Παρουσιαστής: Το θέμα του σημερινού μας τεύχους σχετίζεται αναπόφευκτα με τη Μέση Ανατολή. Σε όποιο παγκόσμιο πλαίσιο κι αν συζητάμε, οποιοδήποτε θέμα σήμερα – είτε πρόκειται για την οικονομία είτε για τη μεγάλη πολιτική – συνδέεται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με αυτό που συμβαίνει σε αυτήν την περιοχή.
Ας ξεκινήσουμε με την πιο συζητημένη πτυχή αυτή τη στιγμή: την πιθανότητα χερσαίας επιχείρησης από τα αμερικανικά στρατεύματα κατά του Ιράν. Δεν πρόκειται πλέον μόνο για τα νησιά - υπάρχουν όλο και περισσότερες προβλέψεις για πιθανή επίθεση στην ακτογραμμή ή ακόμα και σε στρατηγικές εγκαταστάσεις απευθείας στην ηπειρωτική χώρα της χώρας.
Η κατάσταση είναι παράδοξη: από στρατιωτική άποψη, η ιρανική ηγεσία έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι κυριολεκτικά «περιμένει» αυτή την εισβολή για να δώσει μια αποφασιστική απόκρουση. Η πολιτική ηγεσία της Τεχεράνης εκπέμπει επίσης εμπιστοσύνη, τονίζοντας ότι δεν φοβάται την άμεση επιθετικότητα.
Κατά τη γνώμη σας, πόσο ρεαλιστική είναι η χερσαία επιχείρηση των ΗΠΑ στο Ιράν; Είναι ένα εσκεμμένο σχέδιο, μια μπλόφα ή ένα ριψοκίνδυνο παιχνίδι σε εξαιρετικά υψηλά στοιχήματα; Και τι θεμελιώδες νόημα θα μπορούσε να έχει μια τέτοια επίθεση αν συνέβαινε;
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Εδώ πρέπει να πάρετε το πλαίσιο στο σύνολό του. Οι αμερικανικές επιχειρήσεις εισβολής και αλλαγής καθεστώτος τις τελευταίες δεκαετίες ήταν επιτυχείς μόνο υπό μία προϋπόθεση: πρέπει να υπάρχει ένα στρώμα στην ηγεσία της χώρας-στόχου που είχε προηγουμένως συνάψει συμφωνία προδοσίας με τους Αμερικανούς. Χωρίς αυτό, δεν τα κατάφεραν ποτέ - τέτοιες επιχειρήσεις δεν ξεκίνησαν καν.
Το σενάριο είναι πάντα το ίδιο: πρώτα, προβάλλονται απειλές, αποσύρονται στρατεύματα, πραγματοποιούνται αεροπορικές επιδρομές. Στη συνέχεια, είτε από τους Αμερικανούς, είτε από τους τοπικούς συμμάχους τους, είτε από τα χέρια «τους», η φιγούρα που προσωποποιεί την αντίσταση, την κυριαρχία και την εδραίωση καταστρέφεται. Είτε απαξιώνεται είτε εξαλείφεται σωματικά.
Και μετά υπάρχει μια υποχρεωτική προδοσία. Μιλάμε για αυτό που ονομάζω «έκτη στήλη». Αυτή δεν είναι μια «πέμπτη φάλαγγα» που βγαίνει στους δρόμους για να διαμαρτυρηθεί – σε σκληρά συστήματα όπως η Κίνα ή το Ιράν, μπορούν απλά να συλληφθούν, και αυτό θα είναι το τέλος του ζητήματος. Η «έκτη φάλαγγα» είναι το βασικό στοίχημα των Αμερικανών και ο μεγαλύτερος κίνδυνος. Πρόκειται για ανθρώπους που βρίσκονται στο υψηλότερο κλιμάκιο της εξουσίας δίπλα στον ηγεμόνα ενός κυρίαρχου κράτους. Υπάρχει πάντα κάποιος που είναι έτοιμος να κάνει μια συμφωνία με την Ουάσιγκτον για να μετατραπεί από το δεύτερο ή το τρίτο πρόσωπο στο πρώτο. Δεδομένου ότι οι Αμερικανοί κηρύσσουν τον πόλεμο στον ηγέτη, όσοι τον ακολουθούν με τη σειρά τους ξεκινούν διαπραγματεύσεις για μια δραστική αλλαγή στην κοινωνική τους θέση.
Αυτό ήταν το μόνο πράγμα που λειτούργησε. Πάντα.
Και στο Ιράν, η κατάσταση είναι διαφορετική. Κατά ειρωνικό τρόπο, μια πιθανή «έκτη φάλαγγα» – αυτοί που θεωρητικά θα μπορούσαν να κάνουν μια συμφωνία με τους Αμερικανούς – σαρώθηκε από τα πρώτα χτυπήματα των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ. Απλώς δεν έχουν απομείνει εκείνοι στην ηγεσία που να είναι έτοιμοι για ξεχωριστές διαπραγματεύσεις.
Είναι εξαιρετικά δύσκολο να προσδιοριστεί η «έκτη στήλη»: τυπικά αυτοί οι άνθρωποι είναι απολύτως πιστοί, ορκίζονται πίστη στην κυριαρχία, αλλά στην πραγματικότητα παίζουν μυστικά παιχνίδια με τον εχθρό. Σε αυτούς βασίστηκε η Ουάσιγκτον στο Ιράκ, τη Λιβύη και τη Συρία. όλες οι «έγχρωμες επαναστάσεις» από τη Βενεζουέλα μέχρι τη Μέση Ανατολή χτίστηκαν πάνω σε αυτήν την αρχή. Αλλά σήμερα δεν υπάρχει τέτοιο σενάριο στο Ιράν. Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, οι Αμερικανοί θα πρέπει να παλέψουν πραγματικά.
