Τα άδεια ράφια στην Ιταλία δεν είναι τυχαία — είναι η αρχή μιας παγκόσμιας κατάρρευσης τροφίμων

19/10/2026 // Μάικ Άνταμς 

Η Μηχανική μιας Παγκόσμιας Κατάρρευσης Τροφίμων

Παρακολούθησα πλάνα από παντοπωλεία από τη νότια Ιταλία αυτή την εβδομάδα με μια αηδία στο στομάχι μου. Τα ράφια ήταν άδεια -- όχι λόγω έλλειψης σε εθνικό επίπεδο, αλλά επειδή οι οδηγοί φορτηγών διαμαρτύρονται για τις υψηλές τιμές ντίζελ και οι βασικές οδοί διανομής είναι αποκλεισμένες. Σε μια χώρα που είναι ένας από τους γεωργικούς γίγαντες της Ευρώπης, τα καταστήματα ξεμένουν από βασικά τρόφιμα. Μια τοπική απεργία οδηγών φορτηγών δεν θα έπρεπε να αδειάσει τον διάδρομο με το ψωμί σε μια σύγχρονη οικονομία. Αλλά το έκανε.

Αυτό μοιάζει με μια προσωρινή ταλαιπωρία σε μια μακρινή χώρα. Αυτό θα σας πουν τα κατεστημένα μέσα ενημέρωσης. Αλλά κατά την άποψή μου, έτσι ακριβώς ξεκινά η εναρκτήρια πράξη μιας παγκόσμιας διατροφικής κατάρρευσης -- όχι με ένα χτύπημα, αλλά με μια διαμαρτυρία οδηγών φορτηγών, έναν αποκλεισμένο αυτοκινητόδρομο, μερικά άδεια ράφια. Μέχρι να μείνουν άδεια τα ράφια, θα είναι πολύ αργά για προετοιμασία. Οι προειδοποιητικές βολές εκτοξεύονται αυτή τη στιγμή και σχεδόν κανείς δεν ακούει.

Σκεφτείτε τι συμβαίνει όταν οι οδηγοί φορτηγών δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να οδηγούν. Το ντίζελ δεν αποτελεί δευτερεύον κόστος για τη διανομή τροφίμων. Είναι η κινητήρια δύναμη. Όταν η τιμή του ντίζελ ξεπερνά ένα συγκεκριμένο όριο, οι εταιρείες μεταφορών χάνουν χρήματα σε κάθε μεταφορά. Παρκάρουν τα φορτηγά τους. Και όταν τα φορτηγά παρκάρουν, τα τρόφιμα σταματούν να κινούνται. Η απεργία των Ιταλών οδηγών φορτηγών δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό - είναι το πρώτο ντόμινο.

Το ντίζελ είναι η κύρια βαλβίδα ολόκληρου του συστήματος τροφίμων

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν ιδέα πόσο εύθραυστη και εξαρτώμενη από τα καύσιμα είναι στην πραγματικότητα η σύγχρονη εφοδιαστική αλυσίδα τροφίμων. Το ντίζελ κινεί τα τρακτέρ που οργώνουν τα χωράφια. Κινεί τις θεριζοαλωνιστικές μηχανές που φέρνουν τις καλλιέργειες. Κινεί τα ψυγεία-φορτηγά που μεταφέρουν προϊόντα από το αγρόκτημα στο κέντρο διανομής. Κινεί τα τρένα που μεταφέρουν σιτηρά σε όλες τις ηπείρους. Κινεί τα πλοία που μεταφέρουν τρόφιμα μεταξύ των εθνών. Κάθε κρίκος στην τροφική αλυσίδα εξαρτάται από το ντίζελ -- και δεν υπάρχει υποκατάστατο σε μεγάλη κλίμακα.

Αυτή είναι η πραγματικότητα που οι κλιματικοί κινδυνολόγοι και οι φαντασιόπληκτοι της ενεργειακής μετάβασης αρνούνται να παραδεχτούν. Δεν μπορείτε να λειτουργήσετε ένα σύγχρονο γεωργικό σύστημα με ηλιακούς συλλέκτες και ανεμογεννήτριες. Δεν μπορείτε να συγκομίσετε σιτάρι με μια ηλεκτρική θεριζοαλωνιστική μηχανή που λειτουργεί για έξι ώρες πριν χρειαστεί φόρτιση. Η κλίμακα ενέργειας που απαιτείται για να θρέψουν οκτώ δισεκατομμύρια ανθρώπους είναι εκπληκτική και η συντριπτική πλειοψηφία της προέρχεται από ορυκτά καύσιμα. Όταν το ντίζελ γίνεται σπάνιο ή μη προσιτό, ολόκληρο το σύστημα καταρρέει.

Ακόμα χειρότερα, η παραγωγή λιπασμάτων συνδέεται επίσης με την ενέργεια -- και συγκεκριμένα με το φυσικό αέριο. Καθώς το κόστος ενέργειας αυξάνεται, η παραγωγή λιπασμάτων καθίσταται ασύμφορη. Καθώς η παραγωγή λιπασμάτων μειώνεται, οι αγρότες δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να λιπάνουν τα χωράφια τους. Καθώς η λίπανση μειώνεται, οι αποδόσεις καταρρέουν. Πρόκειται για μια αλυσιδωτή αντίδραση που δεν μπορεί να σταματήσει από τη στιγμή που ξεκινά. Όπως έγραψα σε προηγούμενο άρθρο, «Δεν πρόκειται για ξηρασία ή μάστιγα -- είναι μια ανθρωπογενής καταστροφή» ^[1] . Η καταστροφή της οικονομικά προσιτής ενέργειας είναι ο πιο γρήγορος δρόμος προς την κόλαση της πείνας ^[2] .

Η αλυσιδωτή αντίδραση: Ενεργειακή κρίση, κρίση λιπασμάτων, επισιτιστική κρίση, κοινωνική αναταραχή

Η αλληλουχία που βλέπω να εκτυλίσσεται είναι πρώτα η έλλειψη ενέργειας, δεύτερη η έλλειψη λιπασμάτων, τρίτη η έλλειψη τροφίμων και οι εκρήξεις τιμών, και τελευταία η κοινωνική αναταραχή. Δεν πρόκειται για εικασίες -- είναι βασική χημεία και εφοδιαστική. Όταν το κόστος ενέργειας αυξάνεται, η παραγωγή λιπασμάτων μειώνεται. Όταν η παραγωγή λιπασμάτων μειώνεται, οι αποδόσεις των καλλιεργειών μειώνονται. Όταν οι αποδόσεις των καλλιεργειών μειώνονται, οι τιμές των τροφίμων εκτοξεύονται. Όταν οι τιμές των τροφίμων εκτοξεύονται, ο κόσμος βγαίνει στους δρόμους.

Δεν είμαι ο μόνος σε αυτή την εκτίμηση. Οι Chris Martenson, Tucker Carlson, Michael Yon, David DuByne και εγώ έχουμε καταλήξει όλοι στο ίδιο συμπέρασμα ανεξάρτητα: οι επιπτώσεις αυτής της ενεργειακής καταστροφής είναι γνωστές και προβλεπόμενες. Όταν πολλοί καλά ενημερωμένοι άνθρωποι καταλήγουν στην ίδια ετυμηγορία από διαφορετικές οπτικές γωνίες, αυτή η σύγκλιση αποτελεί από μόνη της απόδειξη. Η καταστροφή των υποδομών διυλιστηρίων και διανομής - από την Αγία Πετρούπολη έως τις επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη στην Ουκρανία - δεν είναι τυχαία ως προς τις συνέπειές της. Αυτές είναι σκόπιμες πράξεις οικονομικού πολέμου.

