Η χαρισματική φιγούρα ο Λεό Μπουσκάλια, υπέστη μια μεταμόρφωση από απλός συγγραφέας αυτοβοήθειας και αυτοβελτίωσης σε πανταχού παρόντα γκουρού της ζωής και της αγάπης. Με ακλόνητη αποφασιστικότητα και θέρμη, ξεπέρασε τα σύνορα για να διαδώσει το οικουμενικό του μήνυμα σε κάθε γωνιά του πλανήτη.
Στον τομέα της αγάπης, ο Λεό Μπουσκάλια αναδείχθηκε σε μια ασταμάτητη δύναμη, φαινομενικά με αποστολή να αγκαλιάσει κάθε κάτοικο της Γης με τις διδασκαλίες του. Το πάθος του για το θέμα αυτό ήταν τόσο αισθητό που κέρδισε προσφιλείς προσωνυμίες όπως “Dr. Love” και “The Hug Doctor”, αντανακλώντας την αφοσίωσή του στη διάδοση της μεταμορφωτικής δύναμης της αγάπης και του σεβασμού.
Μέσα από βιβλία με μπεστ σέλερ, συναρπαστικές διαλέξεις και τηλεοπτικές εκπομπές, ο Μπουσκάλια ξεκίνησε μια προσωπική οδύσσεια, προσπαθώντας να πείσει την ανθρωπότητα για τη βαθιά επίδραση της αγάπης. Οι διδασκαλίες του δεν περιορίστηκαν στη δημόσια αρένα- μοιράστηκε τη σοφία του και σε ακαδημαϊκό επίπεδο, παραδίδοντας μαθήματα για το αγαπημένο του θέμα -την αγάπη- στο πανεπιστήμιο. Αυτή η διπλή δέσμευση σημάδεψε όχι μόνο την ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία, αλλά έγινε επίσης αναπόσπαστο μέρος της προσωπικής του ζωής.
10 αποφθέγματα του Λεό Μπουσκάλια
1.Δεν είμαι υποχρεωμένος να έχω συνέχεια δίκιο. Δεν είναι σπουδαίο αυτό; Σε απελευθερώνει και σου επιτρέπει να έχεις δίκιο κάποιες φορές. Μπορώ κι εγώ να έχω δίκιο κι εσύ. Μπορούμε να έχουμε δίκιο και οι δύο. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει δίκιο ή άδικο, αλλά μία τεράστια γκρίζα περιοχή με κάθε είδους διαβαθμίσεις.
2.Με ενδιαφέρει πιο πολύ να ξεμάθω, παρά να μάθω. Προσπαθώ να ξεμάθω όλα τα σκουπίδια που έχω συσσωρεύσει. Με κάθε σκουπίδι που πετάω, αισθάνομαι πιο ελεύθερος.
3.Μ’ αρέσει να βλέπω τον κόσμο σαν μία τεράστια τοιχογραφία, όπου ο καθένας μας έχει την υποχρέωση να ζωγραφίσει ένα μικρό κομματάκι και, αν δεν αναλάβουμε την ευθύνη αυτή και δεν την πραγματώσουμε, η τοιχογραφία θα είναι για πάντα κάτι λιγότερο απ’ ό, τι θα έπρεπε να είναι και θα χάσουμε όλοι. [….] Δεν έχουμε μόνο την απίστευτη μοναδικότητα μας, αλλά και τη δυνητικότητα. Το ανεξερεύνητο μέρος μας είναι πολύ μεγαλύτερο από το εξερευνημένο.
4.Τι ωραίο, που είναι να μπορείς να πεις σε κάποιον: «Σε χρειάζομαι». Νομίζουμε ότι ενήλικος σημαίνει να είσαι ανεξάρτητος και να μη χρειάζεσαι κανένα και γι’ αυτό πεθαίνουμε όλοι από μοναξιά.
5.Η διδασκαλία είναι μία συνεχής διαδικασία αλλαγής. Κάθε φορά που «διδάσκεις» κάτι σε κάποιον, αυτός το χωνεύει, το κάνει κάτι και ξεπηδάει απ’ αυτό ένας νέος άνθρωπος. Δεν καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι δεν φλέγονται από τη λαχτάρα να μάθουν, γιατί δεν το βλέπουν σαν τη μεγαλύτερη περιπέτεια του κόσμου –αφού είναι μία διαδικασία μεταμόρφωσης. Κάθε φορά που μαθαίνουμε κάτι νέο, γινόμαστε κάτι νέο.
6.Αν κοιτάς μόνο το εξωτερικό της ζωής και του ανθρώπου, χάνεις την ουσία. [….] Μόνο όταν βρείτε τον πυρήνα του «εγώ» σας θα έχετε κάτι να μου δώσετε, όπως κι εγώ πρέπει να βρω τον πυρήνα του δικού μου «εγώ».
7.Δεν είμαι υποχρεωμένος να έχω συνέχεια δίκιο. Δεν είναι σπουδαίο αυτό; Σε απελευθερώνει και σου επιτρέπει να έχεις δίκιο κάποιες φορές. Μπορώ κι εγώ να έχω δίκιο κι εσύ. Μπορούμε να έχουμε δίκιο και οι δύο. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει δίκιο ή άδικο, αλλά μία τεράστια γκρίζα περιοχή με κάθε είδους διαβαθμίσεις.
8.Μην καθυστερείς να ανακοινώνεις τα συναισθήματα σου. Ένα από τα πιο καταστροφικά στοιχεία στις σχέσεις και τις στενές επαφές είναι η ανικανότητα μας να μεταδώσουμε αυτό που αισθανόμαστε τώρα. Εγώ πάντα λέω στους άλλους αυτό που θέλω. Δεν έχω ποτέ σύντομους καβγάδες, οι σύντομοι καβγάδες μένουν εκκρεμείς. Το πρόβλημα μ’ αυτούς είναι ότι τελειώνουν πριν να λύσουν οτιδήποτε, πριν καλά καλά μάθουμε γιατί καβγαδίζουμε. Όσο περισσότερο λογομαχείς, τόσο πιο κοντά στα συναισθήματα θα φτάσεις.
9.Μπορεί να μην το συνειδητοποιείς αλλά ένας από τους λόγους που δεν είσαι πολλά πράγματα είναι γιατί εσύ ο ίδιος εμποδίζεις την ανάπτυξή σου. [….] Γινόμαστε αυτό που πιστεύουμε ότι είμαστε.
10. Μόλις μάθεις να ρισκάρεις, ολόκληρη η ζωή σου αλλάζει. Όμως, η αλλαγή και η ανάπτυξη θα συμβούν μόνο αν είσαι πρόθυμος να ρισκάρεις και να πειραματιστείς με τη δική σου ζωή. Ποτέ δεν είναι κανείς σίγουρος για τίποτε. Όλα είναι ρίσκο.
Ακούγεται και γράφεται συχνά σήμερα ότι σύντομα επέρχεται στην εποχή μας ο θάνατος της οικογένειας. Υπάρχει τεράστιος αριθμός διαζυγίων (50% στον Δυτικό κόσμο, 27% στην Ελλάδα, ποσοστό συνεχώς ανερχόμενο), η μονογαμική σχέση δεν υπάρχει ούτε για τις περισσότερες γυναίκες, οι σύζυγοι δεν έχουν χρόνο για τη σχέση τους, ούτε για τα παιδιά τους. Οι οικογένειες δεν ενδιαφέρονται να μεγαλώσουν παιδιά κι ο μέσος όρος είναι ένα παιδί για κάθε οικογένεια (1,2 για την ακρίβεια). Πολλές γυναίκες δεν θέλουν καθόλου παιδιά κι αφοσιώνονται στην καριέρα τους. Άλλες δεν θέλουν να παντρευτούν και συχνά κάνουν ένα παιδί (για να εκπληρώσουν κάποια βιολογική ή άλλη ανάγκη τους) χωρίς να θέλουν να παντρευτούν τον πατέρα του. Σε πολλές χώρες (Αγγλία π.χ.) το ποσοστό φτάνει το 31%. Πάρα πολλά παιδιά της σύγχρονης οικογένειας παρουσιάζουν έντονα και συχνά ψυχολογικά και κοινωνικά προβλήματα (νευρωτική κατάθλιψη, αίσθηση κενού, αδιαφορία για καριέρα, αδιαφορία για σχέσεις, εθισμό στο αλκοόλ ή τα ναρκωτικά) και μια μεγάλη γκάμα βίαιης και παραπτωματικής συμπεριφοράς.
Για πολλούς λοιπόν οι σημερινές ιστορικές και κοινωνικές συνθήκες δεν ευνοούν πλέον την ύπαρξη αυτού του θεσμού, και έτσι σιγά σιγά αυτός οδηγείται σ’ ένα μοιραίο τέλος. Άλλες απόψεις ισχυρίζονται ότι μεν αυτό το είδος του γάμου θα πεθάνει, αλλά θα βρεθούν άλλες μορφές οικογένειας πιο ταιριαστές με τις σημερινές συνθήκες (π.χ. τα κιμπούτζ που δοκιμάστηκαν στο Ισραήλ). Υπάρχουν άλλοι που λένε ότι απλώς η οικογένεια περνάει μια μεταβατική φάση, θα αναμορφωθεί, θα προσαρμοσθεί στις νέες συνθήκες και θα επιβιώσει ανανεωμένη, γιατί είναι μια βασική ανάγκη του ανθρώπου.
