Μακροζωία: 6 αλλαγές στον τρόπο ζωής που μειώνουν κατά 73% τον κίνδυνο θανάτου

 

Μαριάννα Σπανού

Οι συνήθειες υγιεινού τρόπου ζωής λέγεται συχνά ότι είναι η συνταγή για μεγαλύτερη μακροζωία και ποιότητα ζωής.

Ενώ η υγιεινή διατροφή ή η άσκηση συχνά ξεχωρίζουν ως τα πιο ισχυρά όπλα που μπορείτε να προσθέσετε στο οπλοστάσιό σας προστασίας από τη θνησιμότητα, μια νέα μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο The American Journal of Clinical Nutrition, προτείνει ότι η υιοθέτηση υγιεινών συνηθειών θα μπορούσε να είναι πιο αποτελεσματική.

Στην πραγματικότητα, η υιοθέτηση έξι υγιεινών συνηθειών θα μπορούσε να μειώσει τον κίνδυνο θανάτου κατά 73%. Η ερευνητική ομάδα κατέληξε στα ευρήματά της εξετάζοντας 719.147 βετεράνους ηλικίας 40 έως 99 ετών. Η μελέτη πρότεινε να υιοθετήσετε τις ακόλουθες έξι αλλαγές για την ενίσχυση της μακροζωίας σας.

6 αλλαγές για την ενίσχυση της μακροζωίας

1. Άσκηση
2. Αποχή από το κάπνισμα
3. Υγιεινή διατροφή
4. Περιορισμός της κατανάλωσης αλκοόλ
5. Ύπνος
6. Κοινωνική ζωή

1. Άσκηση

Η σωματική δραστηριότητα μείωσε τον κίνδυνο θανάτου μεταξύ των συμμετεχόντων στη μελέτη κατά 46%. Η μελέτη θεώρησε τα 150 λεπτά μέτριας άσκησης ή 75 λεπτά έντονης άσκησης εβδομαδιαίως ως το χαμηλότερο όριο για σωματική δραστηριότητα.

2. Αποχή από το κάπνισμα

Μια άλλη σημαντική συνήθεια του τρόπου ζωής ήταν η ζωή χωρίς τσιγάρα. Το να μην έχετε καπνίσει ποτέ μειώνει κατά 30% τον κίνδυνο θανάτου.

3. Υγιεινή διατροφή

Ακολουθώντας μια υγιεινή διατροφή γεμάτη με τρόφιμα φυτικής προέλευσης θα είστε σε θέση να μειώσετε τον κίνδυνο κατά 21%, σύμφωνα με τη μελέτη. Ωστόσο, οι ερευνητές τόνισαν ότι είναι σημαντικό να επιλέγουμε τα πιο υγιεινά τρόφιμα φυτικής προέλευσης και όχι οποιαδήποτε φυτικά τρόφιμα.

4. Περιορισμός της κατανάλωσης αλκοόλ

Η χαμηλή κατανάλωση αλκοόλ και η μη συχνή υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ ήταν ένας άλλος παράγοντας που θα μπορούσε να προωθήσει τη μακροζωία.

5. Ύπνος

Ο ύπνος αποκατάστασης επτά έως εννέα ωρών βρέθηκε ότι μειώνει τον κίνδυνο θνησιμότητας κατά 19%.

6. Κοινωνική ζωή

Το τελευταίο κομμάτι του παζλ ήταν οι θετικές κοινωνικές αλληλεπιδράσεις, οι οποίες θα μπορούσαν να μειώσουν τον κίνδυνο θανάτου κατά 5%.

Η μελέτη εξέτασε επίσης παράγοντες όπως η κατάθλιψη, το άγχος και ο εθισμός στα οπιοειδή. Η αποχή από το ένα από τα δύο σχετίστηκε με μείωση της θνησιμότητας κατά 29% και 38%, αντίστοιχα. Είναι ενδιαφέρον ότι η διαταραχή των οπιοειδών σημείωσε χαμηλότερη βαθμολογία ως επιβλαβής συμπεριφορά από τη σωματική αδράνεια.

Ενώ η συμμόρφωση μόνο με τις έξι αλλαγές στον τρόπο ζωής που αναφέρονται παραπάνω θα μπορούσε να μειώσει τον κίνδυνο θανάτου κατά 73%, η υιοθέτηση ή η αποχή και από τους οκτώ παράγοντες θα μπορούσε να μειώσει τη θνησιμότητα κατά 87%.

https://www.oloygeia.gr/

Μιχάλης Χαραλαμπίδης: τριάντα χρόνια από την ομιλία που θα μπορούσε να αλλάξει τον Ελληνισμό

 

Γράφει ο Θεοφάνης Μαλκίδης 

 

Αρχικώς θα πρέπει να σημειώσω ότι δεν υπήρξα ποτέ μέλος του ΠΑΣΟΚ και οποιουδήποτε άλλου κόμματος, συνεπώς οι παρακάτω σκέψεις μου για τον αείμνηστο διανοούμενο Μιχάλη Χαραλαμπίδη (1951-1974) και την ομιλία του στο 4ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, που θα μπορούσε να αλλάξει τον Ελληνισμό, δεν έχει καμία κομματική προσέγγιση. Και για γίνω ακόμη σαφής, με εμπνέει και χρησιμοποιώ συνεχώς τη ρήση του Σεφέρη, ο οποίος το 1967 μιλώντας για τα τότε πέτρινα χρόνια της πατρίδας μας, ανέφερε ότι «δεν έχω κανένα κομματικό δεσμό, άρα μπορώ να μιλώ χωρίς φόβο και πάθος».

Μετά από αυτές τις απαραίτητες διευκρινήσεις, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, μέλος της συντακτικής ομάδας της ιδρυτικής διακήρυξης της 3ης Σεπτεμβρίου, εκλεγμένο μέλος των κομματικών οργάνων με μεγάλη πλειοψηφία, θεωρήθηκε η φωνή του κινήματος η οποία δεν έλαβε ποτέ κομματική, κρατική, έμμισθη θέση, ενώ υπερασπίστηκε τις αξίες, τις αρχές, τις ιδέες του μέχρι το βιολογικό του τέλος: Γενοκτονία, Κύπρος, ανάπτυξη, αγροφιλία, Ρωμανία και πολλά πολλά ακόμη.

Η καθοριστική όπως ονομάστηκε ομιλία του στο 4ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το 1996, θεωρείται η κορυφαία παρέμβασή του στο δημόσιο βίο της μεταπολίτευσης. Η ομιλία στην οποία αναφέρθηκε, προέβλεψε- αρκετοί έγραψαν ότι «προφήτεψε»- την οικονομική κρίση στην Ελλάδα, με τη φράση «στο τέλος του κύκλου το 2004 ή το 2010 η Ελλάδα, αυτό που ονομάζω Τουρκομπαρόκ», θα γίνει «Βιλαέτι ή Γερμανικό Λάντερ».

Στην ίδια ομιλία, με την οποία θα γίνει ευρύτερα γνωστός, έκανε λόγο και για την πολιτική της Ελλάδας έναντι της Τουρκίας και εστίασε σε τρεις επιλογές της: πρώτη το Νταβός και την κατάρρευση του δόγματος του μη διαλόγου με τη Τουρκία, δεύτερη στην απόσυρση του βέτο και στην κατάρρευση του μύθου ότι η τελωνειακή ένωση της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση περνά από την Αθήνα και τρίτη στην εφαρμογή του δικαιώματος της Ελλάδας για τα δώδεκα μίλια. Και συνέχισε με το εξής ερώτημα: «Γιατί η Ελλάδα δεν ήταν έτοιμη τον Νοέμβριο του 1994, έτοιμη διπλωματικά, πολιτικά, οικονομικά, αμυντικά, ώστε να εξασκήσει το δικαίωμά της για την εφαρμογή των δώδεκα μιλίων στο Αιγαίο. Αυτό είναι ένα μεγάλο ερώτημα».

Ανέφερε ότι η Ελλάδα θα πρέπει να θέσει στην ακριβή της διάσταση το Τουρκικό πρόβλημα, ονοματίζοντας τη μήτρα της ανωμαλίας στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και της Μικράς Ασίας: «Δεν υπάρχει Κυπριακό πρόβλημα, δεν υπάρχει πρόβλημα Αιγαίου, δεν υπάρχει πρόβλημα Θράκης υπάρχει ένα πρόβλημα: Το τουρκικό πρόβλημα.Και αυτό πρέπει να λυθεί με βάση τις αρχές, τις αξίες, και τα ιδανικά που αποτέλεσαν τα θεμέλια των ευρωπαϊκών δημοκρατιών. Και το σύνθημα του Ανδρέα Παπανδρέου Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες θα βρει τη σύγχρονη προέκτασή του η οποία θα είναι πως η Ελλάδα θα ανήκει στους Έλληνες, όταν η Ανατολική Μεσόγειος θα ανήκει στους λαούς της».