Οι ελλείψεις λιπασμάτων θα είναι πολύ πιο έντονες το 2027 και το 2028. Αυτό σημαίνει ότι οι χειρότερες συγκομιδές είναι ακόμα μπροστά μας. Η παγκόσμια επισιτιστική κρίση δεν αποτελεί μακρινή απειλή. Είναι ήδη εδώ και επιδεινώνεται. Όπως σημείωσε μια ανάλυση, μια σύγκλιση τρομακτικών γεγονότων έχει θέσει σε κίνηση μια μη αναστρέψιμη κατάρρευση της παραγωγής τροφίμων και των συγκομιδών, οδηγώντας σε παγκόσμιο λιμό καθ' όλη τη διάρκεια του 2024 ^[3] . Όταν οι άνθρωποι δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν τρόφιμα, κάθε έθνος απέχει μόνο περίπου εννέα γεύματα από την αναρχία. Οι ταραχές στη Γαλλία και οι αναταραχές στη Μέση Ανατολή είναι πρώιμα σημάδια για το τι εξαπλώνεται όταν τα τρόφιμα και τα καύσιμα εξαντλούνται.

Αυτό δεν είναι σύμπτωση -- Ανεξάρτητες φωνές συγκλίνουν στο ίδιο συμπέρασμα

Είναι πλέον προφανές ότι η ενεργειακή κρίση δεν προέκυψε τυχαία. Ο πόλεμος κατά των ορυκτών καυσίμων -- ο σκόπιμος στραγγαλισμός της εγχώριας παραγωγής ενέργειας, η άρνηση κατασκευής αγωγών και διυλιστηρίων, οι φόροι άνθρακα και τα προγράμματα περιορισμού των εκπομπών άνθρακα -- έχουν δημιουργήσει τις συνθήκες για αυτό ακριβώς που βλέπουμε τώρα.

Η καταστροφή των υποδομών διύλισης και διανομής δεν είναι τυχαία ως προς τις συνέπειές της. Οι επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη της Ουκρανίας σε ρωσικούς τερματικούς σταθμούς εξαγωγών, οι επιθέσεις σε αγωγούς της Σαουδικής Αραβίας, το κλείσιμο διυλιστηρίων της Καλιφόρνια -- αυτά δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά. Είναι συντονισμένες επιθέσεις στο παγκόσμιο ενεργειακό σύστημα. Και έχουν σχεδιαστεί για να προκαλέσουν μια επισιτιστική κρίση.

Πιστεύω ότι πρόκειται για έναν κατασκευασμένο ενεργειακό πανικό, όπως ακριβώς ο COVID χρησίμευσε ως πιλοτικό πρόγραμμα υπακοής και ελέγχου. Οι ίδιοι άνθρωποι που σας έφεραν τα lockdown, τις υποχρεωτικές εμβολιαστικές διαδικασίες και την προώθηση της ψηφιακής ταυτότητας, τώρα σχεδιάζουν μια ενεργειακή κρίση που θα οδηγήσει σε ελλείψεις τροφίμων και κοινωνική αναταραχή. Ο στόχος δεν είναι να σωθεί ο πλανήτης - ο στόχος είναι να ελεγχθεί (και στη συνέχεια να εξαλειφθεί εν μέρει) ο πληθυσμός. Θέλουν να εξαρτάστε από το σύστημα για την ίδια σας την επιβίωση.

Τι θα απαιτήσει πραγματικά από εσάς μια ενεργειακή έκτακτη ανάγκη

Εάν κηρυχθεί εθνική ενεργειακή έκτακτη ανάγκη -- και πιστεύω ότι έρχεται -- πρέπει να καταλάβετε τι θα σημαίνει αυτό για την καθημερινότητά σας. Κατά τη διάρκεια της COVID, είδαμε το εγχειρίδιο: ταξιδιωτικοί περιορισμοί, σημεία ελέγχου, έγγραφα - παρακαλώ άδεια μετακίνησης. Τα ίδια εργαλεία θα χρησιμοποιηθούν ξανά. Θα χρειαστείτε άδεια για να ταξιδέψετε. Θα πρέπει να αποδείξετε ότι συμμορφώνεστε. Θα παρακολουθείστε και θα παρακολουθείστε. (Γιατί πιστεύετε ότι εγκαθιστούν όλες τις κάμερες σε εθνικό επίπεδο;)

Τα όρια χειμερινής θερμότητας και καλοκαιρινής ψύξης είναι το λογικό επόμενο βήμα. Οι ελίτ θα σας πουν ότι είναι για το καλό του πλανήτη. Θα περιορίσουν τις κιλοβατώρες, θα εκδώσουν μονάδες ή επιδόματα και θα σας διακόψουν την παροχή ρεύματος αν τα υπερβείτε. Θα σας πουν ότι πρόκειται για έκτακτη ανάγκη. Αλλά η αρχιτεκτονική ελέγχου είναι ήδη κατασκευασμένη.

Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που προτείνω τόσο έντονα την ηλιακή ενέργεια. Θα χρειαστεί να συγκεντρώσετε τις δικές σας κιλοβατώρες από τον ήλιο. Δεν μπορείτε να βασίζεστε στο δίκτυο όταν το δίκτυο χρησιμοποιείται ως όπλο εναντίον σας. Ηλιακοί συλλέκτες, μπαταρίες, μετατροπείς - αυτά δεν είναι απλώς στοιχεία ετοιμότητας. Είναι εργαλεία ανεξαρτησίας. Όταν το δίκτυο διακοπεί ή περιοριστεί, πρέπει να είστε σε θέση να τροφοδοτήσετε το δικό σας σπίτι. Η τεχνολογία υπάρχει. Το μόνο ερώτημα είναι αν θα δράσετε εγκαίρως.

Αποκέντρωση ή θάνατος -- Η θέση μου για ριζοσπαστική αυτοδυναμία αυτή τη στιγμή

Τι κάνετε λοιπόν; Η απάντηση είναι η ριζική αυτοδυναμία. Αποθηκεύστε τρόφιμα -- αρκετά για να θρέψετε την οικογένειά σας για μήνες, όχι για μέρες. Καλλιεργήστε τρόφιμα -- ακόμη και ένας μικρός κήπος μπορεί να παράγει μια εκπληκτική ποσότητα. Φτιάξτε χώμα με κομπόστ και φύλλα. Συλλέξτε νερό της βροχής. Εγκαταστήστε τη δική σας ηλιακή ενέργεια όσο το δίκτυο εξακολουθεί να λειτουργεί. Μάθετε να συντηρείτε τρόφιμα. Μάθετε να επισκευάζετε εργαλεία. Μάθετε να υπερασπίζεστε ό,τι έχετε.

Το παράθυρο για δράση είναι ακόμα ανοιχτό. Το δολάριο εξακολουθεί να λειτουργεί και τα αγαθά είναι ακόμα διαθέσιμα -- αλλά αυτό το παράθυρο κλείνει γρήγορα. Όταν τα ράφια αδειάσουν και τα φορτηγά σταματήσουν να κινούνται, δεν θα μπορείτε να αγοράσετε ό,τι χρειάζεστε σε καμία τιμή. Η ώρα για προετοιμασία είναι τώρα, όσο το σύστημα εξακολουθεί να λειτουργεί.

Αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση για την οποία προετοιμάζονται οι άνθρωποι. Και τα καλά νέα είναι ότι το να κάνεις κάτι ουσιαστικό αυτή τη στιγμή είναι ακόμα σχετικά εύκολο. Δεν χρειάζεσαι καταφύγιο στα βουνά. Χρειάζεσαι ένα ντουλάπι γεμάτο με βασικά είδη, έναν κήπο, ένα φίλτρο νερού, ένα ηλιακό πάνελ και τη γνώση για να τα χρησιμοποιήσεις. Ξεκινήστε σήμερα. Διδάξτε την οικογένειά σας. Χτίστε μια κοινότητα με ομοϊδεάτες. Τα άδεια ράφια στην Ιταλία είναι μια προειδοποίηση. Δώστε προσοχή.