Μια πολύ σύντομη ιστορική αναδρομή
Ο άνθρωπος είναι αγελαίο ζώο σαν όλα σχεδόν α ανώτερα θηλαστικά κι έτσι, απ’ότι γνωρίζουμε, ζούσε πάντα σε κάποιας μορφής οικογένεια. Οι λόγοι που τον ώθησαν (αυτόν και τα άλλα θηλαστικά) σε δημιουργία οικογενειακών μορφών συλλογικής ζωής μπορούν να διαχωριστούν σε τρεις κατηγορίες:
Βιολογικοί λόγοι
Ο βασικότερος λόγος ύπαρξης κάθε ατόμου είναι, απ’ ότι φαίνεται, η διαιώνιση του είδους. Όσο πιο ψηλά ανεβαίνουμε στην κλίμακα διαφοροποίησης των θηλαστικών, τόσο μεγαλύτερο χρόνο ανατροφής των απογόνων τους έχουμε. Το ανθρώπινο είδος παραμένει αβοήθητο μετά τη γέννησή του για πολλά χρόνια, και έτσι χρειάζεται απαραίτητα την παρουσία γονιού, συνηθέστατα της μητέρας, για την επιβίωση, ανατροφή και προστασία του.
Η γυναίκα είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιβιώσει χωρίς τη βοήθεια ενός αρσενικού-κυνηγού που θα φέρει τροφή σ’αυτήν και τα παιδιά της και θα τους προστατεύσει με τη δύναμή του (παλαιότερα μυϊκή, τώρα οικονομική κ.λ.π.) από τους εξωτερικούς κινδύνους. Για να ωθήσει τον άντρα σ’αυτή τη θέση βασικό ρόλο παίζει η σeξουαλικότητα – αλλά όχι μόνο. Είναι γνωστό ότι όλα τα θηλυκά θηλαστικά δεν έχουν οργασμό, δεν έχουν ευχαρίστηση από τη σeξουαλική πράξη. Έχουν οίστρο, μια περίοδο δηλαδή που οι ορμονικές επιταγές επιβάλλουν να δεχτούν το σeξ. Είναι επίσης γνωστό ότι οι περίοδοι οίστρου συχνά είναι πάρα πολύ αραιές (κάθε 1-2 χρόνια).
Στο ανθρώπινο είδος όμως η γυναίκα παίρνει ευχαρίστηση, έχει οργασμό και είναι διαθέσιμη για σeξουαλική επαφή όποτε το θελήσει. Αυτό οφείλεται, κατά την προσωπική μου άποψη (ίσως το έχουν πει κι άλλοι και να έκανα μια πλημμελή αναδίφηση της βιβλιογραφίας), σε μια γονιδιακή αλλαγή ώστε να προσαρμοσθεί με τη Δαρβινική έννοια και να έχει τη δυνατότητα για σeξ ανά πάσα στιγμή κι έτσι να μπορέσει να κρατήσει τον άντρα «στο σπίτι».
Η βαθμιαία αποκτημένη δυνατότητα ευχαρίστησης επέτεινε τις αλλαγές αυτές.
Κοινωνικοί λόγοι
Η ανάγκη επιβίωσης απέναντι σ’ένα εχθρικό περιβάλλον ανάγκασε τους ανθρώπους να δημιουργήσουν ομάδες, φυλές με κοινούς δεσμούς και αλληλοβοήθεια. Η ανάγκη όμως σeξουαλικής ικανοποίησης και η (ασυνείδητη) ανάγκη διαιώνισης του είδους (να μεταδώσει τα γονίδιά του που είναι η μόνη μορφή αθανασίας) δημιούργησαν μια κατάσταση όπου το ισχυρότερο αρσενικό είχε όλα τα θηλυκά της ομάδας, την καλύτερη τροφή κλπ). Αυτό είναι η κύρια μορφή οικογένειας στα περισσότερα ανώτερα θηλαστικά. Ο άνθρωπος όμως δημιούργησε τότε την πρώτη σοσιαλιστική επανάσταση απέναντι στο καπιταλιστικό μονοπωλιακό κατεστημένο του ισχυρού αρσενικού: Η επανάσταση με βίαιες (φόνος του πατέρα) ή άλλες διαδικασίες οδήγησε στη δημιουργία οικογένειας. Κάθε αρσενικός θα μπορούσε να έχει κι αυτός μια γυναίκα και να δημιουργεί τα δικά του παιδιά. Αυτό νομιμοποιήθηκε σιγά σιγά με τη δημιουργία παραδόσεων και νόμων (ου μοιχεύσεις, ουκ επιθυμήσεις τη γυναίκα του πλησίον σου κλπ).
Έτσι η δημιουργία οικογένειας έφερε μεγαλύτερη αρμονία στη φυλή και καλύτερη συνεργασία ισχυρών και αδυνάτων. Ήταν μια από τις πρώτες μορφές δημοκρατίας.Βέβαια, αυτή η σημαντική εξέλιξη έγινε, ως συνήθως, εις βάρος των γυναικών. Κι έτσι στην εποχή μας, τα τελευταία 50 χρόνια, έχουμε τη δεύτερη σημαντική επανάσταση του ανθρώπινου είδους, τη φεμινιστική! Η γυναίκα άρχισε να δουλεύει, να είναι οικονομικά ανεξάρτητη, να μπορεί να ελέγχει την αναπαραγωγική της λειτουργία (το «χάπι») και αυτό έφερε πάρα πολλά καλά στη σημερινή κοινωνία αλλά και προβλήματα, στα οποία θα αναφερθώ λίγο αργότερα.
Ψυχολογικοί λόγοι
Οι ψυχολογικοί λόγοι συνδέονται ασφαλώς και αλληλοεπηρεάζονται με τους κοινωνικούς και βιολογικούς, που αναφέρθηκαν παραπάνω.
Επειδή το ανθρώπινο βρέφος είναι απόλυτα εξαρτημένο για την επιβίωσή του από τη μητέρα του, υπάρχει η ανάγκη να κάνει δεσμό σωματοψυχικό με τη μητέρα αυτή (attachment). Σήμερα, γνωρίζουμε πάρα πολλά στοιχεία για τον δεσμό αυτό που είναι πολύπλοκος, αρχίζει από την ενδομήτρια ζωή και καταλήγει στην ενηλικίωση, περνώντας από πολλές φάσεις.
Δυσκολίες στη διάρκεια αυτών των φάσεων, και ιδιαίτερα στη διάρκεια του πρώτου χρόνου της ζωής, θα έχουν πολύ σημαντικές επιπτώσεις στη σωματική και ψυχική υγεία του ατόμου. Υπάρχουν βέβαια και πάρα πολλές άλλες ψυχολογικές παράμετροι, όπως π.χ. η παιδική σeξουαλικότητα, αλλά τόνισα κυρίως τη δημιουργία δεσμού γιατί αυτή έχει σημαντικότατο ρόλο στα προβλήματα της σημερινής οικογένειας.
Οι βιολογικοί λόγοι δεν μεταβάλλονται εύκολα. Υπάρχουν ασφαλώς γονιδιακές μεταβολές, αλλά παίρνουν χιλιάδες χρόνια. Το ίδιο περίπου αφορά και τους ψυχολογικούς λόγους, παρόλο που μερικοί μπορούν να προσαρμοστούν ευκολότερα, αλλά πάλι χρειάζονται χιλιάδες χρόνια.
Αυτοί που μεταβάλλονται συνεχώς, άλλοτε ταχύτερα άλλοτε λιγότερο, είναι οι κοινωνικοί παράγοντες. Ξεχωρίζω τους παράγοντες αυτούς σε δύο αδρές κατηγορίες, αυτούς που επηρεάζουν κυρίως την οικογένεια εσωτερικά και εκείνους που την επηρεάζουν εξωτερικά ή γενικότερα.
Θα εξετάσουμε τώρα πολύ περιληπτικά μερικούς από τους παράγοντες αυτούς, που επηρεάζουν καταλυτικά τη σημερινή οικογένεια και θα καθορίσουν την πορεία και το μέλλον της.
Παράγοντες που επηρεάζουν την εσωτερική ζωή της οικογένειας
Υπάρχουν έντονες αλλαγές στον γάμο, τις ερωτικές σχέσεις και την ανατροφή των παιδιών. Σε μέγιστο βαθμό οι αλλαγές αυτές οφείλονται στη φεμινιστική επανάσταση – τη δεύτερη μεγάλη κοινωνική επανάσταση στην ιστορία του ανθρώπου. Η απελευθέρωση της γυναίκας στον Δυτικό κόσμο επήλθε για οικονομικούς λόγους. Στον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο οι γυναίκες εργάστηκαν και συνέχισαν και μετά από αυτόν.
