Τρίτη 24 Μαρτίου 2026

«ΜΑΣ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ»: Η Κοβέσι Καταγγέλλει την Ελλάδα για Συγκάλυψη στα Τέμπη



 Η Ευρωπαία Γενική Εισαγγελέας Λάουρα Κοβέσι δεν διστάζει να ρίξει το γάντι στην Ελλάδα, κατηγορώντας ευθέως τις ελληνικές Αρχές ότι μπλοκάρουν την έρευνα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας (EPPO) για την τραγωδία στα Τέμπη.

Σε νέα συνέντευξή της, η Κοβέσι τονίζει ότι η έρευνα για τη διαχείριση ευρωπαϊκών κονδυλίων που προορίζονταν για την ασφάλεια του σιδηροδρόμου παραμένει ημιτελής στο πολιτικό σκέλος, ακριβώς επειδή το ελληνικό Σύνταγμα προστατεύει τα πολιτικά πρόσωπα.

«Μας εμποδίζουν να βρούμε την αλήθεια και να αποδώσουμε δικαιοσύνη. Αν σου απαγορεύουν να κάνεις την έρευνα, δεν μπορείς να ανακαλύψεις τι πραγματικά συνέβη», φέρεται να δηλώνει χαρακτηριστικά.

Η Κοβέσι υπογραμμίζει ότι η ολοκλήρωση του περίφημου Συμβολαίου 717 για τον εκσυγχρονισμό των συστημάτων σηματοδότησης και ασφαλείας θα μπορούσε να είχε αποτρέψει την τραγωδία. Αντίθετα, οι καθυστερήσεις και η κακοδιαχείριση ευρωπαϊκών πόρων οδήγησαν στο μοιραίο δυστύχημα της 28ης Φεβρουαρίου 2023.

Το μεγαλύτερο εμπόδιο, σύμφωνα με την ίδια, είναι το άρθρο 86 του Συντάγματος, που δίνει αποκλειστική αρμοδιότητα στη Βουλή για την ποινική δίωξη υπουργών και πρώην υπουργών. Αυτό, όπως λέει, λειτουργεί ως ασπίδα προστασίας για πολιτικά πρόσωπα, μετατρέποντας την ευρωπαϊκή δικαιοσύνη σε «άδεια φόρμα».

Η σκληρή παρέμβαση της Κοβέσι έρχεται ενώ συνεχίζονται οι κινητοποιήσεις των συγγενών των θυμάτων, που απαιτούν να μην υπάρχουν «άσπρες μπλε» και να διερευνηθούν πλήρως όλες οι πολιτικές ευθύνες – ανεξαρτήτως προσώπων και κομμάτων.

Με τη θητεία της να ολοκληρώνεται το φθινόπωρο του 2026, η Κοβέσι στέλνει σαφές μήνυμα: χωρίς αλλαγές στο Σύνταγμα και πραγματική πολιτική βούληση, η ατιμωρησία θα συνεχίσει να θωρακίζει τους ισχυρούς, ακόμα και όταν πρόκειται για την πιο μεγάλη σιδηροδρομική τραγωδία στη σύγχρονη ελληνική ιστορία.

https://www.triklopodia.gr/

Σχολείο: Από το κακό στο χειρότερο…

 













Της


 