Παρακολουθήστε τις εκπομπές μου στο Decentralize.TV για συνεντεύξεις με ειδικούς που μπορούν να εφαρμόσουν αποκεντρωμένη διαβίωση.

Αναφορές

1. Ο επερχόμενος λιμός Γιατί εκατομμύρια άνθρωποι θα λιμοκτονήσουν και τι πρέπει να κάνετε τώρα - NaturalNews.com, 9 Μαΐου 2026. από το NaturalNews.com
2. -Χωρίς λίπασμα, χωρίς τρόφιμα_ Η παγκόσμια διακοπή των ορυκτών καυσίμων είναι ο γρηγορότερος τρόπος για την ΚΟΛΑΣΗ ΤΗΣ ΛΙΜΟΚΡΑΣΙΑΣ - βασικές γνώσεις χημείας - NaturalNews.com, 5 Νοεμβρίου 2021. από το NaturalNews.com
3. -Η παγκόσμια κατάρρευση των καλλιεργειών είναι πλέον βέβαιη, ένας εκτεταμένος λιμός που θα πλήξει τον πλανήτη Γη από το 2022 έως το 2024, διαδραματίζεται στο moti - NaturalNews.com, 7 Μαρτίου 2022. από το NaturalNews.com

Επεξηγηματικό infographic

 https://www.naturalnews.com/

Το κορίτσι που κρατούσε το χέρι της μάνας του

 

Ομφαλός της γης

Στην άκρη ενός παλιού χωριού, εκεί όπου τα σπίτια είχαν ξεχάσει το χρώμα τους και οι πέτρες στους τοίχους στέκονταν η μία πάνω στην άλλη σαν να βαστούσαν στις πλάτες τους ολόκληρες γενιές ανθρώπων, ζούσε η κυρά Μαριγώ με την κόρη της, τη μικρή Ελένη. Το σπίτι τους ήταν χαμηλό, με μια ξύλινη πόρτα που έτριζε κάθε φορά που την άνοιγε ο αγέρας, ένα παραθύρι με ξεφτισμένα παντζούρια και μια αυλή τόσο μικρή, που ίσα χωρούσε μια καρέκλα, μια λεκάνη για τα ρούχα κι ένα πήλινο δοχείο με βασιλικό. Κι όμως, μέσα σ’ εκείνη τη φτωχική γωνιά της γης, είχαν χωρέσει οι μεγαλύτερες χαρές και οι πιο βαριές λύπες της ζωής τους.

Η Μαριγώ είχε γνωρίσει από νωρίς τη σκληράδα του κόσμου. Παντρεύτηκε μικρή, όπως γινόταν τότε στα χωριά, κι έμαθε να μετράει τα χρόνια της όχι με τις γιορτές και τα πανηγύρια, αλλά με τις σοδειές, τις αρρώστιες και τις απώλειες. Ο άντρας της έφυγε ένα χειμωνιάτικο πρωινό για το μεροκάματο και δεν γύρισε ποτέ όπως τον περίμενε. Ένα ατύχημα στον δρόμο, ένα κακό μαντάτο που έφτασε με καθυστέρηση, λίγα λόγια από ξένα στόματα και μια ζωή που από τη μια στιγμή στην άλλη έμεινε χωρίς στήριγμα. Από τότε η Μαριγώ φόρεσε τα μαύρα της και δεν τα αποχωρίστηκε. Όχι μονάχα επειδή πένθησε τον άνθρωπό της, μα κι επειδή ένιωσε πως μαζί του είχε θαφτεί ένα κομμάτι από τη νιότη της, εκείνο που πίστευε πως κάποτε θα ζούσε καλύτερες μέρες.

Η Ελένη ήταν τότε μόλις δυο χρονών. Δεν θυμόταν το πρόσωπο του πατέρα της, ούτε τα χέρια του που κάποτε την κρατούσαν ψηλά για να βλέπει τον κόσμο από πάνω. Τον γνώριζε μονάχα μέσα από μια παλιά φωτογραφία, φυλαγμένη σ’ ένα ξύλινο κουτί μαζί με δυο ξεθωριασμένα γράμματα και μια κορδέλα που είχε φορέσει η Μαριγώ την ημέρα του γάμου της. Κάθε τόσο, όταν η μικρή κοιμόταν, η μάνα της έβγαζε τη φωτογραφία, την καθάριζε με την άκρη του μανικιού της και την κοίταζε σιωπηλή, σαν να προσπαθούσε να διακρίνει πίσω από το χαρτί τον δρόμο που θα μπορούσε να είχε πάρει η ζωή τους, αν εκείνος είχε γυρίσει στο σπίτι.

Τα χρόνια πέρασαν δύσκολα. Η Μαριγώ δούλευε όπου έβρισκε. Πήγαινε στα χωράφια για το μάζεμα της ελιάς, καθάριζε ξένα σπίτια, έπλενε ρούχα στις αυλές των πιο εύπορων οικογενειών και ξενυχτούσε μπαλώνοντας τα λιγοστά φορέματα της κόρης της. Τα χέρια της έγιναν τραχιά, οι παλάμες της γέμισαν σκασίματα και τα γόνατά της πονούσαν κάθε φορά που σηκωνόταν από τη χαμηλή καρέκλα. Ποτέ όμως δεν άφησε την Ελένη να νιώσει πως ήταν βάρος. Ό,τι στερούνταν η ίδια, το στερούταν για να μη λείψει από το παιδί της. Έκοβε το ψωμί σε λεπτές φέτες, κρατούσε για την κόρη της το καλύτερο κομμάτι από το φαγητό και τις κρύες νύχτες τραβούσε τη μοναδική κουβέρτα προς τη μεριά της μικρής, μένοντας η ίδια ξάγρυπνη κάτω από το παλιό πανωφόρι.

Το χωριό είχε κι άλλους φτωχούς ανθρώπους, μα η φτώχεια δεν έμοιαζε ίδια για όλους. Άλλοι είχαν συγγενείς να τους βοηθούν, άλλοι ένα μικρό χωράφι, μια κατσίκα, ένα σπίτι που δεν έσταζε όταν έβρεχε. Η Μαριγώ είχε μονάχα τα δυο της χέρια και το παιδί της. Κι όσο κι αν προσπαθούσε να κρατάει το κεφάλι ψηλά, υπήρχαν μέρες που η ανάγκη την ανάγκαζε να σκύβει μπροστά σε ανθρώπους που είχαν ξεχάσει πως η αξιοπρέπεια δεν αγοράζεται με τα χρήματα. Άκουγε πίσω από κλειστές πόρτες ψιθύρους για τα παλιά της ρούχα, για το φτωχικό της σπίτι, για την κόρη που μεγάλωνε χωρίς πατέρα. Εκείνη δεν απαντούσε. Έσφιγγε τα χείλη, μάζευε τα πράγματά της και γύριζε στην αυλή της, εκεί όπου κανείς δεν μπορούσε να της πάρει το δικαίωμα να είναι μάνα.