Η οικονομική ανεξαρτησία ήταν ο κύριος μοχλός που μετέτρεψε τη γυναίκα από ουσιαστικά υποτελή του άνδρα σε ισότιμο σύντροφο. Οι γυναίκες επιζητούν τώρα καριέρα, δεν θέλουν να κάνουν πολλά παιδιά, αρκετές φορές καθόλου. Η σχέση με τον άνδρα άλλαξε ριζικά. Παλιότερα σε αιτήσεις διαζυγίου ήταν 1 στις 20 περιπτώσεις που ζητούσε η γυναίκα διαζύγιο. Τώρα είναι 15-16 φορές στις 20.
Η γυναίκα επιζητεί μεγαλύτερη σeξουαλική ελευθερία και ικανοποίηση. Ο αριθμός των γυναικών που έχουν μία ή περισσότερες φορές εξωσυζυγικές σχέσεις κυμαίνονται από 20-70%, ανάλογα με τις χώρες και τις στατιστικές. (Το αντίστοιχο ποσοστό των ανδρών φτάνει το 90%, αλλά αυτό ήταν πάντα έτσι.).
Ο γάμος, ως θεσμός, έχει υποστεί σοβαρά πλήγματα. Λόγω της εργασίας και των δύο συντρόφων έχουν σπάνιες ευκαιρίες και λίγο χρόνο να είναι μαζί και να σφυρηλατήσουν σιγά σιγά μια πιο ολοκληρωμένη σχέση.
Επειδή τα άτομα, και ιδίως οι γυναίκες, ζητούν μια καλύτερη ποιότητα σχέσης, όταν δεν τη βρίσκουν καταφεύγουν εύκολα στο διαζύγιο. Οι νέες κοπέλες είναι συνήθως πιο κυριαρχικές σήμερα απέναντι στους νέους (ακόμη και στην πάλαι ποτέ ανδροκρατική Ελλάδα), κι αυτό δημιουργεί πολλά προβλήματα στις σχέσεις. Οι νέοι έχουν αναπτύξει αμυντικά μια αδιαφορία για το σeξ και αντιμετωπίζουν συχνά προβλήματα όπως ανικανότητα.
Συχνά, παρά τη μεγάλη σεξουαλική ελευθερία, πάρα πολλοί νέοι και πάρα πολλές νέες είναι μόνοι και νιώθουν μοναξιά. Οι επαφές γίνονται σχετικά απρόσωπα μέσω του Internet, αλλά μου έχει κάνει εντύπωση ότι συχνά μιλούν πολύ στο Διαδίκτυο αλλά αποφεύγουν να συναντηθούν.
Το κύριο όμως πρόβλημα για μένα είναι η ανατροφή των παιδιών. Πρώτα είχαμε την εκτεταμένη οικογένεια με κύριο πρόσωπο τη μητέρα, αλλά και τον πατέρα, τους συγγενείς, τη γειτονιά. Τώρα η οικογένεια αυτή τείνει να εκλείψει στις μεγάλες πόλεις. Μεταβήκαμε, στην πυρηνική οικογένεια (συνήθως μητέρα-πατέρας κι ένα παιδί, σπανιότερα δύο).Αυτό έχει μειονεκτήματα πολλά, αλλά έγινε πολύ χειρότερο από την ανάγκη να έχουμε άλλα πρόσωπα να φροντίζουν το παιδί λόγω της εργασίας της μητέρας. Τα πρόσωπα αυτά είναι συχνά άλλης εθνικότητας και πολλές φορές αλλάζουν. Έτσι έχουμε σήμερα μια καινούργια μορφή οικογένειας, την οποία ονομάζω «νέο-εκτεταμένη», όπου γονείς, η εναλλασσόμενη βοηθός (πολλές φορές μία το πρωί και άλλη το απόγευμα), σπανιότερα κάποιες ώρες με γιαγιά και παππού, όταν υπάρχουν και είναι διαθέσιμοι, αποτελούν μια ετερόκλητη «οικογένεια» με διαφορετικές συμπεριφορές προς το παιδί. Το παιδί όμως χρειάζεται ένα πρόσωπο με την ίδια γλώσσα, φωνή, τρόπο χειρισμού, μυρωδιά, δέρμα κ.λ.π. ώστε να μπορέσει να δημιουργήσει δεσμό που θα αποτελεί τη βάση της κατοπινής του ασφάλειας.
Τα σημερινά παιδιά σ’ένα μεγάλο ποσοστό δεν δημιουργούν αυτόν τον ασφαλή δεσμό με αποτέλεσμα να υπάρχει ένα ψυχικό κενό μέσα τους, που τα δυσκολεύει να κάνουν ουσιαστικές σχέσεις-δεσμούς με άλλους ανθρώπους. Άλλα παιδιά αποσύρονται και προσπαθούν να καλύψουν το κενό με ουσίες (αλκοόλ-φαγητό-ναρκωτικά) και άλλα επιζητούν μια συνεχή διέγερση που τη βρίσκουν συχνά στη βία και στην παραπτωματική συμπεριφορά.
Ο πατέρας, που ενδιαφέρεται σήμερα περισσότερο για τα παιδιά του, όταν παίρνει διαζύγιο ενδιαφέρεται πολύ λιγότερο γιατί κατά κανόνα ξαναπαντρεύεται και έχει άλλα παιδιά.
Έτσι έχουμε σήμερα:
Μονογονεϊκές οικογένειες που συνήθως αποτελούνται από τη μητέρα και ένα-δύο παιδιά, αλλά και
Πολυγονεϊκές οικογένειες όπου διαζύγια και δεύτεροι ή και τρίτοι γάμοι δημιουργούν ένα «συνονθύλευμα» οικογενειακό. Τα παιδιά έχουν ένα φυσικό πατέρα, ένα «νέο πατέρα» από τον καινούργιο γάμο της μητέρας και συχνά κι έναν ακόμη «νεότερο πατέρα» από τον δεύτερο γάμο της. Αυτό είναι πολύ συνηθισμένο στο εξωτερικό, αλλά αυξάνεται ταχύτατα και στη χώρα μας.
Υπάρχει εδώ και ένα άλλο «μπέρδεμα» με τις αδελφικές σχέσεις. Γνήσια αδέλφια, αδέλφια που έφερε ο πατέρας από τον προηγούμενο γάμο, αδέλφια από τον καινούργιο γάμο (ετεροθαλή). Υπάρχουν προβλήματα έντονα για το ποια είναι η θέση του κάθε παιδιού στην καινούργια, ανασυστημένη οικογένεια. Σε πολλές έρευνες (και μία εκτεταμένη που είχαμε κάνει στην κλινική μου – Κέντρο Οικογενειακής Ψυχιατρικής) στο Λονδίνο, περίπου 80% των παιδιών που προσέρχονταν στην κλινική ήταν παιδιά από διαζευγμένα ζευγάρια. Αλλά και για τους γονείς υπάρχουν περαιτέρω προβλήματα: π.χ. ποιος είναι ο ρόλος του πατέρα απέναντι στα παιδιά του προηγούμενου γάμου της νέας του γυναίκας και αντίστροφα. Τα προβλήματα αυτά επιτείνονται όταν έχουμε πολυεθνικές οικογένειες, γάμους μεταξύ ατόμων διαφορετικής φυλής, χρώματος, κουλτούρας και θρησκείας. Αυξάνονται ταχύτατα και στην Ελλάδα όπου ήδη το 10% του πληθυσμού είναι μετανάστες. Τα προβλήματα δεν είναι τόσο μεταξύ του ζευγαριού, αλλά αφορούν κυρίως τα παιδιά ου αντιμετωπίζουν προβλήματα στο σχολείο. (Πολλά τέτοια παιδιά δεν είναι εύκολα αποδεκτά από άλλα παιδιά που ανήκουν π.χ. σε μια φυλή. Παιδιά από λευκό και μαύρο γονιό δεν είναι αποδεκτά ούτε από τα μαύρα ούτε από τα λευκά παιδιά. Το ίδιο όσον αφορά θρησκεία, κουλτούρα κ.λ.π.).
Η ανατροφή αυτών των παιδιών συχνά είναι πολύ δύσκολη, γιατί είναι πολύ δύσκολο για κάθε γονιό να ξυφύγει από τους εσωτερικούς περιορισμούς (συχνά ασυνείδητους) που έχει από τη δική του ανατροφή.