Ευγενίας Σαρηγιαννίδη*

«Οι γονείς σήμερα δεν τολμάνε να πουν όχι στα παιδιά. Ό,τι πουν τα παιδιά, ό,τι ζητήσουν και μην τα στεναχωρήσουμε. Δεν πάει έτσι… Υπάρχουν κανόνες κι ας τα στεναχωρούμε. Στην παρέλαση δεν πάνε όλοι. Υπάρχουν κάποια παιδιά που δεν θέλουν.
Στις παραστάσεις τους δεν πάνε όλοι. Υπάρχουν κάποια παιδιά που δεν θέλουν. Στις εκδρομές δεν πάνε όλοι. Υπάρχουν παιδιά που δεν θέλουν. Αύριο αυτό το παιδί δεν θα θέλει να πάει στη δουλειά, δεν θα θέλει να μεγαλώσει το παιδί του ή να κάνει παιδί, δεν θα θέλει να κουραστεί στη δουλειά του γιατί από μικρό έμαθε πως όταν κάτι δεν μ’ αρέσει δεν το κάνω. Δεν μαθαίνει πως κάποια πράγματα μ’ αρέσουν, δεν μ’ αρέσουν αποτελούν υποχρεώσεις.»

Μητέρα με δυο παιδιά· ένα αγόρι στην 1η δημοτικού και ένα κορίτσι στην 6η δημοτικού. Η κόρη της είναι η μόνη από όλη την έκτη που δεν έχει δικό της κινητό, προφίλ σε social media, tik tok κλπ.


 


 

 Από τις γραφίδες και τα στόματα των κάθε λογής ειδικών γράφονται και ακούγονται κατά καιρούς κάθε λογής ερμηνείες των φαινομένων της βίας, της παραβατικότητας και της προκλητικής συμπεριφοράς των εφήβων και των νέων. Τίθεται συχνά το ερώτημα: Ποιος φταίει για την αυξανόμενη τάση παραβατικότητας των νέων; «Μα βέβαια», η οικογένεια («που δεν έχει τον καιρό να ασχοληθεί και να βάλει κάποια όρια στα παραμελημένα παιδιά της»). «Μα βέβαια» τα ΜΜΕ και η τεχνολογία (τα κινητά, οι οθόνες, τα βιντεοπαιχνίδια που «εθίζουν τα παιδιά στο θέαμα της βίας»). «Μα βέβαια», το σχολείο «οι ανήμποροι να αντιδράσουν ή οι αδιάφοροι εκπαιδευτικοί, που αδυνατούν να συνδέσουν την εκπαίδευση με μια ευρύτερη παιδεία». «Μα βέβαια», η ευρύτερη κοινωνία των ενηλίκων ή των συνομηλίκων (που ανέχεται τα πάντα και έχει χάσει την όρεξη και τη δυνατότητα να επιβάλλει κάποιον έλεγχο στις ατομικές παρεκτροπές). «Μα βέβαια» το κράτος, πιο ευγενικά «η πολιτεία», που δεν ξέρει τίποτα άλλο παρά την εκ των υστέρων καταστολή, (η οποία, όταν δήθεν λαμβάνει χώρα εκ των προτέρων, κατ’ ευφημισμόν ονομάζεται και πρόληψη)... Τέτοιες μισές αλήθειες που είναι χειρότερες από τα χειρότερα ψεύδη, συντελούν στην αποσπασματική, αλλά αληθοφανή αποδόμηση της πραγματικότητας με κούφιες δηλώσεις και επιστημονοφανείς αερολογίες.



Προφανώς, όλες αυτές οι επιμέρους ερμηνείες με τους ψυχολογισμούς και τους κοινωνιολογισμούς τους, ενέχουν ψήγματα αλήθειας: το πρόβλημα της βίας και πιο ειδικά της συμμοριοποίησης ενός τμήματος της νεολαίας (όχι αναγκαστικά της πιο λαϊκής), των διομαδικών συγκρούσεων, του bullying στους πιο αδύναμους ή στους πιο μοναχικούς κλπ., είναι όπως λέμε «πολυπαραγοντικό». Συνεπώς, οι ερμηνείες (κοινωνιολογικές, ψυχολογικές, πολιτικές ή ψυχοπολιτικές), αντανακλούν με την αποσπασματικότητά τους την συνείδηση που έχουν οι διάφοροι ειδικοί περί αυτής της πολυπαραγοντικότητας και του ειδικού βάρους του κάθε παράγοντα στην ερμηνεία του υπό εξέταση κοινωνικού γεγονότος. Ωστόσο, αυτή η αναλυτική αποσπασματικότητα, χωρίς την απαραίτητη μεθοδολογική σύνθεση των επιμέρους ερμηνειών στο έδαφος της ιστορίας του παρόντος, καταλήγει σε διαπιστώσεις, που όταν απλώς προστίθενται, δηλαδή παρατίθενται αραδιαστά, στο όνομα μάλιστα της επιστήμης και του ορθού λόγου, εμφανίζουν οι ίδιες έναν χαοτικό χαρακτήρα, συνήθως συνυφασμένο με τις δεοντολογίες και το ιδεαλιστικά εξιδανικευμένο, αξιακό πλαίσιο της ισχύουσας πολιτικής ορθότητας.