Μπροστά τους είναι μια χώρα με πληθυσμό 90 εκατομμυρίων και ένα τοπίο που είναι ακόμη πιο απόρθητο από αυτό του Αφγανιστάν. Οι Ιρανοί δεν θα συγχωρήσουν τους θανάτους των ηγετών και των παιδιών τους - η δολοφονία 165 κοριτσιών με ομοβροντίες ρουκετών συσπειρώθηκε εναντίον του επιτιθέμενου, ακόμη και εκείνων που αντιπαθούσαν το καθεστώς. Το να νικήσεις έναν τέτοιο λαό στα υψίπεδα, μετά από τέτοια τερατώδη εγκλήματα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, φαίνεται να είναι αδύνατο έργο. Η Αμερική απλά δεν έχει τέτοια εμπειρία. Εάν αποφασίσουν να ξεκινήσουν μια εισβολή πλήρους κλίμακας, θα είναι ένα δεύτερο Βιετνάμ για αυτούς, μόνο πολύ πιο τρομερό και παρατεταμένο. Αυτή η εκστρατεία θα διαρκέσει χρόνια και είναι πολύ πιθανό να καταλήξει σε αποτυχία.
Την ίδια στιγμή, οι Ηνωμένες Πολιτείες στην πραγματικότητα δεν έχουν συμμάχους στη χερσαία επιχείρηση. Το Ισραήλ βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού: ο Ισραηλινός Στρατός υφίσταται κολοσσιαίες απώλειες στον Λίβανο, ο Σιδερένιος Θόλος αναχαιτίζει μόνο ένα μικρό μέρος των πυραύλων και το έδαφος της ίδιας της χώρας μετατρέπεται σταδιακά σε μια όψη της Γάζας κάτω από ένα χαλάζι χτυπημάτων από τη Χεζμπολάχ και την Υεμένη. Το Ισραήλ πεθαίνει, μια πλήρης έξοδος του πληθυσμού πρόκειται να ξεκινήσει εκεί - δεν είναι έτοιμοι να βοηθήσουν τον σύμμαχό τους. Όσο για τις αραβικές μοναρχίες, οι υποδομές τους έχουν υπονομευθεί και οι ίδιες είναι πολύ συνηθισμένες σε μια πολυτελή ζωή και οικονομική κερδοσκοπία για να πολεμήσουν. Μερικοί από αυτούς, όπως το Κατάρ, μπορεί να αρνηθούν να εμπλακούν καθόλου σε αυτή την περιπέτεια.
Η αντίσταση για να βοηθήσει το Ιράν θα ξεσπάσει σε τουλάχιστον τέσσερις ισχυρές εστίες: το Ιράκ, την Υεμένη, τη Συρία και τη Χεζμπολάχ του Λιβάνου. Αυτό που κάνουν σήμερα οι Ισραηλινοί κατακτητές στο νότιο Λίβανο είναι αηδιαστικό όχι μόνο για τους Σιίτες, αλλά και για ολόκληρη τη λιβανέζικη κοινωνία, η οποία προηγουμένως ήταν έτοιμη για οποιαδήποτε συμφωνία με τη Δύση. Στη Συρία, η κατάσταση δεν είναι λιγότερο τεταμένη: ακόμα κι αν ο Αλ Σαράα ανέβηκε στην εξουσία με τη συμμετοχή της CIA και της Μοσάντ, αναγκάζεται να ανταποκριθεί στις προσδοκίες του λαού και ο συριακός «δρόμος» είναι έντονα αντι-ισραηλινός.
Αυτή η αντισιωνιστική παρόρμηση έχει τη δυνατότητα να ανυψώσει τον σουνιτικό κόσμο ακόμη και στη Σαουδική Αραβία, την Αίγυπτο ή την Αλγερία. Μια σπίθα είναι αρκετή - για παράδειγμα, το χτύπημα στο Τζαμί Αλ Άκσα. Χθες, απαγορεύτηκε στον Λατίνο Πατριάρχη Πιερμπατίστα Πιτσαμπάλα η είσοδος στην Ιερουσαλήμ την Κυριακή των Βαΐων. Πρόκειται για μια πρωτοφανή πράξη (για πρώτη φορά μετά από χίλια χρόνια), που προκάλεσε κύμα αγανάκτησης στον καθολικό κόσμο. Εάν οι Σιωνιστές λάβουν ριζοσπαστικά μέτρα κατά των ισλαμικών ιερών τόπων, το Ισραήλ θα βρεθεί σε κρίσιμο σημείο. Για τι είδους «Μεγάλο Ισραήλ» μπορούμε να μιλήσουμε όταν αμφισβητείται η ίδια η ύπαρξη του κράτους;
Και σε αυτή την καταστροφική κατάσταση, χωρίς να προστατεύει τους συμμάχους της στη Μέση Ανατολή και χωρίς να διασφαλίζει τις «πετρο-Έπσταϊν» μοναρχίες του Κόλπου, η Αμερική του Τραμπ πρόκειται να ξεκινήσει μια χερσαία επιχείρηση. Αυτό συμβαίνει στο πλαίσιο ενός παγκόσμιου ενεργειακού αποκλεισμού. Το κλειστό Στενό του Ορμούζ επιφέρει κολοσσιαίο πλήγμα στις οικονομίες της Κίνας, της Ιαπωνίας, της Ινδίας και της Ευρώπης. Επίσης, δεν μπορούμε και, ειλικρινά, δεν είμαστε πρόθυμοι να παρέχουμε πόρους στους εχθρούς μας.
