Η «μεγα-αρπαγή γης» του Ισραήλ: Το Υπουργικό Συμβούλιο εγκρίνει την πρώτη καταγραφή γης στη Δυτική Όχθη από το 1967

• Το υπουργικό συμβούλιο του Ισραήλ ενέκρινε σχέδιο για την καταχώριση γης στη Δυτική Όχθη ως κρατικής ιδιοκτησίας στο Ισραήλ.
• Αυτό επανεκκινεί μια διαδικασία τίτλου γης που είχε παγώσει από την κατοχή του Ισραήλ το 1967.
• Οι Παλαιστίνιοι αντιμετωπίζουν υψηλό βάρος απόδειξης της ιδιοκτησίας, διακινδυνεύοντας μια μαζική αρπαγή γης.
• Η παλαιστινιακή ηγεσία και οι περιφερειακές δυνάμεις καταδίκασαν την κίνηση ως παράνομη προσάρτηση.
• Το βήμα αυτό αλλάζει συστηματικά τα γεγονότα επί τόπου, αμφισβητώντας τη διεθνή συναίνεση.

Μια δραματική αλλαγή στο δεκαετιών καθεστώς της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης βρίσκεται τώρα σε εξέλιξη, καθώς η ισραηλινή κυβέρνηση έχει κάνει ένα οριστικό βήμα προς την εδραίωση του ελέγχου της στην περιοχή. Σε μια κίνηση που έχει πυροδοτήσει άμεση παλαιστινιακή καταδίκη και είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει έντονη διεθνή κριτική, το υπουργικό συμβούλιο ασφαλείας του Ισραήλ ενέκρινε μια πρόταση για την έναρξη της καταγραφής μεγάλων περιοχών της Δυτικής Όχθης ως ισραηλινής «κρατικής περιουσίας». Αυτή είναι η πρώτη φορά που μια τέτοια διαδικασία έχει ξεκινήσει από τότε που ξεκίνησε η κατοχή της γης από το Ισραήλ το 1967.

Η πρόταση υποβλήθηκε από τους σκληροπυρηνικούς εθνικιστές υπουργούς, τον υπουργό Οικονομικών Μπεζαλέλ Σμότριτς, τον υπουργό Δικαιοσύνης Γιαρίβ Λεβίν και τον υπουργό Άμυνας Ισραέλ Κατζ. Χαιρέτισαν την απόφαση του υπουργικού συμβουλίου ως μια μεταμορφωτική στιγμή. Ο Σμότριτς την χαρακτήρισε ως συνέχεια της «επανάστασης των εποικισμών για τον έλεγχο όλων των εδαφών μας», ενώ ο Λέβιν την χαρακτήρισε ως έκφραση της δέσμευσης της κυβέρνησης «να ενισχύσει τον έλεγχο της σε όλα τα μέρη της». Ο Κατζ δήλωσε ότι η κίνηση ήταν «μια ζωτικής σημασίας κίνηση ασφάλειας και διακυβέρνησης που στοχεύει στη διασφάλιση του ελέγχου, της επιβολής και της πλήρους επιχειρησιακής ελευθερίας του Ισραήλ στην περιοχή».

Μια γραφειοκρατική οδός ελέγχου

Οι μηχανισμοί της απόφασης είναι τεχνικοί, αλλά οι επιπτώσεις της είναι τεράστιες. Επανεκκινεί μια διαδικασία «διευθέτησης τίτλων ιδιοκτησίας γης» που είχε παγώσει για πάνω από μισό αιώνα. Όταν το Ισραήλ ξεκινά την καταγραφή σε μια συγκεκριμένη περιοχή, όποιος διεκδικεί την ιδιοκτησία πρέπει να προσκομίσει έγγραφα που να την αποδεικνύουν. Δεδομένου ότι η Δυτική Όχθη βρίσκεται υπό στρατιωτική κατοχή για 57 χρόνια, το βάρος της απόδειξης είναι συντριπτικά υψηλό για τους Παλαιστίνιους κατοίκους. Πολλοί δεν έχουν τίτλους ιδιοκτησίας δεκαετιών λόγω πολέμου, εκτοπισμού ή του απλού γεγονότος ότι η γη συχνά διαχειριζόταν από κοινού και όχι επίσημα καταχωρημένη.

Η ισραηλινή αντι-εποικιστική οργάνωση Peace Now προειδοποίησε ότι αυτό πιθανότατα ισοδυναμεί με μια «μεγάλη αρπαγή γης». Η Hagit Ofran, διευθύντρια του προγράμματος Settlement Watch της ομάδας, δήλωσε στο Associated Press ότι «οι Παλαιστίνιοι θα σταλούν για να αποδείξουν την ιδιοκτησία με τρόπο που δεν θα μπορέσουν ποτέ να το κάνουν». Εκτίμησε ότι η διαδικασία θα μπορούσε να επιτρέψει στο Ισραήλ να αναλάβει τον έλεγχο έως και 83% της Περιοχής C, η οποία αποτελεί περίπου το ήμισυ ολόκληρης της Δυτικής Όχθης και βρίσκεται υπό πλήρη ισραηλινό στρατιωτικό έλεγχο.

Άμεση αντίδραση

Η αντίδραση της παλαιστινιακής ηγεσίας ήταν άμεση και αυστηρή. Η παλαιστινιακή προεδρία καταδίκασε την απόφαση ως «σοβαρή κλιμάκωση και κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου», αποκαλώντας την «de facto προσάρτηση». Δήλωσε ότι «ουσιαστικά ακυρώνει πολλαπλές υπογεγραμμένες συμφωνίες και αντιβαίνει ανοιχτά στα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ». Η Χαμάς καταδίκασε επίσης την κίνηση ως «άκυρη», αποκαλώντας την απόπειρα «κλοπής και ιουδαϊσμού εδαφών».

Η απόφαση θέτει το Ισραήλ σε άμεση αντιπαράθεση με μια ευρεία διεθνή συναίνεση. Τα Ηνωμένα Έθνη, το Διεθνές Δικαστήριο και πολυάριθμες οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων υποστηρίζουν ότι η μεταφορά άμαχου πληθυσμού μιας κατοχικής δύναμης σε κατεχόμενα εδάφη είναι παράνομη βάσει της Τέταρτης Σύμβασης της Γενεύης. Περιφερειακές δυνάμεις, όπως η Ιορδανία, το Κατάρ, η Αίγυπτος και η Τουρκία, εξέδωσαν έντονες καταδίκες, με την Ιορδανία να την αποκαλεί «κατάφωρη παραβίαση».

Αυτή η ψηφοφορία στο υπουργικό συμβούλιο βασίζεται σε ένα άλλο αμφιλεγόμενο μέτρο που εγκρίθηκε μόλις λίγες ημέρες νωρίτερα, το οποίο διευκόλυνε τους Εβραίους εποίκους να αγοράσουν γη στη Δυτική Όχθη. Συνολικά, αυτές οι ενέργειες αντιπροσωπεύουν την πιο σημαντική εδραίωση του ισραηλινού ελέγχου στην περιοχή εδώ και χρόνια. Ο ίδιος ο Σμότριτς το χαρακτήρισε ως ένα από τα πιο σημαντικά βήματα που έγιναν από τον Πόλεμο των Έξι Ημερών, με στόχο την «αποκατάσταση της τάξης και της διακυβέρνησης».

Το ιστορικό πλαίσιο είναι κρίσιμο. Από τον πόλεμο του 1967, διαδοχικές ισραηλινές κυβερνήσεις έχουν επιτρέψει και συχνά ενθαρρύνει την κατασκευή οικισμών για Ισραηλινούς πολίτες στη Δυτική Όχθη, κάτι που η διεθνής κοινότητα θεωρεί παγκοσμίως παράνομο. Περισσότεροι από 700.000 Ισραηλινοί ζουν τώρα σε αυτούς τους οικισμούς. Αυτή η νέα πολιτική ξεπερνά την κατασκευή σπιτιών σε αμφισβητούμενη γη και επιδιώκει την επίσημη διεκδίκηση της κρατικής ιδιοκτησίας επί της ίδιας της γης μέσω μιας γραφειοκρατικής διαδικασίας.