Σπάνια, σπανιότατα θα βρει λόγου χάρη κανείς στις απαντήσεις και στις ερμηνείες των ειδικών μια αμφισβήτηση των ψυχοπαιδαγωγικών αξιωμάτων αυτής της συγκεκριμένης πολιτικής ορθότητας. Ακόμα πιο σπάνια θα βρει μια ιστορική απόπειρα κατανόησης του πως και με ποιους ιδεολογικοπολιτικούς όρους, μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, αναδεικνύεται εμφατικά η έννοια του «παιδιού – βασιλιά» ως του πρώτου νομικού δικαιωματούχου, μεγαλύτερου και σπουδαιότερου ίσως και από τον «πελάτη – βασιλιά», του οποίου τα γούστα και τις επιλογές διαμορφώνει και εγχαράσσει το κατάλληλο μαρκετινγκ (και τα καπρίτσια του οποίου οφείλει βεβαίως να σέβεται κάθε αξιόλογος πωλητής εμπορευμάτων). Με αυτές όμως τις παραλείψεις και με αυτήν την αληθοφανή αποσπασματικότητα, οι ερμηνείες των ειδικών, όταν εμφανίζονται στο δημόσιο λόγο και υπό μορφή ψυχοπαιδαγωγικών συνταγών απευθύνονται σε αδαείς υποτίθεται ή αφελείς γονείς και κηδεμόνες, συνήθως επιρρεπείς στα ιδεολογήματα του δικαιωματισμού, καθίστανται οι ίδιες μέρος του προβλήματος που υποτίθεται διαφωτίζουν ή έστω εμμέσως επιχειρούν να λύσουν. Άλλωστε, οι ενήλικες, αυτά τα «μεγάλα παιδιά», παρά την όποια συνείδηση της παιδαγωγικής τους ανεπάρκειας και την ειλικρινή τους κάποτε αγωνία σχετικά με «τα πράγματα που τους έχουν ξεφύγει», όπως το λέει και το γνωστό άσμα, «έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα»: είναι τυπικά εγγράμματοι και πολύπλευρα πληροφορημένοι. Είναι επίσης πολύπλευρα εγχαραγμένοι με τις άτυπες «διατάξεις» και χρηστοήθειες της ισχύουσας ψυχοπαιδαγωγικά πολιτικής ορθότητας. Και όπως «όμοιος ομοίω αεί πελάζει», υπό το πρόσημο του δικαιωματισμού, της ανεκτικότητας σε όλες τις «διαφορετικότητες» ή της απεριόριστης (λόγω «προοδευτισμού») επιτρεπτικότητας, οι ομιλούντες περί της βίας, όλοι μαζί, μικρά και μεγάλα «παιδιά», ανήσυχοι γονείς και κηδεμόνες, ειδικοί όλων των ειδικοτήτων και κατηγοριών, καταλήγουν στο σημείο μηδέν της γλωσσικής και γνωστικής βαβέλ από όπου ξεκίνησαν, με τα παιδιά είτε «από κάτω», είτε «από πάνω» να «χαλάνε τον κόσμο» με τους καυγάδες και την φασαρία τους. Μεταφορικά βέβαια, γιατί κυριολεκτικά, δεν «χαλάνε τίποτα». Μόνο γερνάνε και φθείρονται. Τόσο γρήγορα, όσο και οι γονείς και οι κηδεμόνες τους. Όσο και οι εξαγριωμένες (κυριολεκτικά), σύγχρονες δυτικές κοινωνίες.