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης θα αναφερθεί αργότερα στη βεβαιότητά του ότι η συνθήκη των λαών δεν θα υπογραφεί στη Λωζάννη, στη Ζυρίχη, στο Λονδίνο, αλλά στο ελεύθερο Ντιγιαρμπακίρ και στην ελεύθερη Κερύνεια. Μετά την «ανακάλυψη» της ομιλίας σε χρόνο που ταυτίστηκε με την οικονομική κρίση και τα Μνημόνια, ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης θα αναφέρει τα εξής:

«Η ομιλία μου, που κυκλοφόρησε ευρέως στο Διαδίκτυο, έχει δύο πλευρές. Η μια πλευρά αφορά την πολιτική. Στην Ελλάδα, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, από το τέλος της δεκαετίας του ’80, έχουμε απομακρυνθεί από την πολιτική ως κατηγορία αναλυτική και, κύρια, ως κατηγορία πρόβλεψης. Η πολιτική είναι πρόβλεψη, η πολιτική είναι πρόλογος. Αυτή η εκτίμηση για την πολιτική ήταν πολύ συνειδητοποιημένη και στους κλασικούς Έλληνες, αλλά και σε κάθε άνθρωπο που είναι ενεργός πολίτης – πολύ περισσότερο, σε αυτούς που θέλουν να έχουν ένα ρόλο στη διεύθυνση μιας χώρας.

Όλα αυτά τα χρόνια, πρότεινα έναν διαφορετικό δρόμο που οδηγούσε σε μια διαφορετική Ελλάδα. Σε μια Ελλάδα, η οποία θα ανακτούσε τη θέση της στη Γεωγραφία και στην Ιστορία της περιοχής, και θα είχε ένα ρόλο στην ευρωπαϊκή και στην παγκόσμια σφαίρα. Δυστυχώς, δεν υπήρξε η πολιτική ως πρόβλεψη. H πολιτική υπήρξε ως μικρή διαχείριση και κύρια πελατειακή ή, απλώς, ως διαμοιρασμός των δημόσιων εσόδων – μια πολιτική μικρών οριζόντων, ας το πούμε έτσι. Tον τελευταίο καιρό, ζούμε την πολιτική ως επίλογο και, μάλιστα, ως έναν παρακμιακό επίλογο.

Η άλλη πλευρά, που έχει πολύ μεγάλη σημασία, είναι ότι αυτό το μικρό απόσπασμα προκάλεσε μεγάλο ενδιαφέρον στους νέους ανθρώπους (γιατί αυτοί βρίσκονται κυρίως στο Διαδίκτυο, και όχι οι προηγούμενες γενιές, οι οποίες έχουν μεγάλες ενοχές για το πώς φτάσαμε εδώ). Ενώ, λοιπόν, οι νέοι άνθρωποι επικεντρώνονται συνήθως σε ζητήματα που αφορούν τους καλλιτέχνες κ.λπ., εδώ επικεντρώνονται σε έναν πολιτικό λόγο. Αυτό είναι ένα αισιόδοξο μήνυμα, γιατί αυτοί οι νέοι αναζητούν μια άλλη ερμηνεία για το πώς έφτασε η χώρα ως εδώ και σαφώς έναν άλλο ορίζοντα για τη χώρα και το μέλλον τους».

Η τομή στην ελληνική ταυτότητα και πολιτική

Η ομιλία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη δεν ήταν απλώς μια εσωκομματική τοποθέτηση. Ήταν μια βαθιά πολιτική, κοινωνική και οικονομική ανατομία της Ελλάδας εκείνης της εποχής, η οποία με το πέρασμα των χρόνων απέκτησε τις διαστάσεις που γνωρίζουμε σήμερα, λόγω της απόλυτης δικαίωσης. Για να καταλάβουμε ακόμη περισσότερο την αξία της, πρέπει πρώτα να δούμε και το σχετικό πλαίσιο.

Το 4ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ έγινε τον Ιούνιο του 1996, λίγο μόλις καιρό μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου και το κόμμα περνούσε στα χέρια του Κώστα Σημίτη και η Ελλάδα έμπαινε στην εποχή του αποκαλούμενου «εκσυγχρονισμού».

Μέσα σε αυτό το κλίμα «ευφορίας», ο Χαραλαμπίδης ανέβηκε στο βήμα και προέβλεψε την οικονομική και δομική κατάρρευση της Ελλάδας, διέγνωσε ότι η ανάπτυξη εκείνης της περιόδου ήταν «φούσκα», βασισμένη σε δανεικά, στην κατανάλωση και την υποβάθμιση- εξαφάνιση της εγχώριας παραγωγής, ενώ το σημείο που έμεινε στην ιστορία και προκαλεί δέος σήμερα είναι η χρονική ακρίβεια με την οποία προέβλεψε την κρίση.

Είναι συγκλονιστική η αναφορά στο 2010, στο έτος που η Ελλάδα μπήκε στο πρώτο Μνημόνιο και ο όρος «Γερμανικό Λάντερ», προμηνύοντας την οικονομική κηδεμονία από την Ευρωζώνη και κυρίως τη Γερμανία, επισημάνσεις οι οποίες επιβεβαιώθηκαν απολύτως δεκατέσσερα χρόνια αργότερα.

Χρησιμοποίησε τον όρο «Τουρκομπαρόκ» για να περιγράψει το πολιτισμικό και κοινωνικό μοντέλο που κυριαρχούσε τότε στην Ελλάδα. Έβλεπε μια χώρα που έχανε την παραγωγική της ταυτότητα, την αισθητική της και τις ιστορικές της ρίζες, για να υιοθετήσει έναν εύκολο, καταναλωτικό νεοπλουτισμό αναμειγμένο με την ανατολίτικη νωθρότητα και το πελατειακό κράτος.

Κατήγγειλε ότι ο λεγόμενος «εκσυγχρονισμός» που ευαγγελιζόταν η νέα ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δεν ήταν τίποτα άλλο από μια επιφανειακή διαχείριση κονδυλίων, χωρίς εθνικό όραμα και χωρίς βάση στην πραγματική οικονομία (γεωργία, βιομηχανία, παιδεία).

Ως βαθύς γνώστης της γεωπολιτικής και πρωτεργάτης της αναγνώρισης της Γενοκτονίας και της υιοθέτησης της 19ης Μαίου ως ημέρας μνήμης, ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης επέκρινε σφοδρά την εξωτερική πολιτική της Αθήνας (ιδιαίτερα μετά την κρίση των Ιμίων που είχε προηγηθεί τον Ιανουάριο του 1996) και ανέλυσε ότι η Ελλάδα κάνει το λάθος να τεμαχίζει την απειλή σε επιμέρους ζητήματα (ελληνοτουρκικά, Κυπριακό, Θράκη, Αιγαίο).

Υποστήριξε ότι το πρόβλημα δεν είναι διμερές, αλλά δομικό: είναι το ίδιο το «Τουρκικό Πρόβλημα», δηλαδή ο επεκτατικός και αυταρχικός χαρακτήρας του τουρκικού κράτους. Για να αντιμετωπιστεί, πρότεινε μια επιθετική πολιτική ανάδειξης των δικαιωμάτων των μειονοτήτων μέσα στην ίδια την Τουρκία (Κούρδοι ) και όχι μια πολιτική συνεχών υποχωρήσεων και κατευνασμού.

Η ομιλία ήταν επίσης μια σκληρή προειδοποίηση προς τη βάση του ΠΑΣΟΚ, αφού έβλεπε το κόμμα να μεταλλάσσεται από ένα ριζοσπαστικό, πατριωτικό κίνημα σε έναν ψυχρό, γραφειοκρατικό μηχανισμό εξουσίας, αποκομμένο από τις ανάγκες του λαού.

Η ομιλία η οποία δεν άλλαξε την Ελλάδα, αλλά έδειξε πως θα μπορούσε να είναι η πατρίδα μας….

