Ελευθέριος Ανευλαβής
Μ’ αυτήν τη γλώσσα, την Ελληνική μίλησε ο Σωκράτης διατρανώνοντας την ύψιστη ηθική αρχή του δικαίου:
«Οὐδαμῶς δεῖ ἀδικεῖν. Ούδ’ αδικούμενον ανταδικείν». (Σωκράτης, Πλάτωνος «Κρίτων»)
Σ’ αυτήν τη γλώσσα την Ελληνική, φώναξε η Αντιγόνη, χιλιάδες χρόνια πριν από τον Ναζωραίο:
«Οὒτοι συνέχθειν, ἀλλά συμφιλεῖν ἔφυν:
Δεν γεννήθηκα για να μισώ αλλά για ν’ αγαπάω:».
Με την ελληνική γλώσσα, διατρανώθηκε η ελευθερία του λόγου, στο άνθισμα της Ελληνικής Δημοκρατίας, όπου ο λόγος ήταν ελεύθερος στην «Βουληφόρον αγοράν». Όποιος ήθελε είχε το δικαίωμα να ομιλεί. «Τις βούλεται αγορεύειν;»,
Γιατί η ελληνική γλώσσα στην Δημοκρατία, δίνει φωνή σε όλους και δεν υποκύπτει σε σκοπιμότητες ιερατείων.
«Εμοί δε έλασσον Ζηνός ή μηδέν μέλει: πιο λίγο κι απ’ το τίποτα με μέλει εμένα ο Δίας»,
κραυγάζει, σταυρωμένος στον βράχο του Καυκάσου ο Προμηθέας Δεσμώτης, στον Ερμή, «του τυράννου τον νέον διάκονον».
«Κόσμον τόνδε, ...ούτε τις θεών, ούτε ανθρώπων εποίησεν, αλλ’ ην αεί και έστιν και έσται πυρ αείζωον», διαπιστώνει ο Ηράκλειτος,.
«Εί Θεοί διαλέγονται τή τών Ελλήνων γλώττη χρώνται» διακηρύσσει ο Ρωμαίος πολιτικός, ρήτορας, και φιλόσοφος, Κικέρων.
Βρείτε μια λέξη, από τις παραπάνω, του Σωκράτη, της Αντιγόνης του Ηρακλείτου, που δεν μιλιέται σήμερα. Που δεν μπορεί να την καταλάβει ο απλός Έλληνας, ο οποίος δεν έχει, ακόμη, αποβλακωθεί και αφελληνιστεί από την σύγχρονη εκπαίδευση της αμάθειας.
Βρείτε μια λέξη, που δεν μπορεί να κατανοήσει ο Έλληνας άνθρωπος, ο οποίος δεν έχει διαφθαρεί γλωσσικά, και επομένως και στο νου και στη σκέψη, από πονηρούς πολιτευτές, σφουγγοκωλάριους της δυτικοφροσύνης,
«Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική. Διάβασε και προσπάθησε και πολέμησε. ...» προστάζει ο Ελύτης.
Τη γλώσσα σου έδωσαν ελληνική. Μα δεν προσπάθησες. Δεν διάβασες. Δεν πολέμησες. Και στην πήραν πίσω, τη γλώσσα την ελληνική. Στην έκλεψαν, μαζί με την ψυχή σου και τη σκέψη σου.
«Σκότος ... εσπέριον» (Ανδρέας Κάλβος) θέλουν να ρίξουν στο φωτεινό πρόσωπο της Ελλάδας. Αυτοί, οι δυτικόφρονες, οι ξιπασμένοι αλαζόνες της Δύσης, θέλουν να «δύσουν» το φάος-φως της ελληνικής παιδείας και γλώσσας, στην δύουσα Εσπερία, Ευρώπη της Δύσης, που ξεχνά πως το όνομα Ευρώπη είναι ελληνικό: Ευρώπη < Ευρύς + ωψ: οφθαλμός. Η μεγαλομάτα Ευρώπη που της έβγαλαν τα μάτια οι ευρωπαίοι της..
Οι ανελλήνιστοι κενόκρανοι, (κενός: άδειος + κάρα: κεφαλή), επιδιώκουν να κάνουν την Γλώσσα την Ελληνική, γλώσσα ανελλήνιστων, γρύλισμα λέξεων. Ρύπανση (Μπαμπινιώτης) της γλώσσας με ξενόφερτες λέξεις που επιβάλλονται στο καθημερινό λεξιλόγιο, αντιστάσεως μη ούσης.
«Ούτω θέλω λαλείς, ούτω γράφεις. Η αναζήτηση, ο δανεισμός ξένων λέξεων, γιατί είμαστε πια ευρωπαίοι, οι αγγλισμοί, οι γαλατισμοί, οι γερμανισμοί δεν είναι παρά δείγμα δουλικότητας, απαιδευσιάς ή και ηλιθιότητας». (Aδαμάντιος Κοραής)
«Η γλώσσα μου είναι ο κόσμος μου» (Wittgenstein).