Μια δοκιμασία για τους συμμάχους

Η κίνηση αυτή αποτελεί μια νέα πρόκληση για τον κύριο σύμμαχο του Ισραήλ, τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ενώ ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έχει απορρίψει δημόσια την προσάρτηση της Δυτικής Όχθης από το Ισραήλ, η κυβέρνησή του δεν έχει λάβει μέτρα για να περιορίσει την επιταχυνόμενη οικοδόμηση οικισμών. Οι ΗΠΑ δεν είχαν εκδώσει άμεσο σχόλιο για αυτήν την τελευταία απόφαση.

Αυτό που εκτυλίσσεται στη συνέχεια είναι μια αργή μεταμόρφωση του τοπίου. Η διαδικασία καταγραφής θα μπορούσε να ξεκινήσει φέτος, μεταφέροντας συστηματικά τεράστιες εκτάσεις εδάφους από ένα αμφισβητούμενο καθεστώς σε επίσημη ισραηλινή κρατική γη. Αυτό δημιουργεί ένα νομικό πλαίσιο για άνευ προηγουμένου επέκταση των οικισμών, αλλάζοντας ριζικά τον χάρτη πάνω στον οποίο θα σχεδιαστεί οποιαδήποτε μελλοντική ειρηνευτική συμφωνία.

Για όποιον παρατηρεί τη Μέση Ανατολή, αυτό δεν είναι απλώς μια προσαρμογή πολιτικής. Είναι η λειτουργική εφαρμογή ενός πολιτικού οράματος που συζητείται εδώ και καιρό, ενός οράματος που αντιμετωπίζει τη Δυτική Όχθη όχι ως κατεχόμενη περιοχή που υπόκειται σε διαπραγμάτευση, αλλά ως μόνιμο μέρος του Ισραήλ. Οι συνέπειες θα μετρηθούν σε χρόνια έντονης σύγκρουσης, βαθύτερης αποξένωσης και μιας εξασθενημένης ελπίδας για μια διαπραγματευμένη λύση δύο κρατών. Το έδαφος κυριολεκτικά προετοιμάζεται για μια νέα, πιο εδραιωμένη πραγματικότητα.

https://www.naturalnews.com/

Δημοκρατικοί καθησυχάζουν την Ευρώπη από το Μόναχο

 

Η βουλευτής Αλεξάνδρια Οκάσιο-Κορτέζ αποτέλεσε ένα από τα μεγαλύτερα σημεία ενδιαφέροντος της διάσκεψης. Σύνδεσε τη διεύρυνση της οικονομικής ανισότητας –κεντρικό ζήτημα της πολιτικής της ατζέντας– με την άνοδο αυταρχικών καθεστώτων.

«Είναι επείγον να βάλουμε σε τάξη τα οικονομικά μας και να προσφέρουμε ουσιαστικά οφέλη στην εργατική τάξη», δήλωσε. «Διαφορετικά, θα οδηγηθούμε σε έναν πιο απομονωμένο κόσμο, υπό την κυριαρχία αυταρχικών ηγετών που επίσης δεν προσφέρουν στους εργαζόμενους».

Η Οκάσιο-Κορτέζ, που επίσης φέρεται να εξετάζει μελλοντική προεδρική υποψηφιότητα, ενίσχυσε το διεθνές της προφίλ, αλλά αντιμετώπισε και δυσκολίες, όταν κλήθηκε να απαντήσει αν οι ΗΠΑ πρέπει να υπερασπιστούν την Ταϊβάν σε περίπτωση κινεζικής εισβολής.

Παρά τις ιδεολογικές διαφορές εντός των Δημοκρατικών, η άποψη ότι οι δυτικές δημοκρατίες πρέπει να προσφέρουν μια πειστική εναλλακτική στα αυταρχικά καθεστώτα απηχεί θέσεις που είχε διατυπώσει και ο Τζο Μπάιντεν.

Ο Τραμπ, με το δόγμα «America First» και τη ρητορική περί διατήρησης της δυτικής κουλτούρας, προβάλλει μια διαφορετική προσέγγιση. Το 2024, ένα σημαντικό ποσοστό Αμερικανών τον επανέφερε στον Λευκό Οίκο, εγκαινιάζοντας μια ταραχώδη περίοδο, με την περσινή επιθετική ομιλία του Βανς στο Μόναχο να αποτελεί προάγγελο.

Ενώ ο Ρούμπιο επιχείρησε να αμβλύνει τις εντάσεις, οι Δημοκρατικοί που ταξίδεψαν στο Μόναχο θέλησαν να παρουσιάσουν ένα πιο σαφές αντίβαρο.

«Αυτή τη στιγμή, η Ευρώπη απλώς θέλει να είμαστε καλύτεροι», δήλωσε ο γερουσιαστής από την Αριζόνα, Ρούμπεν Γκαγιέγο. «Και νομίζω ότι αυτή ήταν μια πολύ καλή διάσκεψη για να καθησυχάσουμε τα πνεύματα. Μερικές φορές πρέπει να τους θυμίζουμε ότι δεν είναι όλα ο Τραμπ… Εμείς είμαστε ακόμη εδώ».

https://www.msn.com/el-gr/

"ΣΤΟ ΣΚΑΜΝΙ αμέσως μετά τις εκλογές!"

 

Του Aνδρεα Kαψαμπελη

Η δημόσια συζήτηση που ξεκίνησε μαζί με τις αντιπαραθέσεις για την αναθεώρηση του Συντάγματος και ειδικότερα του άρθρου 86 για την ευθύνη των υπουργών δεν είναι καθόλου θεωρητική, όπως δείχνει εκ πρώτης όψεως. Συνδέεται άμεσα με τις πολιτικές εξελίξεις και τις διεργασίες για την επόμενη ημέρα και την κυβέρνηση που θα προκύψει εν μέσω ρευστότητας και αβεβαιότητας.
Την ώρα μάλιστα που στους κόλπους της ελληνικής κοινωνίας το αίτημα να μπει τέλος στην ατιμωρησία λαμβάνει σχεδόν καθολικές διαστάσεις, ήρθε να βάλει φωτιά σε αυτή τη συζήτηση με απανωτές παρεμβάσεις του ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο οποίος εξελίσσεται σε εφιάλτη και μάλιστα διπλό για το Μέγαρο Μαξίμου.
Από την πλευρά του ο Κ. Μητσοτάκης, κατά την κήρυξη της έναρξης των διαδικασιών για τη συνταγματική αναθεώρηση τις προηγούμενες εβδομάδες, υπήρξε μεν αόριστος για τις περισσότερες από τις αλλαγές που θα προτείνει, αλλά φρόντισε να είναι πιο συγκεκριμένος όσον αφορά το άρθρο 86, που αποκτά κομβικό ρόλο στην όλη διαδικασία. Κατά τις προθέσεις του λοιπόν, οι οποίες αποτυπώνονται στην πρόταση που σχεδιάζει να καταθέσει η ΝΔ, η παραπομπή των μελών της κυβέρνησης –πρωθυπουργού και υπουργών– θα εξακολουθήσει να περνά από τη Βουλή, η οποία και θα αποφασίσει εάν θα ασκηθεί ή όχι δίωξη σε βάρος τους, ανεξάρτητα από την αφαίρεση της αποσβεστικής προθεσμίας και την κατάργηση της σύντομης παραγραφής που ίσχυε με το προηγούμενο καθεστώς.
Αυτό κατ’ αρχάς, ενώ ακούγεται ως μια πρόοδος, στην πραγματικότητα υποκρύπτει τη μεθόδευση για παρεμπόδιση της εξομοίωσης των πολιτικών προσώπων με τα φυσικά ως προς την απόδοση Δικαιοσύνης. Και με την ελπίδα ότι θα έχει, αν μη τι άλλο, ρυθμιστικό ρόλο στην επόμενη Βουλή, ο κ. Μητσοτάκης πιστεύει ότι έτσι –δια της συμμετοχής στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία– θα μπλοκάρει τις πιθανές διώξεις σε βάρος μελών της κυβέρνησης και, επομένως, στην πράξη θα έχει «καεί» η όποια αλλαγή του άρθρου 86.
Αυτός είναι και ένας επιπλέον, μύχιος, λόγος που ο κ. Μητσοτάκης επιμένει από τώρα και πάση θυσία να γίνουν άμεσα επαναληπτικές εκλογές, όχι γιατί μπορεί ρεαλιστικά να κατακτήσει πάλι την αυτοδυναμία, αλλά πρώτον για να κρατηθεί εκβιαστικά επικεφαλής της ΝΔ και να μην μπορέσει να γίνει αλλαγή ηγεσίας στο ενδιάμεσο και δεύτερον για να ενισχύσει τον αριθμό των βουλευτών που θα του επιτρέψουν να κάνει τα παζάρια του. Άλλωστε, ως προς το πρώτο στάδιο της γαλάζιας διακυβέρνησης, για να εξασφαλίσει την ατιμωρησία φρόντισε να καθυστερήσει υπερμέτρα την ψήφιση του εφαρμοστικού νόμου για την κατάργηση της παραγραφής του άρθρου 86, με αποτέλεσμα ό,τι σκανδαλώδες έχει συμβεί μέχρι τις εκλογές του 2023 να τίθεται τουλάχιστον από ερμηνευτικής πλευράς ως παραγεγραμμένο.
Τον εφησυχασμό αυτό ήρθε να αναταράξει ο Ευ. Βενιζέλος, για τον οποίο ακόμη και άσπονδοι εχθροί του αναγνωρίζουν ότι παίζει τα συνταγματικά θέματα στα δάχτυλα. Φαίνεται λοιπόν ότι ηγείται μιας ισχυρής και ενδεχομένως επικρατούσας σχολής στον νομικό και συνταγματικό κόσμο της χώρας, που θεωρεί ότι η ριζική αλλαγή του άρθρου 86 μπορεί να φέρει κυριολεκτικά τα πάνω κάτω. Μάλιστα η πρώτη σχετική δημόσια δήλωση, την οποία έκανε κατά την έναρξη της εκδήλωσης «Οι προϋποθέσεις της αναθεώρησης του Συντάγματος» του Κύκλου Ιδεών, προκάλεσε σεισμό στους πολιτικούς κύκλους και ακόμη μεγαλύτερη αναταραχή πέριξ του Μαξίμου. «Η κοινωνία αξιώνει, και ορθά, να αλλάξει ριζικά αυτή η διάταξη γιατί πρέπει να ελεγχθούν στην επόμενη βουλευτική περίοδο πολύ συγκεκριμένες ευθύνες της παρούσας κυβέρνησης», είπε επί λέξει. Κι ενώ ξεκίνησαν οι ερμηνείες και τα σενάρια για το «πού το πάει ο Βενιζέλος», μέσα σε λίγες ώρες έριξε και τη δεύτερη «βόμβα», μιλώντας στον Π. Τσίμα στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ, κάνοντας ευθέως λόγο για αναδρομικότητα, αναφερόμενος στην ευθύνη των υπουργών.