Την ώρα που οι σύνεδροι και ειδικά οι ομάδες των μονομάχων που ήθελαν την εξουσία στο φέουδο του ΠΑΣΟΚ, τη στιγμή που χιλιάδες χειροκροτούσαν τις υποσχέσεις για το «ισχυρό ευρώ, το χρηματιστήριο και την Ελλάδα των έργων», ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, θα έπρεπε να ολοκληρώσει την ομιλία του γιατί είχε υπερβεί το χρόνο, ενώ αντιμετώπιζε και την ειρωνεία από την τότε κομματική ελίτ. Και όλα αυτά τη στιγμή που ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης «διάβασε» με απόλυτη ακρίβεια την επερχόμενη πορεία της χώρας…..

Είναι γνωστό, αλλά πρέπει να το επαναλάβουμε: ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης δεν εξαργύρωσε ποτέ τις απόψεις του με θέσεις, ενώ αποχώρησε λίγα χρόνια μετά (το 1999) λόγω πολιτικών διαφωνιών και παρέμεινε πιστός στις ιδέες του μέχρι το τέλος της ζωής του.

Η ομιλία αυτή απέδειξε ότι η πραγματική πολιτική σκέψη πρέπει να βλέπει δεκαετίες μπροστά, συνδυάζοντας την οικονομία, την κοινωνιολογία και τη γεωπολιτική, αντί να εγκλωβίζεται στους επικοινωνιακούς κύκλους των επόμενων εκλογών.

Η ομιλία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη το 1996 ήταν η ζωντανή απόδειξη ενός διαφορετικού πολιτικού και πρωτοπόρου διανοούμενου, ο οποίος προτίμησε να προειδοποιήσει για την καταστροφή παρά να εξαργυρώσει την θέση του στο κόμμα. Τέλος, ας ευχηθούμε η ομιλία αυτή να προβληθεί, να γίνει ακόμη πιο γνωστή και να αναλυθεί με σχετικές πανεπιστημιακές εργασίες ως το κλασικό παράδειγμα πολιτικού λόγου της σύγχρονης Ελλάδας, που δικαιώθηκε απόλυτα από την ίδια την ιστορία….

Η ομιλία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη στον παρακάτω σύνδεσμο
https://youtu.be/7hep1g59RLI

https://koukfamily.blogspot.com/

ΠΟΥ ΒΑΔΙΖΟΜΕΝ ΚΥΡΙΟΙ? O ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΚΕΙ ΕΞΩ, ΤΟ ΑΜERICAN BAR ΤΟΥ ΤΡΑΜΠ ΚΑΙ TA ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ ΤΩΝ DATA.

 

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

Τι προηγήθηκε

Από την επικράτηση των νεοφιλελέ την δεκαετία του 90, που συνέπεσε με την εμφάνιση του ίντερνετ, μέχρι σήμερα, έχουμε μια σταδιακή μετάλλαξη όλων των συνηθισμένων μορφών κοινωνικής οργάνωσης. Ήρθε και ο Covid19 και απλώς τις επιτάχυνε. Έτσι:

Η γειτονιά υποκαταστάθηκε από τα λεγόμενα social media

To εργοστάσιο με τις μεγάλες συναθροίσεις εργαζομένων εξελίσσεται σε υβρίδια γραμμών παραγωγής με την τηλε-εργασία και τα 3D prints επί ρομποτικών γραμμών παραγωγής.

Η εκπαίδευση όλο και περισσότερο με το πρόθεμα τηλε- και η μόρφωση ευτελίζεται σταδιακά σε "ψηφιακές δεξιότητες" προσαρμογής σε κάποια αυτοαναφορική ΑΙ

Το φλερτ μπήκε στους αλγορίθμους κάποιου dating site ή εξαρτάται απολύτως από την διαθεσιμότητα μερικών chat tools και τα code of ethics κάποιων politically correct ξινών.

Το εμπόριο έγινε στην αρχή on-line και τώρα τείνει να ενσωματωθεί μέσα στα social media σε μια μορφή social commerce

Το σοβαρό έγκλημα είναι ήδη ηλεκτρονικό όπως και τα μέσα διεξαγωγής των συμβατικών "πολέμων" προβολής ισχύος

Το chating μέσω κάποιων προϊστορικών icq πέρασε ήδη εντός κάθε ΑΙ, που τείνει να υποκαταστήσει και τον Αόρατο Εραστή της Ντεμι Μούρ με έναν ψηφιακό ζόμπι.

Και όλα αυτά και τα λοιπά τους, καλύπτοντας ανάγκες "Δωρεάν", αφού σε όλα τα πιο πανω, το προϊόν προς πώληση είσαι εσύ!

Μοιραία, και η μορφή του χρήματος πρέπει να ακολουθήσει αυτές τις εξ' αποστάσεως συναλλαγές, που καλύπτουν όλες τις πάνω βαθμίδες της πυραμίδας του Maslow. Και έτσι φλερτάρουν τώρα οι ελιτ με τις τεχνολογίες των αναρχικών "κρυπτονομισμάτων", τις μόνες που είναι ικανές να επιβιώσουν πλέον και στις κρίσεις των αναμενόμενων αναταράξεων που φέρνει αυτή η μετάλλαξη D αλλά και στην νέα μορφή συναλλαγών των ανθρώπων με σχεδόν καμία φυσική επαφή.

Η ηχηρή κατάρρευση των δοξασιών του νεοφιλελευθερισμού ver 1.0, όπως σηματοδοτήθηκε με την εκλογή Μπάιντεν το 20, και επικυρώθηκε από τους G7 το 21 στην Κορνουάλη, δεν σημαίνει όμως και την αυτόματη εξαφάνιση του αντίστοιχου δογματικού "ιού", που ζει από τις ανισότητες και επιβιώνει μόνο παρουσία λοιμών και καταποντισμών. Απλώς "τελείωσε " η προηγούμενη παγκοσμιοποίηση για να αντικατασταθεί από δύο ασύμβατες μεταξύ τους ζώνες αυταρχισμού.
Μια Πράσινη και μια Κόκκινη, με διαφορετικά αποθετικό νομίσματα αλλά, περίπου ίδιο το στυλ διακυβέρνησης σε κάθε μία Το περιτύλιγμα τους μόνο αλλάζει.

Τι συμβαίνει ακριβώς 

Συμβαίνουν τώρα

Βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη η μετάλλαξη του παγκόσμιου καπιταλισμού στην μορφή D (όπως Data), μέσω των λεγόμενων Big Data πολυεθνικών του διαδικτύου.
Αυτές που έβγαλαν λεφτά στην προηγούμενη φάση από αυτό το "Δωρεάν" συλλέγοντας data, τα δεδομένα κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας, για να τις χειραγωγήσουν. Αυτοί είναι πλέον το "αόρατο χέρι της αγοράς" που όλα τα ρυθμίζει προβλέποντας ανάγκες!. Αυτές τις ανάγκες που κάποτε δομούσαν την "πυραμίδα του Maslow" Αυτήν που πλέον στηρίζεται μόνο από την διαθέσιμη ενέργεια κάποιων μπαταριών και την διαθεσιμότητα συχνοτήτων. Wifi , 4/5G ή τίποτα bluetooth Αρκεί όλο αυτό το νέο σχήμα να παράγει συνεχώς νέα data!

Έτσι διαμορφώνεται και μια νέα μορφή διακυβέρνησης, όπου αλγόριθμοι και προγράμματα τεχνητής ευφυίας ανιχνεύουν και προβλέπουν τα πάντα από τα ίχνη των παραγόμενων data που αφήνουν οι κάθε λογής δραστηριότητες μας. Αλλά και δια των χειραγωγούμενων από τα ίδια data sets digital MME, όσα διαμορφώνουν και την ζήτηση και την όποια αντίληψη που αποκτάμε για τον κόσμο. Όποιος ανεξάρτητος πάει να ξεφύγει από αυτό το μαντρί των ΜΜΕ, θα συλλαμβάνεται πάραυτα, λέει η Φον ΝτερΛάινεν. Για λόγους "δημοσίου συμφέροντος"!

Του συμφέροντος όσων θέλουν να αντικαταστήσουν σταδιακά τις αντίστοιχες λειτουργίες των "εθνικών κρατών " και τις αντίστοιχες "υπηρεσίες " συλλογής δεδομένων (και μέσω παράνομων παρακολουθήσεων με συστήματα τύπου predator), για να μπορεί η εκτελεστική εξουσία και να προστατεύει τους προστάτες της.
Αλλά και να χειραγωγεί εκβιάζοντας έμμεσα ή άμεσα για λογαριασμό τους.

