Αλήθειες για την τραγωδία της Κύπρου …

 

Αλήθειες. 

Μετά από 52 χρόνια, ήρθε η ώρα να μιλήσω.

Του Pambos Hadjipanayi 

Όλα αυτά τα χρόνια επέλεγα τη σιωπή, αλλά κάθε 20ή Ιουλίου η υποκρισία σας ξεχειλίζει και το

αίμα μου βράζει. 

Τους βλέπω να στέκονται μπροστά στις κάμερες, να βγάζουν «ξύλινους» λόγους γεμάτους ψεύτικα δάκρυα, και η αγανάκτησή μου πλέον δεν κρύβεται.

Είμαστε παιδιά ηρώων της Κύπρου. Των πατέρων μας, που δολοφόνησαν οι Τουρκοκύπριοι κατά την τουρκική εισβολή του 1974. Εμείς που χάσαμε το στήριγμά μας, εμείς που ποτιστήκαμε με την τραγωδία, δικαιούμαστε και επιβάλλεται να μιλούμε. Όλοι οι υπόλοιποι, ειδικά αυτή τη μέρα, οφείλουν να μας σεβαστούν, να σκύψουν το κεφάλι και να σιωπούν.

Το κατάντημα του τόπου μας δεν ήρθε από το πουθενά, έχει αυτουργούς. Είμαι απόλυτα σίγουρος και το φωνάζω: Ο Μακάριος και ο Γρίβας, με τις καταστροφικές τους εμμονές, την εγωιστική τους τυφλότητα και την αρρωστημένη αντιπαράθεσή τους, δίχασαν εγκληματικά τον λαό μας και μας έφεραν σε αυτό το χάλι. Αυτοί οι δύο, μαζί με την προδοτική χούντα των Αθηνών και τους εδώ  εγκάθετούς της, έσπειραν τον διχασμό και έστρωσαν το χαλί για να μπει ο Αττίλας. Αυτοί άνοιξαν την πόρτα της κόλασης.

Όμως το έγκλημα συνεχίστηκε και μετά την εισβολή. Εκτός από την προφανή ενοχή της Τουρκίας, τη μεγαλύτερη ευθύνη για το γεγονός ότι το κυπριακό παραμένει άλυτο μισό αιώνα μετά, την έχουν όλοι οι πρόεδροι της Κύπρου που πέρασαν από τότε. Η αλήθεια είναι μία και προκαλεί τεράστια αποστροφή: το άλυτο πρόβλημα τους βόλευε όλους. Τους βόλευε για να κρατούν τις καρέκλες τους, να κάνουν μικροπολιτική, να συντηρούνται στην εξουσία και να χτίζουν καριέρες πάνω στα κόκαλα των δικών μας ανθρώπων.

Νιώθω απέραντο θυμό και οργή γιατί ακόμα και σήμερα, το 2026, το δράμα των αγνοουμένων μας παραμένει μια ανεπίλυτη ντροπή, μια διαρκής, χυδαία προσβολή για τις οικογένειές μας που σβήνουν με ένα «γιατί».

Το λέω ξεκάθαρα και χωρίς αυταπάτες: δεν υπάρχει καμία ελπίδα απελευθέρωσης της πατρίδας μας. Όχι γιατί ο λαός δεν έχει ψυχή, αλλά γιατί έχουμε διαχρονικά ανίκανους, δειλούς και μοιραίους πολιτικούς, που κοιτάζουν μόνο το τομάρι τους και το κομματικό τους συμφέρον.

Φτάνει πια με τα μνημόσυνα της υποκρισίας και τα κούφια λόγια. Σεβαστείτε, επιτέλους, αυτούς που έδωσαν το αίμα τους και εμάς που μείναμε πίσω να ζούμε με τις ανοιχτές πληγές..

https://taxalia.blogspot.com/

ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΠΑΡΑΘΕΤΟΥΝ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΟΤΙ Ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΕΦΤΑΣΕ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΣΙΒΗΡΙΑ

 

Ένα άγνωστο και αμφισβητήσιμο κομμάτι του παρελθόντος της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, είναι το ότι πιθανόν να έφτασε στην Σιβηρία και τα στοιχεία υπάρχουν…

Ιστορικά να αναφέρουμε ότι…


Ο Αλ-Ομάρι, ο γραμματέας του σουλτάνου της Αιγύπτου, κατά τον 14ο αιώνα ανέφερε ότι: «Στην γη της Σιβηρίας που έχει πολύ κρύο, και χιόνι …χιόνι που σκεπάζει τα πάντα για 6 μίνες πήγαιναν έμποροι μέχρι την Yugorskaya όπου κατοικούσαν λίγοι άνθρωποι. Πίσω από την Yugorskaya είναι ο Βορρας με συνεχές σκοτάδι όπου δεν υπάρχει τίποτα εκτός από ένα μεγάλο πύργο που χτίστηκε από τον Iskender (δηλ τον Μ. Αλέξανδρο)