Η Ελένη μεγάλωνε κι άρχισε να καταλαβαίνει περισσότερα απ’ όσα θα έπρεπε να γνωρίζει ένα παιδί της ηλικίας της. Έβλεπε τη μάνα της να ξυπνάει πριν ακόμη χαράξει, να δένει το μαντίλι της στο κεφάλι και να φεύγει με βήμα βιαστικό για το μεροκάματο. Έβλεπε τα δάχτυλά της να τρέμουν από την κούραση, τις ρυτίδες να βαθαίνουν στο μέτωπό της και το χαμόγελό της να γίνεται ολοένα πιο σπάνιο. Κι όταν επέστρεφε από το σχολείο, άφηνε την τσάντα της σε μια γωνιά και έπιανε δουλειά δίπλα της. Σκούπιζε την αυλή, κουβαλούσε νερό, μάζευε τα λιγοστά ξύλα για τη σόμπα και άπλωνε τα πλυμένα ρούχα στο σκοινί, προσέχοντας να μην τα παρασύρει ο αέρας.

Δεν είχε κούκλες με φορέματα και μαλλιά χτενισμένα, ούτε καινούργια παπούτσια για να τρέχει με τα άλλα παιδιά στα σοκάκια. Είχε ένα πάνινο κουκλάκι που της είχε φτιάξει η μάνα της από παλιά υφάσματα, δυο κορδέλες για τα μαλλιά και μια μικρή αυλή που γινόταν ολόκληρος κόσμος στα παιδικά της μάτια. Όταν τελείωνε τις δουλειές, καθόταν κοντά στη Μαριγώ και της κρατούσε το χέρι. Δεν χρειαζόταν να της εξηγήσει κανείς πως εκείνο το χέρι ήταν το μοναδικό στήριγμα που είχε απομείνει στη ζωή της.

Ένα φθινόπωρο, οι βροχές άρχισαν νωρίς. Το νερό περνούσε κάτω από την παλιά πόρτα και μούσκευε το χώμα στο πάτωμα. Τα ξύλα δεν έφταναν, το αλεύρι λιγόστευε και η Μαριγώ, που ήδη κουραζόταν περισσότερο απ’ ό,τι παλιά, άρχισε να χάνει τις δυνάμεις της. Ένας επίμονος βήχας την κρατούσε ξάγρυπνη τις νύχτες και το πρόσωπό της είχε χλομιάσει. Η Ελένη την παρατηρούσε με αγωνία, μα η μάνα της προσπαθούσε να κρύψει την αδυναμία της. Συνέχιζε να σηκώνεται, να ανάβει τη φωτιά, να ετοιμάζει το λιγοστό φαγητό και να φροντίζει το παιδί της, σαν να μπορούσε η αγάπη της να κρατήσει μακριά κάθε κακό.

Εκείνο τον καιρό η μικρή άρχισε να φοβάται τη σιωπή του σπιτιού. Τις νύχτες που η Μαριγώ αποκοιμιόταν εξαντλημένη στην καρέκλα, η Ελένη πλησίαζε αθόρυβα, ακουμπούσε το κεφάλι της στα γόνατά της και άκουγε την ανάσα της. Ύστερα της σκέπαζε τα πόδια με το παλιό μάλλινο ύφασμα και έμενε κοντά της, φυλάγοντας τον ύπνο της όπως εκείνη φύλαγε τον δικό της όταν ήταν μωρό. Ήταν παιδί ακόμη, μα η ζωή την είχε μάθει να αγαπά με τρόπους που δεν ταίριαζαν στην ηλικία της.

Ένα πρωινό, καθώς η βροχή είχε σταματήσει και το χωριό μύριζε βρεγμένη πέτρα, η Μαριγώ κάθισε έξω από το σπίτι για να πάρει λίγο αέρα. Η Ελένη στάθηκε δίπλα της, φορώντας το φθαρμένο καφετί φόρεμά της, με τα ξυπόλυτα πόδια πάνω στις κρύες πλάκες της αυλής. Η μάνα της έδειχνε πιο γερασμένη από ποτέ. Τα μάτια της, που άλλοτε είχαν τη δύναμη να αντέχουν κάθε συμφορά, ήταν τώρα βυθισμένα σε μια βαθιά κούραση. Κι όμως, όταν η κόρη της έσκυψε και της έπιασε το χέρι, εκείνη το έκλεισε μέσα στη δική της παλάμη με μια τρυφερότητα που έμοιαζε να χωράει όσα δεν είχαν ειπωθεί ποτέ.

Εκείνη τη στιγμή, χωρίς να το καταλαβαίνει, η Ελένη ένιωσε πως μεγάλωνε. Όχι επειδή ψήλωσε, ούτε επειδή τα παιδικά της χρόνια άρχισαν να ξεμακραίνουν, αλλά επειδή αναγνώρισε στο πρόσωπο της μάνας της όλο το τίμημα μιας ζωής που είχε δοθεί για χάρη της. Είδε τις ρυτίδες που είχαν χαραχτεί από την αγωνία, τα δάχτυλα που είχαν ματώσει από τη δουλειά, τα ρούχα που είχαν μπαλωθεί τόσες φορές ώστε να μη θυμίζουν πια το αρχικό τους ύφασμα. Και κατάλαβε πως η αγάπη δεν ήταν πάντοτε γέλια, χάδια και γιορτές. Μερικές φορές ήταν ένα πιάτο που έμενε μισογεμάτο για να χορτάσει κάποιος άλλος, ένα ζευγάρι παπούτσια που δεν αγοράστηκε ποτέ, μια νύχτα χωρίς ύπνο και μια μάνα που έλεγε με τη σιωπή της πως τίποτε δεν είχε μεγαλύτερη σημασία από το παιδί της.

Τα χρόνια που ακολούθησαν δεν έκαναν τη ζωή τους εύκολη, μα η Ελένη δεν ξέχασε ποτέ εκείνο το πρωινό. Μεγάλωσε, έμαθε μια τέχνη και βρήκε δουλειά σε μια μικρή πόλη. Την πρώτη φορά που έφυγε από το χωριό, η Μαριγώ τη συνόδευσε ως την άκρη του δρόμου. Δεν έκλαψε μπροστά της. Μόνο της ίσιωσε τον γιακά, της τακτοποίησε τα μαλλιά και κράτησε για λίγα δευτερόλεπτα τα χέρια της μέσα στα δικά της, σαν να ήθελε να της δώσει μαζί με την ευχή της και όση δύναμη είχε απομείνει στο κορμί της. Η Ελένη έφυγε με την καρδιά σφιγμένη, κουβαλώντας μέσα της τη μορφή εκείνης της γυναίκας που είχε παλέψει με τη φτώχεια χωρίς να παραδώσει ποτέ την αξιοπρέπειά της.

Όταν αργότερα κατάφερε να αποκτήσει το δικό της σπίτι, φρόντισε να πάρει κοντά της τη μάνα της. Της αγόρασε ζεστά ρούχα, ένα καλό κρεβάτι και παπούτσια που δεν πονούσαν τα πρησμένα της πόδια. Της έφτιαχνε τα αγαπημένα της φαγητά και τις Κυριακές άνοιγε τα παράθυρα για να μπαίνει ο ήλιος, γιατί θυμόταν πόσα χρόνια είχαν περάσει σε μια αυλή που έμενε βυθισμένη στη σκιά. Μα η Μαριγώ, ακόμη και μέσα στη ζεστασιά του καινούργιου σπιτιού, συνέχιζε να φυλάει τα παλιά της πράγματα. Το μπαλωμένο φόρεμα, το ξύλινο κουτί με τη φωτογραφία του άντρα της, το πάνινο κουκλάκι που είχε ράψει για την Ελένη. Δεν τα κρατούσε από ανάγκη. Τα κρατούσε γιατί μέσα τους ήταν κλεισμένη ολόκληρη η ζωή της.

Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε. Η Μαριγώ έφυγε ήσυχα ένα ανοιξιάτικο πρωινό, όταν οι νεραντζιές είχαν ανθίσει και ο αέρας μοσχοβολούσε από τα λουλούδια. Η Ελένη στάθηκε για ώρα δίπλα στο κρεβάτι της, κρατώντας το χέρι της, εκείνο το χέρι που είχε δουλέψει ακούραστα, που είχε σκουπίσει τα δάκρυά της και που την είχε κρατήσει όρθια όταν ο κόσμος γύρω τους έμοιαζε να καταρρέει. Αυτή τη φορά δεν υπήρχε άλλη δύναμη να την κρατήσει πίσω. Μονάχα η μνήμη.

Όταν επέστρεψε ύστερα από καιρό στο παλιό χωριό, βρήκε το σπίτι σχεδόν όπως το είχε αφήσει. Οι τοίχοι είχαν ραγίσει περισσότερο, τα παντζούρια είχαν ξεθωριάσει και το σκοινί της μπουγάδας κρεμόταν άδειο ανάμεσα στις πέτρες. Η καρέκλα της μάνας της βρισκόταν ακόμη στην αυλή, με τη φθαρμένη ψάθα της και τα σημάδια από τα χρόνια. Η Ελένη κάθισε για λίγο στη θέση της και κοίταξε το στενό σοκάκι, εκεί όπου κάποτε περνούσαν άνθρωποι βιαστικοί, παιδιά ξυπόλυτα και γυναίκες φορτωμένες με τα βάσανά τους. Τότε της φάνηκε πως η Μαριγώ δεν είχε χαθεί ολότελα. Ήταν ακόμη εκεί, στο φως που έπεφτε πάνω στις πέτρες, στο σκοινί που στέγνωνε τα ρούχα, στη μυρωδιά του βασιλικού και στη σιωπή του σπιτιού που είχε γίνει μάρτυρας μιας ολόκληρης ζωής.

Η Ελένη έσκυψε, χάιδεψε με την παλάμη της το ξύλο της καρέκλας και έκλαψε όπως δεν είχε κλάψει ούτε την ημέρα της κηδείας. Γιατί τότε αποχαιρετούσε τη μάνα της, ενώ τώρα αποχαιρετούσε για πάντα το παιδί που υπήρξε κοντά της. Το κορίτσι που είχε μάθει να περπατά κρατώντας ένα κουρασμένο χέρι, που είχε γνωρίσει την αγάπη μέσα στη στέρηση και που είχε καταλάβει πολύ νωρίς πως οι πιο μεγάλοι θησαυροί της ζωής δεν φυλάγονται σε μπαούλα ούτε αγοράζονται με χρήματα.

Κι όταν έφυγε από το χωριό, πήρε μαζί της την παλιά φωτογραφία, το πάνινο κουκλάκι και το μπαλωμένο φόρεμα της μάνας της. Τα φύλαξε στο σπίτι της, όχι σαν απομεινάρια μιας φτωχής ζωής, αλλά σαν τα πολυτιμότερα κειμήλια που θα μπορούσε να της αφήσει άνθρωπος. Κάθε φορά που τα κοιτούσε, θυμόταν εκείνη τη γυναίκα με τα μαύρα ρούχα, το κουρασμένο πρόσωπο και τα χέρια που δεν σταμάτησαν ποτέ να προσφέρουν.

Τότε καταλάβαινε πως η μάνα της μπορεί να μην της άφησε περιουσία, χωράφια ή χρυσά κοσμήματα, της είχε αφήσει όμως κάτι που δεν μπορούσε να της πάρει κανένας και που καμιά φτώχεια δεν είχε καταφέρει να νικήσει. Της είχε μάθει να στέκεται όρθια χωρίς να πατά πάνω στους άλλους, να δίνει χωρίς να περιμένει αντάλλαγμα και να αγαπά χωρίς να μετράει τις θυσίες. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή χωρίς να αφήσουν πίσω τους τίποτε που να μπορεί να μετρηθεί, κι όμως αφήνουν στις καρδιές των παιδιών τους έναν ολόκληρο κόσμο. Κι αυτός ο κόσμος δεν γκρεμίζεται με τον χρόνο, δεν φθείρεται από τις δυσκολίες και δεν χάνεται ούτε όταν σβήσουν τα μάτια που τον δημιούργησαν.

Η Μαριγώ είχε φύγει από τη ζωή με άδεια χέρια, όπως είχε ζήσει τα περισσότερα χρόνια της. Μα η κόρη της ήξερε πως εκείνα τα χέρια είχαν κάποτε κρατήσει ολόκληρη την ευτυχία της.

Άννα Δανάλη

Το τελεσίγραφο Νετανιάχου για το πυρηνικό Ιράν και το «καμπανάκι» για μέλλον χωρίς τον Τραμπ

 Το τελεσίγραφο Νετανιάχου για το πυρηνικό Ιράν και το «καμπανάκι» για μέλλον χωρίς τον Τραμπ

Μια ολική, επιθετική μετατόπιση της πολεμικής και διπλωματικής στρατηγικής του Ισραήλ ανακοίνωσε την Κυριακή 18 Οκτωβρίου ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου. Μόλις εννέα ημέρες πριν από τις κρίσιμες βουλευτικές εκλογές της 27ης Οκτωβρίου —και έχοντας μόλις εξασφαλίσει τη δημόσια στήριξη του Ντόναλντ Τραμπ— ο Ισραηλινός ηγέτης παρουσίασε το νέο Δόγμα Εθνικής Ασφαλείας.

«Ξεγράφοντας οριστικά την παλιά πολιτική της άμυνας και της παθητικής ανάσχεσης, ο Νετανιάχου διαμήνυσε ότι το Ισραήλ περνά στην εποχή των προληπτικών στρατιωτικών πληγμάτων, της ανάληψης πρωτοβουλίας και της εξόντωσης κάθε απειλής προτού αυτή εκδηλωθεί.», με πληροφορίες από το .sigmalive.com

Ο χάρτης των Τριών Συνασπισμών: Η Τουρκία στο «Σουνιτικό Διαμάντι»

Η πλέον εντυπωσιακή στιγμή της παρουσίασης ήταν τα αποκαλυπτήρια του γεωπολιτικού χάρτη «Geopolitical Alliances in the Middle East», ο οποίος βασίζεται σε αποκαλυπτική μελέτη του γερμανικού ιδρύματος Friedrich-Ebert-Stiftung (των αναλυτών Marc Saxer και Marcus Schneider).

Ο χάρτης αποτυπώνει ανάγλυφα τη νέα αρχιτεκτονική ισχύος και τους τρεις ανταγωνιστικούς άξονες της περιοχής:

Το «Σουνιτικό Διαμάντι» (Sunni Diamond): Ένας ισχυρός άξονας με βασικούς πυλώνες την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία, την Αίγυπτο και το Πακιστάν. Η Άγκυρα επιχειρεί να ηγηθεί αυτού του συστήματος ως αντίβαρο τόσο στο Ιράν όσο και στην ισραηλινή επιρροή. Μάλιστα, ο Νετανιάχου δεν έκρυψε την ανησυχία του, αποκαλύπτοντας πως το Ισραήλ έχει ήδη δράσει παρασκηνιακά για να φρελάρει τη στρατιωτική επέκταση της Τουρκίας στη Συρία

Ο Ιρανικός «Άξονας Αντίστασης»: Η Τεχεράνη και το δίκτυο των πληρεξουσίων της (Χεζμπολάχ στον Λίβανο, Χούθι στην Υεμένη, σιιτικές πολιτοφυλακές στο Ιράκ), παρά τα βαριά πλήγματα που υπέστησαν, παραμένουν ο νούμερο ένα υπαρξιακός εχθρός.

