Ζούμε σε έναν πολιτισμό που αντιμετωπίζει τη μακροζωία σαν τρόπαιο, συγχαίροντας τους ανθρώπους απλώς και μόνο επειδή επιβίωσαν, αγνοώντας εντελώς τη συντριπτική μοναξιά που συνοδεύει αυτή την επιβίωση.

 

Αξιακή Αφύπνιση και Αυτογνωσία

Vasilis Mpatis·

Το γηρας, σκιαζει και φοβιζει σημερα, πολυ κοσμο, τοσο λαικο οσο και περισσοτερο των πλουσιων, ο Κλιντ Ίστγουντ σε μια πρόσφατη ομιλία του, εξήγησε πώς αλλάζει το σώμα με τον χρόνο. Τα κόκαλα γίνονται λιγότερο ευλύγιστα, οι κινήσεις επιβραδύνονται και το έντονο φως μπορεί να ενοχλεί τα μάτια. Ακόμη και η αναπνοή μπορεί να απαιτεί περισσότερη προσπάθεια. Και αυτό ήταν μόνο η αρχη. Ζωγράφισε μια ωμή, τη εικόνα για το τι συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος πλησιάζει έναν αιώνα ύπαρξης.

«Το φως σε πονάει στα μάτια, και ακόμη και η αναπνοή μπορεί να μοιάζει με σκληρή δουλειά», μοιράστηκε ο Ίστγουντ, περιγράφοντας τη διαρκή τριβή ενός σώματος που φθίνει.

«Το σώμα σου απλώς δεν συνεργάζεται όπως κάποτε, και κάθε βήμα απαιτεί στρατηγική».

Αλλά όπως επεσήμανε, η δομική παρακμή του σκελετού και των μυών είναι μόνο η επιφάνεια του ζητήματος.

Το πραγματικό βάρος των βαθιών γηρατειών είναι συναισθηματικό και ψυχολογικό. Μόλις περάσεις τα ενενήντα, το κοινωνικό σου τοπίο υφίσταται μια βαθιά και συχνά επώδυνη μεταμόρφωση.

Κοιτάς γύρω σου και συνειδητοποιείς ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων που σε γνώριζαν όταν ήσουν νέος, που μοιράστηκαν την ιστορία σου, τα αστεία σου και τους αγώνες της ζωής σου, έχουν εξαφανιστεί.

Ο κύκλος των γνώριμων προσώπων συρρικνώνεται σχεδόν στο τίποτα, το τηλέφωνο σταματά να χτυπά, και ο ρυθμός των ημερών επιβραδύνεται σε σημείο που μόλις κινείται. Το πιο πικρό χάπι δεν είναι ο σωματικός πόνος· είναι η ξαφνική απουσία κάποιου που πραγματικά θέλει να σε ακούσει.

Όταν η παρούσα στιγμή γίνεται ήσυχη και απομονωμένη, ο ανθρώπινος νους αναζητά φυσικά καταφύγιο στο παρελθόν. Ο Ίστγουντ εξήγησε ότι η περιπλάνηση μέσα σε παλιές αναμνήσεις δεν είναι σημάδι πνευματικής αδυναμίας, αλλά μια ζωτική αναζήτηση συνέχειας.

Γι' αυτό οι ηλικιωμένοι επαναλαμβάνουν συχνά τα ίδια ανέκδοτα, προσθέτοντας μικρές λεπτομέρειες και επιστρέφοντας στα ίδια θέματα ξανά και ξανά. Δεν προσπαθούν να καυχηθούν ή να κυριαρχήσουν στη συζήτηση. Το κάνουν για να αγκυροβολήσουν σε μια πραγματικότητα όπου ήταν ενεργοί, αγαπημένοι και σημαντικοί.

«Βρίσκεις τον εαυτό σου να επαναλαμβάνει ιστορίες, προσθέτοντας λεπτομέρειες, όχι για να πείσεις κανέναν, αλλά απλώς για να νιώσεις ότι είσαι ακόμα συνδεδεμένος με κάτι», παραδέχτηκε ο Ίστγουντ. «Προσπαθείς να μεταδώσεις πράγματα στη νεότερη γενιά, ακόμη και όταν βλέπεις την πλήξη στα μάτια τους». Ζούμε σε έναν πολιτισμό που αντιμετωπίζει τη μακροζωία σαν τρόπαιο, συγχαίροντας τους ανθρώπους απλώς και μόνο επειδή επιβίωσαν, αγνοώντας εντελώς τη συντριπτική μοναξιά που συνοδεύει αυτή την επιβίωση. Ο Κλιντ Ίστγουντ μοιράστηκε μια αλήθεια για τα γηρατειά που άφησε τον κόσμο σιωπηλό… γιατί το πιο δύσκολο κομμάτι του να γερνάς δεν είναι να χάνεις τη δύναμή σου — είναι να συνειδητοποιείς πόσους ανθρώπους και αναμνήσεις έχεις χάσει στην πορεία... Σημερα στην εποχη μας ,του εγωκεντρισμου, το γηρας τρομαζει εναν κοσμο, ιδιαιτερα των ευκαταστατων ταξεων , και με τα ιδαλματα της ''αιωνιας νεανικοτητας'' να προβαλωνται με καθε τροπο και εμονικα,' απο τα ΜΜΕ και στο διαδικτυο, το γηρας να θεωρηται κατι σαν αρωστεια. Τα αποτελεσματα, πλεον φαινονται και στις σχεσεις των ανθρωπων, μεγαλη κουβεντα αυτη, αλλα ακομη και στην εξαπλωση μιας νεας αγορας, στην οποια ακουμπανε οι νεοπλουτοι η και μη, με εκατομυρια ευρα, ειναι αυτη της αγορας της νεανικοτητας, η οποια και με τον θανατο του Μαζωνακη, αποκαλυφτηκε , η μεγαλη λοβητουρα και η θεσμικη διαπλοκη για τα κερδη και μονο, ολα με τις κυβερνητικες πλατες φυσικα. Να μιλσουμε για του ηλικωμενους των λαικων στρωματων σημερα, ιδιατερα στην Ελλαδα, η κατασταση ειναι η χειροτερη με τις χαμηλες συνταξεις, οι οποιες χρονια τωρα εχουν να δουν αυξησεις, και με περικομενα τα δωρα του 13ου και 14ου μισθου, , Με τα μεγαλα κενα στην Δημοσια πρωτοβαθμια Υγεια, και με αρκετο μερος της συνταξης, να πηγαινει στον ιδιωτικο τομεα υγειας και στην φαρμακευτικη αγωγη, η οποια συνοδευει μεγαλο μερος των ηλυκιωμενων... Σημερα στην εποχη της φτωχοποιησης, ενα μερος της συνταξης, μπορει ισως ακομη και να πηγαινει σ αλλες αναγκες της οικογενειας, μειονωντας ουσιαστικα και τα λεφτα τα οποια παραμενουν για τον συνταξιουχο.. Οι συνταξιουχικες οργανωσεις, στην Ελλαδα, μαζι με τους ιδιους τους απομαχους της εργασιας, αλλα οχι της ζωης, εχουν δωση σημαντικους αγωνες, για την διατηρηση της αξιας, και τις αυξησεις στις συνταξεις, εναντια στις μειωσεις τους και τα περικομενα Δωρα, απο τις Μνημονιακες κυβερνησεις, οι οποιες φοτωσαν τα δημοσινομικα ελειματα στους πιο αδυναμους, οπως ηταν οι ηλικιωμενοι. Η σημερινη κυβερνηση, πιστη στην εξυπηρετηση των μεγαλων συμφεροντων της Ολυγαργιας και των Ευρατλαντικων υποχρεωσεων της . για αυξηση των πολεμικων εξοπλισμων, αρνηται πεισματικα να επαναφερει τα δωρα του 13 και 14 μισθου., μαλιστα ο εθνικος και διαχρονικος τραπεζητης , ειπε , οτι θα ειναι μια τρελα η επαναφορα τους. Αφηνω τελευταιο το μεγαλο ζητημα, της περιθαλψης της 3ης ηλικιας στα διαφορα Γηροκομεια και Οικους Ευγηρειας, ιδιωτικα κατα κυρια βαση, οπου η κατασταση ειναι απο ανεκτη εως αθλια, οπου δοκιμαζονται σκληρα αρκετες φορες οι ηλικιωμενοι, χωρις ελεγχους και με τροφεια απο χιλια και πανω ευρω, επιβαρηνωντας αβαστακτα τις οικογενειες τους,,, Βασικες ειναι οι κυβερνητικες ευθηνες, αλλα ακομη και της τοπικης αυτοδοιηκησης, η οποια τυπικα εχει το ελεγχο των ιδιωτικων δομων των ηλικιωμενων..... Σημερα ειναι αναγκαιο ζητημα το ιδιο το συνδικαλιστικο κινημα των εργαζομενων, μαζι με τις συνταξουχικες οργανωσεις, , να παλεψουν για αυξησεις στις συνταξεις και την επαναφορα των δωρων του 13ου και 14ου μησθου ,,, Την ανασυγκροτηση της πρωτοβαθμιας φροντιδας και περιθαλψης με το περασμα της σε δημοσια βαση. Την δωρεαν παροχη της φαρμακευτικης αγωγης. Την θεσπιση της λειτουργιας δημοσιων δομων περιθαλψης της 3ης ηλικιας Τον περιορισμο και τον ελεγχο των κερδοσκοπικων δομων..

Οι σημερινοι εργαζομενοι μαζι με τους απομαχους της εργασιας, αλλα οχι και της ζωης, πρεπει να δωσουν μαζι αγωνες, εναντια σ ολους αυτους, οι οποιοι θεωρουν σημερα την εργατικη ταξη, σαν την λεμονοκουπα, που μετα το ξεζουμισμα ειναι για τα σκουπηδια. Οι παλιοτερες γενιες, δωσανε σκληρους και αιματηρους αγωνες, για την καθιερωση του Δημοσιου κοινωνικοασφαλιστικου συστηματος και των συνταξεων,δεν πρεπει να χαριστουν για τα κερδη τους...

Βασιλης Τουμπελης Πρωην προεδρος της Ομοσπονδιας Νοσησηλευτικων Ιδρηματων Ελλαδας

Ἑλληνικὸ τὸ πρῶτο ἀλφάβητο στὸν κόσμο! Ὅταν ἡ Ἑλλάδα ἔγραψε τὴν πρώτη λέξη τῆς ἱστορίας

Ἡ καταγωγή τῆς γλώσσης μας

Ἡ ὁμιλία τοῦ τ. προέδρου τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν Ἀντώνιου Κουνάδη

---

Η ΠΡΟΒΛΗΘΕΙΣΑ τόν 18ο αἰῶνα ἄποψη, ὅτι ἡ Ἑλληνική γλῶσσα ἀνήκει στήν Ἰνδοευρωπαϊκή οἰκογένεια γλωσσῶν, καθώς καί ἡ ἄποψη ὅτι τό Ἑλληνικό ἀλφάβητο εἶναι Φοινικοσημιτικῆς προελεύσεως ἀπετέλεσαν ἀντικείμενα συνεχιζομένων μέχρι σήμερα ἐντόνων συζητήσεων καί ἀμφισβητήσεων. Δύο θέματα, τά ὁποῖα δέν πρέπει νά ἀφήνουν ἀδιάφορο κανένα Ἕλληνα, ἀφοῦ τό ὑψίστης σημασίας ἀγαθό τῆς πολιτισμικῆς μας κληρονομιᾶς, ἡ Ἑλληνική γλῶσσα, προφορική καί γραπτή, ἀρρήκτως συνδεδεμένη μέ τήν ταυτότητα, τήν συνέχεια, τήν ἐπιβίωση καί τήν προοπτική τοῦ Ἑλληνισμοῦ, εἶναι ὑπόθεση ὅλων μας.

Βεβαίως καί τοῦ ὁμιλοῦντος, λόγω τῆς μακρόχρονης ἐνασχόλησής μου μέ τήν Ἐκπαίδευση καί τήν συναφῆ ἀρθρογραφία μου, μέ τήν ὁποία ἐστηλίτευσα τίς ὀλέθριες νομοθετικές παρεμβάσεις στή γλῶσσα μας, μέ τόν ψευδεπίγραφο χαρακτηρισμό ὡς Ἐκπαιδευτικῶν Μεταρρυθμίσεων. Δεδομένου ὅτι τά δύο αὐτά θέματα εἶναι διεπιστημονικοῦ χαρακτῆρα καί μάλιστα ἀντικείμενο πολλῶν διαφορετικῶν ἐπιστημῶν, ἡ ἐν προκειμένω προσπάθειά μου εἶναι νά παρουσιάσω αὐθεντικές γνῶμες γλωσσολόγων, ἀρχαιολόγων, ἱστορικῶν, ἀνθρωπολόγων, παλαιοντολόγων, ὥστε νά χυθεῖ περισσότερο φῶς στά δύο αὐτά περίπλοκα καί σκοτεινά ἀκόμη θέματα, βάσει καί τῶν νεοτέρων εὑρημάτων καί τῶν ἐξελίξεων στήν ἀνθρώπινη ἀρχαιογενετική (αDNA) καί τήν πληθυσμιακή γενετική. Ἐξελίξεων, οἱ ὁποῖες ἀνέτρεψαν ἤ καί ἐπιβεβαίωσαν προγενέστερες ὑποθέσεις.