Ο Quintus Curtius Rufus – Ρωμαίος ιστορικός, ρήτορας, διάσημος για το έργο «Η ιστορία του Μεγάλου Μακεδόνα Αλεξάνδρου», ανέφερε τα πιο κάτω:

«Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος του έτους, υπάρχει τόσο πολύ χιόνι παντού που δεν υπάρχει κανένα ίχνος πτηνών ή οποιοδήποτε άλλου ζώου. Αιώνιο σκοτάδι καλύπτει τον ουρανό, μέρα και νύχτα, και με πολύ δυσκολία μπορείς να διακρίνεις τι υπάρχει δίπλα σου. Δεν υπήρχε απολύτως καμία ανθρώπινη παρουσία και ο στρατός του Μ. Αλεξάνδρου, υπέστη καταστροφές:.. από την πείνα, το κρύο, την υπερβολική κούραση και την απελπισία»

Να σημειώσουμε ότι σε πρόσφατες ανακαλύψεις στις βόρειες παγωμένες αυτές περιοχές, βρέθηκε μπρούτζινο άγαλμα του Ηρακλή καθώς και μακεδονικά όπλα και θώρακες. Των αξιωματικών είναι φτιαγμένες από χρυσάφι ενώ των στρατιωτών του από ασημί… Πιστεύεται ακόμα ότι εκεί υπάρχουν 3 τόνοι χρυσού του Μ. Αλεξάνδρου.

Το μπρούντζινο άγαλμα του Ηρακλή

Τα συγκεκριμένα γραπτά κείμενα είναι ένα μικρό δείγμα ανάμεσα από πολλά ντοκουμέντα. Μελέτες επάνω σε αυτά έδειξαν ότι οι πληροφορίες είναι αυθεντικές.

Από το μήκος των ίσκιων των δένδρων το μεσημέρι, οι σημερινοί επιστήμονες συμπέραναν σε πιο γεωγραφικό πλάτος και μήκος έφτασε ο Μέγας Αλέξανδρος και το επιστημονικό συνεργείο που τον συνόδευε.

Ο Χάρτης του 1673

Χάρτης του 1673: Στα δυτικά της λίμνης Teletskoye ορίζεται ο δρόμος προς τη χώρα Kataev, ο οποίος συναντήθηκε με το δρόμο του Μέγα Αλέξανδρου.
Ο Καθηγητής Bernard Heuvelmans, ο Σοβιετικός επιστήμονας στις ΗΠΑ Ivan T. Sanderson, ο Διδάκτωρ Ιστορίας και Φιλοσοφίας Boris Fedorovich, υποστηρίζουν την θεωρία ότι οι «Γωγ και Μαγώγ» που τους έκλεισε στα τάρταρα ο Μ. Αλεξανδρος ήταν Νεάντερταλ. Βρέθηκαν πολλά στοιχεία για το μέρος που έκλεισε ο Αλέξανδρος τους «Γωγ και Μαγώγ»…

Απομεινάρια των Νεάντερνταλ ήταν τα ρυπαρά γένη «Γώγ και Μαγώγ» που κατοικούσαν σε 6 πόλεις όπως γράφει ο Διόδωρος: “Η κυριότερη πόλη ήταν σε απότομο βράχο και λέγονταν AOΡN. Ο Ηρακλής τρεις φορές προσπάθησε να την κατακτήσει αλλά δεν τα κατάφερε. Όταν οι γύρω κάτοικοι που υπέφεραν από τους «Γωγ και Μαγώγ» ζήτησαν την βοήθεια του Αλεξάνδρου, εκείνος δέχτηκε αυτήν την πρόκληση.

Αυτό που δεν μπόρεσε να κατακτήσει ο Ηρακλής το κατέκτησε ο Μ. Αλέξανδρος δίνοντας 30 αργύρια σε έναν γέρο με τους 2 γιους του και του έδειξαν ένα κρυφό μονοπάτι και έτσι ο Αλέξανδρος κατέκτησε την πόλη στον βράχο AOΡN.”

Ο χάρτης που δείχνουν οι Ρώσοι με ντοκουμέντα ότι ο Μ. Αλέξανδρος πλησίαζε τον Βόρειο Πόλο .
Το ερώτημα είναι γιατί οι Ρώσοι να το περηφανεύονται και οι Έλληνες να τα κρύβουν.