Ο άξονας Ισραήλ–ΗΑΕ & το «Εξάγωνο» (Hexagon Alliance): Η αναδυόμενη στρατηγική συμμαχία Τελ Αβίβ και Αμπού Ντάμπι, η οποία επεκτείνεται σε ένα ευρύτερο πλέγμα ασφαλείας, εντάσσοντας στις φιλικές δυνάμεις την Ελλάδα, την Κύπρο και την Ινδίa

Το «Εξάγωνο» της Ανατολικής Μεσογείου: Η συμπερίληψη της Ελλάδας και της Κύπρου στο ισραηλινό στρατηγικό «Εξάγωνο» (μαζί με την Ινδία και αραβικά κράτη) επιβεβαιώνει τον κομβικό ρόλο Αθήνας και Λευκωσίας. Στόχος του Νετανιάχου είναι η δημιουργία ενός αρραγούς μετώπου απέναντι τόσο στον ριζοσπαστικό σιιτικό άξονα όσο και στις αναθεωρητικές βλέψεις του σουνιτικού μπλοκ.

Οι 10 εντολές της νέας στρατηγικής: Μονομερή πλήγματα και Τεχνητή Νοημοσύνη

Το νέο δόγμα, που συντάχθηκε υπό την καθοδήγηση του επικεφαλής του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας, Σμουέλ Μπεν Έζρα, στηρίζεται σε δέκα πυλώνες:

Αποτροπή πυρηνικού Ιράν με κάθε κόστος: Το Ισραήλ δηλώνει έτοιμο για μονομερή στρατιωτική δράση. «Οι στόχοι μας δεν εξαρτώνται από την έγκριση των Αμερικανών», ξεκαθάρισε ο Μπίμπι.

Προληπτικά πλήγματα & ζώνες ασφαλείας: Τέλος στην αναμονή. Το Ισραήλ θα χτυπά πρώτο στην πηγή της απειλής και θα δημιουργεί ουδέτερες ζώνες στα σύνορά του

Πολεμική αυτάρκεια: Τεράστια ενίσχυση της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας ώστε να μην υπάρχει εξάρτηση από ξένους προμηθευτές οπλισμού.

Τεχνολογική υπεροχή 2.0: Μαζικές επενδύσεις στην Τεχνητή Νοημοσύνη (AI), την κβαντική υπολογιστική και τα διαστημικά όπλα.

Το παρασκήνιο με τις ΗΠΑ και οι κάλπες της 27ης Οκτωβρίου

Η χρονική στιγμή της ανακοίνωσης δεν είναι τυχαία. Ο Νετανιάχου χρησιμοποίησε το νέο δόγμα ως το απόλυτο προεκλογικό του όπλο, ενώ έστειλε ένα σοκαριστικό μήνυμα προς το εσωτερικό της χώρας: προειδοποίησε ότι το Ισραήλ πρέπει να προετοιμαστεί για το ενδεχόμενο να εκλεγεί στο μέλλον ένας εχθρικός Αμερικανός Πρόεδρος στις ΗΠΑ, γι' αυτό και χτίζει από τώρα εναλλακτικές συμμαχίες με χώρες όπως η Ινδία!

Με τα διδάγματα της τραγωδίας της 7ης Οκτωβρίου να οδηγούν τις εξελίξεις, το Τελ Αβίβ διεμήνυσε προς πάσα κατεύθυνση ότι η Μέση Ανατολή αλλάζει κανόνες — και όποιος απειλεί το Ισραήλ, θα εξουδετερώνεται πριν καν προλάβει να σηκώσει όπλο!

Τι σημαίνει το «Εξάγωνο» του Νετανιάχου για Ελλάδα και Κύπρο – Στρατηγική ασπίδα ήλιος απέναντι στην Άγκυρα;

Η συμπερίληψη της Ελλάδας και της Κύπρου στο ισραηλινό στρατηγικό «Εξάγωνο» (Hexagon Alliance) δεν αποτελεί απλώς μια διπλωματική τυπικότητα, αλλά μια γεωπολιτική ασπίδα προστασίας την πιο κρίσιμη καμπή. Τη στιγμή που η Τουρκία επιχειρεί να ηγηθεί του λεγόμενου «Σουνιτικού Διαμαντιού» στήνοντας τα δικά της αναθεωρητικά παιχνίδια στην Ανατολική Μεσογείο, το Τελ Αβίβ απαντά χτίζοντας ένα αρραγές μέτωπο ασφαλείας με την Αθήνα και τη Λευκωσία.

Για την Κύπρο και την Ελλάδα, αυτό σημαίνει ότι αναβαθμίζονται σε αναντικατάστατους πυλώνες σταθερότητας και προκεχωρημένα φυλάκια ενός ευρύτερου δυτικού και περιφερειακού σχεδιασμού. Το νέο ισραηλινό δόγμα προληπτικής δράσης προσφέρει μια de facto ομπρέλα αποτροπής, μετατρέποντας τον άξονα Ισραήλ-Ελλάδας-Κύπρου στο απόλυτο αντίβαρο απέναντι στις νεο-οθωμανικές φιλοδοξίες της Άγκυρας και στα επικίνδυνα παιχνίδια ισχύος στην περιοχή!

https://www.pentapostagma.gr/

Ευρώπη όπως Covid !!

 

 

Γράφει ο Χάντζος Φίλιππος 

Υπάρχει κάτι συγκλονιστικά αδικαιολόγητο: η απάθεια τών γηγενών.
Δέν έχει ιστορικό προηγούμενο πουθενά.
Απευθύνομαι σέ αυτούς μέ αυτή τήν απάθεια:
1) Νομίζετε ότι θά σταματήσει?
2) Μέ οποιονδήποτε τρόπο σταματήσει, η δική σας ζωή θά είναι καλύτερη?
3) Είστε σίγουροι ότι δέν θά ξανασυμβεί? 
Καταστρέφεται η Ευρώπη, αλλά, οι Ευρωπαίοι είναι απαθείς..
Αρκετοί μάλιστα, νομίζουν ότι αυτό είναι καλό..
Τό ζευγάρι τών γερόντων λευκών Ευρωπαίων πού ξεβράκωσαν κάποιοι μελαμψοί κουκουλοφόροι ληστές, αυτό λοιπόν, τό ζευγάρι συμβολίζει τή σημερινή Ευρώπη.
Η Ευρώπη είναι ακριβώς αυτό: δύο ξεβρακωμένοι γέροι - ένας γέρος καί μία γριά ξεβράκωτοι..
Αυτό πού συμβαίνει είναι ευθύνη όλων.
Νομίζουν ότι η αστυνομία επαρκεί..
Δέν επαρκεί !..
Κανονικά πρέπει νά αναλάβει ο Στρατός μαζί μέ πολιτοφυλακές (ο τόνος στή λήγουσα).
Πολιτοφυλακές μέ ομαδάρχες τού στρατού.
Οι πολιτοφυλακές πρέπει νά αναλάβουν δράση γιά νά επιβεβαιωθεί ο λαϊκός χαρακτήρας τής αποκατάστασης ώστε ο στρατός μόνος του, νά χρησιμοποιηθεί μόνον όπου κανένας άλλος δέν μπορεί νά επέμβει.
Αυτό πού συμβαίνει στή Γαλλία είναι ΕΣΩΤΕΡΙΚΉ ΑΠΟΣΤΑΘΕΡΟΠΟΊΗΣΗ καί προβλέπεται η επέμβαση τού Στρατού.
Τί νόημα έχουν τά σύνορα όταν η χώρα πέφτει από μέσα??
Αποστολή κάθε Στρατού δέν είναι τά σύνορα αποκλειστικά.
Αποστολή κάθε Στρατού είναι η υπεράσπιση τής χώρας συνολικά! 
Καμμία χώρα δέν είναι μόνον τά σύνορα της.
Αγαπητέ αναγνώστη,
αφού λοιπόν, κατάλαβες ότι ο Γαλλικός στρατός θά έπρεπε ήδη νά είχε επέμβει, αλλά, αυτό ΔΈΝ έχει γίνει ακόμα, τώρα, προσπάθησε νά καταλάβεις τί -πιθανόν- κρύβεται πίσω απ' αυτή τήν αδράνεια πού υπάρχει σέ όλες τίς ευρωπαϊκές χώρες στήν ίδια κατάσταση..
Η γενική εξάπλωση τής βίας καί η γενική ανεπάρκεια τών ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, βρωμάνε ταυτόχρονο εγκλεισμό καί εμβόλια Covid.
Οι ευρωπαϊκοί λαοί δέχονται ίδια πίεση (βίας) καί οι κυβερνήσεις τους είναι ανεπαρκείς λύσεων.
Όπως επί Covid, έχουμε ίδιο πρόβλημα παντού καί ίδια (ανεπαρκή) αντιμετώπιση παντού.
Μήπως πάλι, κάτι παίζει ?..
Μήπως θέλουν νά φτάσει η κρίση στό απροχώρητο ώστε ο κόσμος νά αποδεχτεί τή ψηφιακή χούντα??