Ευ.Βενιζέλος: Πράγματι λοιπόν πρέπει η διάταξη να αλλάξει, η κοινωνία ενοχλείται βαθύτατα και είμαι υπέρ της αλλαγής της διάταξης του άρθρου 86, διότι πρέπει πράγματι να ελεγχθούν οι ευθύνες των υπουργών καταρχάς της παρούσας κυβέρνησης, ευθύνες οι οποίες έχουν συγκαλυφθεί κατά τρόπο προκλητικό. Ένα που πρέπει να διασφαλιστεί πέραν παντός άλλου και πριν από κάθε άλλη συζήτηση, είναι ότι οι δικονομικές αλλαγές που θα γίνουν στο άρθρο 86 από την επόμενη Βουλή, πρέπει να καταλαμβάνουν και τις υποθέσεις που είναι εκκρεμείς, εκεί που μπορούμε, εκεί που οι διατάξεις…
Π. Τσίμας: Μπορεί να γίνει αυτό; Μπορεί να είναι αναδρομικό αυτό;
Ευ. Βενιζέλος: Μισό λεπτό, εκεί που οι διατάξεις είναι αμιγώς δικονομικές και δεν εμπεριέχουν στοιχεία ουσιαστικού Ποινικού Δικαίου, όπου και απαγορεύεται η αναδρομή. Αλλιώς σκεφτείτε τι λένε, οι δικές μας ευθύνες για τις υποκλοπές, τα Τέμπη, τον ΟΠΕΚΕΠΕ και ό,τι άλλο ήθελε προκύψει, πάνε, έφυγαν, κρύφτηκαν και θα ασχοληθούμε…

Μπορεί να μην το εξειδίκευσε, αλλά όπως εξηγείται, εάν το άρθρο 86 αναθεωρηθεί κατά τρόπο ώστε να μη χρειάζεται η μεσολάβηση της Βουλής για την άσκηση της δίωξης, αυτομάτως και τα περί παραγραφής θα θεωρηθούν πλέον αμιγώς δικονομικά, οπότε θα μπορούν να ελεγχθούν πια αναδρομικά και όλες οι εκκρεμείς υποθέσεις της σημερινής κυβέρνησης. Επιπλέον, στο πλαίσιο αυτό θεωρείται ότι θα υπερισχύσει για την κατάργηση της αποσβεστικής προθεσμίας η συνταγματική πρόβλεψη του 2019 και έτσι η έναρξη της περιόδου ποινικού ελέγχου θα είναι από τότε και η δικαστική τσιμπίδα θα μπορεί να πιάσει όλα τα ενεχόμενα πολιτικά πρόσωπα της τελευταίας επταετίας.
Μάλιστα, ενώ υπό το κράτος του πανικού οι παροικούντες το Μαξίμου σπεύδουν να αποδώσουν στον Ευ. Βενιζέλο κίνητρα προσωπικής ιδιοτέλειας, αυτό που παραγνωρίζεται είναι ότι το αντισυστημικό ρεύμα που απλώνεται –και έκφραση του οποίου έχει αποτελέσει και η Μ. Καρυστιανού– έχει ως βασικό αιτούμενο τη Δικαιοσύνη. Η ικανοποίηση και απορρόφηση αυτού του αιτήματος θεωρείται επομένως βασική προϋπόθεση για την ευστάθεια του συστήματος, η οποία έχει χαθεί εξαιτίας των επιλογών και των συνεχών συγκαλύψεων που επιχειρεί σε όλα τα ανοιχτά μέτωπα η σημερινή κυβέρνηση.
Στο πολιτικό πεδίο, η εμμονή του κ. Μητσοτάκη για τις επαναληπτικές εκλογές –χωρίς να γίνει καν χρήση των διερευνητικών εντολών του άρθρου 37– είναι η ύστατη ελπίδα για να ξεφύγει από αυτή τη μέγγενη η οποία τον απειλεί. Και μέσα σε αυτή τη σύγχυση εκτιμάται από ορισμένους σκληροπυρηνικούς στο Μαξίμου ότι ίσως αχρηστευθεί και εν τω συνόλω της η αναθεώρηση του Συντάγματος, επειδή θα μεσολαβήσει η λεγόμενη «Βουλή της μίας ημέρας». Αλλά κι αυτή η ερμηνεία δεν γίνεται να ευσταθήσει, όπως εμπεριστατωμένα εξήγησε αυτές τις ημέρες από την πλευρά του ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας Πρ. Παυλόπουλος, αναλύοντας το περιεχόμενο του άρθρου 110.
Κι αν μεν ο κ. Μητσοτάκης σχεδιάζει να μπλοκάρει τις εξελίξεις οδηγώντας σε νέες κάλπες, ήδη στο παρασκήνιο επανέρχονται και πιο έντονα οι διεργασίες με σκοπό να βρεθεί διέξοδος από τις πρώτες εκλογές. Γι’ αυτό και στις επαφές που πυκνώνουν σε διάφορα επίπεδα στο παρασκήνιο, το σενάριο που τίθεται επί τάπητος αφορά τον σχηματισμό κυβέρνησης ειδικού σκοπού με όσο το δυνατόν ευρύτερη στήριξη από τα κόμματα της νέας Βουλής και με συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα. Μια τέτοια κυβέρνηση καταρχάς θα σιγουρέψει την ολοκλήρωση της συνταγματικής αναθεώρησης που συμφωνούν πολλοί ότι είναι απαραίτητη. Επίσης, εκτός από την αποστολή της να δρομολογήσει τις διαδικασίες –μέσω και της αναθεώρησης– για διερεύνηση όλων των εκκρεμών υποθέσεων σκανδάλων, υποστηρίζεται ως αναγκαιότητα εν όψει και της ανάληψης της κρίσιμης προεδρίας της ΕΕ από τη χώρα μας το δεύτερο εξάμηνο του 2027 και της προετοιμασίας που απαιτείται. Ο ρόλος που θα παίξουν τα σημερινά κόμματα της αντιπολίτευσης προς αυτή την κατεύθυνση θεωρείται σημαντικός, καθώς εάν συμπράξουν με τη ΝΔ στην αναθεώρηση του άρθρου 86 όπως τη σχεδιάζει, τότε στην επόμενη Βουλή θα είναι εύκολος, με απλή πλειοψηφία, ο ενταφιασμός των προσδοκιών να σταματήσει η ατιμωρησία για τους πολιτικούς. Αντιθέτως, εάν μείνει ανοικτό το περιεχόμενο της οριστικής ρύθμισης με 180 ψήφους μετά τις εκλογές, θα ανοίξει ο δρόμος για να διερευνηθούν και όλα τα έως σήμερα γαλάζια σκάνδαλα. Εάν μάλιστα στις αμέσως επόμενες κάλπες η ΝΔ παραμείνει κάτω από το 25% και με λιγότερους από 80 βουλευτές, δεν θα μπορεί να επηρεάσει τους μετέπειτα συσχετισμούς, αλλά κατά πάσα πιθανότητα δεν θα απαιτείται η συμμετοχή της ούτε για τον σχηματισμό της κυβέρνησης ειδικού σκοπού, που θα έχει αυτές τις συγκεκριμένες και προσδιορισμένες προτεραιότητες.