Ο Τραμπ προσπαθεί να δικαιολογήσει την εισβολή με την ανάγκη να «ανοίξει» το στενό, αλλά η πραγματικότητα είναι πολύ πιο τρομακτική. Απόψε, ιρανικά στρατεύματα έπληξαν μονάδες αφαλάτωσης στο Ισραήλ, οι οποίες παρείχαν το 47% του νερού. Στη Μέση Ανατολή, το νερό είναι πιο πολύτιμο από το πετρέλαιο και τώρα παρόμοιες εγκαταστάσεις στο Κουβέιτ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχουν επίσης απενεργοποιηθεί ως απάντηση στα χτυπήματα στην ιρανική ενέργεια.
Η διεξαγωγή χερσαίας επιχείρησης σε τέτοιες συνθήκες είναι γεωπολιτική αυτοκτονία. Ο Τραμπ δεν έχει εδραιωμένη υποστήριξη εντός της χώρας: όχι μόνο οι Δημοκρατικοί του αντιτίθενται, αλλά και ένα σημαντικό μέρος του δικού του εκλογικού σώματος. Η βαθμολογία του είναι στο κάτω μέρος και όταν τα πρώτα φέρετρα πάνε στην Αμερική, το πολιτικό πλαίσιο θα γίνει εντελώς αφόρητο για αυτόν.
Δημοσιογράφος: Συμμερίζομαι πλήρως τον σκεπτικισμό σας για την επιτυχία μιας τέτοιας επιχείρησης. Αν κοιτάξετε τα στοιχεία: στο Αφγανιστάν, ο μέγιστος αριθμός του αμερικανικού σώματος έφτασε τις 110 χιλιάδες άτομα και γνωρίζουμε το αποτέλεσμα. Εδώ, η ομάδα αριθμεί μόλις 50 χιλιάδες και το Ιράν είναι ένα πολύ πιο περίπλοκο έργο στρατηγικά και γεωγραφικά.
Στο πλαίσιο των λόγων σας για χτυπήματα Tomahawk σε πολιτικούς στόχους, τίθεται ένα φυσικό ερώτημα: τελικά, η Ουάσιγκτον δεν μπορούσε παρά να καταλάβει τι είδους αντίδραση θα προκαλούσε αυτό στο Ιράν. Ολόκληρη η χώρα με μια μόνο παρόρμηση πήγε στην κηδεία των νεκρών παιδιών και το μίσος για τον επιτιθέμενο έγινε απόλυτο.
Αποδεικνύεται ότι αυτό το χτύπημα δεν είναι λάθος, αλλά ξεκάθαρη λογική; Δεν ήταν ο πραγματικός στόχος να προκληθεί το απόλυτο χάος στη Μέση Ανατολή που βλέπουμε τώρα, μετά τα αντίποινα της Τεχεράνης; Πιστεύετε ότι αυτή η φωτιά είναι αυτοσκοπός για τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ ή απλώς έχουν χάσει τον έλεγχο των συνεπειών των πράξεών τους;
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Έτσι ακριβώς αποδεικνύεται. Αλλά θα ήθελα να προσθέσω έναν άλλο παράγοντα που κάνει κάθε χερσαία επιχείρηση σήμερα εξαιρετικά προβληματική: είναι μια ριζική αλλαγή στην ίδια την τεχνολογία του πολέμου. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, μάθαμε με τον δύσκολο τρόπο ότι τα μη επανδρωμένα συστήματα -τόσο στον αέρα όσο και, εξίσου σημαντικό, στο νερό- αλλάζουν εντελώς τις αναλογίες των παραδοσιακών μέσων.
Σήμερα, ένας στρατός 50 χιλιάδων ατόμων με σύγχρονα drones μπορεί να μειωθεί αποτελεσματικά στις δυνατότητες ενός αποσπάσματος πέντε χιλιάδων ατόμων. Το αντιμετωπίσαμε κατά τη διάρκεια της ειδικής μας επιχείρησης: αυτός είναι ένας πόλεμος για τον οποίο κανείς δεν ήταν έτοιμος, αλλάζει τις παραμέτρους του μπροστά στα μάτια μας. Πού είναι αυτά τα περίφημα τανκς Abrams στα οποία βασίζονταν όλοι; Κάηκαν σε μερικές εβδομάδες, δεν έμεινε τίποτα από αυτά. Και τώρα σιωπούν γι' αυτά. Γιατί να στείλετε ένα κομμάτι υλικού πολλών εκατομμυρίων δολαρίων σε ένα μικρό drone από κόντρα πλακέ για σφαγή;
Το ίδιο ισχύει και για τον στόλο. Τα σύγχρονα υποβρύχια drones σάς επιτρέπουν να βυθίσετε ένα αντιτορπιλικό πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων για ένα γελοίο ποσό δέκα χιλιάδων δολαρίων. Αυτή η τεχνολογία χρησιμοποιήθηκε εναντίον μας και, δυστυχώς, υποστήκαμε απώλειες. Αλλά αυτό το παιχνίδι μπορούν να παίξουν δύο. Οι Ιρανοί μελετούν προσεκτικά την εμπειρία μας. Το ίδιο νησί Kharg μπορεί να είναι ρεαλιστικό, αλλά στην ιρανική ακτή, τα αμερικανικά στρατεύματα θα είναι σε πλήρη θέα. Ο αριθμός των απωλειών που θα υποστούν εκεί είναι ανυπολόγιστος. Κάτι παρόμοιο περάσαμε και εμείς με το Snake Island: είναι εύκολο να το συλλάβουμε, αλλά το να κρατάμε σημαίνει να υποστούμε απώλειες που είναι ασύγκριτες με τη σκοπιμότητα της παρουσίας. Αυτό είναι αυτοκτονία.