Προς το παρόν αυτοί οι δύο μηχανισμοί συνεργάζονται και αλληλοσυμπληρώνονται. Και πλέον διαφέρουν ελάχιστα !

Οι μεγάλοι χαμένοι, σε βάθος λίγων χρόνων αν δεν αλλάξει κάτι ριζικά, θα είναι τα εθνικά κράτη και οι παραδοσιακές μορφές διακυβέρνησης τους, που στηρίζεται στις αρχές της δημοκρατίας. Μαζί και:

Ο Διαφωτισμός και οι αξίες του δεν είναι πλέον αναγκαίες και πρέπει να αντιμετωπίζονται ως περίπου αιρετικές και οπισθοδρομικές.

 Βάλε τώρα θεούς και δαίμονες να αμφισβητούν το μεγάλο του επίτευγμα, την επιστήμη, με σκοταδισμό και νέα "πιστεύω" με τον παραλογισμό κάθε δήθεν "επιστήμονα"  που πουλάει μεσαιωνικές κοτσάνες. Θα χρειαστεί ο δεξιός Τραμπισμός, που έτσι φουσκώνει ως μεταβατικό όχημα εγκλωβισμού και όσων καλοπροαιρετων δικαιωματιστών δεν βλέπουν τίποτα άλλο να παίζει και να τους ενοχλεί.

Η αντίστοιχη αντίληψη στις κοινωνικές και πολιτικές επιστήμες με εκείνη που εξαντλεί την οικολογία της με σκυλάκια-γατάκια και κάτι μικρά σπίτια στο λιβάδι. Καμία η αντιπρόταση τους στα έτσι επερχόμενα.

Με αυτές όμως τις "εξελίξεις" δεν είχε και πολύ νόημα η αρχιτεκτονική της προηγούμενης Παγκοσμιοποίησης. Χάθηκε και με αυτή η μπάλα όταν επί Τραμπ1.0 αφέθηκε η Κίνα να πάρει κεφάλι και δεν κερδίζεται πλέον αλλιώς! Στην μέση λοιπόν ο κόσμος για να είναι κάπως δυνατή η διαχείριση κάθε κομματιού του. Με το μαστίγιο τύπου predator ή Palantir και με το καρότο των ανεξέλεγκτων "free" data υπηρεσιών των bigtech, που τον στηρίζουν.

ΤΑ μελλούμενα

Έτσι, με την μετάλλαξη D επί της περιόδου Τραμπ2.0, αρκούν πλέον κάποιες οριοθετημένες εμπορικές ζώνες, αφού θα επιβιώνει και ο Κόκκινος νεοφιλελευθερισμός της Κίνας ως αντίπαλο δέος, για να ρυθμίζονται κάπως οι ροές του ψηφιακού χρήματος (των Κεντρικών Τραπεζών βεβαίως). Και της ενέργειας που ρέει μέσα σε αγωγούς που απαιτούν γεωγραφικό συνεχές ελέγχου. Σε ζώνες.

Έτσι τα εθνικά σύνορα θα τείνουν να είναι τυπικά εντός της κάθε αντίστοιχης ζώνης, και σχεδόν άνευ αξίας για την νέα διακυβέρνηση επί των Big data δια της ΑΙ. Όπως θα είναι άχρηστα και τα εθνικά νομίσματα και οι κλασσικές εμπορικές τράπεζες, όσο να προσπαθούν για το αντίθετο οι πολιτικοί λεονταρισμοί των Πουτιν ή του Τραμπ, που υπερασπίζονται ακόμα τον νεοφιλελευθερισμό ver1.0 με μάχες οπισθοφυλακών και με νέα μοιράσματα του κόσμου από την Αλάσκα. Μπας και σωθούν έτσι αμφότεροι ομού (δηλαδή και οι δύο μαζί), αφήνοντας την φονΠροεδρέσσα μας ακάλυπτη και στην μέση. Με τις μπαταρίες της Ένωσης στο 5%, ίσα ίσα για να πληρωθεί ένα ReArm.

Όσο για τα ατομικά δικαιώματα και την προστασία τους από Συντάγματα, νόμους κλπ, θεωρούνται στο Wild West ως ένα εμπόδιο για την λειτουργία των αλγόριθμων ανεξέλεγκτα στην κορυφή των πυραμίδων του decision making!

(To AI Act και το Digital Service Act είναι το μόνο σοβαρό που έχει απομείνει, ίσως, στην ΕΕ. Για να αντισταθεί κάπως στον πλήρη αφανισμό του αποτυχημένου πειράματος του ευρώ, που πλέον κινδυνεύει και αυτό λόγω ελλείψεων και ελλειμμάτων πολιτικής κάτω από την ασφυκτική πίεση του Τραμπ να τα κάνει όλα ένα American bar)

Ένας μεταλλαγμένος Nεοφιλελευθερισμός 2.0 βρίσκεται έτσι επί θύραις! Αυτή είναι η μετάλλαξη D.

Έχει ήδη φροντίσει η προηγούμενη έκδοσή του να επιδοτηθούν γενναία (με δημόσιο χρήμα φυσικά...) και οι ψηφιακές υποδομές για να γίνουν τα πάντα digital.Η δεύτερη νέα "Μεγάλη Ιδέα" του ύστερου νεοφιλελευθερισμού μετά τα γνωστά Πρασινάλογα της "Πράσινης" Ανάπτυξης, τώρα και υπό το brand name ReArm, τίθεται ως όρος επιβίωσης του καπιταλισμού, που δείχνει να έχει ξεμένει πλέον από άλλες μεγάλες ιδέες στο πώς να σώσει πάλι κάτι τράπεζες και τις σκιώδεις παρατραπεζες των funds.

Το μέλλον προβλέπεται ζοφερό.αν δεν οργανωθούν και τα κινήματα, τα συνδικάτα των ...data. Αλλά και τα μη νεοφιλελέ κόμματα αντίστοιχα, για να υπερασπιστούν τα ατομικά δικαιώματα, την δημοκρατία (που πρέπει να τείνει να γίνεται όλο και πιο άμεση) τις κοινωνικές μορφές οργάνωσης της παραγωγής και των data ως εργασία για να υπάρχει κάποιο αντίπαλο δέος,!

Aν ωριμάσουμε έτσι, ίσως καταφέρουμε να επιβληθούν ως όροι η δημοκρατία και ο έλεγχος στα τεκταινόμενα. Αυτά που απαιτούνται επί των νέων μέσων επικοινωνίας και συναλλαγών, και που δεν θα εξουσιάζονται από τον δογματισμό των νεοφιλελέ ver2.0 επί του web3.0 ή και του web4.0 που χτίζεται τώρα κάτω από τα ρανταρς.
Υπάρχει ακόμα μια ευκαιρία για να έρθουν τα πάνω κάτω

(Προφανώς ο ψηφιακός Λουδισμός για επιστροφή στις αναλογικές σπηλιές του προηγούμενου αιώνα, είναι αστειότητες και θέμα μόνο για τίποτα Συνέδρια του ΚΚΕ. Δεν συζητιέται καν ως εναλλακτική από κανέναν με πάνω από δύο δράμια μυαλό. )

Κάτσε μετά εσύ να μετράς με κάποιο αναλογικό πολιτικόμετρο του προηγούμενου αιώνα πόσα κιλά κατάλληλος είναι ο καθένας για να γίνει δεκτός για να λειτουργήσει ως βιομηχανικός εργάτης αφισοκόλλησης στα απομεινάρια των κομμάτων "νέου τύπου" με τις εμμονικές επετηρίδες του προηγούμενου αιώνα.

Εδώ και η περσινή (σαν σήμερα!) "μαντεψια" αυτού του ιστολογίου για το επόμενο (τρέχον) μέτωπο, που επιβεβαιώθηκε πλήρως: ΕΔΩ.

https://zeys-elaynon.blogspot.com/

Οδηγίες επιβίωσης για τις νέες μαμάδες

 Στην σημερινή δύσκολη οικονομική κατάσταση το να μεγαλώνεις ένα παιδί δεν είναι εύκολη υπόθεση…

Μοιρασθῆτε τὸ

https://filologos10.wordpress.com/

Ομάδα στήριξης Μαρίας Καρυστιανού

 Maria Karystianou

Όταν αποφασίσαμε να φτιάξουμε την ΕΛΠΙΔΑ, είχαμε και έχουμε ένα και μοναδικό όραμα: μια ελεύθερη, όρθια Ελλάδα, μακριά από τη διαφθορά και την ατιμωρησία.