Οἱ ἀπαρχές τῆς Συγκριτικῆς Γλωσσολογίας – Ἐτυμολογίας

Στόν Κρατύλο τοῦ Πλάτωνος πού ἀποτελεῖ διάλογο γιά τήν ὀρθότητα τῶν ὀνομάτων μέ συνομιλητές τόν Ἑρμογένη, τόν φιλόσοφο-μαθηματικό Κρατύλο (ἱδρυτή φιλοσοφικῆς σχολῆς τόν 5ο π.X. αἰ.) καί τόν Σωκράτη, βρίσκονται οἱ ἀπαρχές τῆς Συγκριτικῆς Γλωσσολογίας σ’ ὅ,τι ἀφορᾶ ὀνόματα βαρβάρων (δηλ. ἀλλοεθνῶν) καί τῆς συγκριτικῆς μεθόδου (ὅσον ἀφορᾶ τίς διαλέκτους τῆς Ἑλληνικῆς, π.χ. Αἰολικῆς, Δωρικῆς, Ἰωνικῆς, Ἀττικῆς κ.λπ.), καθώς καί οἱ ἀπαρχές τῆς Ἐτυμολογίας γιά τό πῶς καθορίζεται ἡ ὀρθή ὀνοματοθέτηση (ὀνοματοδοσία) τῶν λέξεων (ὀνομάτων), φύσει ἤ νόμω. Σύμφωνα μέ τόν φύσει καθορισμό (κατά τόν Κρατύλο), ὑπάρχει συμφωνία μεταξύ ὀνόματος (λέξεως) καί τοῦ ἐννοιολογικοῦ περιεχομένου του ἐτυμολογικῶς (δηλ. μεταξύ σημαίνοντος καί σημαινομένου), ἐνῶ σύμφωνα μέ τόν νόμο καθορισμό τῶν ὀνομάτων (λέξεων) ἡ ὀνοματοθέτηση εἶναι συμβατική. Ἡ Ἑλληνική γλῶσσα εἶναι κατ’ ἐξοχήν ἐννοιολογική ἤ νοηματική, δηλαδή ὑπάρχει αἰτιώδης σχέση μεταξύ ὀνομάτων-λέξεων καί τῆς ἐτυμολογικῆς σημασίας τους. Κατά τόν Πλάτωνα (Κρατύλος, 435-436) «ὅς ἄν τά ὀνόματα ἐπίσταται, ἐπίσταται καί τά πράγματα».

Πρῶτος ὁ Διονύσιος ὁ Ἁλικαρνασσεύς (1ος π.Χ. αἰ.) στό ἔργο του «Περί συνθέσεων ὀνομάτων» θεωρεῖ τόν Πλάτωνα θεμελιωτή τῆς Ἐτυμολογίας γράφοντας: «Τόν ὑπέρ ἐτυμολογίας λόγον πρῶτος εἰσήγαγε Πλάτων πολλαχῇ μέν καί ἄλλοθι, μάλιστα δέ ἐν τῷ Κρατύλῳ.». Γιά τήν ἀξία τῆς νοηματικῆς ἰδιότητας τῶν ὀνομάτων ὁ Ἀριστοτέλης ἐπισημαίνει: «Ὁ λόγος, ἐάν μή δηλοῖ, οὐ ποιήσει τό ἑαυτοῦ ἔργον.» (Τέχνη ρητορική Γ. 2149), στή συνέχεια δέ ἐξαίρει τήν Ἑλληνική μέ τήν φράσιν: «Τό Ἑλληνίζειν ἐστιν τό ὀρθῶς ὀνομάζειν.» (Τέχνη ρητορική Γ. 4.1407). Ἀλλά καί στούς νεώτερους χρόνους ὁ Γερμανός φιλόσοφος-φυσικός Βένερ Χάιζενμπεργκ (Βραβεῖο Νομπέλ 1932) εἶχε δηλώσει: «Ἡ θητεία στήν ἀρχαία Ἑλληνική γλῶσσα ὑπῆρξε ἡ σπουδαιότερη πνευματική μου ἄσκηση. Στή γλῶσσα αὐτή ὑπάρχει ἡ πληρέστερη ἀντιστοιχία ἀνάμεσα στήν λέξη καί τό ἐννοιολογικό περιεχόμενο.».

Τό Ἑλληνικό ἀλφάβητο καί τά φοινικικά σύμφωνα

Ἄν τό πρῶτο ἀλφάβητο (ἀκριβέστερα σύστημα γραφῆς) εἶναι Σημιτικοφοινικικό καί ἄν οἱ Φοίνικες (κλάδος σημιτικῆς φυλῆς πού διακρίθηκε στήν ναυτιλία καί στό ἐμπόριο) τό πῆραν ἀπό τούς Ἑβραίους καί τό μετέδωσαν στούς Ἕλληνες, ἔχει γίνει ἀντικείμενο πολλῶν συζητήσεων καί ἀμφισβητήσεων. Συναφῆ θέματα πρός διερεύνηση εἶναι τό πότε οἱ Φοίνικες μετανάστες ἐγκαταστάθηκαν στή Φοινίκη καί ποιές οἱ ἀρχαιότερες ἐπιγραφές ἤ γραπτά κείμενα τοῦ Φοινικικοῦ πολιτισμοῦ. Γιά τήν ὑπάρχουσα ἄποψη περί τῆς καταγωγῆς τοῦ Ἑλληνικοῦ ἀλφαβήτου ἀπό τά «φοινικικά γράμματα», δηλαδή ἀπό τό φοινικικό οὐσιαστικῶς «Συλλαβάριο», ἀξίζει νά παρατηρηθεῖ ὅτι τήν ἄποψη αὐτή οἱ «Φοινικιστές ἐστήριξαν κυρίως στή γνωστή ρήση τοῦ Ἡροδότου: «Οἱ Φοίνικες …ἐσήγαγον διδασκάλια ἐς τούς Ἕλληνας καί δή καί γράμματα, οὐκ ἐόντα πρίν Ἕλλησι, ὡς ἐμοί δοκέειν…». Δηλαδή ὁ Ἡρόδοτος διατυπώνει τοῦτο μέ ἐπιφύλαξη (ὡς ἐμοί δοκεῖ), ἀναφερόμενος ἀορίστως σέ γράμματα καί ὄχι στά γράμματα συγκεκριμένης γραφῆς.

Μέ τήν ἄποψη ὅμως τοῦ Ἡροδότου δέν συμφωνεῖ ὁ ἱστορικός Διόδωρος ὁ Σικελιώτης (Ε 74), ὁ ὁποῖος διευκρινίζει ὅτι τά λεγόμενα «Φοινίκεια γράμματα» δέν εἶναι ἐφεύρεσις τῶν Φοινίκων ἀλλά διασκευή ἄλλων γραμμάτων, δηλαδή τῶν Ἑλληνικῶν-Κρητικῶν, δηλώνοντας: «φασί τούς Φοίνικας οὐκ ἐξ ἀρχῆς εὑρεῖν, ἀλλά τούς τύπους τῶν γραμμάτων μεταθεῖναι μόνον,…». Ἄς σημειωθεῖ ὅτι οἱ Φοίνικες, ὅπως φαίνεται ἀπό διάφορες ἱστορικές πηγές, ἐγκατεστάθησαν στήν Φοινίκη (σημερινός Λίβανος καί ἐν μέρει Συρία) ἀναμειχθέντες μέ τούς αὐτόχθονες Χαναανίτες μεταξύ 1.200 καί 1.100 π.Χ. Γραπτά κείμενα ἤ ἐπιγραφές γιά τόν Φοινικικό πολιτισμό δέν ἔχουν εὑρεθεῖ μέχρι σήμερα.

Βάσει ἱστορικῶν δεδομένων, ἐπιγραφῶν καί πολλῶν ἀναφορῶν σέ (γνωστά) κείμενα ἀρχαίων Ἑλλήνων συγγραφέων, ἔχει γίνει δεκτό ἀπό τήν διεθνῆ ἐπιστημονική κοινότητα ὅτι ἡ Ἑλληνική (ἀλφαβητική) γραφή ὑπῆρχε πιθανότατα πρίν ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Τρωϊκοῦ πολέμου. (Δέν ἐννοοῦμε τήν Γραμμική Α΄ ἤ Β΄ οὔτε βεβαίως τήν ἀρχαιότερη Κρητική μέσω ἰδεογραμμάτων ἱερογλυφική γραφή.) Ὡστόσο, ἡ Ἑλληνική (ἀλφαβητική) γραφή φαίνεται ὅτι βάσει ἱστορικῶν πηγῶν ὑπῆρχε πρίν ἀπό τούς χρόνους τοῦ Ὁμήρου. Π.χ. στήν Ἰλιάδα (περιγράφουσα τόν Τρωικό Πόλεμο) ὁ Ὅμηρος, ἀναφερόμενος στόν Βελλερεφόντη, γράφει «σήματα λυγρά γράψας ἐν πίνακι πτυκτῷ θυμοφθόρα πολλά». (Ἐπιστολή Προίτου πρός τόν πενθερό του, τόν Ἰοβάτη. Ζ 169.) Ἐπίσης ὁ Ὅμηρος κατά τόν φιλόσοφο καί ἱστορικό Πορφύριο (3ος μ.Χ. αἰ.) ἔγραψε τήν Ἰλιάδα «οὔχ ἅμα, οὐδέ κατά τό συνεχές, καθάπερ σύγκεινται, ἀλλ’ αὐτός μέν ἑκάστην ῥαψῳδίαν γράψας καί ἐπιδειξάμενος ἐν τῷ περινοστεῖν τάς πόλεις τροφῆς ἕνεκεν ἀπέλιπεν…» (Λεξικό Σούδα ἤ Σουίδα).

Ὁ Μιστριώτης ἀναφέρει ὅτι ὁ Ἀπολλόδωρος (180-110 π.Χ.) μᾶς γνωρίζει ὅτι ὁ Οἴαξ, κατά τόν Τρωϊκό Πόλεμο, ἔγραψε τήν εἴδηση τοῦ θανάτου τοῦ ἀδελφοῦ του, τοῦ Παλαμήδη, ἐπάνω σέ πηδάλιο, τό ὁποῖον τά θαλάσσια κύματα μετέφεραν στόν πατέρα τους τόν Ναύπλιο.

Ἐνδιαφέρουσα εἶναι ἡ Ἐπιστημονική Ἀνακοίνωση τῶν Ἑλλήνων ἐρευνητῶν Σταύρου Παπαμαρινόπουλου καί τῶν συνεργατῶν του, τήν ὁποία παρουσίασα στήν Δημόσια Συνεδρία τῆς Ἀκαδημίας (19/10/2017) μέ τίτλο «Ἀστρονομικές Χρονολογήσεις τοῦ τέλους τοῦ Τρωϊκοῦ Πολέμου καί τῆς ἐπιστροφῆς τοῦ Ὀδυσσέα» (Πρακτικά Ἀκαδημίας, τ. 92 Α΄, 2017). Ἡ Ἀνακοίνωση καταλήγει στό συμπέρασμα ὅτι τό τέλος τοῦ Τρωικοῦ Πολέμου χρονολογεῖται πρό τοῦ 1200 π.Χ. Ἡ χρονολογία αὐτή ὑποδηλοῖ τήν ὕπαρξη γραφῆς κατά τούς χρόνους τοῦ Τρωϊκοῦ Πολέμου, ἐνόψει καί τῶν προεκτεθέντων ἀπό τόν Ὅμηρο περί τοῦ Βελλερεφόντη καί ἀπό τόν Μιστριώτη – Ἀπολλόδωρο γιά ὅσα ἀναφέρουν γιά τόν Οἴακα. Ἐάν πράγματι ὑπῆρχε γραφή πρίν ἀπό τό 1200 π.Χ., τά ὑποστηριζόμενα ὅτι δῆθεν οἱ Ἕλληνες πῆραν τό σύστημα γραφῆς (Συλλαβάριο) ἀπό τούς Φοίνικες κλονίζονται, στερούμενα ἀξιοπιστίας. Βεβαίως τό ζήτημα αὐτό παραμένει ἀνοικτό ἐλλείψει ἀποδείξεων, διότι οἱ ὑπάρχουσες ἐνδείξεις δέν ἀρκοῦν.

Κατά τόν Sir Arthur Evans «ἡ γραφή τῆς Κρήτης εἶναι ἡ μήτηρ τῆς Φοινικικῆς», ἐνῶ κατά τόν Ρενέ Ντυσσώ «Οἱ Φοίνικες εἶχαν παραλάβει πρωιμότατα τό ἀλφάβητόν των παρά τῶν Ἑλλήνων, οἵτινες εἶχαν διαμορφώσει τοῦτο ἐκ τῆς Κρητο-Μυκηναϊκῆς γραφῆς». (Βλ. καί Γκεόργκιεφ, Προβλήματα τῆς Μινωικῆς Γλώσσας, Σόφια 1953.) Τό Φοινικικό δέν εἶναι ἀλφάβητο, ἀλλά «Συλλαβάριο», χωρίς φωνήεντα, μέ 22 σύμφωνα καί χωρίς τά σύμφωνα Ξ, Φ, Ψ τοῦ ἑλληνικοῦ ἀλφάβητου. Ἀλλά καί κατά τό Κέντρο τοῦ Πανεπιστήμιου Irvain TLG (Thesaurus Linguae Graecae), ὁ Κρητικός ἱστορικός Δωσιάδης (συγγράψας τήν τοπική ἱστορία τῆς Κρήτης) ἀναφέρει ὅτι τό ἀλφάβητο εὑρέθη ἀπό τούς Κρῆτας.