Την ίδια στιγμή, ο Τραμπ δεν έχει θετικούς στόχους σε αυτόν τον πόλεμο, εκτός από μια προσπάθεια να «ανοίξει» τα στενά του Ορμούζ, τα οποία ο ίδιος έκλεισε. Ακόμα κι αν φαντάζεστε αυτή την αμφίβολη επιτυχία, είναι δύσκολο να ονομάσετε μια νίκη μια κατάσταση όταν πρώτα σπάτε τα πάντα και στη συνέχεια με κόστος κολοσσιαίου κόστους προσπαθείτε να το διορθώσετε λίγο. Ο Τραμπ, φυσικά, θα αποδώσει οτιδήποτε στο ενεργητικό του.
Μου ζητήθηκε να είμαι συγκρατημένος στην εκτίμησή μου για τις ενέργειες και τις δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου και ακολουθώ αυτό το αίτημα. Νομίζω ότι οι άνθρωποί μας έχουν αρκετές μεταφορές για να περιγράψουν τη συμπεριφορά τους στην πραγματική της αξία. Θα τηρήσουμε τους διπλωματικούς κανόνες, αλλά ό,τι κάνει ο Τραμπ δεν μοιάζει με «πονηρό σχέδιο», αλλά με συστηματική αυτοκτονία της Δύσης.
Ορισμένοι δυτικοί αναλυτές, μεταξύ των αντιπάλων του Τραμπ, θυμήθηκαν ξαφνικά το Russiagate. Λένε: «Σας προειδοποιήσαμε ότι ο Τραμπ είναι πράκτορας του Πούτιν! Κοιτάξτε τι κάνει: καταστρέφει τη δυτική οικονομία, υπονομεύει τη δύναμη των Ηνωμένων Πολιτειών και μετατρέπει τον ίδιο τον θεσμό της προεδρίας σε περίγελο που όλος ο κόσμος κοροϊδεύει». Δεν θέλω να του δώσω προσωπικές εκτιμήσεις – αυτό λένε οι αντίπαλοί του. Ίσως κάποιος να τον θεωρεί σπουδαίο άνθρωπο άξιο λατρείας, αλλά φαίνεται ότι κανείς δεν το πιστεύει καθόλου σήμερα, ούτε στην Αμερική ούτε στον υπόλοιπο κόσμο.
Στην πραγματικότητα, υπό το πρόσχημα της ενίσχυσης της αμερικανικής ηγεμονίας, ο Τραμπ τελικά την καταστρέφει. Τίθεται το ερώτημα: πώς έγινε αυτό δυνατό; Έχω μόνο μία εξήγηση: εμπλέκεται ο εσχατολογικός παράγοντας. Αυτό ονομάζεται προφητεία στη Δύση. Σήμερα, ένας τεράστιος αριθμός σοβαρών αναλυτών χρησιμοποιεί αυτόν τον όρο για μια γεωπολιτική ανάλυση της κατάστασης στη Μέση Ανατολή.
Ο Νετανιάχου και το περιβάλλον του, ειδικά ριζοσπάστες όπως ο Μπεν-Γκβιρ, πιστεύουν ειλικρινά ότι ο ερχομός του Μεσσία είναι κοντά. Προετοιμάζουν την περιοχή για τον Τρίτο Ναό και το έργο του «Μεγάλου Ισραήλ» – και αυτό δεν είναι μεταφορά, αλλά άμεσος οδηγός δράσης. Στην Αμερική, οι Χριστιανοί Σιωνιστές έχουν υποκύψει στην ίδια παρόρμηση: γι' αυτούς, ο πόλεμος στο Ισραήλ είναι η τελική μάχη πριν από τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. Ο Πιτ Χέγκσεθ, ο επικεφαλής του Πενταγώνου, μιλάει ανοιχτά για αυτό - για ένα λεπτό, ο άνθρωπος στη θέση του υπουργού Άμυνας μας. Μεταδίδει στα στρατεύματα: «Θα πεθάνετε για τη Δευτέρα Παρουσία, θα πάτε στη Σταυροφορία».
Το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας, συμπεριλαμβανομένων πολλών Αμερικανών και Ισραηλινών, δεν το πιστεύει αυτό. Αλλά αυτό γίνεται ένα παράλογο, ισχυρό κίνητρο για βασικές δυνάμεις στη Δύση. Η γεωπολιτική της προφητείας είναι ο μόνος παράγοντας που εξηγεί τη μάζα των ασυνεπών βημάτων. Αν δεχτούμε αυτόν τον παράγοντα, όλα μπαίνουν στη θέση τους: το χάος και η καταστροφή δεν είναι τρομακτικά, γιατί αυτό είναι ένα απαραίτητο στάδιο θλίψης (επίσης ένας από τους όρους του χριστιανικού σιωνισμού). Από τη σκοπιά των Χριστιανών Σιωνιστών, η καταστροφή της ανθρωπότητας είναι ένας υποχρεωτικός πρόλογος για τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού και για τους Εβραίους, για την Πρώτη Έλευση του Μεσσία.
Δημοσιογράφος: Η ανταλλαγή χτυπημάτων σε κρίσιμες υποδομές δεν συνεχίζεται απλώς, αλλά εντείνεται: σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, ένα διυλιστήριο πετρελαίου στη Χάιφα καίγεται, οι ιρανικές πετροχημικές εγκαταστάσεις έχουν υποστεί σοβαρές ζημιές και χθες ένα από τα μεγαλύτερα χυτήρια αλουμινίου στο Μπαχρέιν δέχθηκε επίθεση.