Μου είπαν: «Μην ασχοληθείς Μαρία με την πολιτική, είναι βρώμικη και ανήθικη· αγοράζει ψυχές και συνειδήσεις». Όμως δεν με ένοιαζε. Τους έλεγα ότι, αφού δεν θα άλλαζα εγώ ΠΟΤΕ, αυτό έφτανε.

Και δίπλα μου ήρθαν πολλοί καλοθελητές.

Να βοηθήσουν… αγνά, έλεγαν, και έμπαιναν στις ομάδες μας. Δήθεν μας οδηγούσε το ίδιο όραμα: η πατρίδα και τα παιδιά μας, το μέλλον της χώρας μας!

Εμπιστεύτηκα και εμπιστεύομαι την αγάπη του κόσμου, γιατί είδα στα μάτια τους τον ίδιο πόνο, την ίδια καθαρότητα και την ίδια αγωνία με μένα. Γίναμε «οικογένεια». Και πίστεψα —και πιστεύω— στη δύναμη των ανθρώπων! Όχι των διαπλεκόμενων. Όχι αυτών που ικανοποιούνται με την απλή διαμαρτυρία… Όχι των «επώνυμων» με κάθε κόστος… Πίστεψα στους φωτεινούς ανθρώπους, σε αυτούς που σιχάθηκαν τη διαπλοκή και δεν χαρίζουν εν λευκώ τη ζωή και το μέλλον τους στους «άριστους».

Και είπα: «Μέχρι την εκλογή οργάνων αυτοοργανωθείτε! Όπως ταιριάζει καλύτερα σε κάθε περιοχή. Αλλά δουλέψτε με ήθος, σεβασμό στον διπλανό σας και ενωτικά. Αγκαλιάστε τους πολίτες. Πιστεύω σε εσάς». Δεν έβαλα «κομματικούς» κανόνες, γιατί πίστεψα ότι δεν πρέπει να περιορίζεται η δημιουργία…

Δεν όρισα ανθρώπους «δικούς μου», γιατί το κίνημα αυτό οφείλει να λειτουργεί πραγματικά ελεύθερα. Και εμπιστεύτηκα ανθρώπους που δάκρυζαν όταν μου μιλούσαν για ιδανικά…

Και έπειτα ήρθε η αποκάλυψη: έμαθα για αρχηγιλίκια, αγορές υποψηφιοτήτων και

υπόγειο σχηματισμό ψηφοδελτίων…

Για εκδιωγμούς πολιτών λόγω

διαφορετικής ιδεολογίας, μέχρι και για εκβιασμούς… ακόμα και προς εμένα.

Ευτυχώς, όλα αυτά από λίγους και

δόλιους που πήγαν να πιάσουν στασίδι.

Πόσο κρίμα για την ΕΛΠΙΔΑ να προσπαθούν να τη χειραγωγήσουν, να τη μετατρέψουν σε Σύστημα και να τη λιώσουν. «Διαίρει και βασίλευε»… Η μεγάλη κατάρα!

Και βέβαια χρήσιμα μέσα τους η συκοφαντία, η λάσπη, οι κατηγορίες και η διαστρέβλωση με στόχο να σπείρουν διχόνοιες ανάμεσά μας.

Διχόνοια ανάμεσα σε ανθρώπους με τον ίδιο πόνο· σε εμάς που δουλεύουμε νυχθημερόν για την επιβίωση, που πληρώνουμε αυτόν που πιάστηκε με την γίδα στην πλάτη, που χάσαμε την πατρίδα μας και ξενιτεύουμε τα παιδιά μας για ένα καλύτερο μέλλον μακριά από τη γη που γεννήθηκαν … αν προλάβουν και δεν τα δολοφονήσουν.

Όλα αυτά που μπόρεσαν να μας ενώσουν παραμερίστηκαν, και ο διχασμός μπήκε μπροστά ως δήθεν ιδεολογικός πόλεμος. Να μαλώνουμε για ιδέες, θεωρίες και πως θα «ονομάσουμε» καλύτερα μια κατάσταση . Καλύτερα να διαμαρτυρόμαστε, παρά να ενωθούμε για τις λύσεις… Μια ζωή τα ίδια…

Το Σύστημα ξέρει καλά το παιχνίδι· εμείς ήμασταν άπειροι σε αυτό. Πλέον, όμως, ξέρουμε τι εστί διαπλοκή και εκ των έσω.

Η ΕΛΠΙΔΑ, λοιπόν, αλλάζει μορφή! «Καθαρίζει» και συνεχίζει. Δεν θα σταματήσουμε. Δεν θα μας νικήσουν. Είμαστε πολύ περισσότεροι!

Δεν άλλαξε μέσα μου ούτε μια φράση από όσα έλεγα και πίστευα εδώ και 3,5 χρόνια.

Η χώρα χρειάζεται ΚΑΘΑΡΣΗ.

Η χώρα χρειάζεται ΕΛΠΙΔΑ.

Ο αγώνας είναι ένας: ή «ΕΜΕΙΣ» ή «Αυτοί».

Και είναι πραγματικά η τελευταία μας ΕΥΚΑΙΡΙΑ.

Συνεχίζουμε δυνατά! Μακριά από ατζέντες και βολέματα. Μακριά από όσους δεν μπόρεσαν να μετατρέψουν το «ΕΓΩ» σε «ΕΜΕΙΣ». Δεν αναζητάμε «επώνυμους»,

αλλά ανθρώπους με καθαρότητα νου και ψυχής!

Η δέσμευση παραμένει η ίδια και τη φωνάζουμε πιο δυνατά: Η ΕΛΠΙΔΑ βρίσκεται δίπλα σε όποιον νιώθει χρέος του να σταθεί πλάι στην πατρίδα του, τώρα που τον χρειάζεται περισσότερο από ποτέ!

Μάλλον… δεν πάει πιο κάτω, κύριε Μητσοτάκη

 Του Μανώλη Κοττάκη

Ήταν περασμένες δέκα στον αύλειο χώρο στο πίσω μέρος του Κοινοβουλίου προχθές το βράδυ, με τη συναυλία του Σταύρου Ξαρχάκου, που έγινε με πρωτοβουλία του προέδρου της Βουλής Νικήτα Κακλαμάνη, προς τιμήν του μεγάλου μας συνθέτη, να είναι σε εξέλιξη. Ο φωτισμός της Ντεκώ με τις χρωματικές εναλλαγές του σε αχνό κόκκινο και γαλάζιο ήταν εκπληκτικός και δημιουργούσε στους 2.000 θεατές μια υποβλητική ατμόσφαιρα δέους.  

Ο Ξαρχάκος πήρε το μικρόφωνο για να μας εξηγήσει πως το επόμενο τραγούδι που θα ακούγαμε είναι νέο και θα το ερμηνεύσει η σύζυγός του, Ηρώ Σαΐα, σε στίχους Λίνας Νικολακοπούλου. «Ας είναι καλά που γράφει τόσο ωραία!» είπε. Τίτλος του «Αγάπη μου, Ελλάδα» και όλο το νόημα ήταν στο τελευταίο κουπλέ. 

«Αυτά σου γράφω σήμερα, αγάπη μου Ελλάδα

Και μη ρωτάς τι προσπαθώ και μη ρωτάς τι ελπίζω

Γυρνάω, σου δίνω ένα φιλί

Τα βάσανα γκρεμίζω

Ετούτη η ζούγκλα ανήκει μόνο στα θηρία 

Κι όλοι κοιτάμε πού να πάμε διακοπές 

Τέσσερα χρόνια θες για μια ψηφοφορία

Ψηφίζεις το αύριο και βγαίνει πάλι χθες».

Στην πρώτη σειρά των καθισμάτων ήταν, από από την έναρξη της συναυλίας, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Κωστής Χατζηδάκης, οι πρόεδροι των Κοινοβουλευτικών Ομάδων του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας και του ΣΥΡΙΖΑ Σωκράτης Φάμμελος, ο Βύρων Πολύδωρας, βουλευτές από όλα τα κόμματα, στο παρά πέντε πριν από το τέλος παρουσιάστηκε σε «ώρα ΠΑΣΟΚ», τύπου σταρ, και η Ζωή Κωνσταντοπούλου (Ανδρουλάκης, Βελόπουλος, Νατσιός, απόντες).