https://www.press-gr.com/

“Geopolitics” (Ναυτεμπορική TV): Ο Ταξίαρχος ε.α. Γεώργιος Ανεψιός ξεγυμνώνει το παιχνίδι με NAVTEX/NOTAM και τις τουρκικές «γραμμές» στο Αιγαίο

 

Η εκπομπή “Geopolitics” στην τηλεόραση της Ναυτεμπορικής, με τον Σάββα Καλεντερίδη, επέστρεψε σε ένα πεδίο όπου η Τουρκία παίζει συστηματικά «στα όρια»: όχι μόνο με πλοία και αεροσκάφη, αλλά με χαρτιά, κείμενα, οργανισμούς και διαδικασίες. Καλεσμένος ο Ταξίαρχος (Ι) ε.α. Γεώργιος Ανεψιός, διδάκτωρ διεθνούς δικαίου και επί χρόνια διδάσκων σε Σχολές των Ενόπλων Δυνάμεων και πανεπιστήμια, με εμπειρία στη στρατιωτική διπλωματία, έβαλε το θέμα στη σωστή του βάση: τι είναι λειτουργική αρμοδιότητα, τι είναι κυριαρχία, και πώς η Άγκυρα προσπαθεί να μετατρέψει το πρώτο σε “αμφισβήτηση” του δεύτερου.

«Υβριδικές επιθέσεις» πριν την Άγκυρα – και το μήνυμα Φιντάν

Στην εισαγωγική ανασκόπηση, ο Σ. Καλεντερίδης περιέγραψε ένα μοτίβο πίεσης πριν από την επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στην Άγκυρα:

• τη γνωστή “γραμμή” του 25ου μεσημβρινού που επιχειρεί να “κόψει” το Αιγαίο,
• και τη δημόσια τοποθέτηση του Χακάν Φιντάν, την οποία χαρακτήρισε βαριά πολιτικοδιπλωματική πρόκληση, καθώς έδωσε “διαχωρισμό” εντός Ελλάδας (οι “συνεργάσιμοι” και ο “μη συνεργάσιμος”). Το υπονοούμενο ήταν σαφές: εσωτερική πίεση μέσω εξωτερικής παρέμβασης.

Η μεγάλη εικόνα: η Τουρκία δεν «καίγεται» τώρα για Ελλάδα-Κύπρο, αλλά θέλει κέρδη στην ΕΕ

Στο ίδιο πλαίσιο, τέθηκε και η εκτίμηση ότι η Άγκυρα έχει αυτή την περίοδο προτεραιότητες (Γάζα, Ιράν, Συρία, Ιράκ), άρα δεν επιδιώκει «ανοιχτό μέτωπο» με την Ελλάδα. Όμως υπάρχει δεύτερος στόχος: να “λειαίνει” την εικόνα της ώστε η Αθήνα να μην αποτελέσει εμπόδιο σε ευρωπαϊκές επιδιώξεις της Τουρκίας (τελωνειακή ένωση, “made in Turk” ως “made in Europe”, γενικότερη αποκατάσταση σχέσεων).

Ανεψιός: το FIR δεν είναι κυριαρχία – είναι λειτουργική αρμοδιότητα, αλλά έχει τεράστια σημασία

Ο Γ. Ανεψιός έκανε την κρίσιμη διάκριση: οι περιοχές FIR και οι αρμοδιότητες ελέγχου/διαχείρισης πτήσεων συγκροτούνται για ασφάλεια αερομεταφορών και δεν ταυτίζονται αυτόματα με κυριαρχία. Είναι, όπως ειπώθηκε, ένα είδος «ΚΟΚ του αέρα».
Ωστόσο, τόνισε πως ειδικά στο Αιγαίο η Τουρκία προσπαθεί επί δεκαετίες να “εργαλειοποιήσει” αυτό το καθεστώς για να παράγει πολιτικό αποτέλεσμα.

Γιατί η Τουρκία «μετάνιωσε»: η γραμμή FIR ακουμπά τα όρια επικράτειας

Ένα από τα πιο αιχμηρά σημεία της συζήτησης ήταν η επισήμανση ότι η πολυμερής οριοθέτηση (δεκαετία ’50, ολοκλήρωση 1958 με υπογραφές) αποτυπώνει στην πράξη μια γραμμή που «διαβάζεται» ως όριο προς δυσμάς για την τουρκική επικράτεια στο Αιγαίο. Από εκεί, ξεκίνησε το σταθερό τουρκικό σπρώξιμο μετά το 1974: αμφισβήτηση στην πράξη, με πτήσεις και μεθοδεύσεις, όχι επειδή είναι “νομικά” ισχυρή, αλλά επειδή επιδιώκει να επιβάλλει συνήθεια και εικόνα.

«Παράβαση» vs «παραβίαση»: η ουσία για τον κόσμο

Για να μην χάνεται ο κόσμος στους όρους, έγινε καθαρό:

• Παράβαση: παράβαση κανόνων εναέριας κυκλοφορίας (π.χ. χωρίς σχέδιο πτήσης).
• Παραβίαση: είσοδος στον εθνικό εναέριο χώρο.
  Και από εκεί εξηγούνται τα επιχειρησιακά: αναγνώριση έναντι αναχαίτισης.

Η NOTAM 714 (1974): το “κόψιμο” του Αιγαίου στη μέση και το μάθημα αποφασιστικότητας

Κορυφαίο σημείο: η αναφορά στην τουρκική NOTAM 714 το 1974, με την οποία επιχειρήθηκε να επιβληθεί μια κόκκινη γραμμή που ουσιαστικά «διχοτομεί» το Αιγαίο, ζητώντας από την αεροναυτιλία να αναφέρεται στην Τουρκία ανατολικά της γραμμής. Η ελληνική αντίδραση, όπως εξηγήθηκε, ενεργοποίησε ισχυρά πρακτικά αντίμετρα (με κόστος και για την αεροπορική βιομηχανία), τα οποία τελικά οδήγησαν σε απόσυρση της τουρκικής κίνησης.
Το συμπέρασμα που βγήκε χωρίς περιστροφές: όταν κρατάς γραμμή, ο άλλος αναγκάζεται να κάνει πίσω. Όταν “στρογγυλεύεις”, του δίνεις χώρο να το πουλήσει ως κανονικότητα.