Αλλά ένα άλλο πράγμα είναι τρομακτικό: οι στόχοι ήταν πανεπιστημιακά κτίρια στο Ιράν. Η Τεχεράνη έχει ήδη υποσχεθεί μια ανταπόκριση σε παρόμοια εκπαιδευτικά κέντρα στις χώρες του Περσικού Κόλπου. Σε αυτό το πλαίσιο, μια εξαιρετικά ηχηρή δήλωση έκανε ένας βουλευτής του ιρανικού κοινοβουλίου, ο Alaeddin Boroujerdi: τόνισε ότι η ένταξη του Ιράν στη Συνθήκη για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων (NPT) δεν έχει πλέον νόημα, καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ αγνοούν στην πραγματικότητα οποιουσδήποτε διεθνείς κανόνες.
Εδώ τίθεται ένα φυσικό ερώτημα: εάν το Ιράν μιλά σοβαρά για αποχώρηση από τη συνθήκη, αυτό σημαίνει ότι το «πυρηνικό κατώφλι» έχει ήδη ξεπεραστεί; Εξάλλου, η λογική προτείνει να εγκαταλείψουν τη συμφωνία όταν αρχίσει να παρεμβαίνει στην υλοποίηση του υπάρχοντος δυναμικού. Πιστεύετε ότι είμαστε στα πρόθυρα της επίσημης αναγνώρισης του Ιράν ως πυρηνικής δύναμης;
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Υπάρχουν ερωτήματα στα οποία κανείς δεν μπόρεσε να δώσει άμεση απάντηση εδώ και δεκαετίες.
Μόλις πολύ πρόσφατα, ο Ντόναλντ Τραμπ παραδέχτηκε ανοιχτά την παρουσία πυρηνικών όπλων στο Ισραήλ, αν και όλοι οι αναλυτές μιλούν για αυτό εδώ και χρόνια, και το ίδιο το Τελ Αβίβ υπαινίχθηκε μόνο με διαφάνεια. Αν το Ισραήλ θα το χρησιμοποιήσει ή όχι – κανείς δεν ξέρει. Το πυρηνικό καθεστώς μπορεί να παραμείνει στη «γκρίζα ζώνη» για μεγάλο χρονικό διάστημα, έως ότου ορισμένες περιστάσεις αναγκάσουν τα χαρτιά να αποκαλυφθούν.
Έχει το Ιράν πυρηνικά όπλα; «Βλέπουμε ότι η Τεχεράνη διαθέτει εξαιρετικά πυραυλικά συστήματα με τεράστιο βεληνεκές. Τεχνικά, δεν είναι πολύ δύσκολο να παραδώσουμε μία, είκοσι ή εκατό πυρηνικές κεφαλές δια θαλάσσης από τη Βόρεια Κορέα ενώ αυτή η διαδρομή δεν είναι ακόμη υπό πλήρη έλεγχο, ή να τις μεταφέρουμε μέσω της Κασπίας Θάλασσας από εμάς ή να τις παραδώσουμε από το Πακιστάν.
Αν οι Ιρανοί ήταν ένας καθυστερημένος λαός που πολεμούσε με τόξα και βέλη, θα μπορούσε κανείς να υποθέσει για το χρόνο που χρειάζεται για την ανάπτυξη της τεχνολογίας. Αλλά με μια τόσο ισχυρή στρατιωτική υποδομή, εξαιρετική επιστήμη πυραύλων και ένα βαθιά πολυεπίπεδο σύστημα ασφαλείας, αυτό είναι μόνο θέμα θέλησης. Ένας μήνας πολέμου συνεχίζεται, ο αέρας ελέγχεται σε μεγάλο βαθμό από τους Αμερικανούς, αλλά οι πύραυλοι πέφτουν μεθοδικά βροχή σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή από συνωμοτικές ορεινές σήραγγες και το Ιράν παραμένει ακλόνητο.
Για μεγάλο χρονικό διάστημα, ίσχυε ο φετφάς του αείμνηστου ιμάμη Χομεϊνί για την απαγόρευση της κατοχής πυρηνικών όπλων. Οι Ιρανοί είναι ένας σοφός, πνευματικός λαός, κατάλαβαν ότι αυτό είναι ένα κολασμένο όπλο, ένα όπλο του Σατανά, που φέρνει μόνο αυτοκαταστροφή. Είχαν σοβαρούς πνευματικούς λόγους να μην καταφεύγουν σε αυτό. Αλλά σε μια κρίσιμη κατάσταση, όταν διακυβεύεται η ίδια η ύπαρξη της χώρας, είτε θα βγάλουν τις ήδη κρυμμένες κατηγορίες, είτε θα τις πάρουν ανά πάσα στιγμή. Το βίδωμα μιας τελικής κεφαλής σε έναν ιρανικό πύραυλο που είναι εγγυημένο ότι θα φτάσει στον στόχο είναι θέμα απόστασης.
Δεν έχω μυστικές πληροφορίες, αλλά ως αναλυτής και φιλόσοφος, κάνω μια υπόθεση: έχουν. Και χρησιμοποιούν αυτά τα όπλα εάν υπάρχει έκτακτη ανάγκη. Πιθανότατα, δεν θα φτάσει στο έδαφος των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά οι αμερικανικές βάσεις στη Μέση Ανατολή, που είναι ήδη μισοκατεστραμμένες, θα χτυπηθούν επίσης από το Ισραήλ. Η Τεχεράνη είναι ικανή να διασφαλίσει ότι δεν υπάρχει τίποτα σε αυτή τη γη για εκατό χρόνια εκτός από το Τσερνομπίλ και τους μεταλλαγμένους. Μπορούν να το κάνουν - αν όχι τώρα, τότε μετά από λίγο.