Τα προβλήματα αυτά είναι έντονα στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης που βίωσαν το μεταναστευτικό ρεύμα νωρίτερα, αλλά είναι σίγουρο ότι πολύ σύντομα θα εμφανιστούν και στη χώρα μας. Συνήθως τα προβλήματα γίνονται έντονα στα παιδιά, που βιώνουν ένα συγκεχυμένο ρόλο κι έννοια ταυτότητας. Που ανήκουν; Στη χώρα των γονιών τους; Στην καινούργια χώρα όπου γεννήθηκαν;
Στις μεταναστευτικές οικογένειες τα προβλήματα γίνονται έντονα στη δεύτερη αυτή γενιά των παιδιών, που γεννήθηκαν π.χ. στην Ελλάδα, αλλά δεν είναι εύκολα αποδεκτά στο σχολείο και στη δουλειά – ανήκουν συνήθως και σε μια κατώτερη οικονομικά τάξη. Αυτό δημιουργεί συχνά θυμό με τους γονείς τους, με τον εαυτό τους, αλλά κυρίως με τη νέα πατρίδα τους. Αυτό οδηγεί σε αυξημένη χρήση ουσιών και επιθετικότητα (π.χ. τα παιδιά των προαστίων του Παρισιού, οι εξεγέρσεις στις διάφορες πόλεις της Αγγλίας κ.λ.π.). Συχνά ως αδιέξοδο αυτά τα παιδιά στρέφονται προς τη θρησκεία, ιδιαίτερα οι μουσουλμάνοι, μόνο που αυτό συνδυάζεται μερικές φορές με φανατισμό, εγκληματική και τρομοκρατική συμπεριφορά και εξεγέρσεις.
Εξωτερικοί παράγοντες (κοινωνικοί) που επηρεάζουν την οικογένεια
Όπως τόνισα και παραπάνω, όλοι οι παράγοντες αλληλοδιαπλέκονται. Θα ξεχωρίσω δύο τρεις από αυτούς που τους θεωρώ πολύ σημαντικούς.
Τηλεόραση
Είναι τεράστια, ως γνωστόν, η επίδραση της τηλεόρασης στη σημερινή κοινωνία σ’όλους τους τομείς. Οι άνθρωποι ζουν μια «δεύτερη ζωή» μέσα από την τηλεόραση με πολλά θετικά και αρνητικά στοιχεία που δεν θα αναλύσω εδώ.
Ένα είναι βέβαιο: Για ένα πολύ μεγάλο αριθμό παιδιών η τηλεόραση είναι συχνά μια δεύτερη οικογένεια, που τα επηρεάζει σημαντικότατα στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους.
Ζούμε σ’έναν εικονικό κόσμο όπου είναι δύσκολο για τα παιδιά να ξεχωρίσουν τι είναι πραγματικό. Η βία είναι, ίσως, το σημαντικότερο πρόβλημα και, κατά την άποψή μου, όχι μόνο η βία των κινηματογραφικών ταινιών και των τηλεοπτικών σειρών, αλλά η πραγματική βία των ειδήσεων, τις οποίες βλέπουν όλα τα παιδιά και οι έφηβοι.
Ένα θετικό στοιχείο της τηλεόρασης είναι ότι οι γονείς ενημερώνονται για τις γνώσεις μας γύρω από τα ψυχολογικά θέματα και την ανατροφή των παιδιών. Δυστυχώς, όμως, οι συνηθισμένοι παρουσιαστές είναι ακατάλληλοι, και ο κόσμος μπερδεύεται και αδυνατεί να ξεχωρίσει τι είναι σωστό και τι όχι, βλέποντας και ακούγοντας συχνά αντιφατικές απόψεις και γνώσεις από αυτοδιοριζόμενους ειδικούς («σύμβουλοι» ψυχικής υγείας, γάμου, οικογένειας κ.λ.π.).
Η κατάρρευση των ιδεολογικών συστημάτων δημιούργησε σε όλους, αλλά ιδιαίτερα στη νεολαία, ένα ιδεολογικό κενό. Δεν υπάρχει ένα σύστημα ηθικών αξιών για να ρυθμίσουν τη ζωή τους. Η κοινωνική ζωή, όπου το άτομο βιώνει τη ζωή του μαζί με άλλους, έχει μειωθεί σημαντικά. Είναι η εποχή μιας εγωκεντρικής αντίληψης του κόσμου, όπου ο καταναλωτισμός (που ενισχύεται με διαφημίσεις κ.λ.π. από το καπιταλιστικό σύστημα) οδηγεί σε έναν υλικό «ψευδοευδαιμονισμό» χωρίς ουσιαστική απόλαυση της ζωής. Η πολιτική απωθεί τους νέους γατί είναι ψεύτικη, ξύλινη, αποπροσανατολιστική κι εξυπηρετεί κατά κανόνα τα συμφέροντα ορισμένων ομάδων. Το θρησκευτικό αίσθημα έχει κι αυτό καταρρεύσει και γίνεται ακόμη χειρότερο από τον τρόπο που πολιτεύονται η Εκκλησία και οι εκπρόσωποί της.
Η πολιτική απάθεια δημιουργεί φόβο στους πολίτες και ιδιαίτερα στους νέους. Η αντιπαράθεση Ανατολής-Δύσης με θρησκευτικό επικάλυμμα έχει δημιουργήσει την τρομοκρατία που σήμερα είναι άκρως επικίνδυνη λόγω και της πρόσβασης τρομοκρατικών ομάδων σε όπλα επικίνδυνα υψηλής τεχνολογίας. Ο πυρηνικός κίνδυνος που τρομοκράτησε τις αμέσως προηγούμενες γενιές υπάρχει και σήμερα από την τρομοκρατία ή και από ανεξέλεγκτα κράτη όπως η Β.Κορέα. Βέβαια και ο Δυτικός κόσμος έχει εμπλακεί σε πόλεμους συχνά άδικους και για όλους απροκάλυπτου συμφέροντος, όπως στο Ιράκ.
Το μέλλον της οικογένειας
Ανέφερα τηλεγραφικά μερικούς παράγοντες που επηρεάζουν τη σημερινή οικογένεια και τείνουν να δημιουργήσουν μια εικόνα πιθανώνς διάλυσής της.
Είναι δύσκολο να κάνει κανείς μελλοντολογικές προβλέψεις. Θα περιορισθώ σε μερικές καθαρά προσωπικές απόψεις. Πιστεύω ότι οι βιολογικοί παράγοντες είναι εξαιρετικά ισχυροί κι έτσι τα δύο φύλα πάντα θα πλησιάζουν το ένα το άλλο. Βέβαια δεν είναι απαραίτητο να κάνουν οικογένεια. Οι ψυχολογικοί λόγοι είναι αυτοί που θα διατηρήσουν την οικογένεια. Ο άνθρωπος μεγαλώνει και δημιουργεί έντονο δεσμό με τη μητέρα κι αργότερα με όλη την οικογένεια και τείνει να το επαναβιώσει όταν μεγαλώνει. Η ανατροφή των παιδιών φαίνεται να γίνεται καλύτερα σε μια οικογένεια, παρόλο που υπήρξαν κι άλλες μορφές (π.χ. αρχαία Σπάρτη, κιμπούτζ στο Ισραήλ).
Οι κοινωνικές συνθήκες της σύγχρονης εποχής ωθούν στη δημιουργία οικογένειας. Ο καταναλωτισμός που ωθεί σε εργασία πολύωρη άνδρες και γυναίκες, η έλλειψη κοινωνικού ιστού και κοινωνικής ζωής με απότοκο το κλείσιμο και την εγωκεντρικότητα προκαλούν ένα αίσθημα ψυχικής ερημιάς. Το μόνο μέρος όπου ο άνθρωπος νιώθει ασφαλής και σημαντικός είναι μέσα στην οικογένεια και στις σχέσεις που δημιουργεί εκεί.
Η παγκοσμιοποίηση και η κοινωνία της πληροφορικής μας έδωσαν και θα μας δώσουν πολλά, αλλά επέτειναν το αίσθημα μοναξιάς κι ασημαντότητας του κάθε ατόμου, ιδιαίτερα στους μεγάλους αστικούς χώρους όπου ζει σήμερα το 70% περίπου του συνολικού πληθυσμού. Ο φόβος του θανάτου και ο φόβος του AIDS μας κάνουν να θέλουμε να έχουμε μια μόνιμη σχέση για να τους αντιμετωπίσουμε από κοινού – όπως όταν είμαστε παιδιά.
Συμπερασματικά πιστεύω ότι η οικογένεια θα συνεχίσει να υπάρχει για το προβλέψιμο μέλλον, παρά τις δυσκολίες και τη σύγχυση σήμερα. Θα υπάρξουν πιθανώς κάποιες σημαντικές αλλαγές. Ίσως ο γάμος να μην είναι ισόβιος, αλλά για καθορισμένο διάστημα (έως ότου μεγαλώσουν τα παιδιά) και μετά να είναι δυνητικά ανανεώσιμος. Πιστεύω ότι η μονογαμικότητα θα υποστεί μια φυσιολογική έκλειψη. Ο άνθρωπος θα μπορεί να έχει μια σταθερή οικογένεια και κατά καιρούς κι άλλες σχέσεις. Αυτό, βέβαια, δημιουργεί προβλήματα γιατί και σήμερα αυτό συμβαίνει χωρίς να ομολογείται. Υψηλότατο ποσοστό ανδρών έχουν μία ή περισσότερες εξωσυζυγικές σχέσεις και αυξανόμενο ποσοστό γυναικών το ίδιο. Η κατάσταση αυτή νομίζω ότι θα γίνει φανερή και θα είναι κομμάτι της οικογενειακής ζωής για όσους το έχουν ανάγκη. Κι από το ποσοστό π.χ. των ανδρών (που είναι με βάση διεθνείς στατιστικές πάνω από 90%) φαίνεται ότι η ανάγκη αυτή είναι φυσιολογική και γι’αυτό υπάρχει σχεδόν σε όλα τα θηλαστικά, ακόμη και στα λίγα είδη που δημιουργούν ζευγάρια.