Ὁ Πλούταρχος (Προβλήματα 737) θεωρεῖ ἀφελῆ τήν ἄποψη ὅτι τό γράμμα «ἄλφα» εἶναι Φοινικικό ἐκ τοῦ «Ἄλεφ» πού ὀνόμαζαν τόν βοῦν (θεωρούμενον πρῶτον ἐκ τῶν ἀναγκαίων.) Κατά τό Μέγα Ἐτυμολογικό Λεξικό, το γράμμα «ἄλφα» προέρχεται ἐκ τοῦ ρήματος ἄλφω (= εὑρίσκω), διότι «πρῶτον γάρ τῶν ἄλλων στοιχείων εὑρέθη.»

Ἡ κάθε πόλις-κράτος ἤ περιοχή στόν ἀρχαϊκό ἑλληνικό κόσμο εἶχε τό δικό της ἀλφάβητο, (μέ μικρές παραλλαγές ἀπό ἐκεῖνα τῶν ἄλλων πόλεων.) Τό σημερινό Ἑλληνικό ἀλφάβητο εἶναι τό ἐπικρατῆσαν Ἰωνικό, μέ 24 γράμματα, ἀπό τό 403 π.Χ. ἐπί ἄρχοντος Εὐκλείδου. Τό Κορινθιακό, ἐπίσης, διαθέτει 24 γράμματα, τό Κρητικό 21, τῆς Μιλήτου 24, τό Χαλκιδικό 25, ἀπό τό ὁποῖον προῆλθε τό σημερινό Λατινικό, μετά ἀπό προσαρμογή ἀπό τούς κατοίκους τοῦ Λατίου τῆς Ἰταλίας, (οἱ ὁποῖοι, ὡς φαίνεται, τό παρέλαβαν ἀπό Ἕλληνες τῆς Κύμης.) Ἀπό τό Ἑλληνικό, ἐπίσης, ἀλφάβητο προῆλθαν τό Ἐτρουσκικό, τό Κυριλλικό, τό ἀρχαῖο Φρυγικό, τό ἀλφάβητο τῆς Λυκίας, τό Λυδικό, τό Ἀρμενικό, τό Κοπτικό, τό Γοτθικό κ.λπ.

Οἱ ἀπαρχές τῆς Ἑλληνικῆς γραφῆς

Πηγές γιά τίς ἀπαρχές τῆς Ἑλληνικῆς γραφῆς ὑπάρχουν πολλές, μεταξύ τῶν ὁποίων: 1) Ἡ πινακίδα τοῦ Δισπηλιοῦ τῆς Καστοριᾶς πού ἔφερε σέ φῶς τό 1993 ὁ καθηγητής Γ. Χουρμουζιάδης, τήν ὁποίαν ἀρχαιομέτρες τόσο ἀπό τό Ἐρευνητικό Κέντρο «Δημόκριτος» ὅσο καί τοῦ ἐξωτερικοῦ χρονολόγησαν στό 5250 π.Χ. 2) «Τό Ὄστρακο στήν Ἐρημονησίδα Γιούρα τῶν Σποράδων», τό ὁποῖον εὑρῆκε ὁ ἀρχαιολόγος Ἀδάμ Σαμψών μέ Ἑλληνική ἐπιγραφή τοῦ 5500 π.Χ., στήν ὁποία διακρίνονται εὐκρινῶς τά γράμματα Α Υ Δ χωρίς βεβαίως νά εἶναι γνωστή ἡ φωνητική τους ἀξία καί 3) «Τό Ὄστρακο στήν Περιοχή Πιλικάτα τῆς Ἰθάκης», χρονολογούμενο τό 2700 π.Χ., στό ὁποῖον ὑπάρχουν χαραγμένα συμβολικά σχήματα παρόμοια μέ αὐτά τῶν Γραμμικῶν Γραφῶν Α΄ καί Β΄.

Ἐν προκειμένω, εὔλογο τίθεται τό ἐρώτημα πῶς εἶναι δυνατόν χιλιάδες στίχων τῶν Ὁμηρικῶν Ἐπῶν νά διατηροῦνται καί μεταφέρονται ἐπί πολλούς αἰῶνες ἀναλλοίωτοι μέ θαυμαστή ἀκρίβεια. Γι’ αὐτό καί ὁ Μιστριώτης στό ἔργο του «Ἱστορία τῶν Ὁμηρικῶν Ἐπῶν» (Τύποις Σακελλαρίου, Ἀθήνα 1903, ἔκδοση Β΄) ἀναφέρει: «Τό πολύμορφον καί ἡ ἀστασία ἐν τῇ ἐκτάσει καί συστολῇ φωνηέντων, οὐ δύναταί τις ἀποδοῦναι τῇ ἐλλείψει τῆς γραφῆς.». Ὁ καθηγητής Τζίλμπερτ Χάιγκετ δηλώνει ὅτι ἕνα ποίημα ὅπως ἡ Ἰλιάδα εἶναι ἀδύνατον νά εἶχε παραδοθεῖ χωρίς γραφή (Ἡ Κλασσική παράδοση, Ἐκδ. ΜΙΕΤ), ἐνῶ ὁ διάσημος συγγραφέας Χόρστ Μπλάνκ (Ἐκδ. Παπαδήμα, σελ. 148) βεβαιώνει ὅτι: «Σήμερα ἕνα μεγάλο μέρος φιλολόγων κλείνει πρός τήν ὑπόθεση ὅτι ἡ σύνταξη τῶν Ὁμηρικῶν Ἐπῶν εἶχε ἤδη καταστήσει ἀπαραίτητη τήν γραπτή παγίωση τοῦ κειμένου… οἱ ραψωδοί κουβαλοῦσαν μαζί τους τό γραπτό χειρόγραφο ἀντίτυπό τους.».

Ἐπίσης, ἡ Γαλλίδα Ἑλληνίστρια Ζακλίν Ντέ Ρομιγύ δηλώνει κατηγορηματικά: «Ὅμηρος καί γραφή συνυπάρχουν.». (Γιατί ἡ Ἑλλάδα, Ἐκδ. Τό «Ἄστυ», σελ. 28.) Tό δακτυλικό ἑξάμετρο στά Ὁμηρικά Ἔπη βασίζεται στήν προσωδία (μακρά καί βραχέα φωνήεντα, διπλά σύμφωνα, δίφθογγοι κ.λπ.). Ἡ ἄποψη ὅτι οἱ Φοίνικες δάνεισαν κάποια σύμφωνα καί ἀμέσως οἱ Ἕλληνες ἔγραψαν ὀρθογραφημένα τά Ἔπη, δέν ἔχει ἰσχυρά ἐπιχειρήματα, ὅπως ἀναφέρει τό Λεξικό Σούδα ἤ Σουίδα (βλ. Φοινίκη πόλις).

Χαρακτηριστική εἶναι καί ἡ ἀναφορά τοῦ Ἀμερικανοῦ ἱστορικοῦ/φιλοσόφου, συντάκτη τῆς παγκόσμιας ἱστορίας πολιτισμοῦ, William Durant: «Οἱ Φοίνικες δέν ἦσαν οἱ ἐφευρέται τοῦ ἀλφαβήτου, τό κυκλοφόρησαν μόνο ἀπό τόπο σέ τόπο. Τό ἐπῆραν ἀπό τούς Κρῆτες καί τό μετέφεραν στήν Τύρο, στήν Σιδῶνα, στήν Βύβλο καί ἄλλες πόλεις τῆς Μεσογείου. Ὑπῆρξαν οἱ “γυρολόγοι” καί ὄχι οἱ ἐφευρέται τοῦ ἀλφαβήτου.». Ὁ ἀρχαιολόγος-ἐπιγραφικός Ἀπόστολος Ἀρβανιτόπουλος εἶχε δηλώσει: «Τό ἀλφάβητο ἐπενόησαν καί ἐφήρμοσαν οἱ Ἀρχαῖοι Ἕλληνες… ἐδώρισαν δέ αὐτό εἰς ἅπασαν τήν ἀνθρωπότητα ὡς κοινόν κτῆμα αὐτῆς.». Ὑπάρχουν ἀρκετές μαρτυρίες μέ κείμενα ἀρχαίων ἱστορικῶν καί συγγραφέων (μεταγενέστερα τῆς ἐποχῆς τοῦ Ὁμήρου), τά ὁποῖα ὑποστηρίζουν ὅτι ὑπῆρχε γραπτή Ἑλληνική γλῶσσα (διάφορος τῆς Γραμμικῆς Β΄) περί τό 1200 π.Χ., δηλαδή πρίν ἀπό τό Φοινικικοσημιτικό Συλλαβάριο. Ὡστόσο, τεκμήρια (π.χ. ἐπιγραφές) γιά τήν ὕπαρξη Ἑλληνικῆς γραφῆς πού ἀνάγεται σ’ αὐτήν τήν περίοδο δέν ὑπάρχουν.

Γι’ αὐτήν τήν ἀσύγκριτης τελειότητας γλῶσσα πού ἐμεῖς οἱ ἴδιοι κακοποιήσαμε, ἐνῶ γιά τούς ξένους ἑλληνιστές καί γλωσσολόγους ἀποτελεῖ ἀντικείμενο θαυμασμοῦ καί μελέτης, χαρακτηριστική εἶναι ἡ δήλωση τοῦ διακεκριμένου Ἑλληνιστοῦ καθηγητοῦ στό Πανεπιστήμιο τῆς Ὀξφόρδης Gilbert Murray: «[…] μία σκέψη μπορεῖ νά διατυπωθεῖ μέ ἄνεση καί χάρι στήν Ἑλληνική, ἐνῶ γίνεται δύσκολη καί βαρειά στήν Λατινική, Ἀγγλική, Γαλλική, Γερμανική. Ἡ Ἑλληνική εἶναι ἡ τελειότερη γλῶσσα, ἐπειδή ἐκφράζει τίς σκέψεις τελειοτέρων ἀνθρώπων.». Ὁ διακεκριμένος Ἑλληνιστής καί γλωσσολόγος Ἱσπανός καθηγητής F.R. Adrados, ξένος ἑταῖρος τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν, ἔχει ἐπανειλημμένα δηλώσει ὅτι οἱ Δυτικοευρωπαϊκές γλῶσσες εἶναι ἡμιελληνικές ἤ κρυπτοελληνικές.

Ἀξίζει, ἐπίσης, νά σημειωθεῖ ὅτι ὁ Ἀριστοφάνης ὁ Βυζάντιος (2ος π.Χ. αἰ.) θεωρεῖται ὅτι πρῶτος ἐπενόησε καί ἐφήρμοσε τούς τόνους καί τά πνεύματα.

«Στόν “δίσκον τῆς Φαιστοῦ” χρονολογούμενον πρό τοῦ 1200 π.Χ. (ὁ ὁποῖος εὑρέθη στήν Κρήτη καί δέν ἔχει ἀποκρυπτογραφηθεῖ μέχρι σήμερα) φαίνονται εὐκρινῶς “τυπωμένα” τά γράμματα Β Γ Λ Υ. Οἱ Michael Ventris καί John Chadwick ὑπεστήριξαν γιά πρώτη φορά ὅτι οἱ πινακίδες “ἀπό ψημένο πηλό, ἀπό τήν δεύτερη χιλιετία π.Χ., οἱ ὁποῖες βρέθηκαν στή Πύλο, στήν Κνωσό, στίς Μυκῆνες καί ἄλλα μέρη, περιεῖχαν ἑλληνικά ἔγγραφα πού προέρχονταν ἀπό τά ἀρχαῖα Μυκηναϊκά Βασίλεια”». Τά Μυκηναϊκά, ὅπως πρόσφατα ἐτόνισε ὁ F.R. Adrados (ἐν συνεχεία ἄλλων), ἦταν ἑλληνικά, γραμμένα μέ τήν βοήθεια μίας ἀρχαίας συλλαβικῆς γραφῆς πού στήν συνέχεια ξεχάστηκε.

Ἐπίσης, σέ ὁμιλία του στήν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν (8-10 Μαρτίου 2013) ὁ διακεκριμένος Αὐστριακός γλωσσολόγος καί Μυκηνολόγος Osvald Panagl ἀνέφερε ὅτι: Οἱ ὡς ἄνω πινακίδες (Κνωσοῦ, Πύλου, Μυκηνῶν) ἦταν γραμμένες σέ μία ἀρχέγονη παραλλαγή τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς, 500 χρόνια προγενέστερης τοῦ γλωσσικοῦ ἰδιώματος τῶν Ὁμηρικῶν Ἐπῶν. Συνεπῶς, ἡ χρονολογία τους ἀνάγεται περί τό 1300 π.Χ. Πρόσφατα στήν Ἴκλαινα τῆς Μεσσηνίας (14 χλμ. ἀπό τήν Πύλο) ὁ ἀρχαιολόγος Μιχαήλ Κοσμόπουλος, καθηγητής στό Πανεπιστήμιο τοῦ Μιζούρι τῶν ΗΠΑ (ὑπεύθυνος ἀνασκαφῶν ἀπό τό 1998 στό χῶρο αὐτό), βρῆκε «μέσα σέ μπάζα καί σκουπίδια» τήν ἀρχαιότερη μέχρι σήμερα πήλινη πινακίδα Γραμμικῆς Β΄ χρονολογούμενη μεταξύ 1450 καί 1400 π.Χ., ὅπως μοῦ ἐγνώρισε μέ σχετική ἐπιστολή του. Πάντως, ἡ ἀρχαιότερη ἀλφαβητική ἐπιγραφή, χαραγμένη σέ πήλινο ἀγγεῖο, στήν «Οἰνοχόη τοῦ Διπύλου» εἶναι τοῦ Η΄ π.Χ. αἰ.: «ΗΟΣ ΝΥΝ ΟΡΧΕΣΤΟΝ ΠΑΝΤΟΝ ΑΤΑΛΟΤΑΤΑ ΠΑΙΖΕΙ ΤΟΤΟ ΔΕΚΑΝ MΙΝ».