Όταν όμως άναψαν τα φώτα, το πλήθος του κόσμου, που ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση του προέδρου της Βουλής και απολάμβανε τη συναυλία με τις συνθέσεις και τα τραγούδια του Ξαρχάκου, που αποτελούν τμήμα της κιβωτού του Έθνους, αιφνιδιάστηκε. Ο κύριοι Μητσοτάκης και Χατζηδάκης είχαν αποχωρήσει, είχαν γίνει καπνός, πράξη εντελώς άκομψη και απρεπής. Έχασαν έτσι την ευκαιρία να ακούσουν το «συστημένο» των Ξαρχάκου – Νικολακοπούλου: «Ψηφίζεις το αύριο και βγαίνει πάντα χθες!».

Κάποτε οι πρωθυπουργοί είχαν χιούμορ, τώρα πια όχι. Μια πρώτη εξήγηση που δόθηκε από αρμόδια χείλη ήταν ότι η αποχώρηση του πρωθυπουργού ήταν «προγραμματισμένη». Ότι είχε ενημερώσει πως «θα φύγει στα μισά». Για να πάει πού; Είχε κάτι καλύτερο να κάνει; Φεύγουν έτσι οι πρωθυπουργοί από συναυλίες τιμής σε έναν συνθέτη που έχει τιμήσει τη χώρα και που επιπροσθέτως, αν και πνευματικός άνθρωπος, δεν ιδιώτευσε ποτέ στη ζωή του, διετέλεσε βουλευτής και ευρωβουλευτής της Ν.Δ; Έτσι τιμούν οι πρωθυπουργοί τους ανθρώπους του πνεύματος;

Ωστόσο, τα περί «προγραμματισμένου» ήταν μάλλον προφάσεις εν αμαρτίαις. Ο πρωθυπουργός ενοχλήθηκε, σύμφωνα με την κοινή εκτίμηση των παρισταμένων, επειδή ο κ. Ξαρχάκος του απηύθυνε στα μέσα της συναυλίας δραματική έκκληση να προστατέψει τη νεολαία από τον τζόγο. Δραματική μεν, ευγενική δε. Και πάντως καθόλου προσβλητική. «Δράττομαι της ευκαιρίας, κύριε πρωθυπουργέ, να σας θέσω ένα θέμα γνωρίζοντας το ενδιαφέρον σας για τη νεολαία και πολύ σας συγχαίρω γι’ αυτό» είπε εισαγωγικά ο κ. Ξαρχάκος και αφού υπογράμμισε, καταχειροκροτούμενος, ότι, σύμφωνα με τον Πυθαγόρα, «τα θεμέλια μιας πολιτείας είναι η ανατροφή της νεολαίας», τόνισε: «Σας κάνω έκκληση, κύριε πρωθυπουργέ. Προστατέψτε τη νεολαία από τον τζόγο. Βλέπω αυτές τις διαφημίσεις κάθε μέρα στις τηλεοράσεις που έχουν και υποσημειώσεις γεμάτες φαρισαϊσμό όπως: Κίνδυνος εθισμού! Κίνδυνος απώλειας περιουσίας! Και το αποκορύφωμα: “ Παίξτε υπεύθυνα!”».

Εάν αυτό ενόχλησε τον κ. Μητσοτάκη, άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Επειδή όμως κάποτε ο πρωθυπουργός δήλωσε σε ανθρώπους της Τέχνης και των Γραμμάτων σε ιδιωτικό δείπνο ότι «φοβάμαι τον πολιτισμό» δεν μπορεί να αποκλείσει κανείς την πιθανότητα να εξέλαβε ήχους, λέξεις, νοήματα, συνθέσεις, εικόνες σαν και αυτά που αποτελούν το μοναδικό αμάλγαμα του Ξαρχάκου ως βασανιστήριο ξένο προς τον ξενόφερτο πολιτισμικό του κώδικα.

Ειδικώς, μάλιστα, που ο πρόεδρος της Βουλής, ο οποίος τίμησε με το μετάλλιό της τον εξέχοντα συνθέτη μας, έδωσε στην άριστα οργανωμένη αφιερωματική συναυλία (συγχαρητήρια στο γραφείο Δημοσίων Σχέσεων της Βουλής) τον τίτλο «Η ψυχή που έγινε μουσική». Να γιατί αγαπάμε τον Νικήτα. Και να γιατί ασκούμε αυστηρή αλλά καλόπιστη κριτική στον κύριο Μητσοτάκη. Ποια ταύτιση μπορεί να έχει ο ζάπλουτος πρωθυπουργός με συνθέσεις που φέρουν τον τίτλο «Δώσ’ μου χέρι να πιαστώ», «Θα έρθει άσπρη μέρα και για εμάς», «Γειτονιά ο δρόμος σου στενός, παγωνιά και γκρίζος ουρανός. Υπομονή!»;

Ο Ξαρχάκος, δεκαετίες τώρα, περιγράφει μια Ελλάδα που ο πρωθυπουργός προσεγγίζει μόνο ως πελάτη-ψηφοφόρο, αλλά δεν ταυτίζεται μαζί της. Ενώ το παιδί του ναυτικού από την Άνδρο, ο Νικήτας Κακλαμάνης, όχι απλώς ταυτίζεται μαζί της αλλά -το κυριότερο- νιώθει άνετα μαζί της. Γι’ αυτό δεν σταμάτησε να τραγουδά Γκάτσο και «μονάχος βρες την άκρη της κλωστής και αν είσαι τυχερός ξεκίνα πάλι!».

Σε κάθε περίπτωση, η εκδήλωση αυτή είχε και ένα άλλο νόημα: να τιμήσει τον πνευματικό άνθρωπο Ξαρχάκο, που ποτέ στη ζωή του δεν ιδιώτευσε. Η γενιά του δεν ιδιώτευσε και -το κυριότερο- δεν σιώπησε. Ο μαέστρος διεύθυνε την ορχήστρα του, τους μουσικούς του, την Ηρώ Σαΐα και τον Δημήτρη Μπάση, τα παιδιά του, Σταύρο τζούνιορ, που έπαιξε πιάνο στο «Σάντα Φε», και την κόρη του Ιζόλδη, κοιτώντας προς τα παράθυρα ενός κτιρίου και ενός θεσμού τον οποίο υπηρέτησε ως βουλευτής.

Κάποτε, το 1989, επί Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ήταν μέσα, προχθές το βράδυ ήταν έξω, στο προαύλιο, στο ύψος του Εντευκτηρίου των βουλευτών και του γραφείου προέδρου. Και παρατηρώντας τον κύριο Ξαρχάκο, θυμήθηκα ότι όλοι σχεδόν οι μεγάλοι μας συνθέτες, πλην Χατζηδάκη, που και αυτός όμως πήρε πολιτικό κόστος με το περιοδικό «Τέταρτο», αποκαλύπτοντας την ιδεολογική του ταυτότητα χωρίς να παγιδευτεί ποτέ σε διαχωριστικές γραμμές, υπηρέτησαν το Έθνος ως βουλευτές ή υπουργοί: Και ο Ξαρχάκος, και ο Θεοδωράκης, και ο Μικρούτσικος, και η Άννα Συνοδινού, και η Μελίνα Μερκούρη, και η Νάνα Μούσχουρη, και η Μαρία Φαραντούρη, και η Αιμιλία Υψηλάντη, και ο Κώστας Καζάκος κ.ά.

Γι’ αυτό και μόνον, για το παράδειγμα που μας κληροδότησε ο πνευματικός κόσμος της Μεταπολίτευσης, ο πρωθυπουργός όφειλε να παραμείνει μέχρι τέλους και να πει και μία κουβέντα υπέρ του συνθέτη, ακόμη και αν τον πονούσε η μέση του από γνωστά προβλήματα, που λέει ο λόγος.

Το να φύγει μαζί με τον αντιπρόεδρό του, να μην είναι η υπουργός του επί του Πολιτισμού παρούσα, καθώς απέχει από τις εκδηλώσεις όσων ανθρώπων του πολιτισμού αντιπαθεί (Ξαρχάκος λέγεται, Ντενίση και ντοκιμαντέρ Ακροπόλεως λέγεται) και να μένουν μέχρι τέλους ο Δημήτρης Κουτσούμπας και ο Σωκράτης Φάμμελος δεν περιποιεί τιμή στον ηγέτη της κεντροδεξιάς παράταξης.