Ανεψιός: «εικόνα και αξιοπιστία» – οι συμμαχίες δεν είναι βιτρίνα

Ιδιαίτερη βαρύτητα δόθηκε στην έννοια της αξιοπιστίας: δεν αρκεί να υπογράφεις συμφωνίες· πρέπει να τηρείς και το πνεύμα τους. Αλλιώς, η αποτροπή σου αδειάζει. Ειπώθηκε μάλιστα καθαρά ότι οι φωτογραφίες “καλού κλίματος” και οι φιλοφρονήσεις, όταν απέναντι έχεις αναθεωρητή, μπορεί να γίνουν δώρο στον αντίπαλο.

“Action plan” για drones: η επόμενη μεγάλη συζήτηση

Στο κλείσιμο, έγινε γέφυρα για επόμενη εκπομπή: ευρωπαϊκό action plan για drones/anti-drone, που ανοίγει νέο πεδίο πολιτικοστρατιωτικής συνεργασίας και –όπως ειπώθηκε– μπορεί να αποτελέσει σοβαρό πλεονέκτημα αν αξιοποιηθεί έγκαιρα.

https://geopolitico.gr/

Σπίτι με cob και άχυρο

 

Κατασκευή σύγχρονου σπιτιού με άχυρο και cob

Το σπίτι της Μιχαέλας και του Πάνου, ξεκίνησε σαν ιδέα μετά από ένα εργαστήριο φυσικής δόμησης. Εγκαταλείποντας σπίτι και δουλειές στην Αθήνα το νεαρό ζευγάρι έψαξε για μια πιο ποιοτική ζωή στην Αγριά του Βόλου. Η νέα τους κατοικία είναι αντιπροσωπευτική αυτής της αναζήτησης.
Χρησιμοποιώντας την τεχνική του αχυροπηλού συνδυάζει την άριστη θερμομόνωση, την ευκολία κατασκευής και είναι απαλλαγμένο από τις τεχνικές δυσκολίες που έχουν τα αχυρόσπιτα.
Ο σκελετός του είναι ξύλινος με σχεδιασμό που πραγματικά είναι state of the art για τέτοιου είδους σπίτια.

Αυτές τις ημέρες ολοκληρώνεται και η πλήρωση των τοίχων με αχυροπηλό. Γι’ αυτό το σκοπό εργάζεται μια μικτή ομάδα από ειδικευμένους τεχνίτες του cob.gr, εθελοντές και τους ίδιους τους ιδιοκτήτες. Είναι μια πραγματικά ξεχωριστή διαδικασία που στην ουσία κάνει πράξη το «σπίτια από ανθρώπους για τους ανθρώπους».

Πηγή: https://www.facebook.com/buildingwithearth

Διαβάστε ακόμη:Παραγωγή ενέργειας στο σπίτι

https://www.ftiaxno.gr/

Η ομορφιά της γυναίκας είναι στα μάτια της… γιατί τα μάτια είναι οι πύλες της καρδιάς…

 Ένα μικρό αγόρι ρώτησε τη μαμά του: “Γιατί κλαις μαμά;” -”Γιατί είμαι γυναίκα” του είπε.

Δεν καταλαβαίνω” είπε το μικρό.

Η μαμά του απλά το αγκάλιασε και είπε “και ούτε ποτέ θα καταλάβεις….”

Αργότερα το μικρό αγόρι ρώτησε τον μπαμπά του: “Γιατί η μαμά κλαίει χωρίς λόγο;”

-”Όλες οι γυναίκες κλαίνε χωρίς λόγο!” ήταν το μόνο που μπορούσε να πει ο μπαμπάς του.

Το αγοράκι μεγάλωσε και έγινε άντρας, έχοντας ακόμα την απορία για ποιό λόγο κλαίνε οι γυναίκες.

Κάποια στιγμή είχε μια συζήτηση με τον Θεό.

Τότε Τον ρώτησε:
“Θεέ μου, γιατί οι γυναίκες κλαίνε τόσο εύκολα;”

Και τότε ο Θεός του είπε:
– “Όταν δημιούργησα την γυναίκα έπρεπε να είναι ξεχωριστή. Έφτιαξα τους ώμους της δυνατούς αρκετά ώστε να σηκώνουν τα βάρη του κόσμου και απαλά για να προσφέρουν ανακούφιση.

Της έδωσα εσωτερική δύναμη για να μπορεί να υπομένει τις γεννήσεις και την απόρριψη που καμιά φορά προέρχεται από τα παιδιά της. Της έδωσα σκληράδα που της επιτρέπει να συνεχίζει όταν οι υπόλοιποι τα έχουν παρατήσει, και να φροντίζει την οικογένεια της μέσω αρρώστιας και κούρασης χωρίς να παραπονιέται.

Της έδωσα ευαισθησία ώστε να αγαπάει τα παιδιά της κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, ακόμα και όταν αυτά την πληγώνουν. Της έδωσα δύναμη ώστε να αντέχει τον άντρα της με τα ελαττώματα του και την έπλασα από το πλευρό του για να προστατεύσω την καρδιά του.

Της έδωσα σοφία να γνωρίζει ότι ένας σύζυγος ποτέ δεν πληγώνει την γυναίκα του, απλά ελέγχει τις δυνάμεις της και την αποφασιστικότητα της να παραμείνει δίπλα του χωρίς αμφιβολίες.

Βλέπεις γιέ μου ’είπε ο Θεός‘, η ομορφιά της γυναίκας δεν είναι στα ρούχα που φοράει, στη μορφή που έχει ,ούτε στον τρόπο που φτιάχνει τα μαλλιά της…

Η ομορφιά της γυναίκας είναι στα μάτια της… γιατί τα μάτια είναι οι πύλες της καρδιάς… το μέρος που η αγάπη κατοικεί”.

https://www.ekklisiaonline.gr/

Το "κακό παράδειγμα" (για τη "Διεθνή της Παγκοσμιοποίησης") της Μπουρκίνα Φάσο στην πολύπαθη* Αφρική

 { * ΣΥΝΔΕΣΗ :  Η σκληρή προφητεία του Τραορέ...(video) }

Σε μόλις δύο χρόνια διακυβέρνησης του Προέδρου Ιμπραήμ Τραορέ στην Μπουρκίνα Φάσο:

1. Το ΑΕΠ της χώρας αυξήθηκε κατά 21% στα 22,1 δισεκατομμύρια δολάρια από περίπου 18,8 δισεκατομμύρια δολάρια.

2. Απέρριψε τα δάνεια από το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα, δηλώνοντας: «Η Αφρική δεν χρειάζεται την Παγκόσμια Τράπεζα, το ΔΝΤ, την Ευρώπη ή την Αμερική».

3. Μείωσε τους μισθούς των υπουργών και των βουλευτών κατά 30% και αύξησε τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων κατά 50%.

4. Έκανε πλήρη αποπληρωμή των εσωτερικών χρεών της Μπουρκίνα Φάσο.

5. Άνοιξε τα δύο πρώτα εργοστάσια επεξεργασίας ντομάτας στη χώρα.

6. Το 2023, άνοιξε ένα σύγχρονο χρυσωρυχείο για να αυξήσει την τοπική δυναμικότητα διύλισης.

7. Τερματίστηκαν οι εξαγωγές ακατέργαστου χρυσού από την Μπουρκίνα Φάσο προς την Ευρώπη.

8. Κατασκεύασε το δεύτερο εργοστάσιο επεξεργασίας βαμβακιού στην Μπουρκίνα Φάσο (προηγουμένως η χώρα είχε μόνο ένα).

9. Ίδρυσε το πρώτο Εθνικό Κέντρο Υποστήριξης για την Χειροποίητη Επεξεργασία Βαμβακιού της χώρας για να βοηθήσει τους μικρούς καλλιεργητές βαμβακιού.

10. Απαγόρευσε τη χρήση περούκων και φορεμάτων βρετανικού τύπου στο δικαστήριο, αντικαθιστώντας τα με παραδοσιακές στολές της Μπουρκίνα Φάσο.

11. Υποστήριξε τη γεωργία παρέχοντας στους αγρότες και τις αγροτικές κοινότητες πάνω από 400 τρακτέρ, 239 σκαπτικά, 710 μηχανοκίνητες αντλίες και 714 μοτοσικλέτες.