Ὡστόσο, ἐνόψει τῶν προεκτεθέντων, ἡ ἐπιγραφή αὐτή δέν πρέπει νά εἶναι ἡ ἀρχαιότερη. Λαμβάνοντας ὑπόψη ὅτι μέχρι σήμερα ποσοστό μικρότερο τοῦ 5% τῆς Ἑλληνικῆς Γραμματείας ἔχει γίνει γνωστόν, εἶναι εὔλογο νά ἀναμένει κανείς ὅτι στό μέλλον νεώτερα εὑρήματα θά φέρει σέ φῶς ἡ ἀρχαιολογική σκαπάνη.

Κατά τόν γλωσσολόγο καθηγητή στό Πανεπιστήμιο Charles Sturt τῆς Αὐστραλίας Γεώργιο Καναράκη (ἀλλά καί ἄλλους ἐρευνητές), βάσει τῆς ἱστορικοσυγκριτικῆς γλωσσολογίας, «ἡ ἑλληνική γλῶσσα δέν ἀνήκει σέ καμμία ἀπό τίς γλωσσικές ὁμάδες τῆς Ἰνδοευρωπαϊκῆς οἰκογενείας καί συνεπῶς κατατάσσεται ὡς μεμονωμένη γλῶσσα (isolate) μέσα στό πλαίσιο τῆς ὁμογλωσσίας αὐτῆς.» Ὁ ὅρος Ἰνδοευρωπαῖοι εἰσήχθη τό 1813 ἀπό τόν Βρεταννό γλωσσολόγο, ἰατρό καί φυσικό Thomas Young (1779-1829). Ὁ κορυφαῖος διεθνῶς γλωσσολόγος – ἑλληνιστής F.R. Adrados σέ ἀνακοίνωσή του στήν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν εἶπε ὅτι οἱ Μινωίτες «τούς ὁποίους δέν ξέρουμε πῶς νά ὁρίσουμε μέ ἀκρίβεια, ἀλλά Ἰνδοευρωπαῖοι δέν ἦταν – δέν ἦταν Εὐρωπαῖοι οἱ ἄνθρωποι πού ἔγραψαν τόν “δίσκο τῆς Φαιστοῦ”, οὔτε αὐτοί πού ἔγραψαν τήν Μυκηναϊκή γραφή.». Ἡ ἐπικρατοῦσα ἄποψη, ἀντίθετη ἐκείνης τοῦ Sir Arthur Evans (κατά τήν ὁποία Λύβιοι καί Αἰγύπτιοι μετανάστευσαν στή Κρήτη ἀναπτύξαντες τόν Μινωικό πολιτισμό), εἶναι ὅτι οἱ Μινωίτες δέν ἀνήκουν στούς γλωσσικά Ἰνδοευρωπαϊκούς πληθυσμούς πού ἐποίκησαν τήν Εὐρώπη τήν Νεολιθική ἐποχή.

Ὡστόσο, ἡ ἐρευνητική ὁμάδα τοῦ Καθηγητοῦ Γενετικῆς καί Γενετικῆς Ἰατρικῆς στό Πανεπιστημίου G. Washington Γεωργίου Σταματογιαννόπουλου, σέ συνεργασία μέ Ἕλληνες καί ξένους ἐπιστήμονες διαφόρων εἰδικοτήτων, ἀπομόνωσε τό αDNA (ancient DNA) ἀπό Μινωικά ὑπολείμματα 4.300 χρόνων καί καθόρισε τούς πολυμορφισμούς τοῦ μιτοχονδριακοῦ, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τά χαρακτηριστικά τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ. Ἐξαιρετικά ἐνδιαφέρουσα εἶναι πρόσφατη δημοσίευση τοῦ ἴδιου καί συνεργατῶν του μέ τίτλο «Ἡ Πληθυσμιακή Γενετική καί ἡ Θεωρία Περί Δῆθεν Ἀφανισμοῦ τῶν Ἑλλήνων τῆς Πελοποννήσου κατά τόν Μεσαίωνα» πού ἀνακοίνωσα στήν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν (27/4/2017), μέ τήν ὁποία ἀπεδεικνύετο ὅτι ἡ Πληθυσμιακή Γενετική μπορεῖ νά διευκρινίσει σημαντικά θέματα καταγωγῆς καί ἱστορίας τοῦ Ἀνθρώπινου πληθυσμοῦ.

Ὁ διακεκριμένος Γερμανός γλωσσολόγος Franz Bopp (συντάκτης τῆς Συγκριτικῆς Γραμματικῆς τό 1857) ἔχει ὑποστηρίξει ὅτι τά Σανσκριτικά στηρίζονται στά Ἑλληνικά, καί ὄχι τό ἀντίστροφο. Ὁ δέ διαπρεπής Γερμανός Ἰνδολόγος Μάξ Μύλλερ ἔχει δηλώσει: «Συγκρίνοντας καλά τήν σανσκριτική μέ τήν ἀρχαία ἑλληνική, εὔκολα ἀντιλαμβανόμαστε ὅτι ἡ ἑλληνική ὄχι μόνο εἶναι πιό ἀρχαία, ἀλλά καί ὅτι, ἐπιπλέον, ὅλοι οἱ συντακτικοί καί γραμματικοί τύποι εἶναι ἀνώτεροι καί μεγαλύτερης ἀξίας.». Σημειωθήτω ὅτι τά πρῶτα ἐπιγραφικά μνημεῖα πού ἔφερε σέ φῶς ἡ ἀρχαιολογική σκαπάνη στίς Ἰνδίες εἶναι τά περίφημα διατάγματα Ἀσόκα τοῦ Γ΄ π.Χ. αἰ.

Μέ βάση τά προεκτεθέντα μποροῦμε νά καταλήξουμε στά ἀκόλουθα συμπεράσματα:

1. Ὁ Πλάτων ἔθεσε τίς βάσεις τῆς Ἐτυμολογίας τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσας, ἡ ὁποία εἶναι κατ’ ἐξοχήν νοηματική (ἐννοιολογική), δηλαδή ὑπάρχει αἰτιώδης σχέση μεταξύ τῶν λέξεων καί τῆς ἐτυμολογικῆς σημασίας τους.

2. Ἔρευνες μέσω τοῦ αDNA ἔδειξαν ὅτι ὑπῆρξαν ἐπεκτάσεις πληθυσμιακῶν ὁμάδων ἀπό τίς Ρωσικές στέπες τόσο Δυτικά (πρός Κεντρική καί Δυτική Εὐρώπη) ὅσο καί Ἀνατολικά τῆς Εὐρώπης, μέσω τῶν Ἀσιατικῶν στεπῶν. Γενετική ὑπογραφή μεταναστεύσεων πρός τήν Ἑλλάδα δέν ἐπιβεβαιώνεται μέχρι σήμερα, ἄν ὅμως ὑπάρξει τέτοια κατά τόν κορυφαῖο γλωσσολόγο J. Mallory θά εἶναι πολύ μικρή ἐν σχέσει μέ τόν τότε ἐγκατεστημένο στόν Ἑλλαδικό χῶρο πληθυσμό αὐτοχθόνων.

3. Ὁ ὅρος Ἰνδο-Ευρωπαῖοι εἶναι καθαρά γλωσσικός καί δέν ὑποδηλοῖ ὁποιοδήποτε φυλετικό τύπο ἀνθρώπου. Ἡ ὕπαρξη Ἰνδο-Ευρωπαϊκῆς φυλῆς ἀμφισβητεῖται ἐντόνως ἀπό κορυφαίους εἰδικούς ἐπιστήμονες, μέ βάση πρόσφατα γενετικά δεδομένα. Καιρός εἶναι πλέον ἡ παλιά Ἰνδο-Ευρωπαϊκή ὑπόθεση νά ἀφαιρεθεῖ ἀπό τά σχολικά βιβλία.

4. Ἡ ἔνταξη τῆς Πρωτο-ελληνικῆς στήν Ἰνδο-Ευρωπαϊκή ὁμογλωσσία δέν ἀμφισβητεῖται, παραμένει, ὅμως, ἄγνωστη ἡ μητέρα-γλῶσσα τῆς ὁμογλωσσίας αὐτῆς. Ὡστόσο, ὡς προεξετέθη, ἡ Πρωτο-ελληνική φαίνεται νά ὑπερτερεῖ τῶν ὑπολοίπων γλωσσῶν (συμπεριλαμβανομένων τῶν Σανσκριτικῶν), τό ζήτημα ὅμως τοῦ χρόνου ἐμφανίσεώς της στόν Ἑλλαδικό χῶρο παραμένει ἀνοικτό (κατά τόν Δρ. Ι. Λαζαρίδη).

5. Στόν Ἑλλαδικό χῶρο, καί συγκεκριμένα στήν Κρήτη, ἐμφανίζεται πρίν ἀπό 5.000 χρόνια τό πρῶτο σύστημα γραφῆς μέ ἰδεογράμματα (ἱερογλυφικά), ἀκολουθεῖ πρίν ἀπό περίπου 4.000 χρόνια ἡ Γραμμική γραφή Α΄ (πού δέν ἔχει ἀκόμη ἀποκρυπτογραφηθεῖ), τήν ὁποία διαδέχεται πρίν ἀπό 3.500 χρόνια (15ος π.Χ. αἰ.) ἡ Γραμμική γραφή Β΄ (περιλαμβάνουσα καί φωνήεντα), τήν ὁποία ἀποκρυπτογράφησε ὡς Ἑλληνική ὁ Βρεταννός ἀρχιτέκτων Μ. Ventris. Κατά τόν διάσημο γλωσσολόγο – Μυκηνολόγο Osvald Panagl, οἱ πινακίδες Κνωσοῦ καί Μυκηνῶν χρονολογοῦνται περί τό 1300 π.Χ., τῆς δέ Πύλου περί τό 1200 π.Χ., ἐνῶ ὁ διαπρεπής ἀρχαιολόγος Μ. Κοσμόπουλος ἀνεκάλυψε στήν Ἴκλαινα (14 χλμ. ἀπό τή Πύλο) τήν ἀρχαιότερη μέχρι σήμερα πήλινη πινακίδα Γραμμικῆς Β΄, χρονολογούμενη περί τό 1450-1400 π.Χ.

6. Στή Μέση Ἀνατολή καί συγκεκριμένα στήν πρώην Φοινίκη ἐμφανίζεται περί τό 1150 π.Χ. τό καλούμενο Φοινικικοσημιτικό σύστημα γραφῆς, τό ὁποῖο δέν εἶναι ἀλφάβητο ἀλλά συλλαβάριο χωρίς φωνήεντα, μέ 22 σύμφωνα, (στά ὁποῖα δέν περιλαμβάνονται τά ἑλληνικά σύμφωνα Ξ, Φ, Ψ.) Ἄν ὑπῆρχε γραφή κατά τούς χρόνους τοῦ Τρωικοῦ Πολέμου (δηλ. πρίν ἀπό τό 1200 π.Χ.), ἡ ὑπόθεση ὅτι οἱ Ἕλληνες πῆραν τό σύστημα γραφῆς (Συλλαβάριο) ἀπό τούς Φοίνικες κλονίζεται, στερούμενη ἀξιοπιστίας.

7. Τό πρῶτο ἀλφάβητο στόν κόσμο εἶναι τό Ἑλληνικό, τοῦ 8ου π.Χ. αἰ. Ἀρχικῶς εἶχε 27 γράμματα, ἀπό δέ τό 403 π.Χ. 24 γράμματα, μετά τήν ἀφαίρεση τοῦ δίγαμμα, τοῦ Κόπα καί τοῦ σαμπί. Ὡστόσο, ὑπάρχουν σοβαρές ἐνδείξεις βάσει ἱστορικῶν πηγῶν (Ὁμηρικά Ἔπη, Μιστριώτης κτλ) καί ἀρχαιολογικῶν εὑρημάτων, ὅτι τό Ἑλληνικό ἀλφάβητο εἶναι πολύ ἀρχαιότερο, ἀναγόμενο πιθανότατα στά χρόνια τοῦ Τρωικοῦ Πολέμου (Μιστριώτης , Ἀπολλόδωρος, κ.ἄ.), πολύ δέ πιθανότερο εἶναι τά Ὁμηρικά Ἔπη νά εἶχαν παραδοθεῖ γραπτά (Μιστριώτης, Τζ. Χάιγκετ, Χ. Μπλάνκ, Ζακλίν Ντέ Ρομιγύ).

Ἐν ὄψει τῶν προεκτεθέντων, εἶναι ἀναγκαία ἡ συνέχιση τῆς διεπιστημονικῆς ἔρευνας, τῆς ὁποίας τά συμπεράσματα τῶν διαφορετικῶν ἐπιστημῶν θά πρέπει νά συγκλίνουν ἰδιαίτερα μάλιστα πρός ἐκεῖνα τῆς Ἀρχαιογενετικῆς καί τῆς Πληθυσμιακῆς Γενετικῆς, λόγω τῶν ραγδαίων ἐξελίξεών τους.

Ἡ Ἑλληνική γλῶσσα, φαινόμενο συνέχειας καί ἀκτινοβολίας, ἐξακολουθεῖ νά εἶναι ἀντικείμενο θαυμασμοῦ καί σπουδῆς ἀπό κορυφαίους γλωσσολόγους, ἑλληνιστές καί διανοουμένους . Κατά μέν τόν παγκοσμίως γνωστόν ἑλληνιστή καί καθηγητή γλωσσολογίας F.R. Adrados, ἡ Ἑλληνική ἔχει θέσει ἀνεξίτηλη τήν σφραγῖδα της σ’ ὅλες τίς δυτικοευρωπαϊκές γλῶσσες πού θεωροῦνται ἡμιελληνικές ἤ κρυπτοελληνικές, κατά δέ τόν ἐπιφανῆ ἑλληνιστή καθηγητή στό Πανεπιστήμιο τῆς Ὀξφόρδης Gilbert Murray ἡ Ἑλληνική εἶναι ἡ τελειότερη γλῶσσα τοῦ κόσμου.