Οι γραφές που βρέθηκαν στην Αίγυπτο για τον Αλέξανδρο τις πήρε το Βατικανό και τις έδωσε σε ομάδα επιστημόνων για να τις μελετήσουν. Έγραφε πράγματα άγνωστα για τον Αλέξανδρο. Ενθουσιασμένοι οι επιστήμονες είπαν να έρθουν στην Ελλάδα να φέρουν τις μεταφράσεις. Η Εκκλησία αντέδρασε και όπως έγραψαν ξένες εφημερίδες, το Άγιο Όρος έκαψε το πλοίο “Ελεάννα” που ήταν αυτοί οι επιστήμονες.

Η πιο πάνω φωτογραφία που βρέθηκε στη Σιβηρία δείχνει πετρογλυφικά που βρέθηκαν στην Ρωσία που δείχνουν καμήλες. Μάλλον κάποτε η περιοχή δεν ήταν έτσι όπως είναι σήμερα, καλυμμένη με χιόνια και πάγους. Το κλίμα πιθανόν να ήταν διαφορετικό.

https://ellaniapili.blogspot.com/

Ο αληθινά ευτυχισμένος είναι ο ελεύθερος, μιλώ για εκείνον που μήτε ελπίζει μήτε φοβάται τίποτα!

 

Δημήτρης Παπαντωνίου

ΔΗΜΩΝΑΞ

[Mόνον εὐδαίμονα ἔφη τὸν ἐλεύθερον, ἐκεῖνον νομίζω τὸν μήτε ἐλπίζοντά τι μήτε δεδιότα...]

Απόδοση: Ο αληθινά ευτυχισμένος είναι ο ελεύθερος, μιλώ για εκείνον που μήτε ελπίζει μήτε φοβάται τίποτα!

-Ο Αρχαίος Έλληνας Κυνικός Φιλόσοφος με καταγωγή από την Κύπρο που έζησε στην Αθήνα τον 2ο μ.Χ αιώνα, ο οποίος όμως δεν είναι τόσο γνωστός όσο ο συντοπίτης του, ΖΗΝΩΝ ο Κιτιεύς, ο ιδρυτής του ΣΤΩΙΚΙΣΜΟΥ.

Μολονότι καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια, μολαταύτα περιφρόνησε τα πλούτη και γενικά τα ανθρώπινα αγαθά και αποφάσισε να ζήσει απλή και λιτή ζωή, αφιερωμένος στη φιλοσοφία.

Ο Δημώναξ δεν είχε αναπτύξει προσωπικό φιλοσοφικό σύστημα. Οι αντιλήψεις του διαμορφώθηκαν από τη σύνθεση και αξιολόγηση των ιδεών που επικρατούσαν ως την εποχή του. Πίστευε πως η φιλία είναι το πολυτιμότερο αγαθό για τους ανθρώπους. Με τον τρόπο αυτό κέρδισε την αγάπη και την εκτίμηση τόσο των αρχόντων όσο και του λαού των Αθηνών.. Πέρα από τις φιλοσοφικές του ιδέες, ο Δημώναξ ήταν πολύ γνωστός και από εύστοχα ανέκδοτα και ευφυολογήματα που έλεγε αυθόρμητα στις διάφορες κοινωνικές επαφές του.

Οι Αθηναίοι, άρχοντες και λαός, τον θαύμαζαν υπερβολικά και τον έβλεπαν πάντοτε σαν ένα άνθρωπο καλύτερο από αυτούς, ωστόσο αρχικά ήλθαν σε προστριβές μαζί του, ο δε λαός τον είχε μισήσει εξ αιτίας της ελευθεριότητας και της αθυροστομίας του

Μάλιστα κατηγορήθηκε από μερικούς Αθηναίους, όπως άλλοτε είχε κατηγορηθεί και ο Σωκράτης, και δικάστηκε. Οι εναντίον του κατηγορίες ήταν ότι ποτέ δεν είχε θυσιάσει στους θεούς, και ότι δεν είχε μυηθεί στα Ελευσίνια μυστήρια.

Όταν επρόκειτο να δικαστεί, ο Δημώναξ φόρεσε καθαρό ένδυμα και στεφανώθηκε με στεφάνι θυσίας, έτοιμος να θυσιαστεί, κι έτσι ανέβηκε στο βήμα της εκκλησίας του δήμου απ’ όπου, με πολλή γενναιότητα, έκαμε την απολογία του.