Πιστεύω ότι το Διαδίκτυο θα αποτελέσει, ίσως, τον πιο σημαντικό τρόπο για να βρίσκει κανείς συντρόφους. Και σήμερα το ποσοστό στο εξωτερικό είναι πολύ μεγάλο κι αυξάνεται συνεχώς και στην Ελλάδα. Θα βελτιωθούν, ίσως, οι συνθήκες κάτω από τις οποίες θα γίνεται αυτό.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Ματθαίου Γιωσαφάτ «Η οικογένεια σε κρίση» εκδ.Ακρίτα, Αθήνα 2009
Σάπιοι πολιτικοί, νταβατζήδες ολιγάρχες. Φραπέδες, Χασάπηδες, τσελιγκοπούλες με Φεράρι. Πίνουν στην υγεία των κορόιδων.
Μαύρη επέτειος σήμερα. 21 Απριλίου. 59 χρόνια από το πραξικόπημα των καραβανάδων και 52 από την πτώση τους, το πολίτευμά μας είναι Προεδρευομένη Κλεφτοκρατία.
Χούντες-μαφίες πολιτικές, οικονομικές και άλλες κάνουν πλιάτσικο σαν στρατός κατοχής. Ληστεία σε τρόφιμα, ρεύμα, καύσιμα, τράπεζες, υγεία, δημόσια έργα, ευρωπαϊκές επιδοτήσεις και όχι μόνο.
Δεν φταίνε, λένε, οι λωποδύτες πολιτικοί που μας ρημάζουν τη ζωή, φταίει η... άτιμη η κοινωνία που τους έκανε λωποδύτες.
Βγάζεις στη φόρα τις βρομιές τους; Είσαι τοξικός.
Τις κουκουλώνεις και τις μπαζώνεις; Γίνεσαι από υπουργός με μαϊμού πτυχίο μέχρι Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Μπορεί να πεθαίνουμε αβοήθητοι στις ουρές του διαλυμένου ΕΣΥ, αλλά... θα κλείσουν τα Σόσιαλ στα ανήλικα.
Μπορεί οι προηγούμενοι να μη βούτηξαν το δάχτυλο στο μέλι, αλλά είναι «κατσαπλιάδες». Γιατί δεν φοράνε γραβάτα. Οι σημερινοί είναι κατσαπλιάδες με γραβάτα.
«Αποφασίζομεν και διατάσσομεν» η χούντα των καραβανάδων το 1967, «έτσι γουστάρω και σε όποιον αρέσει» οι μαφίες το 2026.
Πραξικόπημα με τανκς τότε, πραξικοπήματα συνταγματικά, κοινοβουλευτικά και δικαστικά τώρα.
Θα μας γεμίσουν πομφόλυγες πάλι για τη σημερινή επέτειο. Μηνύματα-κλισέ της πολιτικής ηγεσίας, copy paste των περσινών και των προπέρσινων, η επιτομή του στόμφου και της κοινοτοπίας. Με κατακλείδα το υποκριτικό «Ποτέ ξανά».
Μιλάνε με αποτροπιασμό για τους δικτάτορες και έχουν για κορυφαίους υπουργούς τα ορφανά τους: Τσεκουροφόρος αρχηγός της νεολαίας του Παπαδόπουλου ο ένας, θαυμαστής και συνομιλητής του Παττακού ο άλλος, παλιός χρυσαυγίτης ο τρίτος.
Κατακεραυνώνουν τη χούντα που κρατούσε φιμωμένο τον Τύπο. Οι ίδιοι που φιμώνουν τα Μέσα Ενημέρωσης μπουκώνοντάς τα με δημόσιο χρήμα. Που στήνουν θηριώδεις μηχανισμούς γκεμπελικής προπαγάνδας και συμμορίες πληρωμένων δολοφόνων χαρακτήρων.
Δέσμια των συνταγματαρχών η Δικαιοσύνη το 1967-74, θεραπαινίδα των κυβερνώντων στη σημερινή «δημοκρατική» Ελλάδα. Έκτακτα στρατοδικεία τότε, εισαγγελείς που «κλώθουν» και κουκουλώνουν σήμερα.
Ανύπαρκτη η ισονομία στο τυραννικό καθεστώς, κατοχυρωμένη με νόμους η ασυδοσία και η ατιμωρησία των πολιτικών και των συνεργών τους στη δημοκρατία α-λα νεοελληνικά:
Ασυλίες, παραγραφές, ακαταδίωκτα, νόμοι περί (μη) ευθύνης υπουργών.
Θυμούνται με φρίκη τους εθνικο-παράφρονες υπαίτιους της κυπριακής τραγωδίας. Οι ίδιοι που αγκαλιάζουν ημίτρελους υπερπατριώτες, τους χαϊδεύουν τα αφτιά, κατεβαίνουν μαζί τους σε συλλαλητήρια με περικεφαλαίες και Βουκεφάλες, τους κάνουν βουλευτές και ευρωβουλευτές.
Έβγαζε λόγους ο δικτάτορας στην Ακαδημία Αθηνών και χειροκροτούσαν με ενθουσιασμό τις παραληρηματικές ασυναρτησίες του οι «αθάνατοι». Στα χνάρια τους και οι σημερινοί άνθρωποι του πνεύματος και της τέχνης. Παρακολουθούν απαθείς τα σημεία και τέρατα και γλείφουν την εξουσία μπας και τους πετάξει κανένα κοκαλάκι.
Το ψάρι στη χούντα βρόμαγε από το κεφάλι. Ο «πτωχός πλην τίμιος» δικτάτορας είχε ως μόνιμη κατοικία του τη βίλα-παλάτι του Ωνάση, ενώ Παττακογαμπροί και κουμπάροι έκαναν πάρτι με «Τάματα του Έθνους» και απευθείας αναθέσεις σε έργα-χρυσωρυχεία.
Όποια δυσώδη υπόθεση ερευνήσεις στη σημερινή Ελλάδα, όποια πέτρα κι αν σηκώσεις, βρίσκεις από κάτω το Μητσοτακέικο, κορυφαίους υπουργούς, κολλητούς, κουμπάρους, κομματόσκυλα.
Πολυώροφα τέρατα-μνημεία κιτς, πλατείες με πλαστικά λουλούδια και απείρου κάλλους φιέστες οι άξεστοι χουνταίοι. Τσιμεντώματα μνημείων, ανδριάντες-καρικατούρες και ιερόσυλες «αναπλάσεις» οι σύγχρονοι «άριστοι». Έλλειμμα δημοκρατίας και έλλειμμα πολιτισμού πάνε μαζί.
Και ο «σοφός λαός» τι κάνει; Ό,τι έκανε και στα χρόνια της χούντας: Την πάπια. Οι φιλήσυχοι κυρ-Παντελήδες τα έβρισκαν όλα ειδυλλιακά: «Ο Παπαδόπουλος μάς γλίτωσε από τον Αντρέα και τους Λαμπράκηδες. Η εθνική μας κυβέρνηση φτιάχνει δρόμους».
Αυτά τους έλεγαν τα παπαγαλάκια του ΕΙΡΤ και της ΥΕΝΕΔ, οι Γεωργαλάδες και οι λογοκριμένες εφημερίδες, αυτά πίστευαν. Τώρα, μετά από μισό αιώνα δημοκρατίας, άλλαξε άραγε κάτι; Έλειψαν μήπως τα παπαγαλάκια, η προπαγάνδα, η παραπληροφόρηση; Απέκτησε μνήμη και κρίση ο λαός;
Σήμερα δεν έχουμε χούντα, κι ας λένε οι ανιστόρητοι φανατικοί. Έχουμε μια 52χρονη Δημοκρατία ανάπηρη από γεννησιμιού της, που κάποιοι τα τελευταία χρόνια τής έδωσαν τη χαριστική βολή και την κατάντησαν τετραπληγική. Πώς αλλιώς θα οργίαζαν ασύδοτα τα οργανωμένα συμφέροντα;
Τώρα δεν έχουμε χούντα. 'Εχουμε χούντες!
Ας είμαστε καλά εμείς οι πολίτες που το φροντίσαμε. Με την ψήφο μας και με τη σιωπή μας.
Η Ευρώπη παρακολουθεί αμέτοχη ενώ η νότια γειτονιά της αναδιαμορφώνεται με τη βία. Για να χαραχθεί μια πορεία προς την ειρήνη ανάμεσα στο Ισραήλ και τον Λίβανο, ήρθε η ώρα οι Ευρωπαίοι να εμπλακούν με σκληρή ισχύ.