Πράγματι, ἡ Ἑλληνική γλῶσσα, γραπτή καί προφορική, ἀποτελεῖ ἐπίτευγμα τοῦ ἀνθρωπίνου πνεύματος ἀνυπερβλήτου τελειότητος.

*Η ομιλία εκφωνήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2019 στην Ακαδημία Αθηνών

Apollodoros

Oct 1

Φωτιά και… Laura: Η εισαγγελέας της ΕΕ παρέδωσε την Ελλάδα στην παγκόσμια χλεύη: «Πλυντήριο ατιμωρησίας, πήγαν να μας εξοντώσουν»

 

 Κοβέσι Λάουρα φίλοι

Τρύφων Πετώνης

Η Laura Kövesi είπε ότι ανώτερο στέλεχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής της ζήτησε να μετριάσει τις δηλώσεις σχετικά με την έκταση των υποθέσεων διαφθοράς και απάτης που αποκάλυπτε το γραφείο της.

Η ώρα της αλήθειας έφτασε και είναι πιο εφιαλτική από κάθε κυβερνητικό αφήγημα.

Η Laura Kövesi, η γυναίκα που έγινε ο φόβος και ο τρόμος του ευρωπαϊκού λευκού κολάρου, έσπασε τη σιωπή της και παρέδωσε την Ελλάδα στην παγκόσμια χλεύη, περιγράφοντας μια χώρα-οχυρό της διαφθοράς.

Με μια εξομολόγηση που έκοψε ανάσες, η Ευρωπαία Εισαγγελέας αποκάλυψε πώς το ελληνικό σύστημα εξουσίας επιχείρησε να εξοντώσει την ίδια όπως και τους συνεργάτες της ηθικά και επαγγελματικά, επιστρατεύοντας σκοτεινές μεθόδους που παραπέμπουν σε παρακράτος…

Η μεγαλύτερη δοκιμασία

Η Laura Kövesi, όταν κάθισε για μία από τις τελευταίες συνεντεύξεις της στις 24/3, είχε πυρετό.

Παραμερίζοντας την ασθένεια, είπε ότι το πιο εξαντλητικό και φθοροποιό μέρος της δουλειάς της ήταν η μάχη με τη θεσμική τάση της ΕΕ να μετριάζει, να καθυστερεί και να γραφειοκρατικοποιεί την καταπολέμηση της απάτης και της διαφθοράς.

Η EPPO (Ευρωπαϊκή Εισαγγελία), μια ανεξάρτητη αρχή που ιδρύθηκε το 2021 με στόχο την αντιμετώπιση σοβαρών οικονομικών εγκλημάτων κατά της ΕΕ, υπό τη θητεία της έχει ανοίξει περισσότερες από 3.600 υποθέσεις, έχει δεσμεύσει πάνω από ένα δισεκατομμύριο ευρώ από εγκληματικές οργανώσεις και κατά καιρούς έχει στοχοποιήσει ορισμένα από τα πιο «μεγάλα» ονόματα της Ένωσης.

Ενδεικτικά, η Kövesi είπε ότι ανώτερο στέλεχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής της ζήτησε να μετριάσει τις δηλώσεις σχετικά με την έκταση των υποθέσεων διαφθοράς και απάτης που αποκάλυπτε το γραφείο της.

Εκείνη αντέδρασε. «Του είπα: Πώς τολμάτε να μου το λέτε αυτό; Είμαστε ανεξάρτητοι.

Και αν υπάρχει υπόθεση, είναι εντολή μας να την ερευνήσουμε», θυμήθηκε, επισημαίνοντας ειρωνικά ότι δεν μπορούσε να κάνει τα στραβά μάτια σε καταγγελίες, ακόμη κι αν αυτές αφορούσαν κορυφαίους αξιωματούχους της ΕΕ.

Αυτή η ανταλλαγή αποτυπώνει το κεντρικό πρόβλημα που αντιμετώπισε κατά την εξαετή θητεία της, η οποία ολοκληρώνεται αυτό το φθινόπωρο:

Το μεγαλύτερο εμπόδιο στην προστασία των χρημάτων της ΕΕ δεν είναι οι εγκληματίες που προσπαθούν να τα κλέψουν, αλλά τα πολιτικά και θεσμικά συστήματα εντός της Ένωσης που εξακολουθούν να καθιστούν τον έλεγχο εξαιρετικά δύσκολο.

Μέχρι το τέλος της θητείας της, η εικόνα που σκιαγραφεί είναι μιας ευρωπαϊκής υπηρεσίας κατά της απάτης που απέδειξε την αξία της, ενώ παράλληλα ανέδειξε τα όρια του συστήματος γύρω της.

Η ΕΕ, υποστήριξε, έχει δημιουργήσει πολλαπλά επίπεδα ελέγχου για την αποτροπή παρανομιών χωρίς να διασφαλίζει πάντοτε ότι λειτουργούν στην πράξη.

«Υπάρχουν πολλές αρχές, φορείς, υπηρεσίες που υποτίθεται ότι προλαμβάνουν την απάτη, ελέγχουν και αναφέρουν» είπε.

«Και μετά, μια μέρα συνειδητοποιείς ότι κανείς δεν κάνει πραγματικά αυτό που πρέπει»…

Όπως πρόσθεσε, «μετά από 20 χρόνια, κοιτάξτε, είναι αυτό αρκετό; Είναι αυτό αρκετό;» είπε, κρατώντας την ετήσια έκθεσή της, η οποία πέρυσι εντόπισε εκτιμώμενη απάτη και άλλα οικονομικά εγκλήματα ύψους 67 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Το πρόβλημα της ασυλίας στην ΕΕ

Πουθενά δεν είναι πιο εμφανή τα όρια του συστήματος από ό,τι στην Ελλάδα, όπου η εισαγγελική αρχή απέσπασε δημόσιους επαίνους για τη δράση της, αλλά ήρθε αντιμέτωπη με τους εθνικούς συνταγματικούς κανόνες που προστατεύουν τους πολιτικούς από τον έλεγχο και εμποδίζουν τις έρευνες.

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη το 2022 στη βόρεια Ελλάδα, το οποίο στοίχισε τη ζωή σε 57 ανθρώπους και έχει συνδεθεί με κακοδιαχείριση ευρωπαϊκών κονδυλίων για την ασφάλεια των σιδηροδρόμων.

Η EPPO ανέλαβε την υπόθεση, η οποία εκδικάστηκε στην Αθήνα, επειδή, ενώ μόνο το ελληνικό κοινοβούλιο μπορεί να διερευνήσει την πολιτική ευθύνη των αρμοδίων, οι ευρωπαίοι ερευνητές δεν είχαν ποτέ τη δυνατότητα να φτάσουν όσο μακριά θα ήθελαν.

«Σε αυτή την περίπτωση, δεν μπορούμε να βρούμε αποδεικτικά στοιχεία εκτός αν αλλάξει το Σύνταγμα», είπε.

«Είναι ήδη πολύ αργά, γιατί οι νόμοι δεν μπορούν να εφαρμοστούν αναδρομικά.

Επομένως, αυτό είναι το μέγιστο που μπορούσαμε να κάνουμε και δεν είναι δυνατή περαιτέρω ενέργεια».

Για την ίδια, το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι ότι υπάρχει ασυλία για τους πολιτικούς, αλλά ότι αυτά τα εμπόδια μπορούν να εμποδίσουν τους εισαγγελείς ακόμη και από το να διαπιστώσουν τα γεγονότα και να αποδείξουν ενοχή ή αθωότητα.

Η άρση της ασυλίας είναι απλώς η ελάχιστη προϋπόθεση για να λειτουργήσει η δικαιοσύνη, είπε.

Το πρόβλημα, υποστηρίζει, δεν περιορίζεται καθόλου στην Ελλάδα.

Εντός των ίδιων των θεσμών της ΕΕ, η Kövesi αντιμετώπισε επίσης αντιδράσεις από το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο (European Court of Auditors, ECA) σε προσπάθειες διερεύνησης καταγγελιών για αδικαιολόγητες δαπάνες με ευρωπαϊκά χρήματα που χρονολογούνται από το 2022 και αφορούν τον πρώην πρόεδρο του οργάνου, Klaus Heiner Lehne.

Εκείνος αρνήθηκε τις κατηγορίες.

Το γεγονός ότι το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο, ο θεματοφύλακας των δαπανών της ΕΕ, αντιστεκόταν στον εισαγγελικό έλεγχο επικαλούμενο ασυλία, ώθησε την Kövesi να προσφύγει κατά του οργάνου στο ανώτατο δικαστήριο της ΕΕ, σε μια υπόθεση που παραμένει σε εξέλιξη. «Είναι θέμα αρχής», είπε.

Αντιδράσεις σε όλη την Ένωση

Σε επιχειρησιακό επίπεδο, η Kövesi δήλωσε ότι η EPPO αντιμετωπίζει χρόνιους περιορισμούς πόρων σε μεγάλο μέρος της Ένωσης.

Στο Βέλγιο, έδρα πολλών θεσμών της ΕΕ και σημαντικός κόμβος για απάτες σε τελωνεία και ΦΠΑ, το γραφείο της χρειαζόταν τουλάχιστον οκτώ εντεταλμένους εισαγγελείς, αλλά ξεκίνησε με μόλις δύο, συχνά χωρίς επαρκή αστυνομική υποστήριξη.

Σε μία μεγάλη υπόθεση απάτης, όπως είπε, ανατέθηκε μόνο ένας ερευνητής.

«Αυτή η έλλειψη υποστήριξης από τα κράτη μέλη μπορεί να επηρεάσει τη διάρκεια των ερευνών», είπε, αναφερόμενη σε μακροχρόνιες υποθέσεις που δεν έχουν ακόμη ολοκληρωθεί, συμπεριλαμβανομένης της έρευνας στο Βέλγιο για το μεγαλύτερο συμβόλαιο προμηθειών εμβολίων στην ιστορία της ΕΕ, που αγγίζει και τον ρόλο της προέδρου της Επιτροπής, Ursula von der Leyen.

Αυτή η θεσμική αντίσταση και η χρόνια έλλειψη πόρων συγκρούονται πλέον με ένα ακόμη σημείο πίεσης: την παραπληροφόρηση.

Η Kövesi μίλησε με εμφανή ενόχληση για τις εκστρατείες παραπληροφόρησης και τις προσωπικές επιθέσεις που ακολουθούν όλο και περισσότερο τις υποθέσεις υψηλού προφίλ.

Δεν είναι τόσο βίαιες όσο ο δολοφονικός εκφοβισμός που είχε βιώσει στη γενέτειρά της, τη Ρουμανία, όπου δικαστικοί λειτουργοί δολοφονήθηκαν τη δεκαετία του 1980.

Είναι πιο διάχυτες και σύγχρονες, με συντονισμένες προσπάθειες απαξίωσης των εισαγγελέων στη δημόσια σφαίρα, ενώ αυτοί δεσμεύονται από το απόρρητο, ιδίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Αυτό συνέβη ιδιαίτερα στην Ελλάδα και την Κροατία, όπου η ομάδα της «δεχόταν συστηματικές επιθέσεις», ενώ η ίδια έγινε στόχος της αμφιλεγόμενης Blackcube, μιας ιδιωτικής εταιρείας πληροφοριών που εμπλέκεται πλέον σε κατηγορίες ξένης παρέμβασης στη Σλοβενία.

«Ένας εισαγγελέας που δεν έχει εχθρούς δεν είναι πραγματικός εισαγγελέας», είπε χαμογελώντας.

Παρακολούθηση της κατάστασης

Αρνούμενη να σχολιάσει εν εξελίξει υποθέσεις που αφορούν το Κολλέγιο της Ευρώπης ή τη διπλωματική υπηρεσία της Επιτροπής, η Kövesi απέρριψε τις επικρίσεις ότι το γραφείο της ήταν υπερβολικά επιθετικό.

«Αν κρύβεις τη βρωμιά κάτω από το χαλί, δεν γίνεσαι πιο αξιόπιστος», είπε.

«Όσο πιο υψηλή είναι η θέση σου στην ΕΕ, τόσο υψηλότερα πρέπει να είναι τα πρότυπα.

Το υψηλό αξίωμα δεν κάνει κανέναν πιο ενάρετο, σημαίνει ότι πρέπει να τηρεί τους κανόνες πιο αυστηρά.»

Η απάντηση της Kövesi στις αντιστάσεις σε πολλαπλά μέτωπα υπήρξε συσσωρευτική.

Από τότε που ανέλαβε τη θέση το 2021, φρόντισε να υψώνει τη φωνή της όταν θεωρούσε ότι οι προειδοποιήσεις του γραφείου της αγνοούνταν.

Έχει στείλει επιστολές στην Επιτροπή για να επισημάνει εμπόδια σε χώρες της ΕΕ, έχει τοποθετηθεί δημόσια σε κοινοβουλευτικές ακροάσεις και στα μέσα ενημέρωσης και, όταν χρειάστηκε, απείλησε με προσφυγές ακόμη και κατά της ίδιας της Επιτροπής, του θεσμού που υποτίθεται ότι διασφαλίζει ότι η EPPO μπορεί να κάνει τη δουλειά της.