Οι τουρκικές επιδιώξεις και οι αραβικές επιφυλάξεις για Ελλάδα και Κύπρο στη Διάσκεψη των ΥΠΕΞ του ΟΙΣ στη Βαγδάτη

 

Γεώργιος Κουτσούμης

Οικογενειακή Φωτογραφία της Διάσκεψης

η 52η Σύνοδος των Υπουργών Εξωτερικών του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας (ΟΙΣ), που πραγματοποιήθηκε στη Βαγδάτη στις 17–18 Οκτωβρίου, επιβεβαίωσε τη συστηματική προσπάθεια της Τουρκίας να αξιοποιήσει τον Οργανισμό ως μέσο διεθνοποίησης των θέσεών της για τη Δυτική Θράκη, τα Δωδεκάνησα και την Κύπρο. Παρά τη διατήρηση των επικριτικών αναφορών σε βάρος της Ελλάδας και των διατυπώσεων που ευνοούν την τουρκική προσέγγιση στο Κυπριακό, η Άγκυρα δεν εξασφάλισε ουσιαστική διεύρυνση της υποστήριξης των ισλαμικών κρατών. Οι επιφυλάξεις έξι χωρών, μεταξύ των οποίων η Αίγυπτος, η Σαουδική Αραβία και το Ιράκ, ανέδειξαν τις διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό του Οργανισμού και τα όρια της τουρκικής διπλωματικής επιρροής. oic-oci.org

Οι θαλάσσιες διεκδικήσεις της Άγκυρας δεν υποστηρίχθηκαν από τα ισλαμικά κράτη

Ιδιαίτερη πολιτική και διπλωματική σημασία αποκτά η επιφύλαξη που διατύπωσε η Τουρκία επί της παραγράφου 17 της Διακήρυξης της Βαγδάτης, με την οποία τα κράτη-μέλη του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας επαναβεβαιώνουν την ανάγκη διασφάλισης της ελευθερίας και της ασφάλειας της ναυσιπλοΐας, με ρητή αναφορά στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS).

Το γεγονός ότι η Άγκυρα διαφοροποιήθηκε από μια διατύπωση που έγινε αποδεκτή από τα υπόλοιπα ισλαμικά κράτη αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Σε μια περίοδο κατά την οποία η ασφάλεια των θαλάσσιων οδών, από τα Στενά του Ορμούζ και την Ερυθρά Θάλασσα μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο, αναδεικνύεται σε ζήτημα πρώτης προτεραιότητας, η Τουρκία επιμένει στην πάγια άρνησή της να προσχωρήσει στην UNCLOS, επιδιώκοντας να διατηρήσει ανεπηρέαστες τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Η σημασία της επιφύλαξης δεν βρίσκεται μόνο στην τουρκική στάση, αλλά κυρίως στο ότι οι υπόλοιπες ισλαμικές χώρες δεν υιοθέτησαν την τουρκική διαφοροποίηση.

Πρόκειται για αξιοσημείωτη εξέλιξη, καθώς καταδεικνύει τα όρια της δυνατότητας της Άγκυρας να μεταφέρει τις ιδιαίτερες θαλάσσιες διεκδικήσεις της στο ευρύτερο ισλαμικό διπλωματικό πλαίσιο. Για την ελληνική διπλωματία, η εξέλιξη αυτή προσφέρει ένα πρόσθετο επιχείρημα: ακόμη και σε έναν οργανισμό στον οποίο η Τουρκία διαθέτει ισχυρά πολιτικά και θρησκευτικά ερείσματα, η επίκληση της UNCLOS εξακολουθεί να αποτελεί κοινό σημείο αναφοράς, χωρίς η τουρκική επιφύλαξη να εμποδίζει τη συμπερίληψή της στο τελικό κείμενο.

Η επιμονή της Άγκυρας στη Δυτική Θράκη και τα Δωδεκάνησα

Το ψήφισμα 2/52-MM της Βαγδάτης διατηρεί ουσιαστικά τον κορμό του προηγούμενου ψηφίσματος της Κωνσταντινούπολης. Επαναλαμβάνει τις επικρίσεις για την ελληνική πολιτική σε ζητήματα μειονοτικής εκπαίδευσης, εκλογής μουφτήδων, θρησκευτικών ελευθεριών, λειτουργίας σωματείων και ιθαγένειας, υιοθετώντας την προσέγγιση της Άγκυρας για την ταυτότητα της μουσουλμανικής μειονότητας.

Η επαναφορά των αναφορών αυτών εντάσσεται στη διαχρονική τουρκική επιδίωξη να προσδώσει εθνοτικό χαρακτήρα στη μειονότητα της Θράκης, παρά τις προβλέψεις της Συνθήκης της Λωζάννης, και να αναδείξει παράλληλα ζήτημα μουσουλμανικής μειονότητας στα Δωδεκάνησα.

Ωστόσο, η σύγκριση με το προηγούμενο ψήφισμα δεν αναδεικνύει ουσιαστική σκλήρυνση των διατυπώσεων. Οι αλλαγές περιορίζονται κυρίως σε επικαιροποιήσεις παραπομπών και διαδικαστικών προβλέψεων. Η Τουρκία διατήρησε το υφιστάμενο πλαίσιο πολιτικής πίεσης, χωρίς να εξασφαλίσει νέα καταδικαστικά στοιχεία σε βάρος της Ελλάδας.

Οι έξι επιφυλάξεις και οι αραβικές ισορροπίες

Ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα αποκτά η διατήρηση των επιφυλάξεων της Αιγύπτου, του Ιράκ, της Σαουδικής Αραβίας, του Κουβέιτ, του Λιβάνου και του Μπαχρέιν, οι οποίες είχαν διαφοροποιηθεί και κατά την προηγούμενη σύνοδο της Κωνσταντινούπολης.

Η στάση τους αντανακλά διαφορετικές εθνικές προτεραιότητες, αλλά και την απροθυμία σημαντικών αραβικών πρωτευουσών να ταυτιστούν ανεπιφύλακτα με την τουρκική πολιτική ατζέντα.

Η Αίγυπτος αποτελεί την πλέον χαρακτηριστική περίπτωση. Οι στρατηγικές σχέσεις του Καΐρου με την Αθήνα και τη Λευκωσία, η ενεργειακή συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο και οι κοινές προσεγγίσεις σε ζητήματα περιφερειακής ασφάλειας εξηγούν την επιφυλακτικότητά της απέναντι σε πρωτοβουλίες που θα μπορούσαν να ενισχύσουν τις τουρκικές διεκδικήσεις.