Της Rym Momtaz Δημοσιεύθηκε στις 21 Απριλίου 2026 Strategic Europe – Blog
Στο χρονικό διάστημα κατά το οποίο τα κράτη-μέλη της ΕΕ συζητούσαν αν θα έπρεπε να ανασταλεί η συμφωνία σύνδεσης της Ένωσης με το Ισραήλ, η χώρα εκτόπισε βίαια δύο εκατομμύρια Παλαιστινίους στη Γάζα, προχώρησε σε μια de facto προσάρτηση της Δυτικής Όχθης και κατέλαβε το 6% του εδάφους του Λιβάνου.
Με την επιστροφή της πολιτικής ισχύος και την ανεξέλεγκτη χρήση βίας ως οργανωτικής αρχής των διεθνών σχέσεων, η παρατεταμένη και προσανατολισμένη στη συναίνεση διαδικασία διαβουλεύσεων της ΕΕ βρίσκεται εκτός συγχρονισμού με την ταχύτητα της πραγματικότητας. Από τον συνεκτικό μηχανισμό που επέτρεψε σε άλλοτε εμπόλεμα κράτη να μοιραστούν μια σταθερή και ευημερούσα ειρήνη, έχει μετατραπεί σε ένα αδιέξοδο λήψης αποφάσεων που βγάζει την Ευρώπη στο περιθώριο και την εμποδίζει να διαμορφώσει το άμεσο στρατηγικό της περιβάλλον
Στο ζήτημα του Ισραήλ και της Μέσης Ανατολής, το βάρος της φρίκης της ίδιας της ευρωπαϊκής ιστορίας με το Ολοκαύτωμα έχει καταστήσει ακόμη δυσκολότερη την εξεύρεση συναίνεσης. Αυτό όμως δεν μπορεί πλέον να αποτελεί δικαιολογία για αδράνεια. Το συνακόλουθο κόστος για τα στρατηγικά συμφέροντα της Ευρώπης, σε όρους σταθερότητας, αντιτρομοκρατίας, μετανάστευσης ή ενεργειακής ασφάλειας, είναι πλέον τεράστιο.
Οι Ευρωπαίοι δεν είναι καταδικασμένοι να παραμένουν αμήχανοι θεατές. Στον Λίβανο, η Γαλλία, η Ιταλία και η Ισπανία μπορούν να αναστήσουν το κύρος της Ευρώπης και να αναστρέψουν την περιθωριοποίησή της, εφόσον βρουν την πολιτική βούληση να τολμήσουν. Αυτές οι χώρες θα μπορούσαν να αποτελέσουν τον πυρήνα μιας νέας διεθνούς στρατιωτικής δύναμης,που θα επιχειρεί με ισχυρούς κανόνες εμπλοκής και θα επιβάλλει έμπρακτα το διεθνές δίκαιο και τις έννοιες της κυριαρχίας, της εδαφικής ακεραιότητας και του κρατικού μονοπωλίου στα όπλα. Θα υπερασπίζεται αυτές τις έννοιες, τόσο αγαπητές στην ΕΕ, αντί να συνεχίζει την πρακτική των τυπικών ανακοινώσεων, οι οποίες απλώς εντείνουν την περιφρόνηση που δείχνουν τόσο το Ιράν όσο και το Ισραήλ απέναντι στην Ευρώπη.
Αυτή η τριάδα έχει ήδη σχεδόν 2.000 στρατιώτες ανεπτυγμένους επί του εδάφους, αποτελώντας ουσιαστικά τη ραχοκοκαλιά της ευρωπαϊκής παρουσίας στην Προσωρινή Δύναμη των Ηνωμένων Εθνών στον Λίβανο (UNIFIL). Και το μέγεθος της σύγκρουσης αντιστοιχεί στις δυνατότητές τους. Το Παρίσι, η Ρώμη και η Μαδρίτη δεν θα πρέπει να περιμένουν τη λήξη της εντολής της UNIFIL στο τέλος του 2026 για να μεταβάλουν τη στάση τους.
Ο Λίβανος αντιμετωπίζει μια επείγουσα διπλή υπαρξιακή απειλή. Πρώτον, από το Ισραήλ, το οποίο κατέχει πλέον το 6% της χώρας — έκταση ισοδύναμη με την Καλιφόρνια ή το Τέξας στις Ηνωμένες Πολιτείες, ή με τη Νορμανδία στη Γαλλία — αφού προηγουμένως ισοπέδωσε ολόκληρα χωριά και μόλυνε γεωργικές εκτάσεις με λευκό φώσφορο, ενώ εξέχοντες υπουργοί του ισραηλινού υπουργικού συμβουλίου μιλούν για δημιουργία εποικισμών στον νότιο Λίβανο. Η άλλη υπαρξιακή απειλή προέρχεται από το Ιράν και το εργαλείο του, τη Χεζμπολάχ, που θυσίασαν τον Λίβανο επί δεκαετίες στην επιδίωξη της Τεχεράνης να εγκαθιδρύσει μια ισορροπία τρόμου με το Ισραήλ.
Στο μεταξύ, οι στρατιώτες της UNIFIL παρέμεναν εκτεθειμένοι και ανυπεράσπιστοι στόχοι, δεχόμενοι επανειλημμένα πλήγματα τόσο από τη Χεζμπολάχ όσο και από το Ισραήλ, χωρίς τη δυνατότητα να απαντήσουν ανάλογα, ενώ ταυτόχρονα περιορίζονταν στον ρόλο απλών καταγραφέων των αμέτρητων παραβιάσεων του διεθνούς δικαίου και των συμφωνιών κατάπαυσης του πυρός από τις δύο πλευρές. Τις τελευταίες εβδομάδες, ένας Γάλλος στρατιώτης σκοτώθηκε και άλλοι τρεις τραυματίστηκαν σε αντιπαράθεση με τη Χεζμπολάχ, ενώ Γάλλοι και Ιταλοί στρατιώτες ενεπλάκησαν σε τεταμένες αντιπαραθέσεις με ισραηλινές δυνάμεις.
Η νέα εντολή θα πρέπει να δίνει στους στρατιώτες τη δυνατότητα να στηρίζουν επιχειρησιακά —και, αν χρειαστεί, να εξαναγκάζουν— τις Ένοπλες Δυνάμεις του Λιβάνου να αφοπλίσουν τη Χεζμπολάχ, αφενός, και, αφετέρου, να καταρρίπτουν ισραηλινούς πυραύλους και drones για να προστατεύουν την εδαφική ακεραιότητα και την κυριαρχία του Λιβάνου, επιβάλλοντας έτσι την εκεχειρία.
Με αυτόν τον τρόπο, θα μπορούσαν επιτέλους να διασφαλιστούν η ασφάλεια και η καθημερινή ζωή των Λιβανέζων και των Ισραηλινών πολιτών και στις δύο πλευρές των συνόρων, έπειτα από δεκαετίες ισραηλινών εισβολών και τρομοκρατίας της Χεζμπολάχ, που δεν έχουν προκαλέσει τίποτε άλλο παρά ολοένα μεγαλύτερο θάνατο και καταστροφή.
Αυτή η νέα στάση θα επέτρεπε επίσης την εφαρμογή της απόφασης του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, η οποία υιοθετήθηκε πριν από είκοσι χρόνια και ζητεί την πλήρη παύση των εχθροπραξιών ανάμεσα στο Ισραήλ και τη Χεζμπολάχ, αποδεικνύοντας στον κόσμο ότι η Ευρώπη εννοεί όσα λέει όταν πρόκειται για την υπεράσπιση του διεθνούς δικαίου και της διεθνούς τάξης που βασίζεται σε κανόνες.
Οι γαλλικές δυνάμεις, μαζί με τις αμερικανικές, βρετανικές και ιορδανικές, επενέβησαν νομιμοποιημένα για να καταρρίψουν ιρανικούς πυραύλους και drones που στόχευαν το Ισραήλ το 2025. Το να μην μπορούν να κάνουν το ίδιο για την προστασία του Λιβάνου θα σήμαινε διπλή εγκατάλειψη των Λιβανέζων: τόσο απέναντι στη διπλή τρομοκρατία της Χεζμπολάχ και του Ιράν όσο και απέναντι στους ισραηλινούς βομβαρδισμούς.
Μια πλήρης κατάρρευση του Λιβάνου, συμπεριλαμβανομένου του μακροχρόνιου βίαιου εκτοπισμού εκατοντάδων χιλιάδων Λιβανέζων από τον νότο εξαιτίας μιας νέας ισραηλινής κατοχής, συνιστά σοβαρή μεταναστευτική απειλή για την εύθραυστη σταθερότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το βάρος της ιστορίας είναι έντονα παρόν σε αυτό το πεδίο. Μαζί με το ταμπού της αντιπαράθεσης με το Ισραήλ, η δολοφονία του Γάλλου πρεσβευτή στον Λίβανο Λουί Ντελαμάρ το 1981, η βομβιστική επίθεση στους στρατώνες των πεζοναυτών το 1983 και η επίθεση Ντρακάρ κατά Γάλλων αλεξιπτωτιστών την ίδια χρονιά, ρίχνουν βαριά σκιά.