Η αντίδραση των Βρυξελλών για να βοηθήσουν την EPPO να επιτελέσει το έργο της, πολύ συχνά, όπως υποστήριξε, περιορίστηκε σε εκθέσεις, ελέγχους, μελέτες συμβούλων και ατελείωτες εσωτερικές διαδικασίες που φέρνουν ελάχιστη πραγματική αλλαγή.

«Η Επιτροπή ξεκίνησε ξανά μια νέα μελέτη», είπε σχετικά με τον τρόπο που η ΕΕ διαχειρίζεται τα αιτήματα μεταρρυθμίσεων για την εφαρμογή των κανόνων που καθορίζουν τον ρόλο της EPPO στα κράτη μέλη. «Είναι σπατάλη χρόνου και πόρων, δεν φοβάμαι να το πω.»

Ερωτηθείσα ξανά για τον αξιωματούχο της Επιτροπής που της είχε ζητήσει να μετριάσει τη στάση της, η Kövesi απέφυγε να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες, υποβαθμίζοντας τη σημασία της ταυτότητάς του.

«Το όνομα δεν έχει σημασία», είπε. «Αυτό που έχει σημασία είναι ότι αυτή η νοοτροπία υπάρχει. Αυτό είναι το πρόβλημα.»

Πηγή: (https://www.facebook.com/share/p/1DW2g9XPi2/).

5 κοινές τροφές που είναι ιδιαίτερα πλούσιες σε παράσιτα και τις οποίες τρώμε σχεδόν καθημερινά

 Τρώμε ορισμένα τρόφιμα σχεδόν χωρίς να το σκεφτόμαστε. Ωστόσο, όταν δεν πλένονται σωστά, δεν αποθηκεύονται σωστά ή δεν μαγειρεύονται επαρκώς, μπορούν να μεταδώσουν εντερικά παράσιτα. Και αντίθετα με ό,τι θα μπορούσε κανείς να φανταστεί, το πρόβλημα δεν αφορά μόνο μακρινές χώρες. Ποια τρόφιμα, λοιπόν, ενέχουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο; Και το πιο σημαντικό, πώς μπορεί να αποφευχθεί η μόλυνση των τροφίμων; Ιδού 5 τροφές που πρέπει να προσέχετε πολύ.  

Το ωμό ή μη καλά μαγειρεμένο κρέας συγκαταλέγεται στις κύριες επικίνδυνες τροφές. Ορισμένα ωμά ψάρια, οστρακοειδή και λαχανικά μπορούν επίσης να μεταδώσουν παράσιτα. Το σχολαστικό μαγείρεμα και η καλή υγιεινή των τροφίμων μειώνουν σημαντικά τους κινδύνους. Τα κύρια εντερικά παράσιτα που πρέπει να γνωρίζετε Πριν μιλήσουμε για τρόφιμα, πρέπει να καταλάβουμε ένα πράγμα: δεν μεταδίδονται όλα τα παράσιτα με τον ίδιο τρόπο.

 Μερικά είναι σκουλήκια, όπως οι ταινίες, άλλα είναι μικροσκοπικοί οργανισμοί, όπως η Giardia ή το Cryptosporidium. Μπορούν να μεταδοθούν μέσω μολυσμένου νερού ή τροφίμων, αλλά και μέσω κακής υγιεινής των χεριών. Γνωστά τροφιμογενή παράσιτα περιλαμβάνουν την Taenia, την Trichinella, το Toxoplasma gondii και ορισμένα παράσιτα που βρίσκονται σε ψάρια γλυκού νερού. Οι ταινίες, για παράδειγμα, μπορούν να μεταδοθούν με την κατανάλωση μη καλά μαγειρεμένου χοιρινού ή βοδινού κρέατος.

 Η τριχινέλλωση, από την άλλη πλευρά, σχετίζεται με την κατανάλωση ωμού ή μη καλά μαγειρεμένου κρέατος που περιέχει προνύμφες Trichinella. Επομένως, ο κίνδυνος εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την προετοιμασία. Ένα τέλεια μαγειρεμένο τρόφιμο δεν έχει το ίδιο επίπεδο κινδύνου με ένα τρόφιμο που καταναλώνεται ωμό. 

Αυτές οι 5 τροφές επηρεάζονται περισσότερο από τα τροφιμογενή παράσιτα

 Ακολουθούν 5 τρόφιμα ή κατηγορίες τροφίμων στις οποίες πρέπει να δώσετε προσοχή: Το γουρούνι Το μη καλά μαγειρεμένο χοιρινό κρέας είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο όσον αφορά την ταινία και την τριχινέλλωση. Ο κίνδυνος σχετίζεται κυρίως με ωμό ή μη καλά μαγειρεμένο κρέας από περιοχές όπου υπάρχουν αυτά τα παράσιτα. Και να είστε σίγουροι, δεν βρίσκονται παντού! Καλά νέα: το επαρκές μαγείρεμα θα καταστρέψει τα εν λόγω παράσιτα. 

 καλό μαγείρεμα του χοιρινού κρέατος για την πρόληψη της μετάδοσης της ταινίας. Βοδινό κρέας Το ταρτάρ μπριζόλας και ορισμένα παρασκευάσματα ωμού κρέατος απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή. Το βοδινό κρέας, ειδικότερα, μπορεί να μεταδώσει το Taenia saginata όταν είναι μολυσμένο και καταναλώνεται μη καλά μαγειρεμένο. Ωμό ή μη καλά μαγειρεμένο ψάρι Σούσι , σεβίτσε, μαριναρισμένο ψάρι… Αυτά τα παρασκευάσματα είναι δημοφιλή, αλλά ορισμένα παράσιτα μπορούν να μεταδοθούν μέσω ωμού ή μη καλά μαγειρεμένου ψαριού.

 Ο κίνδυνος είναι ιδιαίτερα υπαρκτός για ορισμένα ψάρια γλυκού νερού, όπως τα χέλια, σε περιοχές όπου υπάρχουν τα εν λόγω παράσιτα. Ωμά λαχανικά και σαλάτες Ακόμα και μια απλή σαλάτα μπορεί να επηρεαστεί από προβλήματα παρασίτων. Δεν είναι απαραίτητα το ίδιο το λαχανικό που «περιέχει» παράσιτα. Ωστόσο, μπορεί να μολυνθεί από νερό, χώμα ή κοπρανώδη υλικά που περιέχουν αυγά ή παράσιτα. Γι' αυτό είναι απαραίτητο να πλένετε καλά τα φρούτα και τα λαχανικά, ειδικά όταν τρώγονται ωμά. Καρκινοειδή και καρκινοειδή γλυκού νερού

 Τα καβούρια, τα μύδια, τα στρείδια και οι καραβίδες του γλυκού νερού μπορούν να μεταδώσουν ορισμένα παράσιτα όταν καταναλώνονται ωμά ή μη καλά μαγειρεμένα. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τον Paragonimus σε ορισμένες περιοχές του κόσμου. Πώς πρέπει να μαγειρεύονται αυτές οι τροφές για να αποφευχθούν τα παράσιτα; Τα καλά νέα είναι ότι μπορούμε να μειώσουμε σημαντικά τους κινδύνους με μερικές πολύ απλές συνήθειες. 

 Ο πρώτος κανόνας είναι να μαγειρεύετε καλά το κρέας. Συγκεκριμένα, αποφύγετε την κατανάλωση ωμού ή μη καλά μαγειρεμένου χοιρινού ή θηράματος όταν η προέλευση ή ο κίνδυνος για την υγεία δεν ελέγχονται πλήρως. Το μαγείρεμα καταστρέφει τα παράσιτα που υπάρχουν στα τρόφιμα όταν αυτά βρίσκονται σε επαρκή θερμοκρασία και διάρκεια. 

 Όσον αφορά τα ψάρια, να είστε ιδιαίτερα προσεκτικοί με τα ωμά ή απλώς μαριναρισμένα παρασκευάσματα. Το λεμόνι, για παράδειγμα, δεν αποτελεί αξιόπιστη μέθοδο καταστροφής παρασίτων. 

 Όσον αφορά τα λαχανικά και τα φρούτα, πλύνετε τα προσεκτικά, ειδικά αν προορίζονται για κατανάλωση ωμά. Χρησιμοποιήστε καθαρό νερό και αποφύγετε τη διασταυρούμενη μόλυνση μεταξύ ωμών και έτοιμων προς κατανάλωση τροφίμων. Τέλος, να θυμάστε την υγιεινή των χεριών, είναι απαραίτητη.

 Το πλύσιμο των χεριών σας μετά τη χρήση της τουαλέτας και πριν από την προετοιμασία ενός γεύματος παραμένει ένα απαραίτητο βήμα για την αποφυγή μετάδοσης ορισμένων παρασίτων μέσω των τροφίμων. Θυμηθείτε να καθαρίζετε σχολαστικά τον εξοπλισμό της κουζίνας σας, ειδικά τις ξύλινες ή πλαστικές σανίδες κοπής .

 https://www.comment-economiser.fr/

Τεχνικές παθητικής ηλιακής ξήρανσης τροφίμων

 

Η λειτουργία της μίας κοστίζει 0,15 $ ανά ώρα. Η άλλη τροφοδοτείται δωρεάν από τον ουρανό. Γιατί να συνδέσετε μια μηχανή για να κάνετε αυτό που κάνουν ο ήλιος και ο άνεμος δωρεάν; Η παθητική ηλιακή ξήρανση χρησιμοποιεί φυσική ροή αέρα για να απομακρύνει απαλά την υγρασία, διατηρώντας περισσότερα ένζυμα και βιταμίνες από τις ηλεκτρικές μονάδες υψηλής θερμοκρασίας. Είναι ο απόλυτος αθόρυβος συνεργάτης για την κουζίνα εκτός δικτύου.

Η τελειοποίηση της τέχνης της ηλιακής αύρας απαιτεί αλλαγή νοοτροπίας. Δεν είστε πλέον συνδεδεμένοι με έναν θερμοστάτη και μια πρίζα. Αντίθετα, συνεργάζεστε με τους ρυθμούς της ημέρας και τη φυσική της ατμόσφαιρας. Αυτή η μετάβαση από την ενεργητική κατανάλωση στην παθητική συγκομιδή είναι το σήμα κατατεθέν ενός ανθεκτικού αγροκτήματος.

Οι παραδοσιακοί ηλεκτρικοί αφυγραντήρες συχνά βασίζονται στην ωμή βία. Χρησιμοποιούν θερμαντικά στοιχεία υψηλής ισχύος και θορυβώδεις ανεμιστήρες για να απομακρύνουν την υγρασία από τα τρόφιμα, συχνά μαγειρεύοντας τις άκρες πριν στεγνώσει το κέντρο. Η παθητική ηλιακή ξήρανση ακολουθεί μια πιο εξελιγμένη προσέγγιση. Χρησιμοποιεί το φαινόμενο του θερμοκηπίου για να δημιουργήσει μια σταθερή, ήπια αύξηση της θερμοκρασίας και το φαινόμενο της καμινάδας για να τραβάει φρέσκο ​​αέρα σε όλη τη σοδειά σας.

Η πρακτική αυτοδυναμία βασίζεται σε συστήματα που λειτουργούν όταν κοπεί το ρεύμα. Το να μάθεις να στεγνώνεις τρόφιμα στον ήλιο δεν είναι απλώς ένας τρόπος για να εξοικονομήσεις λίγα λεπτά από τον λογαριασμό του ηλεκτρικού ρεύματος. Είναι ένας τρόπος να ανακτήσεις μια προγονική δεξιότητα που διασφαλίζει ότι το ντουλάπι σου παραμένει γεμάτο ανεξάρτητα από τη σταθερότητα του δικτύου.

Τεχνικές παθητικής ηλιακής ξήρανσης τροφίμων

Η παθητική ηλιακή ξήρανση τροφίμων είναι η διαδικασία χρήσης ηλιακής ακτινοβολίας και φυσικής μεταφοράς για τη μείωση της περιεκτικότητας σε νερό των τροφίμων σε επίπεδο που αποτρέπει την αλλοίωση. Είναι μια τεχνική τόσο παλιά όσο και ο ίδιος ο πολιτισμός, που χρησιμοποιούσαν οι πρόγονοί μας για να διατηρήσουν τα πάντα, από σταφύλια στη Μεσόγειο μέχρι κρέας βίσωνα στις αμερικανικές πεδιάδες. Σε αντίθεση με την απλή «ξήρανση στον ήλιο», όπου τα τρόφιμα απλώνονται σε ένα φύλλο στον αέρα, η παθητική ηλιακή ξήρανση χρησιμοποιεί μια κλειστή δομή για τη διαχείριση του περιβάλλοντος.

Αυτή η μέθοδος υπάρχει για να παρέχει έναν ελεγχόμενο χώρο που προστατεύει τα τρόφιμα από παράσιτα, σκόνη και ξαφνική βροχή, μεγιστοποιώντας παράλληλα την απόδοση της ηλιακής ενέργειας. Σε ένα καλά σχεδιασμένο σύστημα, ο αέρας μέσα στο στεγνωτήριο γίνεται θερμότερος και λιγότερο πυκνός από τον εξωτερικό αέρα. Καθώς αυτός ο ζεστός αέρας ανεβαίνει, παρασύρει την υγρασία που απελευθερώνεται από τα τρόφιμα, δημιουργώντας έναν συνεχή, αυτορυθμιζόμενο βρόχο αφυδάτωσης.

