους φυσικούς πόρους σε μέσα εκβιασμού και αντιπαράθεσης όταν θα μπορούσαν να γίνουν τα θεμέλια μιας αμοιβαία επωφελούς οικονομικής συνεργασίας;
Ο πραγματικός εφιάλτης της παγκοσμιοποιημένης αδελφότητας είναι επομένως ένας κόσμος όπου τα κυρίαρχα έθνη διαπραγματεύονται ελεύθερα, όπου οι μεγάλες δυνάμεις συνεργάζονται χωρίς να ζητούν άδεια από τις Βρυξέλλες, το Λονδίνο ή τα διεθνή χρηματοπιστωτικά δίκτυα και όπου οι λαοί ανακτούν τον έλεγχο της μοίρας τους. Γιατί όταν η ειρήνη, η συνεργασία και η ανάπτυξη γίνονται δυνατές χωρίς τη μεσολάβησή τους, απειλείται ολόκληρο το σύστημα επιρροής, εξάρτησης και εξουσίας τους. Ο μεγαλύτερος φόβος τους δεν είναι ίσως ο πόλεμος που καταγγέλλουν, αλλά η ειρήνη που θα μπορούσε να τους καταστήσει άχρηστους.
Όταν η διπλωματία γίνεται απειλή για τα συμφέροντα ορισμένων, όταν η συνεργασία γίνεται εμπόδιο στα δίκτυα εξουσίας και όταν οι φυσικοί πόροι γίνονται αντικείμενο διαπραγματεύσεων μεταξύ των ελίτ, είναι καιρός να κοιτάξουμε πέρα από την επίσημη ρητορική και να αρχίσουμε να κοιτάμε αυτόν τον κόσμο κατάματα.
https://enaasteri.blogspot.com/