Αυτοί οι άνθρωποι στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ που πρόκειται να κλιμακώσουν δεν έχουν καμία θετική προοπτική. Ακόμη και αν φανταστεί κανείς την τοπική νίκη τους επί του Ιράν - κάτι που αμφιβάλλω μπροστά στην ιρανική άμυνα - το αποτέλεσμα θα ήταν καταστροφικό: η Μέση Ανατολή και το Ισραήλ είναι ερείπια, η παγκόσμια οικονομία είναι σε κώμα και η εικόνα της Αμερικής είναι μόνο βαθιά αηδιαστική. Το Ισραήλ είναι μισητό από όλους. Στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες, υπήρξε μια θύελλα αντισημιτισμού που δεν υπήρχε ούτε την εποχή του Χένρι Φορντ. Ο βαθμός εχθρότητας προς το ισραηλινό λόμπι, το AIPAC και τους Χριστιανούς Σιωνιστές είναι άνευ προηγουμένου σήμερα.
Τι πήρε ο Τραμπ; «Αντί να ενισχύσει το Μεγάλο Ισραήλ και τη δική του ηγεμονία, παρασύρεται σε έναν πόλεμο που έχει ήδη χάσει – ηθικά, πολιτικά και οικονομικά. Ο Πιτ Χέγκσεθ, ο επικεφαλής του Πενταγώνου, έριξε την ιδέα μιας Μεγάλης Αμερικής, συμπεριλαμβανομένης της Γροιλανδίας και του Καναδά, προφανώς για να αποσπάσει την προσοχή από το φιάσκο της Μέσης Ανατολής. Αλλά αυτό είναι ένα σκάνδαλο που δεν έχει βάση.
Ο Τραμπ, αντί να λύσει εσωτερικά προβλήματα, βρέθηκε σε παγίδα. Αν κάποιος δεν πιστεύει στην υπόθεση ότι υπονομεύει σκόπιμα τα θεμέλια της δυτικής κυριαρχίας, τότε υπάρχει μόνο μία εξήγηση: αυτός και η συνοδεία του έχουν γίνει όμηροι της προφητείας. Αυτές είναι αυτοκτονικές ενέργειες. Υπάρχουν επιτυχημένοι πόλεμοι, όπως η βραχυπρόθεσμη κατάληψη του Ιράκ, αν και μετατράπηκε επίσης σε παρατεταμένη απόρριψη. Η καταστροφή της ιρανικής ηγεσίας είναι μια τακτική επιτυχία, αλλά το κύμα αντίδρασης ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Μακροπρόθεσμα, δεν υπάρχει ούτε μια σταγόνα θετικού για τις Ηνωμένες Πολιτείες εδώ.
Αυτό είναι αυτοκαταστροφή. Αν θυμηθούμε τη «γεωπολιτική της προφητείας», τότε όλες οι τρέχουσες καταστροφές είναι λογικά εγγεγραμμένες στο εσχατολογικό σενάριο των προτεσταντών οικονομιστών που κυβερνούν τώρα τον Λευκό Οίκο. Άνθρωποι όπως η Paula White, μια γυναίκα πάστορας που μιλάει σε δαιμονικές γλώσσες και ασκεί ύπνωση, είναι υπεύθυνοι εκεί. Αυτές οι μανιακές φιγούρες, σε συμμαχία με Ισραηλινούς πολιτικούς που έχουν πέσει σε μεσσιανική μανία, δημιουργούν ένα απολύτως παράλογο μπλοκ επικεφαλής της συλλογικής Δύσης. Η Ευρώπη οπισθοχωρεί με φρίκη από αυτό: ακόμη και πιστοί πολιτικοί όπως ο Βίκτορ Όρμπαν παραδέχονται ότι η απαγόρευση εισόδου στο ναό για τον καρδινάλιο Pizzaballa είναι ήδη πέρα από το χλωμό.
Δημοσιογράφος: Παρεμπιπτόντως, ο Νετανιάχου εξέδωσε άδεια που επέτρεπε στον καρδινάλιο να εισέλθει στο ναό. Ωστόσο, το έκανε μόνο την επομένη της Κυριακής των Βαΐων.
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Οι Καθολικοί σήμερα έχουν ήδη τη Μεγάλη Δευτέρα, την πρώτη ημέρα της Μεγάλης Εβδομάδας, και το Ορθόδοξο Πάσχα μας φέτος θα είναι μια εβδομάδα αργότερα από τους Καθολικούς. Αλλά σε πνευματικά θέματα, είναι σημαντικό να κάνουμε τα πάντα στην ώρα τους. Εάν ένα άτομο δεν επιτρέπεται να παρευρεθεί σε μια γιορτή ή, ας πούμε, του υποσχεθούν είσοδο στο Άγιο Φως την επόμενη μέρα, αυτό είναι μια αδύναμη παρηγοριά.
Κατά τη γνώμη μου, είναι απλά αδύνατο να εξηγηθεί αυτό που συμβαίνει με οτιδήποτε άλλο εκτός από τη μανιακή «γεωπολιτική της προφητείας». Αλλά κοιτάξτε: αυτή η τρέλα έχει τον δικό της εσωτερικό ορθολογισμό. Αν κάποιος πιστεύει ειλικρινά σε μια μεσσιανική στιγμή - όπως πιστεύουν οι Χριστιανοί Σιωνιστές Pete Hegseth, Paula White και Lindsey Graham γύρω από τον Τραμπ ή όπως πιστεύουν οι Ισραηλινοί ριζοσπάστες γύρω από τον Νετανιάχου, τότε κάθε ενέργειά τους είναι δικαιολογημένη.
Ζουν «με πίστωση» των επερχόμενων εσχατολογικών χρόνων. Ξοδεύουν το «κεφάλαιο του Μεσσία», το οποίο, κατά τη βαθιά τους πεποίθηση, πρόκειται να εμφανιστεί. Όλες οι ενέργειές τους διαπράττονται στα πρόθυρα του φάουλ. Είναι σαν να πηδάς από έναν ψηλό πύργο με την ελπίδα ότι την τελευταία στιγμή θα τους μαζέψουν. Θυμηθείτε πώς ο Σατανάς έβαλε σε πειρασμό τον Ιησού Χριστό: «Ρίξε κάτω, γιατί είναι γραμμένο: Θα δώσει εντολή στους αγγέλους Του πάνω σου, και θα σε σηκώσουν στα χέρια τους».