Οι εφαρμογές αυτών των τεχνικών στον πραγματικό κόσμο ποικίλλουν ανάλογα με το κλίμα. Σε άνυδρες περιοχές, ένα απλό ερμάριο άμεσου κέρδους μπορεί να είναι αρκετό. Σε πιο υγρά περιβάλλοντα, ένα σύστημα έμμεσου κέρδους με μακρύ ηλιακό συλλέκτη είναι απαραίτητο για την προθέρμανση του αέρα αρκετά ώστε να μειωθεί η σχετική υγρασία του πριν καν αγγίξει το τρόφιμο. Η κατανόηση αυτών των λεπτομερειών επιτρέπει σε έναν επαγγελματία να διατηρήσει μια σοδειά σχεδόν σε οποιοδήποτε περιβάλλον.

Η οπτικοποίηση αυτής της διαδικασίας είναι σαν να σκεφτόμαστε μια καμινάδα σε μια ξυλόσομπα. Το «ρεύμα» δημιουργείται από τη διαφορά θερμοκρασίας μεταξύ του κάτω μέρους της μονάδας και του πάνω μέρους. Όσο μεγαλύτερη είναι η διαφορά θερμοκρασίας, τόσο ισχυρότερη είναι η ροή αέρα. Αυτή η ροή αέρα είναι το πιο σημαντικό σας εργαλείο, λειτουργώντας ως μεταφορικός ιμάντας που μετακινεί μόρια νερού από τα κομμένα μήλα ή τα βότανά σας στην ατμόσφαιρα.

Πώς λειτουργεί το ηλιακό σύστημα αφυδάτωσης

Η βασική αρχή ενός παθητικού ηλιακού αφυγραντήρα είναι η σχέση μεταξύ της θερμοκρασίας του αέρα και της υγρασίας. Καθώς ο αέρας θερμαίνεται, η ικανότητά του να συγκρατεί υδρατμούς αυξάνεται σημαντικά. Για κάθε αύξηση της θερμοκρασίας κατά 20 βαθμούς Φαρενάιτ, η ικανότητα του αέρα να συγκρατεί υγρασία περίπου διπλασιάζεται. Αυτή είναι η μηχανή που κινεί τη διαδικασία ξήρανσης.

Ένα τυπικό σύστημα αποτελείται από τρία κύρια εξαρτήματα: έναν ηλιακό συλλέκτη, έναν θάλαμο ξήρανσης και ένα σύστημα εξαερισμού. Ο συλλέκτης είναι συνήθως ένα ρηχό κουτί με μια σκούρα πλάκα απορρόφησης και ένα διαφανές κάλυμμα από γυαλί ή πολυανθρακικό. Το ηλιακό φως διέρχεται από το τζάμι και χτυπά τη σκούρα πλάκα, μετατρέποντας την φωτεινή ενέργεια σε θερμότητα. Ο αέρας που εισέρχεται στο κάτω μέρος αυτού του συλλέκτη θερμαίνεται καθώς περνάει πάνω από τον απορροφητή.

Μόλις θερμανθεί ο αέρας, εισέρχεται στον θάλαμο ξήρανσης όπου τα τρόφιμα είναι τοποθετημένα σε δίσκους από πλέγμα. Επειδή ο αέρας είναι πλέον ζεστός και «διψασμένος», τραβάει την υγρασία από την επιφάνεια του τροφίμου. Για να διατηρηθεί η διαδικασία σε κίνηση, αυτός ο υγρός αέρας πρέπει να αποβάλλεται μέσω αεραγωγών στο πάνω μέρος του θαλάμου. Αυτό δημιουργεί ένα φαινόμενο κενού στο κάτω μέρος, τραβάει περισσότερο φρέσκο, ξηρό αέρα για να συνεχιστεί ο κύκλος.

Η αποτελεσματική διαχείριση της ταχύτητας αυτού του αέρα εξαρτάται από τη διαχείριση της ταχύτητας αυτού του αέρα. Εάν ο αέρας κινείται πολύ αργά, η θερμοκρασία αυξάνεται πολύ και το τρόφιμο μπορεί να σκληρύνει ή ακόμα και να μαγειρευτεί. Εάν κινείται πολύ γρήγορα, ο αέρας δεν θα έχει αρκετό χρόνο για να απορροφήσει την υγρασία. Η ρύθμιση των αεραγωγών εισαγωγής και εξαγωγής επιτρέπει στον χρήστη να βρει το «γλυκό σημείο» όπου η εσωτερική θερμοκρασία παραμένει μεταξύ 110°F και 140°F, το οποίο είναι ιδανικό για τα περισσότερα φρούτα και λαχανικά.

Τα κύρια οφέλη της παθητικής μετακίνησης

Το πιο άμεσο πλεονέκτημα είναι η πλήρης εξάλειψη του λειτουργικού κόστους. Ενώ ένας ηλεκτρικός αφυγραντήρας μπορεί να φαίνεται φθηνός για να λειτουργήσει για λίγες ώρες, μια μεγάλη συγκομιδή ντομάτας ή ροδάκινου μπορεί να διαρκέσει ημέρες συνεχούς λειτουργίας. Όταν κλιμακώνετε τις προσπάθειες συντήρησης για να καλύψετε τις ανάγκες μιας οικογένειας για έναν ολόκληρο χειμώνα, αυτές οι κιλοβατώρες αθροίζονται σε ένα σημαντικό έξοδο.

Η διατροφική ακεραιότητα είναι ένα άλλο μετρήσιμο όφελος. αλλές ηλεκτρικές μονάδες χρησιμοποιούν πηνία υψηλής ισχύος που δημιουργούν «θερμά σημεία», καταστρέφοντας ενδεχομένως βιταμίνες ευαίσθητες στη θερμότητα, όπως η βιταμίνη C και διάφορα ένζυμα. Οι παθητικές ηλιακές μονάδες παρέχουν μια πιο σταδιακή, απαλή θερμότητα. Επειδή η διαδικασία καθοδηγείται από τη ροή του αέρα και όχι μόνο από τη θερμοκρασία των πρώτων υλών, το τρόφιμο συχνά διατηρεί ένα πιο ζωντανό χρώμα και ένα πιο σύνθετο προφίλ γεύσης.

Η σιωπή είναι ένα πλεονέκτημα που συχνά παραβλέπεται μέχρι να το βιώσετε. Οι ηλεκτρικοί αφυγραντήρες παράγουν ένα σταθερό, υψίσυχνο βουητό από τους ανεμιστήρες τους, που μπορεί να είναι ενοχλητικό σε ένα ήσυχο σπίτι. Μια παθητική ηλιακή μονάδα βρίσκεται έξω, κάνοντας τη δουλειά της σε απόλυτη σιωπή. Σέβεται την ηρεμία του αγροκτήματος, απαιτώντας μόνο την κίνηση του ήλιου και την αλλαγή κατεύθυνσης του ανέμου.

Η ανθεκτικότητα και η απλότητα είναι επίσης βασικοί παράγοντες. Χωρίς κινούμενα μέρη, χωρίς θερμαντικά στοιχεία για καύση και χωρίς ανεμιστήρες για μπλοκάρισμα, ένας καλοκατασκευασμένος ηλιακός αφυγραντήρας μπορεί να διαρκέσει για δεκαετίες. Η συντήρηση συνήθως δεν περιλαμβάνει τίποτα περισσότερο από τον καθαρισμό των δίσκων και το σκούπισμα των τζαμιών μία φορά την εποχή. Είναι ένα κομμάτι εξοπλισμού σχεδιασμένο για μεγάλες αποστάσεις, σαν ένα καλό τηγάνι από χυτοσίδηρο ή ένα καλοφτιαγμένο τσεκούρι.

Προκλήσεις και κοινές παγίδες

Η σκλήρυνση σε περίπτωση θήκης είναι το πιο συχνό σφάλμα που αντιμετωπίζουν οι αρχάριοι. Αυτό συμβαίνει όταν το εξωτερικό στρώμα του τροφίμου στεγνώνει πολύ γρήγορα, σχηματίζοντας ένα σκληρό, αδιαπέραστο περίβλημα που παγιδεύει την υγρασία στο εσωτερικό του. Αυτή η παγιδευμένη υγρασία τελικά οδηγεί σε μούχλα κατά την αποθήκευση. Η σκλήρυνση σε περίπτωση θήκης είναι συνήθως αποτέλεσμα υπερβολικής θερμότητας και ανεπαρκούς ροής αέρα, που συχνά προκαλείται από την τοποθέτηση του αφυγραντήρα σε σημείο χωρίς διασταυρούμενο αεράκι ή από το γεγονός ότι δεν ανοίγουν επαρκώς οι αεραγωγοί.

Η ανάπτυξη μούχλας είναι μια άλλη συνηθισμένη πρόκληση, ιδιαίτερα σε περιόδους υψηλής υγρασίας ή συννεφιασμένου καιρού. Εάν ο αέρας μέσα στον θάλαμο δεν κινείται αρκετά γρήγορα ή δεν είναι αρκετά ζεστός για να απομακρύνει την υγρασία, το υγρό περιβάλλον γίνεται εστία ανάπτυξης μυκήτων. Η επιλογή των κατάλληλων ημερών για ξήρανση είναι ζωτικής σημασίας. Μια προσέγγιση «ηλιακού αεράκι» λειτουργεί καλύτερα τις ημέρες που η σχετική υγρασία είναι κάτω από 60%.

Τα παράσιτα και η μόλυνση μπορούν επίσης να απειλήσουν μια συγκομιδή. Δεδομένου ότι οι ηλιακοί ξηραντήρες βρίσκονται σε εξωτερικούς χώρους, αποτελούν στόχο για μύγες, σφήκες και μυρμήγκια. Οποιοδήποτε κενό στην κατασκευή ή μια τρύπα στο κόσκινο μπορεί να οδηγήσει σε μολυσμένη τροφή. Είναι ζωτικής σημασίας να χρησιμοποιείτε πλέγμα κατάλληλο για τρόφιμα και να διασφαλίζετε ότι όλες οι οπές εισόδου και εξόδου είναι καλυμμένες με ένα λεπτό πλέγμα που εμποδίζει ακόμη και τα μικρότερα «ανοίγματα» να εισέλθουν στον θάλαμο.

Το ασυνεπές στέγνωμα είναι μια παγίδα που προέρχεται από την κακή φόρτωση των ταψιών. Η πολύ σφιχτή συσκευασία των ταψιών εμποδίζει τον αέρα να κυκλοφορεί γύρω από το φαγητό. Κάθε φέτα χρειάζεται χώρο για να αναπνεύσει. Σκεφτείτε τον αέρα σαν νερό που ρέει μέσα από ένα ρυάκι. Αν πνίξετε το ρυάκι με πέτρες, το νερό σταματά να κινείται. Διατηρήστε τις φέτες σας ομοιόμορφο σε πάχος και δώστε τους άφθονο χώρο στο πλέγμα.

Περιορισμοί των Παθητικών Ηλιακών Συστημάτων

Το κλίμα και η γεωγραφία παίζουν τεράστιο ρόλο στην αποτελεσματικότητα της ηλιακής ξήρανσης. Σε περιοχές με υψηλή υγρασία περιβάλλοντος, όπως η Νοτιοανατολική Αμερική ή οι τροπικές ζώνες, ο αέρας είναι ήδη κορεσμένος. Ακόμα και όταν θερμαίνεται, μπορεί να μην έχει αρκετή χωρητικότητα για να στεγνώσει τα τρόφιμα αρκετά γρήγορα ώστε να αποφευχθεί η αλλοίωση. Σε αυτές τις περιοχές, τα παθητικά συστήματα πρέπει να είναι πολύ μεγαλύτερα και πιο αποτελεσματικά ή μπορεί να χρειάζονται έναν μικρό ηλεκτρικό ανεμιστήρα "ενίσχυσης" για να βοηθήσει τη ροή του αέρα.

Οι ημερήσιοι κύκλοι—η φυσική ανατολή και δύση του ήλιου—δημιουργούν έναν ενσωματωμένο περιορισμό. Το στέγνωμα σταματά τη νύχτα. Κατά τις βραδινές ώρες, η θερμοκρασία πέφτει και η υγρασία αυξάνεται, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε «επανενυδάτωση» εάν το φαγητό παραμείνει στη μονάδα. Οι έμπειροι επαγγελματίες συχνά φέρνουν τους δίσκους τους μέσα τη νύχτα ή κλείνουν ερμητικά τους αεραγωγούς για να σφραγίσουν τον υγρό νυχτερινό αέρα.

Η έλλειψη ακριβούς ελέγχου θερμοκρασίας αποτελεί αντιστάθμισμα για την απλότητα του συστήματος. Σε αντίθεση με μια ηλεκτρική μονάδα όπου μπορείτε να ρυθμίσετε ακριβώς τους 115°F για τα βότανα ή τους 155°F για το αποξηραμένο κρέας, μια ηλιακή μονάδα κυμαίνεται ανάλογα με τα σύννεφα και τη γωνία του ήλιου. Αυτό απαιτεί από τον χρήστη να είναι πιο προσεκτικός και να συμμετέχει στη διαδικασία, ελέγχοντας περιοδικά τη μονάδα και προσαρμόζοντας τους αεραγωγούς ή τον προσανατολισμό για να αντισταθμίσει τον καιρό.

Οι απαιτήσεις χώρου είναι επίσης κάτι που πρέπει να ληφθεί υπόψη. Ένας ηλιακός αφυγραντήρας αρκετά μεγάλος για να επεξεργαστεί μια σημαντική συγκομιδή καταλαμβάνει αρκετό χώρο στην αυλή ή σε μια βεράντα με νότιο προσανατολισμό. Δεν μπορεί να τοποθετηθεί σε μια γωνιά της κουζίνας. Πρέπει να έχετε ένα καθαρό, μη σκιερό σημείο που να δέχεται τουλάχιστον 6 έως 8 ώρες άμεσου ηλιακού φωτός, κάτι που μπορεί να αποτελέσει πρόκληση για όσους έχουν πυκνά δασωμένα οικόπεδα ή αστικά αγροκτήματα.