Θα λέγαμε λοιπόν ότι για την μεγάλη «σιωπηρή πλειοψηφία» αυτών των μπαφιασμένων ενηλίκων, το μόνο που πραγματικά μετράει και τους απασχολεί είναι η ικανοποίηση των όποιων καθημερινών επιλογών τους, δηλαδή να περνούν όσο το δυνατόν καλύτερα ανάλογα με τις οικονομικές τους δυνατότητες, έστω και αν αυτό συνήθως περιορίζεται στην άκοπη παρακολούθηση τηλεοπτικών σκουπιδιών με ή χωρίς «ειδικούς». Η συμβολική βία και η αδιαφορία που ενέχονται σε αυτές τις συνθήκες καθημερινής ζωής, σπανίως αναλύονται ως πλεονάσματα ασημαντότητας (Καστοριάδης), υπεύθυνα ίσως για την παραίτηση των κουρασμένων ενηλίκων από τα καθήκοντά τους – συνεπώς, για την ουσιαστική παραμέληση των ανηλίκων.

Το σημερινό μετανεωτερικό δυτικό υποκείμενο είναι πλέον ένας «παιχνιδιάρης» homo Festivus. Μια αυτοθαυμαζόμενη εν δυνάμει «εξέχουσα ατομικότητα». Ένα δυστοπικό κενό, ένα ηθικά ξεχαρβαλωμένο νεαρό άτομο «χωρίς ιστορία», ενδεχομένως χωρίς μέλλον, αλλά γεμάτο επιθυμίες να διασκεδάσει τις υπαρξιακές αγωνίες του, να «περάσει καλά», να διακριθεί κοινωνικά, όχι όμως πια στη βάση των υπερβατικών προτύπων του αγίου ή του ήρωα, δηλαδή της ηθικής ακεραιότητας ή της κοινωνικής προσφοράς, τρόπον τινά ως προσωπικότητες «εισέχουσες» στο κοινωνικό σύνολο με το φιλότιμο, τον μόχθο, τις θυσίες, τους αγώνες τους κλπ., αλλά ως ένας φανφαρόνος κάτοχος άπειρων νομικών ατομικών δικαιωμάτων. Η ατομική χειραφέτηση αυτού του κατά φαντασίαν δικαιωματούχου μεγάλου ή μικρού φανφαρόνου του μετανεωτερικού συρμού, δεν είναι βέβαια, ούτε προκύπτει από μια συλλογική διεκδίκηση πολιτικής ελευθερίας. Η ίδια άλλωστε η έννοια της ατομικής ελευθερίας, που παλαιότερα ήταν συνδεδεμένη με την προσπάθεια αντίστασης στην τάση των καθεστώτων επιτήρησης να διεισδύσουν στις ιδιωτικές σφαίρες της ζωής των πολιτών, έγινε το πρακτικό ιδεολογικό μέσο που, έστω σε επίπεδο lifestyle, επιτρέπει στον κάθε συμπλεγματικό, κατά φαντασίαν χειραφετημένο από στερεότυπα και προκαταλήψεις του παρελθόντος, να υιοθετεί και να επιλέγει όποιο στυλ ή όποια μορφή ζωής του αρέσει κάθε φορά. Ακόμα και την πιο παραληρηματική, ακόμα και την πιο αντικοινωνική. Άλλωστε, πέραν από τους φανφαρονισμούς του «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;» ( ή «ξέρεις ποιος είναι ο μπαμπάς μου,  η πολιτική θρησκεία του δικαιωματισμού πολλαπλασιάζει τις εικονικές δυνατότητες που παρέχονται αφειδώς, έστω μέσω κοινωνικών δικτύων, σε όλα τα άτομα της παγκόσμιας πληβειακής μάζας να διακριθούν κοινωνικά. Διαπλεκόμενη με το θράσος και την ατιμωρησία, πολλαπλασιάζει τους κατατρεγμένους και απελπισμένους εκπαιδευτικούς.