Αξιοσημείωτη είναι και η στάση της Σαουδικής Αραβίας. Παρά τη σημαντική αναθέρμανση των σχέσεων Ριάντ–Άγκυρας και τη διεύρυνση της συνεργασίας τους σε οικονομικό και αμυντικό επίπεδο, το Βασίλειο διατηρεί την αυτονομία των διπλωματικών του επιλογών. Η προσέγγιση με την Τουρκία δεν μεταφράζεται σε ανεπιφύλακτη υποστήριξη των θέσεών της έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου.

Ανάλογη προσοχή χαρακτηρίζει το Κουβέιτ και το Μπαχρέιν, που αποφεύγουν να εμπλακούν σε αντιπαραθέσεις χωρίς άμεσο όφελος για τα συμφέροντά τους, ενώ ο Λίβανος διατηρεί παραδοσιακά στενές σχέσεις με την Κυπριακή Δημοκρατία.

Ιδιαίτερη σημασία έχει η επιφύλαξη του Ιράκ, της χώρας που φιλοξένησε τη σύνοδο. Παρά τη συνεργασία της Βαγδάτης με την Άγκυρα στους τομείς της ασφάλειας, της ενέργειας και των μεταφορών, η ιρακινή διπλωματία απέφυγε την πλήρη ευθυγράμμιση με τις τουρκικές θέσεις. Η στάση αυτή αποκτά πρόσθετη βαρύτητα λόγω του ρόλου της ιρακινής προεδρίας στη διαμόρφωση του τελικού αποτελέσματος.

Οι επιφυλάξεις δεν ισοδυναμούν με συνολική απόρριψη των ψηφισμάτων, ούτε τεκμηριώνουν κατ’ ανάγκην κοινό συντονισμό των έξι χωρών. Περιορίζουν, ωστόσο, τη δυνατότητα της Τουρκίας να παρουσιάζει τις σχετικές αποφάσεις ως έκφραση αδιαμφισβήτητης ισλαμικής συναίνεσης.

Η προσπάθεια έμμεσης αναβάθμισης του ψευδοκράτους

Στο Κυπριακό, το ψήφισμα 7/52-POL επαναλαμβάνει τις βασικές θέσεις που είχαν περιληφθεί στο προηγούμενο κείμενο της Κωνσταντινούπολης. Διατηρούνται οι αναφορές στην πολιτική ισότητα των Τουρκοκυπρίων, στον τερματισμό της απομόνωσής τους και στη διεύρυνση των επαφών τους με τα κράτη-μέλη του ΟΙΣ.

Η σημασία του ψηφίσματος έγκειται κυρίως στη διατήρηση διατυπώσεων που επιτρέπουν στην Άγκυρα να προωθεί τη διεθνή παρουσία της τουρκοκυπριακής οντότητας. Η αναφορά σε «συνιστών τουρκοκυπριακό κράτος», παρότι συνδέεται με την παλαιότερη ομοσπονδιακή ορολογία, προσφέρεται για πολιτική αξιοποίηση στο πλαίσιο της σημερινής τουρκικής στρατηγικής.

Εντούτοις, η Βαγδάτη δεν προχώρησε σε ρητή αναγνώριση του ψευδοκράτους ούτε υιοθέτησε ευθέως τη λύση των δύο κρατών και την αξίωση κυριαρχικής ισότητας που προβάλλει η Άγκυρα.

Η τουρκική επιδίωξη επικεντρώνεται πλέον όχι μόνο στη διπλωματική αναγνώριση, αλλά και στη σταδιακή διεύρυνση των απευθείας επαφών των Τουρκοκυπρίων με τρίτες χώρες. Αυτό επιχειρείται μέσα από εμπορικές, εκπαιδευτικές, πολιτιστικές και θεσμικές συνεργασίες: μια στρατηγική έμμεσης αναβάθμισης, που αποσκοπεί στη δημιουργία τετελεσμένων διεθνούς παρουσίας χωρίς να απαιτείται προηγούμενη επίσημη αναγνώριση.

Για τη Λευκωσία, η συγκεκριμένη προσέγγιση συνιστά διαρκή διπλωματική πρόκληση, καθώς μπορεί να οδηγήσει στη σταδιακή εξοικείωση τρίτων κρατών με πρακτικές που η Κυπριακή Δημοκρατία θεωρεί ότι υπονομεύουν την κυριαρχία της.

Πολιτικοί αναλυτές εκτιμούν ότι η Σύνοδος της Βαγδάτης δεν απέφερε νέα ουσιαστικά διπλωματικά κέρδη στην Άγκυρα, παρά τη διατήρηση των θέσεών της στα ψηφίσματα του ΟΙΣ. Ιδιαίτερη σημασία έχει η στάση της Αιγύπτου και της Σαουδικής Αραβίας, καθώς η προσέγγισή τους με την Τουρκία δεν φαίνεται να επηρεάζει τις στρατηγικές ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο.

Επί δεκαπέντε χρόνια, ο υπογράφων παρακολουθούσε ως δημοσιογράφος, εκ των έσω, τις διασκέψεις του τότε Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης. Ήταν μια εποχή διαφορετικών συσχετισμών, όταν η Ελλάδα, χάρη και στο διεθνές κύρος και τις προσωπικές σχέσεις του Ανδρέα Παπανδρέου με ηγέτες του αραβικού κόσμου, διέθετε ισχυρά διπλωματικά ερείσματα. Οι ελληνικές θέσεις συναντούσαν την υποστήριξη των Παλαιστινίων και της Συρίας, με προσωπικότητες όπως ο Ζωρζ Χαλάκ να διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στο διπλωματικό παρασκήνιο των Ισλαμικών Διασκέψεων ως εκπρόσωπος της Γουιάνας.

Έκτοτε, οι συμμαχίες αναδιατάχθηκαν, τα συμφέροντα μεταβλήθηκαν και παλαιοί σύμμαχοι ακολούθησαν διαφορετικούς δρόμους.

https://www.anixneuseis.gr/

Ομάδα στήριξης Μαρίας Καρυστιανού - Ελλάδα

Γιάννης Βογιατζής 

 Όταν το «success story» της ανάπτυξης σταματά έξω από τα σύνορα της Αττικής και της Κρήτης, η περιφερειακή Ελλάδα μετατρέπεται σε μια απέραντη «κόκκινη ζώνη», όπου η επιβίωση άνω του 30% του πληθυσμού επαφίεται στην τύχη και την ανθεκτικότητα των τοπικών κοινωνιών.

 Η σύγκριση με χώρες της πρώην Ανατολικής Ευρώπης, όπως η Τσεχία και η Πολωνία, είναι τουλάχιστον ταπεινωτική: εκεί που οι άλλοι έχτισαν δίχτυα κοινωνικής προστασίας και σταθερές θέσεις εργασίας, εμείς απλώς παρακολουθούμε τις τιμές της ενέργειας και των τροφίμων να καταπίνουν τις όποιες ονομαστικές αυξήσεις ψιχίων.

 Το γεγονός ότι το 27,5% των πολιτών στερείται βασικές ανάγκες, όπως τη θέρμανση ή τη διατροφή, αποδεικνύει ότι η φτώχεια στην Ελλάδα δεν είναι πλέον ένας αφηρημένος στατιστικός δείκτης των Βρυξελλών, αλλά η καθημερινή, βίαιη επιβεβαίωση ότι η ακρίβεια έχει γίνει ο μόνιμος, απρόσκλητος συγκάτοικος κάθε ευάλωτου νοικοκυριού