Στην απολογία του ζήτησε από τους Αθηναίους να τον θυσιάσουν και αυτόν, επειδή την προηγούμενη φορά (όταν δηλαδή δίκαζαν τον Σωκράτη) δεν είχαν θυσιάσει κάτω από καλούς οιωνούς.

Στις κατηγορίες απάντησε ότι στην θεά Αθηνά δεν πρόσφερε θυσίες επειδή νόμιζε ότι η θεά δεν είχε ανάγκη των θυσιών του, εις ό,τι δε αφορούσε τα Ελευσίνια μυστήρια, είπε ότι απέφυγε να συμμετάσχει επειδή αργότερα δεν μπορούσε παρά να τα αποκαλύψει στους αμύητους: διότι εάν τα μυστήρια ήταν αισχρά, θα θεωρούσε υποχρέωσή του να αποτρέψει τους αμύητους απ' αυτά, ενώ εάν ήταν καλά, και πάλι θα τα διαλαλούσε σ' όλους από φιλανθρωπία.

Μετά την απολογία του αυτή, ο Δημώναξ όχι μόνο αθωώθηκε αλλά κι έχαιρε σεβασμού και εκτιμήσεως από όλους τους Αθηναίους. Μια φορά μάλιστα, όταν συνέβη μια εξέγερση, ο Δημώναξ εμφανίστηκε στην εκκλησία του δήμου, οπότε μόλις ο λαός τον είδε, αμέσως σιώπησε, κι όταν η τάξη αποκαταστάθηκε, ο Δημώναξ έφυγε χωρίς να πει στο κοινό του ούτε μια λέξη.

Έζησε, αναφέρει ο Λουκιανός, σχεδόν 100 χρόνια, χωρίς ποτέ ν' αρρωστήσει, χωρίς ποτέ να λυπηθεί, χωρίς να ενοχλήσει ποτέ κανένα ζητώντας του κάτι, χωρίς εχθρούς και πάντοτε χρήσιμος σε όλους, φίλος με όλους.

Όταν σε βαθιά γεράματα είδε ότι δεν μπορούσε πια να φροντίζει μόνος τον εαυτό του, απάγγειλε στους γύρω του την έμμετρη κήρυξη της λήξης των αγώνων...

Τελειώνει ο αγώνας των καλλίστων αθλημάτων χορηγός και ο καιρός καλεί, καμιά καθυστέρηση πια...

Και από τη στιγμή εκείνη αρνήθηκε πια να πάρει τροφή, μέχρι που πέθανε.

Όταν, λίγο πριν πεθάνει, τον ρώτησαν πώς θα' θελε την ταφή του, απάντησε ότι δεν σκοτιζόταν γιατί θα τον έθαβε η κακοσμία.

Κι όταν τον ξαναρώτησαν αν ήταν σωστό το σώμα του να σπαραχθεί από τα όρνια και τα σκυλιά, απάντησε ότι τούτο δεν ήταν παράλογο γιατί θα φαινόταν έτσι χρήσιμος σε μερικά ζώα.

Ωστόσο όταν πέθανε, οι Αθηναίοι τον έθαψαν με δημόσια δαπάνη και τιμές. Την κηδεία του παρακολούθησε όλος ο λαός των Αθηνών και στον τάφο τον μετέφεραν στους ώμους τους οι φιλόσοφοι της πόλης.

Ο τρόπος του θανάτου του ήταν κι αυτός σύμφωνος προς τις φιλοσοφικές του αντιλήψεις.

Μερικές άλλες φιλοσοφικές του ιδέες, όπως τις διέσωσε ο Λουκιανός ο Σαμοσατεύς:

-Η ψυχή είναι αθάνατη, όπως και όλα τα άλλα.

-Ο άνθρωπος τότε μόνο είναι ελεύθερος, όταν απαλλαγεί από την ελπίδα και τον φόβο, μόνο δε ο ελεύθερος άνθρωπος είναι ευτυχής.

-Η θεραπεία των παραπτωμάτων γίνεται με την εύρεση των αιτίων που τα προκαλούν και με τη συγχώρεσή τους.

-Οι νόμοι είναι αχρείαστοι, και για τους καλούς και για τους κακούς.

-Η διακυβέρνηση από τους άρχοντες θα ήταν καλύτερη αν αυτοί δεν οργίζονται, αν ακούουν πολύ και αν μιλούν λίγο.

-Προσπαθώ να κάνω τις έχθρες να κρατούν λίγο χρόνο και τις φιλίες πολύ χρόνο.

Πηγή...Μεγάλη Κυπριακή Εγκυκλοπαίδεια.