Ειδικότερα λοιπόν, αναφορικά με την περίπτωση της Καθηγήτριας Αγγλικής Γλώσσας Σοφίας Χρηστίδου, θα πρέπει να σημειώσουμε πως αν τα περιστατικά βίας και απαξίωσης από τους «μαθητές» του δημόσιου «σχολείου» της Θεσσαλονίκης σε βάρος της εκπαιδευτικού που πέθανε από τον καημό της αληθεύουν, τότε οι «μαθητές» αυτοί, το Υπουργείο «Παιδείας» και οι υπηρεσίες του που αδιαφόρησαν για τις καταγγελίες, οι γονείς και οι κηδεμόνες που καλύπτουν και δικαιολογούν ηθικά τα βλαστάρια τους, καθώς και οι σύλλογοι που συγκαλύπτουν το τραγικό γεγονός με μισές αλήθειες και εκλογικεύσεις του τύπου «ένοχη είναι η υποχρηματοδότηση της εκπαίδευσης» ή ακόμα τα συνδικαλιστικά όργανα του εκπαιδευτικού κόσμου που φλυαρούν περί παντός, αλλά ούτε συζητούν το ενδεχόμενο μιας απεργιακής κινητοποίησης για την διεκδίκηση καλύτερων συνθηκών εργασίας, είναι όλοι τους συνυπεύθυνοι και ηθικοί αυτουργοί για το θάνατο αυτής της γυναίκας. Και δεν είναι το μόνο. Καθημερινά πληροφορούμαστε για μεγάλα ή μικρά γεγονότα, με ολέθριες ή λιγότερο τραγικές συνέπειες που καταμαρτυρούν την παρακμή και την σήψη του σύγχρονου εκπαιδευτικού συστήματος σε όλες τις βαθμίδες (από την πρωτοβάθμια έως την τριτοβάθμια εκπαίδευση). Και ακριβώς επειδή οι σχολικές κοινότητες αποτελούν μικρογραφία της κοινωνίας μας, βλέπουμε μέσα σε αυτές την σκουπιδοποίηση των ανθρώπων και των σχέσεων, την αδιαφορία, την παραίτηση, τον εκφασισμό της κοινωνίας, αλλά και την έμπρακτη και εφαρμοσμένη διολίσθηση των παιδιών, (των αυριανών «υπεύθυνων πολιτών με δικαίωμα ψήφου»), στο ανθρώπινο πλεόνασμα της μελλοντικής αντικοινωνικής κοινωνίας που θα χωρίζεται σε θύτες , θύματα και θύματα που θα διώκονται αυθαίρετα σαν θύτες από τους απρόσωπους και απάνθρωπους μηχανισμούς του καθεστώτος.

Θα πρέπει επομένως να αναρωτηθούμε προς τα που πορεύεται το σημερινό δημόσιο σχολείο. Μάλλον προς ένα χαοτικό, αχαλίνωτο ολοκληρωτισμό αντεστραμμένου αναμορφωτηρίου ή ασύλου, όπου ο κύριος κανόνας συμβατικής «παιδαγωγικής» λειτουργίας θα είναι η απεριόριστη ανεκτικότητα και επιτρεπτικότητα απέναντι σε κάθε παράβαση των κανόνων του παιδαγωγικού συμβολαίου από τους «εκπαιδευόμενους» και όπου υπόλογοι και δέσμιοι των κανόνων θα είναι μόνο οι εργαζόμενοι παιδαγωγοί. Ένα άτυπο στρατόπεδο συγκέντρωσης «αποβλήτων και αποτυχημένων», χωρίς συρματοπλέγματα, γεμάτο δικαιώματα των τροφίμων και απορίες των σαστισμένων αναμορφωτών. Και εις ανώτε
ρα!


https://resaltomag.blogspot.com/

Μήν πεῖτε πώς δέν γνωρίζατε... !