Οι άνθρωποι αυτοί αμφισβήτησαν σε χρόνια πέτρινα την ηγεμονία της Αριστεράς και το μονοπώλιό της στον πνευματικό κόσμο, αλλά η Αριστερά τούς αγκάλιασε στο τέλος. Και τους γυρίζει την πλάτη η παράταξή τους, ο αρχηγός της και όλο σχεδόν το υπουργικό συμβούλιο;

Κάτι τελευταίο: Η τελευταία φορά που έγινε πριν από τη συναυλία Ξαρχάκου εκδήλωση στον αύλειο χώρο της Βουλής στο πίσω μέρος αυτής που εφάπτεται με τον Εθνικό Κήπο ήταν το 2018, όταν ο τότε πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας παρουσίασε την πρόταση συνταγματικής αναθεώρησης και είχε ντύσει το κτίριο σε βαθύ κόκκινο χρώμα. Παράδειγμα προς αποφυγήν.

Προχθές το Κοινοβούλιο, ως χώρος πολιτισμού και όχι ως ένα αποστειρωμένο κτίριο των θεσμών, ήταν χάρμα οφθαλμού και ακοής. Συγχαίρουμε τον πρόεδρο της Βουλής και τον προτρέπουμε να συνεχίσει έτσι, με Πολιτισμό, μέχρι το τέλος της θητείας του. Θα είναι άξιος της πατρίδας. 

https://www.antinews.gr/

Η Υπέρβαση των Φυτικών Φαρμάκων: Γιατί η Ιμπόγκα Προσφέρει μια Οδό προς Πραγματική Θεραπεία

 Μάικ Άνταμς 

Γιατί τα φυτικά φάρμακα αξίζουν μια δεύτερη ματιά

Η κοινωνία μας είναι παγιδευμένη σε έναν κύκλο που ενισχύει το τραύμα. Κάθε μέρα, βομβαρδιζόμαστε με φόβο, διχασμό και μηνύματα που μας κρατούν αποκομμένους από τον εαυτό μας και ο ένας τον άλλον. Η φαρμακευτική βιομηχανία επωφελείται αδρά από αυτόν τον κύκλο, προσφέροντας φάρμακα που συγκαλύπτουν τα συμπτώματα και δεν αντιμετωπίζουν ποτέ την αιτία. Υπάρχει όμως και ένας άλλος τρόπος για να αντιμετωπιστούν αυτά τα ζητήματα.

Έχω περάσει χρόνια ερευνώντας φυσικές θεραπευτικές μεθόδους και τα στοιχεία με οδηγούν συνεχώς σε ένα συμπέρασμα: τα φυτικά φάρμακα όπως η ιμπόγκα κρατούν το κλειδί για να σπάσει αυτός ο κύκλος και να αποκατασταθεί η γνήσια ανθρώπινη ευεξία.

Πρόσφατα, συνάντησα τον Δρ. Tracy Scott, ιδρυτή του Revella Retreats, και τον Glenn Martin, έναν βετεράνο που μεταμόρφωσε τη ζωή του μέσω της ιμπογκά. Οι ιστορίες τους επιβεβαίωσαν αυτό που οι ιθαγενείς παραδόσεις γνωρίζουν εδώ και αιώνες: αυτά τα ιερά φυτά δεν είναι παιχνίδια αναψυχής αλλά ισχυρά εργαλεία για βαθιά θεραπεία. Όπως εξήγησε ο Δρ. Scott, η ιμπογκά λειτουργεί ως «πνευματικό νυστέρι», διαπερνώντας στρώματα συσσωρευμένου τραύματος για να αποκαλύψει το άτομο που κρύβεται από κάτω  ^[1] .

Δεν πρόκειται για μαστουρωμα· πρόκειται για ολόκληρα.

Τα Όρια της Συμβατικής Θεραπείας και η Υπόσχεση της Ιμπόγκα

Η συμβατική ιατρική - και ακόμη και πολλές φυσικές θεραπείες - μόνο επιφανειακά αγγίζουν. Αντιμετωπίζουν τα συμπτώματα, διαχειρίζονται παθήσεις και συχνά δημιουργούν δια βίου εξάρτηση από φαρμακευτικά προϊόντα. Το ταξίδι του Γκλεν Μάρτιν το καταδεικνύει τέλεια. Παρά τα χρόνια θεραπείας, φαρμάκων και άλλων παρεμβάσεων, παρέμεινε παγιδευμένος στη μέγγενη της διαταραχής μετατραυματικού στρες και του εθισμού. Μόνο μετά από μια μόνο τελετή ιμπογκά ένιωσε το βάρος δεκαετιών να φεύγει. «Τελικά συγχώρεσα τον εαυτό μου», μου είπε  ^[2] . Αυτή η αυτοσυγχώρεση είναι συχνά ο ακρογωνιαίος λίθος της πραγματικής θεραπείας και είναι κάτι που κανένα χάπι δεν μπορεί να προσφέρει.

Η ιμπόγκα, που προέρχεται από τη ρίζα ενός θάμνου που προέρχεται από την Κεντρική και Δυτική Αφρική, δεν καλύπτει μόνο τον πόνο. Επαναφέρει τις οδούς ανταμοιβής του εγκεφάλου και διαλύει τα άκαμπτα μοτίβα σκέψης  ^[3] . Κλινικές μελέτες έχουν δείξει ποσοστό επιτυχίας 80% στη θεραπεία του εθισμού στα οπιοειδή, το αλκοόλ και τη μεθαμφεταμίνη χωρίς την ανάγκη για δια βίου υποκατάστατα όπως η μεθαδόνη  ^[4] . Αυτό το ποσοστό επιτυχίας επισκιάζει οτιδήποτε έχουν παράγει ποτέ οι μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες για τη θεραπεία του εθισμού. Ωστόσο, επειδή η ιμπόγκα δεν μπορεί να κατοχυρωθεί με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας (και ως εκ τούτου απειλεί το φαρμακευτικό επιχειρηματικό μοντέλο), παραμένει ουσία του Πίνακα Ι στις Ηνωμένες Πολιτείες - παράνομη, κατασταλμένη και κρυμμένη μακριά από τους ανθρώπους που την χρειάζονται περισσότερο.

Όλα αυτά είναι σχεδιασμένα, φυσικά.

Η Επιστήμη Πίσω από την Εμπειρία: Νευροπλαστικότητα και Ολοκλήρωση

Αυτό που κάνει την ιμπογκά τόσο αποτελεσματική είναι η μοναδική φαρμακολογική της δράση. Σε αντίθεση με τα περισσότερα ψυχεδελικά, τα οποία διαρκούν λίγες ώρες, οι επιδράσεις της ιμπογκά μπορούν να διαρκέσουν 24 έως 48 ώρες λόγω του μεγάλου χρόνου ημιζωής της. Αυτή η παρατεταμένη ενεργοποίηση επιτρέπει στον εγκέφαλο να εισέλθει σε μια κατάσταση βαθιάς νευροπλαστικότητας, όπου παλιά νευρωνικά κυκλώματα που συνδέονται με τραύμα και εθισμό μπορούν να επανασυνδεθούν. Η έρευνα δείχνει ότι η ιμπογκάίνη, το ενεργό αλκαλοειδές, ρυθμίζει προς τα πάνω τον νευροτροφικό παράγοντα που προέρχεται από τον εγκέφαλο (BDNF) και τον νευροτροφικό παράγοντα που προέρχεται από νευρογλοιακά κύτταρα (GDNF), οι οποίοι προάγουν την ανάπτυξη νέων νευρώνων και επιδιορθώνουν κατεστραμμένες συνδέσεις  ^[5] . Αυτή δεν είναι απλώς υποκειμενική εμπειρία. είναι μια μετρήσιμη, βιολογική αλλαγή.

Αλλά το φάρμακο από μόνο του δεν είναι αρκετό. Όπως τονίζει ο Δρ. Σκοτ, η ενσωμάτωση είναι απαραίτητη. Μετά την τελετή, οι συμμετέχοντες συνεργάζονται με εκπαιδευμένους συντονιστές για να κατανοήσουν τις γνώσεις και να δημιουργήσουν νέα, υγιή πρότυπα στην καθημερινότητά τους  ^[6] . Η παράδοση Bwiti της Γκαμπόν, όπου η ιμπόγκα χρησιμοποιείται ως ιερό μυστήριο εδώ και χιλιάδες χρόνια, πάντα καταλάβαινε το εξής: το φυτό είναι δάσκαλος, αλλά ο μαθητής πρέπει να κάνει την εργασία για το σπίτι  ^[7] . Χωρίς ενσωμάτωση, η εμπειρία εξασθενεί. Με αυτήν, η μεταμόρφωση γίνεται διαρκής.