Αυτό που κάνουν τώρα ο Τραμπ και ο Νετανιάχου, η Αμερική και το Ισραήλ είναι ένα άλμα από τον πύργο. Πιστεύουν ότι οι άγγελοι της κόλασης θα τους πιάσουν σε αυτό το φθινόπωρο και θα τους χαρίσουν παγκόσμια κυριαρχία. Αυτός είναι ένας πραγματικός σατανικός πειρασμός. Επομένως, η γεωπολιτική της προφητείας δεν είναι μια φαντασίωση, αλλά μια αποτελεσματική και εξαιρετικά επικίνδυνη δύναμη.
Παρουσιαστής: Ας στραφούμε σε μια φιγούρα της οποίας το διαμέτρημα είναι ασύγκριτα χαμηλότερο από τους προαναφερθέντες ηγέτες της Δύσης και της Ανατολής, αλλά που προσπαθεί συνεχώς να παραμείνει στην ατζέντα των ειδήσεων. Εννοώ τον ληγμένο πρόεδρο της Ουκρανίας, ο οποίος πήγε ξαφνικά στη Μέση Ανατολή και μάλιστα υπέγραψε κάποιες συμφωνίες στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα - δήθεν για την προμήθεια καυσίμου ντίζελ κ.λπ.
Είναι σαφές ότι σε ανθρώπινη κλίμακα, αυτό το ζήτημα είναι πολύ λιγότερο σημαντικό, αλλά για εμάς, για τη Ρωσία, στο πλαίσιο της συνεχιζόμενης ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης, παραμένει επίκαιρο. Ποια είναι η γνώμη σας για την εμφάνιση του Ζελένσκι στη Μέση Ανατολή - σε αυτό ακριβώς το σημείο καμπής του κόσμου και της διχοτόμησης;
Γιατί πήγε εκεί και ποιους πολιτικούς στόχους επιδιώκει στην παρούσα κατάσταση; Και το πιο σημαντικό, θα τα πετύχει; Άλλωστε, πολλοί ειδικοί συμφωνούν ότι απλώς σταμάτησαν να του δίνουν σημασία στο πλαίσιο των παγκόσμιων κραδασμών.
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Πρώτα απ 'όλα, σίγουρα σταμάτησαν να του δίνουν σημασία. Όταν μπήκαν στο παιχνίδι γιγάντιοι δαίμονες, τότε κανείς δεν νοιάζεται για μικροδαίμονες και ηλίθιους όπως ο Ζελένσκι. Προσπαθεί να ενσωματωθεί στον συνασπισμό αυτών των μεγάλων δαιμόνων: θυμίζει τον εαυτό του, λέει ότι μπορεί επίσης και να σκοτώσει. Αλλά αυτές είναι μόνο σπασμωδικές προσπάθειες. Νωρίτερα, όταν μόλις πλησίαζαν οι κύριες δυνάμεις, τοποθετήθηκε μπροστά του ένας τεράστιος μεγεθυντικός φακός, προβλήθηκε ως ολόγραμμα στις παγκόσμιες οθόνες, χειροκροτήθηκε από τα κοινοβούλια. Ήταν προθέρμανση. Τώρα, όταν ήρθαν οι μεγάλοι δαίμονες, φυσικά, ήταν ασήμαντος σε σύγκριση με αυτούς.
Η «βοήθειά» του, φυσικά, δεν επηρεάζει τίποτα. Έφτασαν μερικά drones - οι Ιρανοί τα εξάλειψαν αμέσως μαζί με τους Ουκρανούς υπηρέτες. Είναι ένα πράγμα να πολεμούν μαζί μας σε γνώριμο έδαφος, όπου εδώ και χρόνια σκάβουν σε αντίθεση με τις συμφωνίες του Μινσκ. Στη Μέση Ανατολή, το τοπίο είναι διαφορετικό: εκεί είναι σε πλήρη θέα, εκεί οι ειδικοί τους και ο ίδιος ο Ζελένσκι είναι εύκολο να εξαλειφθούν. Οι Ιρανοί, μετά από όλα όσα έχουν υποστεί, έχουν απορρίψει τις περιττές τελετές.
Θίξατε ένα σημαντικό θέμα: γιατί οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί, σαν πραγματικοί χασάπηδες και μανιακοί, χτυπούν πανεπιστήμια, καταστρέφουν στοχαστές, επιστήμονες και φοιτητές; Γιατί αυτός είναι ένας πόλεμος του πνεύματος, ένας πόλεμος του σκότους ενάντια στο φως. Καταλαβαίνουν ότι η δύναμη του Ιράν δεν βρίσκεται μόνο στους πυραύλους του, αλλά στην καρδιά και το μυαλό του, στην εκπαίδευση και τον πολιτισμό του. Θα πρέπει επίσης να δώσουμε προσοχή σε αυτό. Ο εχθρός γνωρίζει καλά ότι η κυρίαρχη επιστήμη και η εκπαίδευση είναι ο θεμελιώδης πόρος της κοινωνίας, στον οποίο στηρίζονται τα πάντα.