Γλώσσα και σκέψη δεν μπορούν να υπάρξουν ξεχωριστά. Είναι ομοούσιες. Λέμε τη σκέψη μας, που σκεφτόμαστε με την γλώσσα μας.
Η Γλώσσα μας η Ελληνική είναι η προσωπική μας ιστορία. Η ιστορία του τόπου μας. Η ιστορία του Έθνους μας.
«Από την εποχή που μίλησε ο Όμηρος ως τα σήμερα μιλούμε...την ίδια γλώσσα […] Είτε σκεφτούμε την Κλυταιμνήστρα […] είτε την Καινή Διαθήκη, είτε τους ύμνους του Ρωμανού και τον Διγενή Ακρίτα...» (Μπαμπινιώτης).
Πατριώτες-Πολίτες-Οπλίτες, αυτής της πατρίδας και αυτής της γλώσσας, της Γλώσσας της Ελληνικής, είμαστε.
«Πάντες οι άνθρωποι του ειδέναι ορέγονται, φύσει», φωνάζει ο Αριστοτέλης.
Ναι; Οι πάντες ορέγονται Γνώση; Παιδεία; Πληροφόρηση; Από τη φύση τους;
Ε, λοιπόν, δώστε τους, μισερή γνώση, παραπαιδεία, υπνοπαιδεία, παραπληροφόρηση, και ονομάστε το ανοσιούργημα εκσυγχρονισμό, μεταρρύθμιση, έξυπνη Ελλάδα ή όπως αλλιώς θέλετε, «μικροί ανίκανοι και τυφλοί κυβερνήτες» (Γ. Σεφέρης) και της παιδείας υπουργοί.
Αρκεί το σημαίνον, περιέχον να μην περιέχει το σημαινόμενο. Με άλλα λόγια, το περιέχον, η ετικέτα να γράφει παιδεία, γνώση, πληροφόρηση και το περιεχόμενο να είναι ψευδαίσθηση παιδείας.
Καταστρέφετε τη γλώσσα για να έχετε τον νεοφιλελεύθερο μαζάνθρωπο, μισό-άνθρωπο, μισάνθρωπο, που τον ταΐζουν παραπληροφόρηση, αμάθεια, παραπαιδεία, και νομίζει πως αποκτά γνώση, παιδεία, πληροφόρηση.
Δημιούργησαν οι Έλληνες τον Ελληνοευρωπαϊκό πολιτισμό και οι ευρωλιγούρηδες αποξένωσαν τους νεοέλληνες από τους γεννήτορές τους. Τους φόρεσαν ημίψηλο και τους πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες και καμαρώνουν ως «ευρωπέη» (δεν είναι ορθογραφικό λάθος)
Χοίροι στο χοιροστάσι της Παγκόσμιας Κίρκης, τρεφόμενοι με βαλανίδια.
«Η γλώσσα μου είναι ο κόσμος μου». Μια αλήθεια που έχει γίνει αντιληπτή από όλους όσους πασχίζουν να χειραγωγήσουν τους ανθρώπους. Οργουελικοί , καθεστωτικοί, σημερινούς πολιτικοπολιντικάντηδες και ποικιλοτρόπως διαπλεκόμενα ΜΜΕ: Μέσα Μαζικής Εγκεφάλομαλάκυνσης.
«Η γλώσσα αποτελεί ένα πρίσμα μέσα από το οποίο είμαστε καταδικασμένοι να βλέπουμε τον κόσμο», γράφει ο γλωσσολόγος Mounin.
Είναι φανερό ότι φτωχαίνοντας τη γλώσσα, φτωχαίνουμε τον κόσμο. Και τη γλώσσα μας την έχουμε φτωχύνει. Ακόμη χειρότερο την έχουμε διαβρώσει με τα βάρβαρα ξενόγλωσσα greeklish (ακούγεται και σαν γρύλισμα).
Υπονομευμένη η γλώσσα από την μόδα της παγκοσμιοποίησης, με την οποία τη συνυφαίνουν δολίως, οι γνωστοί λίγοι με την πολλή δύναμη, (για πέντε νταβατζήδες μίλησε ο Κώστας Καραμανλής τότε), συντονίζεται, πλέον, με τον παγκόσμιο βηματοδότη, που της επιβάλλει ρυθμούς ξένους προς την ιδιομορφία της, την έκφραση των ιδιαίτερων παραδόσεων και πολιτισμικών αξιών του έθνους.
Έτσι, η γλώσσα η Ελληνική, από όργανο έκφρασης του ιδίου ρυθμού των ανθρώπων που την ομιλούν, καθίσταται «χαλκός και κύμβαλον αλαλάζον», με ξενόφερτους γρυλισμούς.
Τα μαζάτομα, έχοντας αποξενωθεί από το πολιτισμικό τους παρελθόν και από την ιστορική τους παράδοση, με την αλλοτρίωση της γλώσσας, βιώνουν μια ζωή ετερόφωτη και έκκεντρη από το δικό τους κέντρο.