Ηλεκτρικό Βουητό vs. Ηλιακό Αεράκι

Χαρακτηριστικό	Ηλεκτρικό βουητό (με σύνδεση)	Ηλιακό αεράκι (Παθητικό)
Κόστος Ενέργειας	0,10 $ – 0,20 $ ανά ώρα	0,00 $ (Δωρεάν)
Επίπεδο θορύβου	Συνεχής θόρυβος ανεμιστήρα	Σιωπηλός
Ελεγχος	Ψηφιακός/Αναλογικός Θερμοστάτης	Χειροκίνητη ρύθμιση εξαερισμού
Μέγεθος παρτίδας	Περιορίζεται από το μέγεθος της μονάδας	Εύκολα κλιμακωτό σε μεγάλα φορτία
Εξάρτηση από τον καιρό	Καμία (χρήση σε εσωτερικούς χώρους)	Εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον ήλιο/υγρασία

Συγκρίνοντας αυτές τις δύο μεθόδους, γίνεται σαφές ότι η ηλεκτρική μονάδα προσφέρει ευκολία και προβλεψιμότητα, ενώ η ηλιακή μονάδα προσφέρει βιωσιμότητα και κλίμακα. Για κάποιον που ζει σε ένα μικρό διαμέρισμα, το [Electric Hum] είναι η μόνη λογική επιλογή. Ωστόσο, για τον σοβαρό κηπουρό ή τον ανεξάρτητο χρήστη, το [Solar Breeze] επιτρέπει τη διατήρηση τεράστιων ποσοτήτων τροφίμων χωρίς να αυξάνεται το μηνιαίο κόστος.

Το επίπεδο δεξιοτήτων που απαιτείται για την ηλιακή ξήρανση είναι ελαφρώς υψηλότερο. Πρέπει να μάθετε τη «γλώσσα» του τοπικού σας κλίματος. Γίνεστε ερασιτέχνης μετεωρολόγος, παρατηρώντας το βαρόμετρο και τους σχηματισμούς νεφών. Αυτή η ενασχόληση με το περιβάλλον είναι ακριβώς αυτό που αναζητούν πολλοί σύγχρονοι αγρότες - μια βαθύτερη σύνδεση με τους φυσικούς κύκλους που μας συντηρούν.

Η απόδοση σε μια ηλιακή μονάδα μετριέται από το πόσο καλά μετατρέπει το ηλιακό φως σε ροή αέρα. Σε μια ηλεκτρική μονάδα, η απόδοση μετριέται από τη μόνωση του κουτιού και την ισχύ του ανεμιστήρα. Ενώ η ηλεκτρική μονάδα είναι ταχύτερη σε συνθήκες υγρασίας, η ηλιακή μονάδα κερδίζει κάθε φορά σε σχέση με το συνολικό κόστος κύκλου ζωής και τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις.

Πρακτικές συμβουλές και βέλτιστες πρακτικές

Ο προσανατολισμός είναι το πρώτο βήμα προς μια επιτυχημένη ξηρασία. Στο βόρειο ημισφαίριο, ο ηλιακός συλλέκτης σας πρέπει να είναι στραμμένος προς τον πραγματικό νότο. Μην βασίζεστε μόνο σε μια μαγνητική πυξίδα χωρίς να ρυθμίζετε την απόκλιση. θέλετε ο πιο άμεσος ήλιος του «ηλιακού μεσημεριού» να χτυπά την πλάκα του συλλέκτη σας. Εάν η μονάδα σας είναι φορητή, η περιστροφή της κατά μερικές μοίρες κάθε δύο ώρες μπορεί να αυξήσει σημαντικά το συνολικό κέρδος θερμότητας για την ημέρα.

Η προετοιμασία του φαγητού είναι εξίσου σημαντική με τον σχεδιασμό του στεγνωτηρίου. Ο τεμαχισμός όλων των τροφίμων σε ομοιόμορφο πάχος - συνήθως περίπου 1/4 ίντσας - διασφαλίζει ότι ολόκληρος ο δίσκος θα τελειώσει ταυτόχρονα. Για ανοιχτόχρωμα φρούτα όπως μήλα ή αχλάδια, μια γρήγορη βούτηγμα σε διάλυμα χυμού λεμονιού και νερού αποτρέπει την οξείδωση και διατηρεί τα φρούτα ορεκτικά.

Το ζεμάτισμα των λαχανικών πριν από την ξήρανση μπορεί να βελτιώσει τόσο το χρώμα όσο και την υφή. Το σύντομο βράσιμο στον ατμό ή η βύθιση λαχανικών όπως το μπρόκολο, τα καρότα ή τα πράσινα φασολάκια σε βραστό νερό σταματά την ενζυμική δράση που οδηγεί σε απώλεια γεύσης κατά την αποθήκευση. Αυτό «σταθεροποιεί» τα θρεπτικά συστατικά και μαλακώνει την κυτταρική δομή, επιτρέποντας συχνά στα τρόφιμα να στεγνώσουν πιο γρήγορα και να ενυδατωθούν πιο αποτελεσματικά αργότερα.

Η παρακολούθηση της εσωτερικής θερμοκρασίας είναι ζωτικής σημασίας. Τοποθετήστε ένα απλό θερμόμετρο κομποστοποίησης ή έναν απομακρυσμένο ψηφιακό αισθητήρα μέσα στον θάλαμο ξήρανσης. Εάν η θερμοκρασία ανέβει πάνω από τους 150°F, ανοίξτε τους αεραγωγούς ή σκιάστε ένα μέρος του συλλέκτη. Εάν παραμείνει κάτω από τους 100°F σε μια ηλιόλουστη ημέρα, ίσως χρειαστεί να μειώσετε τη ροή του αέρα κλείνοντας μερικώς τον αεραγωγό εξαγωγής για να επιτρέψετε στη θερμότητα να συσσωρευτεί.

Προχωρημένες Σκέψεις για Σοβαρούς Επαγγελματίες

Για όσους θέλουν να διευρύνουν τα όρια του παθητικού σχεδιασμού, η θερμική μάζα μπορεί να ενσωματωθεί στον αφυγραντήρα. Τοποθετώντας σκουρόχρωμες πέτρες ή κανάτες γεμάτες με νερό στο κάτω μέρος του θαλάμου ξήρανσης, μπορείτε να αποθηκεύσετε θερμότητα κατά τη διάρκεια της ημέρας. Αυτή η αποθηκευμένη ενέργεια απελευθερώνεται αργά καθώς ο ήλιος δύει, παρατείνοντας τον χρόνο ξήρανσης μέχρι το βράδυ και εμποδίζοντας τα τρόφιμα να απορροφήσουν υγρασία από τον αέρα ψύξης.

Η χρήση επιλεκτικών επιφανειών στην πλάκα απορρόφησης μπορεί επίσης να αυξήσει την απόδοση. Ειδικές βαφές «ηλιακού μαύρου» έχουν σχεδιαστεί για να μεγιστοποιούν την απορρόφηση στο ορατό φάσμα, ελαχιστοποιώντας παράλληλα την επανακτινοβολία στο υπέρυθρο φάσμα. Αυτό διασφαλίζει ότι περισσότερη από τη θερμότητα που δεσμεύεται από τον συλλέκτη παραμένει μέσα στο σύστημα αντί να διαρρέει πίσω μέσω των υαλοπινάκων.

Τα υλικά υαλοπινάκων έχουν μεγαλύτερη σημασία από ό,τι φαντάζονται οι περισσότεροι. Ενώ το γυαλί είναι παραδοσιακό και ανθεκτικό, τα πάνελ πολυανθρακικού με πολλαπλά τοιχώματα παρέχουν πολύ καλύτερη μόνωση. Αυτά τα πάνελ έχουν «κανάλια» αέρα παγιδευμένα μεταξύ των στρωμάτων, τα οποία λειτουργούν ως θερμοδιακοπή. Αυτό επιτρέπει στον συλλέκτη να παραμένει ζεστός ακόμα και όταν φυσάει δροσερός άνεμος στην επιφάνεια, καθιστώντας τη μονάδα πολύ πιο αποτελεσματική στις ενδιάμεσες εποχές της άνοιξης και του φθινοπώρου.

Ο αυτοματοποιημένος εξαερισμός είναι μια προηγμένη τροποποίηση για τον τεχνολογικά καταρτισμένο αγρότη. Χρησιμοποιώντας έναν απλό ενεργοποιητή κεριού-σφαιριδίων - τον ίδιο τύπο που χρησιμοποιείται στα παράθυρα του θερμοκηπίου - μπορείτε να δημιουργήσετε ένα σύστημα όπου οι αεραγωγοί ανοίγουν και κλείνουν αυτόματα με βάση τη θερμοκρασία. Αυτό μειώνει την ανάγκη για συνεχή παρακολούθηση και προστατεύει τα τρόφιμα από την υπερθέρμανση εάν λείπετε από το αγρόκτημα κατά τη διάρκεια της ζέστης της ημέρας.

Παράδειγμα από τον πραγματικό κόσμο: Η συγκομιδή των μήλων

Σκεφτείτε ένα αγρόκτημα με τρεις ώριμες μηλιές. Σε ένα «κύριο έτος», αυτά τα δέντρα μπορούν να παράγουν αρκετές εκατοντάδες κιλά φρούτων σε ένα παράθυρο τριών εβδομάδων. Η επεξεργασία αυτής της ποσότητας τροφής σε έναν τυπικό ηλεκτρικό αφυγραντήρα 9 δίσκων θα απαιτούσε εβδομάδες συνεχούς λειτουργίας, κοστίζοντας πάνω από 50 δολάρια σε ηλεκτρική ενέργεια και δημιουργώντας έναν συνεχή θόρυβο υποβάθρου στην κουζίνα.

Αντ' αυτού, ο ιδιοκτήτης χρησιμοποιεί έναν μεγάλο ηλιακό αφυγραντήρα έμμεσου κέρδους με 20 τετραγωνικά πόδια χώρου σε δίσκο. Ένα καθαρό Σάββατο πρωί, η οικογένεια κόβει 12 κιλά μήλα σε φέτες. Γεμίζουν τους δίσκους μέχρι τις 9:00 π.μ. Ο ήλιος χτυπά τον συλλέκτη και μέχρι τις 11:00 π.μ. η εσωτερική θερμοκρασία έχει σταθεροποιηθεί στους 74°C με ένα έντονο ανοδικό ρεύμα.

Μέχρι το απόγευμα της Κυριακής, τα μήλα είναι δερματώδη και «εύθραυστα», χωρίς να έχουν μείνει θύλακες υγρασίας. Το συνολικό κόστος αυτής της συντήρησης ήταν 0,00 $. Τα ένζυμα παρέμειναν άθικτα επειδή η θερμοκρασία δεν αυξήθηκε ποτέ και τα μήλα διατήρησαν τη φυσική τους γλυκύτητα. Τα φρούτα συσκευάζονται σε βάζα μισού γαλονιού, διατηρούνται σε θερμοκρασία δωματίου για μερικές ημέρες και στη συνέχεια μεταφέρονται στο δροσερό, σκοτεινό ντουλάπι για χειμερινά σνακ.

Αυτό το σενάριο καταδεικνύει τη δύναμη της κλίμακας. Η ηλιακή ξήρανση σάς επιτρέπει να «εργάζεστε με το πλεόνασμα». Όταν η φύση παρέχει μια αφθονία ταυτόχρονα, ο ήλιος παρέχει την ενέργεια που απαιτείται για να την σώσει όλη ταυτόχρονα. Πρόκειται για ένα αρμονικό σύστημα όπου η πηγή της ανάπτυξης (ο ήλιος) είναι επίσης η πηγή της διατήρησης.

Τελικές Σκέψεις

Η παθητική ηλιακή ξήρανση τροφίμων είναι κάτι περισσότερο από μια απλή τεχνική. Είναι μια φιλοσοφία συνεργασίας με τον φυσικό κόσμο. Κατανοώντας την απλή φυσική του αέρα, της θερμότητας και της υγρασίας, μπορείτε να δημιουργήσετε ένα σύστημα συντήρησης τροφίμων που είναι οικονομικά ελεύθερο και οικολογικά ορθό. Γεφυρώνει το χάσμα μεταξύ της σοφίας του παρελθόντος και των αναγκών ενός αυτοδύναμου μέλλοντος

Η επιτυχία σε αυτή την προσπάθεια έρχεται μέσω της παρατήρησης και της προσαρμογής. Κάθε αφυγραντήρας έχει τη δική του προσωπικότητα, η οποία επηρεάζεται από την κατασκευή και το περιβάλλον του. Καθώς αφιερώνετε χρόνο δουλεύοντας με τη μονάδα σας, θα αναπτύξετε μια διαίσθηση για το «ηλιακό αεράκι», γνωρίζοντας ακριβώς πότε να ανοίξετε τους αεραγωγούς ή πότε να φέρετε τους δίσκους μέσα. Αυτή η μαεστρία είναι η πραγματική ανταμοιβή της κουζίνας εκτός δικτύου.

Είτε αποξηραίνετε φαρμακευτικά βότανα, εποχιακά φρούτα ή λαχανικά κήπου, ο ήλιος παραμένει ο πιο αξιόπιστος σύμμαχός σας. Είναι ένας σιωπηλός, ισχυρός σύντροφος που δεν ζητά τίποτα και παρέχει τα πάντα. Αγκαλιάστε τον ήπιο ρυθμό της ηλιακής αφυδάτωσης και απολαύστε την ηρεμία που προέρχεται από ένα ντουλάπι γεμάτο ουρανό.

https://www.ecosnippets.com/