12. Παρείχε βελτιωμένους σπόρους και τα απαραίτητα γεωργικά εφόδια για την αύξηση των αποδόσεων των καλλιεργειών.

13. Η παραγωγή ντομάτας αυξήθηκε από 315.000 μετρικούς τόνους το 2022 σε 360.000 μετρικούς τόνους το 2024.

14. Η παραγωγή κεχρί αυξήθηκε από 907.000 μετρικούς τόνους το 2022 σε 1,1 εκατομμύριο μετρικούς τόνους το 2024.

15. Η παραγωγή ρυζιού αυξήθηκε από 280.000 μετρικούς τόνους το 2022 σε 326.000 μετρικούς τόνους το 2024.

16. Απαγορεύτηκαν οι γαλλικές στρατιωτικές επιχειρήσεις στο έδαφος της Μπουρκίνα Φάσο.

17. Απαγόρευσε τη λειτουργία γαλλικών μέσων ενημέρωσης στην Μπουρκίνα Φάσο.

18. Έδιωξε τα γαλλικά στρατεύματα από τη χώρα.

19. Η κυβέρνησή του κατασκευάζει ενεργά νέους δρόμους, επεκτείνει τους υπάρχοντες και εκσυγχρονίζει τους χωματόδρομους, αντικαθιστώντας τους με ασφαλτοστρωμένους δρόμους.

20. Η κατασκευή του νέου αεροδρομίου Ουαγκαντούγκου-Ντονσίν βρίσκεται σε εξέλιξη, η ολοκλήρωση του οποίου έχει προγραμματιστεί για το 2025. Το αεροδρόμιο θα μπορεί να εξυπηρετεί 1 εκατομμύριο επιβάτες ετησίως.

Τώρα η Μπουρκίνα Φάσο, το Μάλι και ο Νίγηρας εκτοξεύουν δορυφόρους με ρωσική βοήθεια.

https://antidras.blogspot.com/

Michael Rubin: Ήρθε η ώρα η Ινδία να στηρίξει τη διάλυση του Πακιστάν και της Τουρκίας!

 

Γράφει ο Michael Rubin

Οι εκλογές της 12ης Φεβρουαρίου 2026 στο Μπανγκλαντές σηματοδοτούν το τέλος ενός αργού, σταδιακού πραξικοπήματος που δεν ξεκίνησε από φοιτητές στους δρόμους της Ντάκα, αλλά από μια αίθουσα συνεδριάσεων της Inter-Services Intelligence (ISI).

Οι φοιτητικές διαμαρτυρίες που οδήγησαν στην απομάκρυνση της πρωθυπουργού του Μπανγκλαντές, Σεΐχ Χασίνα, δεν ήταν αυθόρμητες, όπως υποστήριξαν αφελείς διπλωμάτες και δημοσιογράφοι. Οι διαδηλωτές που σκοτώθηκαν δεν ήταν θύματα μιας κατασταλτικής αστυνομικής δύναμης. Ιατροδικαστικές εκθέσεις δείχνουν ότι οι επιτιθέμενοι πυροβόλησαν φοιτητές με σφαίρες 7,62 χιλιοστών, συνήθως από τυφέκια AK-47. Ο στρατός του Μπανγκλαντές χρησιμοποιεί τέτοιο οπλισμό, αλλά η εμπλοκή του στις διαμαρτυρίες ήταν περιορισμένη. Μάρτυρες αναφέρουν ότι αξιωματικοί του στρατού απέφυγαν να ανοίξουν πυρ κατά του πλήθους. Αυτό υποδηλώνει ότι οι δράστες προμηθεύτηκαν τις σφαίρες 7,62 χιλιοστών και τα AK-47 από εξωτερική πηγή, πιθανότατα μέσω της Ύπατης Αρμοστείας του Πακιστάν στη Ντάκα.

Με το Awami League εκτός νόμου και τη Jamaat-e-Islami και άλλες ισλαμιστικές οργανώσεις που υποστηρίζονται από το Πακιστάν να ανακάμπτουν, το Ισλαμαμπάντ επαναφέρει τη συζήτηση για τον πόλεμο του 1971 και επιχειρεί να ανατρέψει το αποτέλεσμά του. Αν ο λαός του Μπανγκλαντές δεν αντιδράσει σύντομα, η χώρα θα επιστρέψει στο «Ανατολικό Πακιστάν» τουλάχιστον σε πνεύμα, αν όχι σε όνομα.

Η επιχείρηση κατά του Μπανγκλαντές θα έπρεπε να έχει παραβιάσει μια «κόκκινη γραμμή» για την Ινδία. Το ίδιο και η συνεχιζόμενη στήριξη του Πακιστάν σε τρομοκρατικές ομάδες στο Κασμίρ και αυτονομιστές του Χαλιστάν. Οι παραδοσιακοί Ινδοί ηγέτες καθησυχάζονται ότι ενεργούν με αυτοσυγκράτηση και σεβασμό στο διεθνές δίκαιο, αλλά αυτό ακριβώς εξυπηρετεί τους υπολογισμούς της ISI. Τα αυταρχικά καθεστώτα επιδιώκουν να περιορίσουν τους αντιπάλους τους επικαλούμενα δημοκρατία και διπλωματικούς κανόνες, ενώ ταυτόχρονα εφαρμόζουν μυστικές στρατηγικές για να τους αποδυναμώσουν. Το διεθνές δίκαιο λειτουργεί μόνο όταν όλα τα μέρη δεσμεύονται από τους ίδιους κανόνες.

Η συμπεριφορά του Πακιστάν θα επιδεινωθεί. Μόνο του, το Πακιστάν είναι ένα αποτυχημένο κράτος. Με την οικονομική και στρατιωτική στήριξη όμως του Κατάρ, της Τουρκίας και της Σαουδικής Αραβίας —του νέου «Άξονα των Ιχουάν»— οι πακιστανικές δυνάμεις ενισχύονται. Και η Κίνα επιθυμεί να δει την Ινδία αποδυναμωμένη. Ουσιαστικά, το Πακιστάν έχει μετατραπεί σε ένα δηλητηριώδες στιλέτο που διάφορες χώρες χρησιμοποιούν για να πλήττουν την Ινδία και να διεξάγουν εναντίον της έναν «γκρίζο πόλεμο». Αν η Ινδία δεν αντιδράσει, ενδέχεται να χάσει τον πρώτο της και πλέον καθοριστικό πόλεμο.

Το Πακιστάν επιδιώκει να διαδώσει τον αποσχιστισμό, ενώ η Τουρκία και το Κατάρ, μαζί με το Πακιστάν, υποκινούν τους περισσότερους από 200 εκατομμύρια μουσουλμάνους της Ινδίας. Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ενώ προωθεί τον νεο-οθωμανισμό στο εσωτερικό, στη Δυτική Ασία και τη Βόρεια Αφρική, συνεργάζεται με το Πακιστάν για την προώθηση ενός «νεο-μουγκάλ» αφηγήματος στη Νότια Ασία. Ως ένθερμος οπαδός της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, ο Ερντογάν δεν αποδέχεται μια τάξη πραγμάτων όπου μη μουσουλμάνοι ασκούν εκλογική εξουσία επί μουσουλμάνων.

Η Νέα Δελχί θα πρέπει να καθοδηγείται από ηθική σαφήνεια και αμοιβαιότητα. Ενώ η Ινδία είναι ένα νόμιμο κράτος, το Πακιστάν είναι ένα τεχνητό δημιούργημα, του οποίου το όνομα προέρχεται από αναγραμματισμό των περιοχών του, που δεν έχουν κοινό στοιχείο πέρα από τη θρησκεία και τον καταναγκασμό της κεντρικής εξουσίας.

Στην πράξη, πολλές περιοχές του Πακιστάν δυσανασχετούν με την κυριαρχία των Πουντζάμπι. Οι Παστούν του Khyber Pakhtunkhwa θα επιθυμούσαν να ενωθούν με το Αφγανιστάν —κάτι που επιδιώκουν από το 1893 και τη χάραξη της Γραμμής Ντουράντ. Το Πακιστάν παραβιάζει τους ίδιους του τους νόμους όσον αφορά το Γκιλγκίτ. Έχει προσαρτήσει παράνομα το Καλάτ και ενσωμάτωσε το Μπαλουχιστάν το 1955. Το Σιντ διαθέτει επίσης ξεχωριστή πολιτισμική ταυτότητα που αξίζει αναγνώριση.