Η Ελληνική γλώσσα, με την εισδοχή μεταφυτευμένων πλέον λέξεων, που εκφράζουν μεταφυτευμένες αξίες, (αυτές εκφράζονται με αυτήν τη γλώσσα), μπασταρδεύει, και γεμίζει το κενό, που άφησε η απώλεια της παράδοσης, με εισαγόμενα σκουπίδια.
Δεν μας κάνουν πια εντύπωση αυτά τα γραικολεβαντίνικα και τα νεωτερίστικα Greeklish, που εξορίζουν την ιδιομορφία του οικουμενικού ελληνικού Λόγου, αντικαθιστώντας τον με τη δυσμορφία μιας βαβελόγλωσσας.
Έτσι «ανεπαισθήτως» και αναισχύντως «μας έκλεισαν από τον κόσμο» μας έξω. Ξένοι, περαστικοί ένοικοι του Ξενοδοχείου η Ελλάς
«Ο κόσμος κατάντησε ένα απέραντο ξενοδοχείο» (Γ. Σεφέρης)
Και καλούν όλους, όπως η αλεπού του μύθου με την κομμένη ουρά, να τους μιμηθούν, γιατί αυτό είναι «σύγχρονο» και «politically correct: πολιτικά ορθό», όπως ισχυρίζονται οι πολυπολιτισμικοί υποκριτές γραμματείς και φαρισαίοι
Αλλιώς, αν δεν παπαγαλίζεις το «politically correct», είσαι «γραφικός», «οπισθοδρομικός», «απροσάρμοστος», «ιδιόρρυθμος».
Κι αν η λάσπη δεν κολλάει, θα διαστρεβλώσουμε τις θέσεις σας.
Κι αν, κι έτσι, δεν βουτήξετε στον χυλό της μάζας, και δεν σωπάσετε, σας βουλώνουμε το στόμα.
Καλλιεργώντας, εντέχνως, τον φόβο της απομόνωσης, επισείοντας τον πέλεκυ του «πολιτικώς ορθού», σταβλίζουν ολοένα και περισσότερους στο γουρουνοστάσι της σύγχρονης Κίρκης, ταΐζοντάς τους βαλανίδια.
«Έτσι ανίδεοι και χορτάτοι ξαπλώσαμε στης γης την πλάτη» (Γ. Σεφέρης). Άχθος αρούρης. Βάρος της γης.
Η προπαγάνδα της Νέας Οικονομικής Νεοφιλελεύθερης Ιδεολογίας, σοφότερη και αποτελεσματικότερη αυτής του σταλινικού ή γκεμπελικού τύπου, αφανής και δραστήρια, αλλοιώνοντας τη γλώσσα, καθορίζει τις ζωές των μαζανθρώπων. Και νομίζουν, οι μαζάνθρωποι ότι θέλουν αυτό, που αυτοί, θέλουν να θέλουν.
«Πώς πάνε οι στραβοί στον Άδη; Βλέποντας ο ένας τον άλλον», έλεγε η Μάνα μου η Μάρω.
Βηματοδοτείται ο μαζάνθρωπος, στον παγκοσμιοποιημένο ρυθμό του τίποτα και ακολουθεί, αντανακλαστικά, χωρίς να σκέφτεται, σαν αγέλη, τα κελεύσματα της παγκοσμιοποιημένης τιποτολογίας.
Έτσι, ύπουλα, ανεπαίσθητα, επαίσχυντα και ειρηνικά, δια της φαιάς (αφανούς) προπαγάνδας, διαμορφώνεται ο μαζάνθρωπος, έτοιμος για χειραγώγηση από τους γνωστούς νταβατζήδες-πολιτικατζήδες της κοινωνικο-οικονομικο-πολιτικής ζωής του τόπου.
Στη θέση της συνειδητής προσωπικότητας που του αφαιρέθηκε, δηλαδή στην θέση της αυτεξούσιας βούλησης, της κριτικής σκέψης, του λόγου και της γλώσσας, έχουν εγκαταστήσει την κοινή μαζοψυχή, που οδηγεί τα μαζάτομα στον κοινό στόχο της μαζοποίησης.
«Μικράν, μικράν κατάπτυστον ψυχήν έχουν αι μάζαι - ιδιοτελή καρδίαν - και παρειάν αναίσθητον εις τους κολάφους»
(Κ. Καρυωτάκης)
Το ένστικτο της (αυτό)συντήρησης οδηγεί τη μονάδα στην αποφυγή της σύγκρουσης με το σύνολο της μάζας.
Το «σώφρον» μαζάτομο, «Χαίσετο ή μαχαίσετο» (ατόφια ελληνικά του Αριστοφάνη). Και σιωπά, βαφτίζοντας την ήττα του φρόνηση, πριν καν δώσει μάχη. Σιωπή που δεν είναι δήλωση σωφροσύνης, αλλά βούλα υποτέλειας.
«Το σώφρον του ανάνδρου πρόσχημα» (Θουκυδίδης),
«Οι Έλληνες (οι Έλληνες!) να τον ακολουθούν,
μήτε να κρίνουν ή να συζητούν,
μήτε να εκλέγουν πια, ν’ ακολουθούνε μόνο.»
(Κ. Καβάφης)
https://www.ilioupoligiaolous.gr/