Ωστόσο, έχει καταστεί ζωτικής σημασίας οι Ευρωπαίοι να ξανασυνηθίσουν να διαμορφώνουν σχέσεις ισχύος με δρώντες όπως το Ισραήλ ή το Ιράν. Αν δεν μπορούν να το κάνουν αυτό απέναντι σε αυτές τις σχετικά μικρές δυνάμεις, δεν θα έχουν καμία πιθανότητα απέναντι στη Ρωσία, την Κίνα ή τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η ανάγκη για μια πιο δυναμική στάση στον Λίβανο είναι αυτονόητη. Δεν θα επρόκειτο ούτε για εντολή κατά του Ισραήλ ούτε κατά των σιιτών του Λιβάνου. Θα επρόκειτο για εντολή υπέρ του διεθνούς δικαίου και υπέρ μιας ατελούς και προβληματικής δημοκρατίας που, στην περιοχή, ενσαρκώνει περισσότερο από κάθε άλλη τις ευρωπαϊκές αξίες της πολυφωνίας, της ελευθερίας και της ελευθερίας του λόγου.
Η ΕΕ έχει άμεσα συμφέροντα που διακυβεύονται. Χωρίς μοχλούς επιρροής, η Ευρώπη θα παραμείνει θεατής στην ίδια της τη γειτονιά. Ο Λίβανος, επομένως, δεν είναι ένα περιφερειακό θέατρο· είναι μια δοκιμασία της ικανότητας της Ευρώπης να μετατρέπει τα συμφέροντά της σε πράξη. Αυτό θα απαιτούσε πλήρη ανατροπή της έως τώρα προσέγγισής της — την παραδοχή ότι, ορισμένες φορές, η λύση σε ένα πρόβλημα έχει ένα αναγκαίο και αναπόφευκτο στρατιωτικό σκέλος, προτού η διπλωματία μπορέσει να ρυθμίσει τις λεπτομέρειες. Θα συνέβαλλε επίσης σημαντικά στην αποκατάσταση του σεβασμού από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ, βάζοντας τους Ευρωπαίους πραγματικά στο παιχνίδι και αποδεικνύοντας ότι εξακολουθούν να γνωρίζουν πώς να ασκούν σκληρή ισχύ.
Η πραγματική εναλλακτική δεν είναι ανάμεσα στη δυναμική χρήση ισχύος και τη διπλωματία. Είναι ανάμεσα σε μια διπλωματία που στηρίζεται στην ισχύ και σε μια διπλωματία καταδικασμένη απλώς να σχολιάζει τετελεσμένα γεγονότα. Διαφορετικά, η Ευρώπη θα συνεχίσει να συζητά, ενώ άλλοι θα ανασχεδιάζουν με τη βία τη νότια γειτονιά της.
Ο Μητσοτάκης κατεβαίνει στην Κρήτη για να τους μιλήσει για την λειψυδρία!!! Παρόλο που με τις τελευταίες βροχές στο νησί καλυφθήκανε. Αλλά θέλει να προχωρήσει την ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ.!!!
Τα πάντα έχουν δωθεί στην ΤΕΡΝΑ και ο ΒΟΑΚ. Κάνει καβάντζα γιατί μετά τις εκλογές δεν θα είναι καν πρόεδρος της Νδουλας. Η νέα κυβέρνηση πρέπει να ανατρέψει όλο αυτό το παρακράτος που έχει δημιουργήσει....πάρτε τον με τις πέτρες ρεεεεεε.
ΤΙ ΣΧΕΣΗ ΕΧΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ Η ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΑΝΑΚΑΤΕΤΕΙ Μ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΑΜΑΤΑ.
Αυτό το ψευτο επιχείρημα επικαλούνται κατά κόρον οι κομματικοί μηχανισμοί του θλιβερού πολιτικού μας συστήματος και το αναπαράγουν τα κάθε λογής παπαγαλάκια τους. Αυτοί οι κομματικοί μηχανισμοί που μιλούν για ασχετοσύνη της Μαρίας, αυτό εξευτελίζονται όταν υπουργοποιούν άτομα σαν τον Μακάριο Λαζαρίδη.
Όλοι αυτοί οι τύποι που κακολογούν την κ Καρυστιανού είτε είναι βολεμένοι, ή ελπίζουν για κάποιο βόλεμα, είτε έχουν πολύ εξασθενημένη μνήμη.
Λησμονούν ότι πριν ιδιωτικοποιηθεί η ΔΕΗ, πληρώναμε λιγότερο από το 1/3 των χρημάτων σε σχέση με αυτά που πληρώνουμε τα τελευταία χρόνια για το ηλεκτρικό ρεύμα.
Την ίδια ώρα σχεδιάζουν να ιδιωτικοποιήσουν και το νερό, αδιαφορώντας ότι πρόκειται για ένα κοινωνικό αγαθό.
Λησμονούν την υποχρεωτικότητα στον εμβολιασμό για τον covid 19, τις αναστολές εργασίας των υγειονομικών, την τρομοκρατία που επέβαλαν μέσω των ΜΜΕ που καλοπληρώθηκαν από την λίστα Πέτσα, το lockdown που κατέστρεψαν την οικονομία, την έξαρση των θανάτων των εμβολιασμένων, τα πρόστιμο στους άνω των 60 ετών, το χαρτζιλίκι των 150€ για να δελεάσει την νεολαία.
Οι παρενέργειές των εμβολίων ακόμα ταλαιπωρούν την ανθρωπότητα και όπως φαίνεται θα κρστήσει για πολύ.
Όλα αυτά – όπως αποδείχτηκε – έγιναν με εντολή της παγκόσμιας ΕΛΙΤ προς όλες τις δυτικες κυβερνήσεις, που την έλαβαν μέσα από το παγκόσμιο οικονομικό φόρουμ (wef) του Ντοβός και την λέσχη Μπίλτεμπεργκ.
Επειδή όλα τα κόμματα εξουσίας είναι μόνιμοι θαμώνες στα πιο πάνω «ευαγή ιδρύματα», παρατηρήσαμε να διαγκωνίζονται μεταξύ τους προτείνοντας ο ένας πιο σκληρά μέτρα από τον άλλο, και για να μας πίσουν για την «ορθότητα» του εμβολιασμού, σήκοσαν το μανίκι τους ΟΛΟΙ οι πολιτικοί αρχηγοί. μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες.
Αδιαφορούν για την στάση του Μητσοτάκη και των άλλων κομμάτων στον Ρωσο-ουκρανικό πόλεμο και για την ενεργό ανάμιξη της χώρας, στέλνοντας πολεμικό υλικό, αποδυναμώνοντας την αμυντική ικανότητα της χώρας μας και αυτά τα όπλα στρεφόταν κατά της ομογένειας της Μαριούπολης,
Λησμονούν την εμφάνιση των 2 Ναζι στο κοινοβούλιο και τα χειροκροτήματα των βουλευτών όλων των κομμάτων , κάνοντας την πλειοψηφία των Ελλήνων να αισθάνονται ντροπή και απογοήτευση. Λησμονούν πως έχουν ξεπουλήσει τις υποδομές της χώρας (Σιδηρόδρομο, Λιμάνια, ΔΕΗ, ΟΤΕ Αεροδρόμια, κλπ) που ΄έφτιαξε ο Ελληνικός λαός μετά την Γερμανική κατοχή και τον εμφύλιο, με χίλιες στερήσεις και με τόνους ιδρώτα και αίμα.
Λησμονούν την συγκάλυψη και ατιμωρησία στα σκάνδαλα της SIEMENS που παραγράφηκαν τα αδικήματα, της NOVARTIS που λόγω αδιευκρίνιστων καταθέσεων αθωώθηκαν οι κατηγορούμενοι και ταλαιπωρούνται οι μάρτυρες
Λησμονούν τα σκάνδαλα παιδεραστίας με Λιγνάδη, Μίχο , Γεωργιάδη που κουκουλώθηκαν όπως επίσης λησμονούν και την wok Ατζέντα και τον γάμο των ομοφυλοφίλων που την στήριξαν όλοι .
Λησμονούν τις καταστροφικές πυρκαγιές το 2023 που κάηκαν πάνω από 1.000.000 στρέμματα δασικής έκτασης, για να εγκατασταθούν οι ανεμογεννήτριες των ολιγαρχών.
Λησμονούν τις παρακολουθήσεις του αρχηγού της αντιπολίτευσης, Υπουργών της κυβέρνησης, ανώτατων αξιωματικών του στρατεύματος και της αστυνομίας και της μανιώδους προσπάθειας να συγκαλύψουν το σκάνδαλο.
Λησμονούν το έγκλημα των Τεμπών και την απεγνωσμένη προσπάθεια συγκάλυψης που ξεκίνησε από την πρώτη ώρα μετά την σύγκρουση, με το μπάζωμα και την καταστροφή των αποδεικτικών στοιχείων,
Λησμονούν το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ που καταχράστηκαν εκατοντάδες χιλιάδες Ευρω από τους πραγματικούς δικαιούχους αγρότες και κτηνοτρόφους και χρησιμοποιήθηκαν για την εξαγορά ψηφοφόρων της ΝΔ.