Στο τέλος, ανακαλύψαμε γιατί ο Zion Don ( Σιών Ντόναλντ Τράμπ ), δεν έδειξε ανθρωπιστικό συναίσθημα: Ήταν απλώς ένας πορτοκαλότριχος πίθηκος που λάτρευε τις μπανάνες και δούλευε για τον Σατανιάχου

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι αυτό είναι μια πραγματική παρουσίαση PowerPoint που πραγματοποίησε ο Jared Kushner ( γαμπρός τοῦ Τράμπ ), στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ !  Όλα αυτά τα μικρά μωρά που βομβαρδίστηκαν, νήπια με άκρα ακρωτηριασμένα χωρίς αναισθησία και φρικτά εγκλήματα που διαπράχθηκαν εναντίον αθώων οικογενειών, παιδιών και χριστιανών στη Γάζα… όλα για το εγχείρημα του Kushner με ακίνητα !  ΠΟΤΕ δεν αφορούσε το «να νικήσουμε τη Χαμάς»  ( ἐδῶ)

Ἑβραῖος συγγραφέας ἰσχυρίζεται πώς πρέπει νά στειρωθῇ ὅλη ἡ γερμανική φυλή
Ο συγγραφέας του βιβλίου που συγκλόνισε δύο ηπείρους, ο Theodore N. Kaufman αρνείται τους ισχυρισμούς του ναζιστικού Τύπου ότι είναι ο «έμπιστος φίλος» του Προέδρου Franklin Roosevelt . Το βιβλίο του Kaufman με τίτλο «Η Γερμανία πρέπει να χαθεί» ( 1941), αποτελεί επιχείρημα υπέρ της στείρωσης όλων των Γερμανών.

Αρνούμενος κατηγορηματικά ότι θα εφάρμοζε τις ίδιες διαδικασίες εξόντωσης στους Αμερικανούς γερμανικής καταγωγής που προτείνει στο παρόν βιβλίο του για τους σημερινούς Γερμανούς υπηκόους στην «Ευρώπη» - προκειμένου να επιτευχθεί η τελική εξαφάνιση των τελευταίων ως μέσο για την επίτευξη παγκόσμιας ειρήνης για πάντα - ο Theodore N. Kaufman από το Newark, γνωστός Εβραίος συγγραφέας του διεθνούς αισθήματος «Η Γερμανία Πρέπει να Χαθεί», δήλωσε στον συγγραφέα σήμερα σε μια αποκλειστική συνέντευξη για την NEW YORK EN-QUTRER ότι μια τέτοια ιδέα ήταν το πιο μακρινό πράγμα από το μυαλό του όταν έκανε την πρότασή του και παραμένει έτσι. Το «Η Γερμανία Πρέπει να Χαθεί», που κυκλοφόρησε τον περασμένο Μάρτιο, τώρα σε 100.000 αντίτυπα, με προοπτικές για συνεχώς αυξανόμενες πωλήσεις, προσφέρει την ιδέα της αποστείρωσης όλων των γερμανικών εθνικοτήτων στη Γερμανία από ναζιστικές ιμπεριαλιστικές ή δημοκρατικές συμπάθειες ως τη μόνη ελπίδα για τη διάσωση του πολιτισμού από μια γρήγορη επανάληψη των γερμανικών πολέμων και τη συνεχή απειλή της γερμανικής παγκόσμιας κυριαρχίας για το υπόλοιπο του χρόνου. Η άρνηση του κ. Kaufman ότι η πρότασή του επεκτείνεται και σε Αμερικανούς γερμανόφωνους ήρθε βιαστικά σε μια ερώτηση που προκλήθηκε από φήμες για φόβους που φέρεται να έχουν προκύψει από εκείνους που ισχυρίζονται ότι έχουν μετριάσει την αίσθηση του πατριωτισμού σε αυτή την πυρετώδη περίοδο ότι μπορεί να ξεκινήσουν ξανά επιθέσεις εναντίον των Αμερικανών τευτονικής καταγωγής.

ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ

«Σε καμία περίπτωση δεν σκοπεύω να συμπεριλάβω τους πολιτογραφημένους Αμερικανούς στο σχέδιο για την ταχεία προστασία. Στην πραγματικότητα, προσπάθησα να καταστήσω πολύ σαφές ότι οι μόνες εξαιρέσεις από την αυστηρή εφαρμογή του θα πρέπει να είναι εκείνες οι χώρες που η Γερμανία, σε σχέση με άλλες χώρες, θα μπορούσαν να αναλάβουν οικονομική ευθύνη για τη μετανάστευσή τους σε τέτοιες χώρες και για τη διατήρηση και την ειρηνική συμπεριφορά μετά την άφιξή τους σε αυτές τις χώρες. Αυτός ο περιορισμός θα πρέπει να είναι επαρκής για να δει κανείς ότι οι πολίτες γερμανικού αίματος από χώρες εκτός της Γερμανίας δεν θα πρέπει να κρατούνται







Οἱ θρησκευόμενοι ἑβραῖοι στήν Ἀμερική ἐκπαιδεύονται στήν χρήση ὅπλων γιά νά «ἀμυνθοῦν»

Επισημάνθηκε ως ασφαλές
                            Πιστεύοντας σε οποιαδήποτε σιωνιστική σκατο-προπαγάνδα που προωθούν


Ἄστο φίλε, θά τό χειριστῶ ἐγώ...

Ὅλες οἱ φωτό καί βίντεο, ἀπό :  gabcom 


Ἡ Πελασγική

https://sxolianews.blogspot.com/

Ό,τι δεν εκτιμάς, η ζωή το παίρνει πίσω

 


Αθανάσιος Στεργίου

Το ποτήρι μπορεί να είναι ίδιο για όλους. Το πώς το βλέπεις εσύ όμως είναι καθαρά θέμα αντίληψης και επιλογής

Τόσα έχουν ειπωθεί γι’ αυτό το ποτήρι, ίσως όμως όχι τόσα, για το πώς αλλά και το γιατί έχει σημασία ο τρόπος που το κοιτάς. Ανάλογα με τα βιώματα και τον χαρακτήρα σου, βλέπεις θετικά, αρνητικά ή ουδέτερα αυτό που έχεις μπροστά σου. Τελικά αυτό το ποτήρι είναι άδειο ή γεμάτο; Και γιατί;

Ένας άνθρωπος βλέπει το ποτήρι και λέει είναι μισό άδειο. Αυτός ο άνθρωπος δεν εστιάζει στο τι έχει, αλλά στο τι δεν έχει. Αυτός είναι ο «ναι μεν αλλά» άνθρωπος. Είναι εκείνος που ό,τι καλό και να του πεις, δώσεις ή δείξεις, πάντα θα εστιάζει στο κάτι παραπάνω ή περισσότερο που θα μπορούσε, ή θα μπορούσες.

Είτε μιλάμε για τον εργασιακό χώρο, για μια σχέση με ένα άλλο άνθρωπο, για την κοινωνία ή για τη σχέση με τον εαυτό μας, πάντα κάτι θα λείπει ή δε θα είναι αρκετό. Αυτός ο άνθρωπος, δεν μπορεί να είναι ευτυχισμένος. Αλλά και κανένας κοντινός του, γιατί τίποτα δεν θα είναι ποτέ αρκετό. Η πληρότητα είναι μια λέξη που δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό του.