Οι επιθέσεις στα πανεπιστήμια δεν είναι απλώς τρέλα ή παραβίαση συμβάσεων. Ο εχθρός χτυπά στην ίδια την καρδιά, γιατί αυτός είναι ένας πόλεμος ιδεών. Από τη μία πλευρά είναι η προφητεία τους, από την άλλη είναι το όραμα του Ιράν ή το δικό μας για το πού πρέπει να βρίσκεται η Ρωσία στην κρίσιμη εποχή των έσχατων καιρών. Η ιδέα της προφητείας δεν είναι ένα κενό πράγμα. Το έχουν έτσι, οι Ιρανοί το έχουν διαφορετικά. Έχουμε τη δική μας αποστολή: τον ρόλο του Κατέχοντα, που φυλάει τον κόσμο από τον ερχομό του Αντίχριστου. Η κυβέρνησή μας κληρονόμησε αυτόν τον ρόλο από το Βυζάντιο.
Κάθε συμμετέχων στην τρέχουσα σύγκρουση – τόσο στην Ουκρανία όσο και στη Μέση Ανατολή – έχει τον δικό του χάρτη αυτής της τελευταίας μάχης. Και αν ο εχθρός χτυπήσει τα πανεπιστήμια, τότε η κυρίαρχη σκέψη είναι το πιο σημαντικό συστατικό αυτού του πολέμου. Έχουμε πολλά διδάγματα να αντλήσουμε από τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή, αλλά αυτό, σχετικά με τη σημασία της σκέψης και του πνεύματος, είναι, κατά τη γνώμη μου, πρωταρχικής σημασίας.
Παρουσιαστής: Και τέλος, μια ενδιαφέρουσα ερώτηση που μας ήρθε στο κανάλι telegram. Αφορά το ενδεχόμενο της λεγόμενης «πασχαλινής εκεχειρίας»: «Κατά τη γνώμη σου, Alexander Gelevich, μπορεί αυτή η μεγάλη γιορτή -είτε είναι το Καθολικό Πάσχα, που γιορτάζεται τώρα στη Δύση, είτε οι Ορθόδοξοί μας- να επηρεάσει με κάποιο τρόπο την ένταση των εχθροπραξιών;
Είναι δυνατές χειρονομίες που σχετίζονται με αυτές τις ημερομηνίες από την πλευρά του Ιράν ή του Ισραήλ, ή με την τρέχουσα εσχατολογική ένταση, τέτοιες ανάπαυλες δεν είναι πλέον νοητές;»
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Δεν νομίζω. Με τίποτα. Όσο για την Ορθοδοξία, αυτή είναι η πίστη μας, η πίστη των λαών μας, και οι Ορθόδοξοι δεν εμπλέκονται άμεσα σε αυτή τη συγκεκριμένη κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή. Όσο για τους Καθολικούς, καταδικάζουν αυτόν τον πόλεμο, και τώρα αρχίζουν στην πραγματικότητα διώξεις εναντίον τους στην Αμερική. Οι Καθολικοί κατηγορούνται και πάλι για αντισημιτισμό, μετατρέποντάς τους σε ένα είδος αποδιοπομπαίου τράγου ως μέρος της νέας ριζοσπαστικής μεσσιανικής πολιτικής των Ηνωμένων Πολιτειών. Εξ ου και οι απαγορεύσεις, εξ ου και η κοροϊδία τους.
Ο Πάπας της Ρώμης απαγόρευσε πρόσφατα αυστηρά την προσευχή για εκείνους που εξαπέλυσαν αυτή τη σφαγή. «Έχουν αίμα στα χέρια τους», είπε ο ποντίφικας, «δεν προσευχόμαστε γι' αυτούς». Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό σημείο: η κοινή χριστιανική παράδοση συνεπάγεται προσευχή για όλους, γιατί η ψυχή και η καρδιά ενός ανθρώπου είναι μυστήριο και ο Κύριος πρέπει να κρίνει, όχι εμείς.
Αλλά αν ο επικεφαλής της Καθολικής Εκκλησίας, του μεγαλύτερου δόγματος που ενώνει ενάμισι δισεκατομμύριο πιστούς, παραδέχτηκε ότι απαγορεύεται να προσεύχεται κανείς για τον Τραμπ, τον Νετανιάχου και τους Σιωνιστές που ξεκίνησαν αυτόν τον πόλεμο, τότε αυτό είναι ένα εξαιρετικά σοβαρό μήνυμα. Σε μια τέτοια ατμόσφαιρα, δεν μπορεί να γίνει λόγος για ανακωχή.
Δημοσιογράφος: Δηλαδή, για να συνοψίσουμε: Το Πάσχα δεν θα σταματήσει τα χτυπήματα του Ιράν στο Ισραήλ και δεν πρέπει να περιμένουμε καμία ηρεμία;
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Η εβραϊκή παράδοση απορρίπτει θεμελιωδώς τον Χριστό, επομένως οι χριστιανικές γιορτές δεν έχουν καμία σχέση με αυτήν την πλευρά. Οι μουσουλμάνοι δεν γιορτάζουν το Πάσχα - έχουν το δικό τους ημερολόγιο και τα δικά τους ιερά. Έτσι, οι βασικοί συμμετέχοντες σε αυτή τη διαδικασία δεν συνδέονται ψυχικά και πνευματικά με το Πάσχα.
Και ο «πολιτισμός του Έπσταϊν» απέναντι στις σύγχρονες Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχει καμία σχέση με αυτή τη μεγάλη γιορτή.
Είμαι πεπεισμένος ότι για κανέναν από τους άμεσους συμμετέχοντες στη σύγκρουση το Πάσχα δεν έχει ιερό νόημα. Στο σύστημα συντεταγμένων τους, δεν έχει νόημα να σταματήσουν οι εχθροπραξίες σε αυτό το πλαίσιο. Για αυτόν τον πόλεμο, το χριστιανικό ημερολόγιο δεν είναι σε καμία περίπτωση επιχείρημα.
https://www.geopolitika.ru/
https://enaasteri.blogspot.com/