Λησμονούν ποιοι μας οδήγησαν στην χρεωκοπία και μας έριξαν στα νύχια του Σόϊμπλε , του Eurogkrup και του ΔΝΤ , με αποτέλεσμα αφενός να λεηλατήσουν τους μισθούς και τις συντάξεις των πολιτών κι αφετέρου να μας χλευάζουν οι Γερμαναράδες και να μας λένε τεμπέληδες και διεφθαρμένους.
Λησμονούν την διασπάθιση της Αγροτικής ασφαλιστικής και το ξεπούλημα της αγροτικής τράπεζας στην Τράπεζα Πειραιώς
Λησμονούν την συγκάλυψή και ατιμωρησία όσων περιλάμβανε η λίστα ΛΑΓΚΑΡΤ, που βρέθηκαν εκατομμύρια πολιτικών και ολιγαρχών στις Ελβετικές τράπεζες, την ίδια ώρα που μας λήστευαν τις συντάξεις μας, και κανένας δεν ελέγχθηκε.
Λησμονούν το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου που καταλήστεψαν τους πολίτες που πίστεψαν στα λόγια υπουργών και του ίδιου του Σιμήτη, κι έχασαν τις αποταμιεύσεις τους και όχι μόνο.
Λησμονούν την ανατροπή του δημοψηφίσματος όπου το 62% των πολιτών ψήφισαν ΟΧΙ, αλλά ο Τσίπρας και οι πολιτικοί αρχηγοί, μαζί με τον πρόεδρο της δημοκρατίας, έγραψαν τον Ελληνικό λαό στα παλαιότερα των υποδημάτων τους με τα γνωστά και θλιβερά αποτελέσματα του μνημονίου που ακολούθησε.
Λησμονούν το Capital Controls και τις ανα κεφαλαιοποιήσεις που ακολούθησαν Λησμονούν την δήλωση του Τσίπρα πως η θάλασσα δεν έχει σύνορα , για να δικαιολογήσει την αθρόα εισροή των λαθρομεταναστών.
Λησμονούν την κατάπτυστη και προδοτική συμφωνία των Πρεσπών, παρά την αντίθεση εκατομμυρίων πολιτών που είχαν βγει στους δρόμους
Φαίνεται πως δεν τους απασχολεί το υπ αριθμό 1 πρόβλημα της πατρίδας μας που είναι το δημογραφικό, η υπογεννητικότητα η οποία είναι αποτέλεσμα της φτώχειας και της ανασφάλειας που βιώνουν οι Έλληνες. Σήμερα διαβάσαμε πως στο 86% των Δήμων της χώρας δεν γεννήθηκε ούτε ένα Ελληνόπουλο κατά το πρώτο δίμηνο του 2026.
Ευτυχώς αυτοί που γλύφουν τα κόμματα εξουσίας και σκορπούν δηλητήριο για την Μαρία, όλο και λιγοστεύουν γιατί είναι ιδιοτελείς και βλέπουν πως τα κόμματα τους συρρικνώνονται και δεν ελπίζουν στην ικανοποίηση των ρουσφετιών που ζητούν.
Όλα τα παραπάνω και ακόμα πολλά περισσότερα συμβαίνουν στην πατρίδα μας επειδή οι θεσμοί δεν λειτουργούν, δεν υπάρχει κράτος δικαίου, δεν υπάρχει ελευθερία του τύπου, δεν υπάρχει
δημοκρατία. Το κράτος αντί να υπηρετεί τον πολίτη, έχει καταστεί δυνάστης του πολίτη
Η παιδεία έχει υποβαθμιστεί και αλλοτριωθεί , η ιστορία έχει παραχαραχθεί, η γλώσσα έχει εκφυλιστεί. Μα πως να μη συμβαίνει αυτό, αφού το κράτος έχει εκχωρήσει την επιλογή της διδακτέας ύλης των Ελληνόπουλων, στο Κεντρικό Ισραηλινό Συμβούλιο (ΚΙΣ), - Ναι καλά διαβάσατε στο ΚΙΣ .
Η υγεία εμπορευματοποιείται, τα δημόσια νοσοκομεία υποβαθμίζονται και απαξιώνονται, με αποτέλεσμα να παραιτούνται ο ένας μετά τον άλλο οι γιατροί λόγω αγανάκτησης και να φεύγουν στο εξωτερικό για να αμειφθούν ικανοποιητικά να μπορέσουν να ζήσουν τις οικογένειες τους αξιοπρεπώς. Με πρόσφατη απόφαση του υπουργού υγείας, θα μπορούν να ενοικιάζονται εγκαταστάσεις των νοσοκομείων σε ιδιώτες κλινικάρχες. Έτσι όταν δεν θα υπάρχουν γιατροί επειδή θα έχουν παραιτηθεί, θα πηγαίνει ο πολίτης στο δημόσιο νοσοκομείο, αλλά θα πληρώνει τα μαλλιά της κεφαλής του γιατί θα το λειτουργεί ο ιδιώτης
Η ακρίβεια αποτελεί μάστιγα για τον Ελληνικό λαό. Προσπάθησαν αυτοί που μας κυβερνούν και όλο το πολιτικό σύστημα, να επιρρίψουν τις ευθύνες για την ακρίβεια στον κακό Πούτιν αποσείοντας τις εγκληματικές ευθύνες των επιλογών της ΕΕ που ακολούθησε άκριτα η άθλια κυβέρνηση της Ελλάδας. Δυστυχώς για τους Έλληνες η κυβέρνηση της χώρας έχει αφίσει τα καρτέλ, τόσο των τροφίμων όσο και της ενέργειας , να δρουν ανεξέλεγκτα κι έτσι παρατηρούμε σε άλλες χώρες της ΕΕ να είναι οι τιμές στα Σ.Μ. πολύ χαμηλότερες.
Βλέποντας οι πολίτες όλη αυτή την σαπίλα , απογοητευμένοι και αγανακτισμένοι αφού δεν αλλάζουν οι πολιτικές επιλογές όποιο κόμμα κι αν κυβέρνησε την τελευταία 20ετία, έχουν χάσει την ελπίδα τους. . Δεν αμφιβάλει πλέον κανένας ότι ο εχθρός της χώρας βρίσκεται εντός των τειχών..
Σε προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις επέλεγαν την αποχή από την εκλογική διαδικασία. Αυτό όμως ήταν βούτηρο στο ψωμί των κομμάτων εξουσίας, τα οποία κατόρθωσαν να εκλεγούν μόνο με τα μέλη τους και με τις οικογένειες τους.
Οι πολίτες κατάλαβαν έστω και αργά, πως με τα υφιστάμενα κόμματα δεν υπάρχει καμία ελπίδα για το μέλλον της Ελλάδας και των Ελλήνων και αποφάσισαν να βάλουν τέλος σ αυτές τις πολιτικές που μας έχουν οδηγήσει στον μεσαίωνα. Αναθεωρούν κάθε μέρα και περισσότεροι κι εγκαταλείπουν την επιλογή της αποχής και ενεργοποιούνται στην πολιτική .
Εκμεταλλεύονται την παρουσία μιας φωτεινής προσωπικότητας της Μαρίας Καρυστιανού που αναδείχτηκε μέσα από τον αγώνα για την απόδοση δικαιοσύνης στο κρατικό έγκλημα των Τεμπών, το οποίο προσπαθεί η κυβέρνηση και η ηγεσία της δικαιοσύνης να κουκουλώσουν τις εγκληματικές ευθύνες τόσο για την σύγκρουση όσο και για την φωτιά που έκαψε τα μισά από τον συνολικό αριθμό των θυμάτων.
Δημιουργήσαμε ένα κίνημα πολιτών που κάθε μέρα θεριέβει και αγκαλιάζει απ άκρου σ άκρο της χώρας, τους προβληματισμένους πολίτες, που είναι πάρα πολλοί.
Επειδή είμαι λίγο παλιός και θυμάμαι γεγονότα, σας λέγω λοιπόν πως αυτό που γίνεται σήμερα, μου θυμίζει το 1981 που όλος ο λαός ήταν αγανακτισμένος από την πολιτική του Καραμανλή και του Ράλλη και προσδοκούσε με ενθουσιασμό την ΑΛΛΑΓΗ. Έτσι και σήμερα , υπάρχει το ίδιο κλίμα στις γειτονιές, στα καφενεία, στις παρέες.
Συνεχίζουμε να παλεύουμε το μεγάλο θηρίο που λέγεται εκλόγιμη μοναρχία – όπως μας λέει ο Καθηγητής Κοντογιώργης – μέχρι να το ανατρέψουμε και να εδραιώσουμε ένα πολιτικό σύστημα στο επίκεντρο του οποίου θα είναι το κράτος δικαίου , που θα υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι τις τράπεζες και τις πολυεθνικές.
Η Μαρία Καρυστιανού απόδειξε πως έχει τσαγανό , έχει ικανότητα να επιλέξει την τέλεια επιτελική ομάδα που θα είναι άφθαρτη και με όρεξη για να έλθει σε ρήξη με το παλιό, δίνοντας χώρο στο νέο , στο έντιμο, στο ανθρώπινο στο πατριωτικό.