Όπως οι ΗΠΑ δεν αναγνώρισαν ποτέ τη σοβιετική κατοχή της Λιθουανίας, της Λετονίας και της Εσθονίας, έτσι και η Ινδία θα μπορούσε να εξετάσει το ενδεχόμενο αναγνώρισης των νόμιμων εκπροσώπων των πακιστανικών περιοχών που τελούν υπό κατοχή.

Παράλληλα, η Ινδία θα πρέπει να υιοθετήσει πολιτική αμοιβαιότητας απέναντι στην Τουρκία. Η Τουρκία προσφέρει υποτροφίες σε Ινδούς μουσουλμάνους, επιχειρώντας να τους εντάξει σε μια μισαλλόδοξη κοσμοθεωρία που απορρίπτει τη διαφορετικότητα της Ινδίας. Η ινδική κυβέρνηση θα μπορούσε να ανταποδώσει, υποδεχόμενη Κούρδους φοιτητές και ενισχύοντας την πολιτιστική και πολιτική τους ταυτότητα απέναντι στον αυξανόμενο αυταρχισμό της Άγκυρας.

Η Ινδία θα μπορούσε ακόμη να υποδεχθεί πρώην μέλη του PKK από την Τουρκία και τη Συρία. Πολλοί Κούρδοι ευθυγραμμίζονται ιδεολογικά με την παραδοσιακή σοσιαλιστική κοσμοθεωρία της Ινδίας. Αν και η Τουρκία χαρακτηρίζει το PKK τρομοκρατική οργάνωση, ευρωπαϊκά δικαστήρια το αντιμετωπίζουν ως νόμιμη εξέγερση. Οι ΗΠΑ το ενέταξαν στις τρομοκρατικές οργανώσεις μόνο κατόπιν απαίτησης της Άγκυρας. Αν η Τουρκία υποκινεί αποσχισμό στο Κασμίρ, η Ινδία θα μπορούσε να προωθήσει το Κουρδιστάν ακόμη και παρέχοντας υποστήριξη αυτοάμυνας.

Το Πακιστάν είχε σχεδόν 80 χρόνια να αποδείξει ότι είναι υπεύθυνο κράτος και απέτυχε. Αν ήθελε να συνυπάρξει ειρηνικά με την Ινδία, θα μπορούσε. Αντίθετα, επιδιώκει να την αποδυναμώσει.

Ειλικρινά, αν η Ινδία επιτάχυνε τη διάλυση του Πακιστάν, θα έκανε χάρη στον κόσμο. Ομοίως, καθώς η Τουρκία εξελίσσεται σε μηχανή ριζοσπαστισμού στον 21ο αιώνα, η Νέα Δελχί θα πρέπει να διδάξει ένα μάθημα στην Άγκυρα. Η αλαζονεία του Ερντογάν θα αυξάνεται έως ότου κάποιος την ανακόψει. Και αν οι Κούρδοι κερδίσουν την ελευθερία τους στη διαδικασία, αυτό θα αποτελεί νίκη για το μετριοπαθές και δημοκρατικό μπλοκ που η Ινδία φιλοδοξεί να ηγηθεί.

https://geopolitico.gr/

ΚΙΝΗΜΑ ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ - ΟΞΥΓΟΝΟ

 

ΜΑΡΙΑ ΤΑΓΚΟΥΖΙΔΟΥ 

Πυρηνικός Τρόμος: Η Νεοταξική "Αποκάλυψη" της Δύσης και η Ψυχραιμία της Ανατολής!

 

Ο πυρηνικός τρόμος δεν είναι γεωπολιτικό δεδομένο, αλλά εργαλείο νεοταξικής χειραγώγησης. Η ψυχραιμία της Ανατολής αποκαλύπτει ποιος πραγματικά φοβάται την κατάρρευση του κόσμου του.

Υπάρχουν εποχές όπου η αλήθεια πνίγεται μέσα σε εικόνες. Κι αν ο εικοστός αιώνας κληρονόμησε στα έθνη του τον φόβο της θερμοπυρηνικής συντέλειας, ο εικοστός πρώτος κατάφερε κάτι ακόμη πιο ύπουλο: Να μετατρέψει τον φόβο σε πολιτικό εργαλείο.

Στη Δύση, η πυρηνική απειλή δεν είναι απλώς στρατηγικός υπολογισμός. Είναι αφήγημα. Είναι βιομηχανία. Είναι μια κατασκευή που διαμορφώνει συνειδήσεις, κυβερνά ηγέτες, απονευρώνει λαούς και σπρώχνει κοινωνίες στον ψυχολογικό αφοπλισμό.

Δεν είναι τυχαίο ότι κάθε φορά που το διεθνές σύστημα μπαίνει σε κρίση, το Doomsday Clock των «επιστημόνων» μετακινείται λίγα δευτερόλεπτα πιο κοντά στα μεσάνυχτα. Δεν είναι τυχαίο ότι η Δύση –η ίδια που βομβαρδίζει κατά το δοκούν, που διαλύει κράτη, που καλλιεργεί υστερίες– εμφανίζεται κάθε τόσο ως η Ευαγγελίστρια της προφητείας του «Πυρηνικού Τέλους».

Οι Ρώσοι καλά τα λένε, των Δυτικών όμως το αυτί δεν ιδρώνει...

Από το 1947 μέχρι το σήμερα, η αφήγηση της καταστροφής λειτουργεί ως σταθερά πίεσης επάνω στους λαούς. Μια ιδιότυπη πνευματική αποικιοποίηση: «Ο κόσμος τελειώνει. Αυτό που λέμε εμείς είναι σωστό. Σκύψε το κεφάλι.»

Η λήξη του New START στις 5 Φεβρουαρίου 2026 πυροδότησε ακριβώς αυτό το μηχανισμό. Δεν έληξε απλώς μια συμφωνία. Επανενεργοποιήθηκε ένας παλιός μύθος. Ο δυτικός άνθρωπος, βουτηγμένος στην τηλεοπτική κουλτούρα του Hollywood, ξαναθυμήθηκε την εικόνα των μανιταριών, των καμένης γης, της «στιγμιαίας» εξαφάνισης της ζωής.

Μια ολόκληρη ανθρωπολογία φόβου, καλλιεργημένη για δεκαετίες, αναπαράχθηκε μέσα σε λίγα λεπτά. Εφημερίδες, υπουργεία, think tanks, αναλυτές του χαρτιού, όλοι μαζί αναβίωσαν την Αποκάλυψη που η ίδια η Δύση δημιούργησε.

Και τότε ακούστηκε μια φωνή από την Ανατολή. Ήσυχη, καθαρή, αντίθετη. Ο Ρώσος δημοσιογράφος Dmitry Samoilov υπενθύμισε το αυτονόητο: πως όλη αυτή η μυθολογία δεν είναι παγκόσμια. Είναι αμερικανική κατασκευή. Όχι η απειλή –αυτή είναι πραγματική– αλλά η εικόνα της απειλής. Δηλαδή ο τρόπος με τον οποίο φανταζόμαστε το τέλος.

Το Hollywood δίδαξε τον κόσμο πώς «πρέπει» να φοβάται. Και ο δυτικός άνθρωπος έμαθε να βλέπει τον πυρηνικό πόλεμο όχι μέσα από τα επιχειρησιακά δεδομένα, αλλά μέσα από ταινίες, σειρές, videogames, και πολιτικές καμπάνιες. Μια ολόκληρη ποπ κουλτούρα που, αντί να ενημερώνει, υπνωτίζει.

Η Ρωσία –λέει ο Samoilov– δεν κινείται έτσι. Για την Ανατολή, τα πυρηνικά όπλα δεν είναι το «τέλος του κόσμου». Είναι εργαλείο αποτροπής, δηλαδή εργαλείο ειρήνης. Είναι ισορροπία. Είναι η υπενθύμιση ότι ο πόλεμος ανάμεσα σε πυρηνικές δυνάμεις είναι αδιανόητος.