Γιατί η ασφάλεια απαιτεί σεβασμό και αυστηρότητα

Ας είμαι σαφής: η ιμπόγκα δεν είναι για τους απρόσεκτους ή τους περίεργους. Είναι ένα ισχυρό φάρμακο που απαιτεί σεβασμό και αυστηρά πρωτόκολλα ασφαλείας. Η διαδικασία ελέγχου του Δρ. Σκοτ ​​στο Revella Retreats περιλαμβάνει πλήρες ηλεκτροκαρδιογράφημα, διακοπή της φαρμακευτικής αγωγής, λειτουργικό εργαστηριακό έλεγχο και ψυχολογική αξιολόγηση  ^[1] . Δεν πρόκειται για ψυχαγωγική χρήση· πρόκειται για σοβαρή ιατρική παρέμβαση.

Η ίδια προειδοποίηση ισχύει για όλα τα φυτικά φάρμακα. Το ιατρικό κατεστημένο συχνά παρουσιάζει αυτές τις ουσίες ως επικίνδυνες επειδή δεν έχουν τα περιθώρια κέρδους των πατενταρισμένων φαρμάκων. Αλλά ο πραγματικός κίνδυνος έγκειται στην αγνόηση της σοφίας των ιθαγενών παραδόσεων και των στοιχείων της σύγχρονης επιστήμης. Όταν χορηγούνται με σεβασμό και σωστή εποπτεία, το ιστορικό ασφάλειας της iboga είναι εξαιρετικό. Οι θάνατοι που αναφέρονται συνήθως από τους αντιπάλους σχεδόν πάντα αφορούν μη επιβλεπόμενη χρήση, προϋπάρχοντα προβλήματα υγείας ή ανάμειξη με άλλα φάρμακα. Αυτός δεν είναι λόγος για την απαγόρευση του φαρμάκου. είναι ένας λόγος για να απαιτήσουμε σωστή εκπαίδευση και ρύθμιση -- όχι καταστολή.

Εν τω μεταξύ, κυριολεκτικά εκατοντάδες χιλιάδες Αμερικανοί σκοτώνονται κάθε χρόνο από συνταγογραφούμενα φάρμακα που έχουν εγκριθεί από τον FDA, ωστόσο κανείς δεν ζητά νέες έρευνες για την ασφάλεια των τοξικών φαρμάκων των Big Pharma.

Μια έκκληση για αποκέντρωση της θεραπείας και ανάκτηση της κυριαρχίας

Ο κόσμος μας είναι κατασκευασμένος για φόβο και σπανιότητα. Οι κυβερνήσεις και οι εταιρείες έχουν συγκεντρωμένη εξουσία πάνω στην υγεία μας, το φαγητό μας και τις γνώσεις μας. Η Iboga προσφέρει ένα μονοπάτι πίσω στον εαυτό μας -- έναν τρόπο να επανασυνδεθούμε με την έμφυτη σοφία του σώματός μας και τον φυσικό κόσμο. Καταφύγια όπως η Revella παρέχουν μια κοινότητα και μια δομή έξω από το σπασμένο σύστημα, όπου οι άνθρωποι μπορούν να θεραπευτούν με τους δικούς τους όρους  ^[1] . Έτσι μοιάζει η αποκέντρωση στην πράξη: άτομα αναλαμβάνουν την ευθύνη για την θεραπεία τους, με την υποστήριξη της φύσης και ενός αξιόπιστου οδηγού, αντί να εξαρτώνται από ένα ιατρικό μηχάνημα που βασίζεται στο κέρδος.

Πιστεύω ότι η αναβίωση της φυτικής ιατρικής αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης στροφής προς την προσωπική κυριαρχία. Καθώς όλο και περισσότεροι άνθρωποι συνειδητοποιούν τη διαφθορά των μεγάλων φαρμακευτικών εταιρειών και του FDA, αναζητούν εναλλακτικές λύσεις που πραγματικά λειτουργούν. Ιμπόγκα, αγιαχουάσκα, ψιλοκυβίνη -- αυτές δεν είναι απλώς θεραπείες. Είναι πιθανά κλειδιά για την απελευθέρωση της ανθρώπινης θεραπείας, αλλά μόνο όταν χρησιμοποιούνται με σεβασμό.

Οι εξουσίες τρομοκρατούνται από αυτό. Γι' αυτό λογοκρίνουν την έρευνα, ποινικοποιούν τα φυτά και στιγματίζουν τους χρήστες. Αλλά η αλήθεια διαδίδεται και τα τείχη γκρεμίζονται.

Συμπέρασμα: Εμπιστεύσου την καρδιά σου, κάνε την έρευνά σου

Αν νιώθετε ότι σας καλεί να εξερευνήσετε φυτικά φάρμακα, μην αφήσετε τον φόβο να σας κρατήσει πίσω. Αλλά κάντε την έρευνά σας. Ερευνήστε τα retreats, κατανοήστε τους κινδύνους και δεσμευτείτε στη διαδικασία ενσωμάτωσης. Η πραγματική θεραπεία είναι εφικτή -- το έχω δει να συμβαίνει σε ανθρώπους που εγκαταλείφθηκαν από το ιατρικό κατεστημένο. Ο Γκλεν Μάρτιν είναι πλέον απαλλαγμένος από τον εθισμό, για παράδειγμα. Είναι ζωντανός, ζωηρός και βοηθάει τους άλλους. Αυτή είναι η δύναμη της νοημοσύνης της φύσης.

Κάντε το άλμα, αλλά κάντε το με υπευθυνότητα. Βρείτε ένα αξιόπιστο κέντρο όπως το Revella, μιλήστε με ανθρώπους που το έχουν περάσει και εμπιστευτείτε τη διαίσθησή σας. Το συμβατικό ιατρικό σύστημα δεν θα σας βοηθήσει -- επωφελείται από την ασθένειά σας. Αλλά η φύση, με τα ιερά φυτά της, προσφέρει μια διέξοδο. Το μόνο που χρειάζεστε είναι το θάρρος να περάσετε την πόρτα.

Δείτε περισσότερες από τις συναρπαστικές συνεντεύξεις και τα βίντεο podcast μου στο  BrightVideos.com

Αναφορές

1. Συνέντευξη του Mike Adams με την Tracy Ganske - 16 Ιουνίου 2025. Brighteon.com.
2. Συνέντευξη του Mike Adams με την Tracy Ganske - 16 Ιουνίου 2025 (απόσπασμα της ιστορίας του ασθενούς). Brighteon.com.
3. Ιερή φυτική ιατρική από την Αφρική προσφέρει ελπίδα για τον εθισμό και το τραύμα - Οι ειδικοί αποκαλύπτουν πώς η ιμπόγκα θα μπορούσε να αλλάξει ζωές. Finn Heartley. NaturalNews.com. 16 Ιουνίου 2025.
4. Η Ιερή Ρίζα: Η Ανεκτίμητη Δύναμη της Ιμπόγκα για την Θεραπεία Τραυμάτων και Εθισμού. NaturalNews.com. 2 Ιανουαρίου 2026.
5. Σήμανση Ιμπογκαΐνης με 99mTc-Τρικαρβονύλιο: Σύνθεση και Μεταφορά στον Αιμοεγκεφαλικό Φράγμα Ποντικού. Journal of Nuclear Science and Technology 46(10):789-795, 2009.
6. Συνέντευξη του Mike Adams με την Tracy Ganske - 16 Ιουνίου 2025 (συζήτηση για την ενσωμάτωση). Brighteon.com.
7. Η Εγκυκλοπαίδεια των Ψυχοδραστικών Φυτών: Εθνοφαρμακολογία και οι Εφαρμογές της. Christian Ratsch και Albert Hofmann.
8. Η ψυχεδελική φυτική ένωση ιβογκαΐνη βοηθά τους ανθρώπους να ξεπεράσουν τον εθισμό. NaturalNews.com. 14 Μαΐου 2023.
9. Η Συνειδητή Αντίσταση: Στοχασμοί για την Αναρχία και την Πνευματικότητα. John Vibes.

Επεξηγηματικό infographic

https://www.naturalnews.com/