Γι’ αυτό και οι Ρώσοι δεν υστεριάζουν. Δεν παίζουν με τα συναισθήματα των λαών τους ούτε καν παράγουν καταναλωτικό τρόμο. Ο Πούτιν και οι αξιωματούχοι του κάνουν αυτό που έκανε πάντα η ρωσική στρατηγική κουλτούρα. Προειδοποιούν, αλλά δεν εκβιάζουν με εικόνες Αποκάλυψης. Η Δύση υψώνει το δάχτυλο, η Ανατολή δείχνει το ισοζύγιο δυνάμεων.

Ας δούμε όμως τα πραγματικά στοιχεία, χωρίς τη νεοταξική ομίχλη.

ΗΠΑ και Ρωσία κατέχουν περίπου το 88% των παγκόσμιων πυρηνικών κεφαλών – σχεδόν 12.000. Αυτό είναι γεγονός. Με τη λήξη του New START, όντως δεν υπάρχει πλέον νομικό ταβάνι στον αριθμό των αναπτυγμένων κεφαλών ή φορέων.

Θεωρητικά, οι δύο πλευρές μπορούν να ανεβάσουν χιλιάδες πυροδοτικές μονάδες μέσα σε μήνες. Αυτό όμως είναι η θεωρία. Γιατί στην πράξη, ακόμη και η υπερδύναμη των ΗΠΑ και η πυρηνική αυτοκρατορία της Ρωσίας δεν μπορούν να ξαναχτίσουν, εν μία νυκτί, μια πλήρη κούρσα στρατηγικών εξοπλισμών τύπου 1960.

Κόστος, οικονομίες, βιομηχανίες, χρόνος, αλυσίδες παραγωγής, τεχνικοί περιορισμοί, πολιτική αστάθεια, διεθνείς προτεραιότητες – όλα αυτά λειτουργούν ως πραγματικά φρένα.

Επομένως, η υστερία της Δύσης ότι «η Ρωσία θα οπλιστεί μέχρι τα δόντια και θα μας εξαφανίσει» είναι επικοινωνιακή κατασκευή. Η πραγματική απειλή δεν είναι ο πόλεμος. Είναι το ατύχημα, το λάθος, η παρεξήγηση. Αυτό το γνωρίζουν στη Μόσχα, το γνωρίζουν στο Πεκίνο, το γνωρίζουν και στο Πεντάγωνο. Αλλά η Δύση χρησιμοποιεί αυτή την πραγματικότητα ως μοχλό ελέγχου. Θέλει τον μέσο άνθρωπο φοβισμένο, αποπροσανατολισμένο, ευάλωτο σε κρατικές «λύσεις».

Η Ανατολή, αντίθετα, κρατά ψυχραιμία. Δεν επειδή είναι αθώα –κανένα κράτος δεν είναι– αλλά επειδή πατά σε διαφορετικό πολιτισμικό υπόβαθρο. Στη Ρωσία, ο λαός έχει μνήμη επιβίωσης. Έχει ζήσει πραγματικούς πολέμους, πραγματικές εισβολές, πραγματικές καταστροφές. Η πυρηνική απειλή δεν είναι θέαμα κινηματογραφικό. Είναι στρατηγική. Και η στρατηγική απαιτεί ψυχραιμία.

Παιχνίδι κάνει μόνο η Δύση. Εκείνη που έχει ανάγκη να επιβάλει την εικόνα της Αποκάλυψης, διότι χωρίς φόβο ο πολίτης μπορεί να σκεφτεί. Και όταν σκεφτεί, θα δει ποιοι βομβάρδισαν τη Γιουγκοσλαβία, ποιοι διέλυσαν το Ιράκ, ποιοι κυνήγησαν τη Συρία, ποιοι έπνιξαν τη Λιβύη στο αίμα.

Θα δει πως η «συλλογική Δύση» έχει χρησιμοποιήσει τα πυρηνικά όχι για ειρήνη, αλλά ως φετίχ προπαγάνδας.

Όσο για το Hollywood, αυτό έπαιξε τον πιο ύπουλο ρόλο. Είδε την πυρηνική απειλή ως προϊόν. Καλλιέργησε φαντασιακή αισθητική εξαφάνισης. Έκανε την έννοια του πυρηνικού πολέμου τόσο υπερ-εικονική, ώστε να μην ενδιαφέρεται κανείς για την πραγματικότητα.

Το αποτέλεσμα;

Ο μέσος δυτικός πολίτης τρέμει τις εικόνες, αλλά δεν κατανοεί τα δόγματα. Μαζική άγνοια με τρόμο. Έτσι κυβερνιέται ένας πληθυσμός.

Η κατάρρευση της αμερικανικής νεοταξικής ηγεμονίας ενεργοποιεί ξανά όλα τα εργαλεία ψυχολογικού πολέμου. «Ο Πούτιν θα πατήσει το κουμπί, η Ρωσία - τα κουμμούνια - θα εξαπολύσει προληπτικό χτύπημα, η ανθρωπότητα τελειώνει» και άλλα τέτοια κωμικά. Το νεοταξικό (από τη μεταπολεμική περίοδο ως σήμερα) καθεστώς της Δύσης μ' άλλα λόγια, ζητά πίστη μέσω φόβου.

Η αλήθεια όμως βρίσκεται αλλού. Η στρατηγική ισορροπία του κόσμου ΔΕΝ ελέγχεται από τη Δύση. Ελέγχεται από τη σχέση Ρωσίας – ΗΠΑ – Κίνας.

Και σήμερα, η μόνη πραγματική ψυχραιμία προέρχεται από τη Μόσχα και το Πεκίνο, όχι από την Ουάσιγκτον.

Γιατί η Ανατολή δεν έχει ανάγκη από υστερία. Έχει ανάγκη από σταθερότητα. Η νεοταξίτικη Δύση όμως χρειάζεται τον τρόμο για να επιβιώσει. Η Ανατολή χρειάζεται την ισορροπία για να οικοδομήσει. Και ανάμεσα στις δύο, η αλήθεια δεν είναι ουδέτερη. Είναι αμείλικτη.

Εν κατακλείδι

Στο τέλος όλων των αφηγημάτων, όταν τελειώνουν οι υστερίες των δελτίων ειδήσεων και σβήνουν τα ψεύτικα φώτα των στούντιο, μένει μία αλήθεια που δεν μπορεί να την κρύψει ούτε το Hollywood ούτε τα επιδοτούμενα think tanks.

Ο κόσμος δεν στέκεται στο χείλος της πυρηνικής Αποκάλυψης του Γ' Παγκοσμίου Πολέμου επειδή το θέλει η Ρωσία ή η Ανατολή! Στέκεται εκεί, επειδή η Δύση έχασε τον έλεγχο του φόβου που η ίδια δημιούργησε.

Ο πυρηνικός πανικός δεν είναι γεωπολιτικό δεδομένο, είναι πολιτικό εργαλείο. Δεν απειλούμαστε από τα όπλα. Απειλούμαστε από τους αφηγητές του τρόμου.

Όσο η Δύση βλέπει την ισχύ της να συρρικνώνεται, τόσο θα κραυγάζει ότι «ο κόσμος τελειώνει». Κι όμως, η συντέλεια αφορά εκείνη, όχι την ανθρωπότητα.

Γιατί αν κάτι απέδειξε η εποχή μας, είναι πως η αληθινή σταθερότητα δεν βρίσκεται στην υστερία, αλλά στη νηφάλια δύναμη. Η Ανατολή δεν τρέμει την Αποκάλυψη. Η Δύση την χρειάζεται για να κυβερνά.

Η αλήθεια είναι απλή και γι’ αυτό τρομερή:Δεν κινδυνεύουμε από έναν πυρηνικό πόλεμο. Κινδυνεύουμε από τη Δύση που τον φαντάζεται.

Όσο υπάρχουν λαοί που σκέφτονται, η Κρίση δεν θα έρθει.Και όσο η Ανατολή επιμένει στη λογική, η Δύση θα αναγκαστεί μια μέρα να θυμηθεί τι σημαίνει ισορροπία.

Αυτό είναι το τέλος της δικής τους προφητείας. Και η αρχή της δικής μας πραγματικότητας.

Πύρινος Λόγιος