Κάποιος άλλος, απλά σκέφτεται πως έχει ένα ποτήρι με νερό. Ουδέτερα. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Αυτός ο άνθρωπος είναι οκ. Μακροπρόθεσμα βέβαια, μέσω της παρατεταμένης ανηδονίας, ίσως κάπου χάσει το νόημα και σταδιακά κινηθεί προς την μελαγχολία.


Ένας άλλος άνθρωπος βλέπει το ίδιο ποτήρι και λέει είναι μισό γεμάτο. Αυτός ο άνθρωπος δεν εστιάζει στο τι δεν έχει, αλλά στο τι έχει. Αυτός είναι ο άνθρωπος «ευγνωμοσύνης». Είναι εκείνος που ό,τι αρνητικό κι αν συμβαίνει, είναι επίσης ο «ναι μεν αλλά», αλλά από την αντίθετη όψη. «Ναι μεν συνέβη αυτό το αρνητικό, αλλά έχω την υγειά μου».

«Ναι μεν δεν συμφωνήσαμε με τον σύντροφό μου, αλλά συμφωνούμε στο να είμαστε μαζί». «Ναι μεν έχασα τη δουλειά μου, αλλά έχω μια καλή εμπειρία και επειδή ξέρω ότι αξίζω, θα βρω κάτι καλύτερο ή μια προσωρινή λύση». Τυχαία παραδείγματα. Αυτός ο άνθρωπος, είναι ευτυχισμένος. Ξέρει τι είναι η πληρότητα.

Υπάρχει ένας νόμος που λέει πως η ζωή ό,τι δεν εκτιμάς, σου το παίρνει πίσω για να το εκτιμήσεις. Όταν κάτι το κάνεις δεδομένο και του αφαιρέσεις την αξία του, δηλαδή από ένα σημείο και μετά δεν το εκτιμάς τόσο αλλά σκέφτεσαι το τι άλλο σου λείπει, τότε αργά ή γρήγορα, συνήθως, γίνεται ζητούμενο. Και τότε, εκτιμάς κι αυτό που έχασες και ξεχνάς κι εκείνο που τάχα σου έλειπε. Η «βαλίτσα» ανάλογα με τα επίπεδα συνείδησης μπορεί να πάει ακόμα πιο μακριά.

Ένας άλλος άνθρωπος εκτιμάει απλά το γεγονός ότι έχει ποτήρι, άδειο ή γεμάτο, γιατί μπορεί να βρει κάπου να βάλει νερό. Άλλος εκτιμάει που υπάρχει νερό, ακόμα κι αν δεν υπάρχει ποτήρι. Έχει δυο χέρια με τα οποία μπορεί να πιει νερό. Ένας άλλο, εκτιμάει που υπάρχει μια πηγή, που χωρίς ποτήρι και δίχως χέρι, μπορεί να ξεδιψάσει με το στόμα του και να γευτεί τη δροσιά και τη ζωτικότητά του. Και κάποιος άλλος, εκτιμάει το ότι είναι ζωντανός και μπορεί να αναζητήσει πηγή, ταξιδεύοντας σε μέρη κοντινά ή μακρινά, ακόμα και να δημιουργήσει την δική του, ή ακόμα και να μαζέψει νερό από τους υδρατμούς της ατμόσφαιρας ή την υγρασία της δροσιάς πάνω στα φύλλα πριν την ανατολή.

Μπορείς να ξεδιψάσεις με ζωή, γνώση, εμπειρίες, οτιδήποτε. Αυτό συμβολίζει το νερό. Αυτό το ζωντανό στοιχείο που προγραμματίζεται και αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος σου. Που επηρεάζεται από τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου, ή τα συστατικά που του ρίχνεις μέσα, ακόμα κι απ’ την Σελήνη και τις δυνάμεις των πλανητών. Τα επίπεδα ευγνωμοσύνης αν μπεις σε αυτό τον κόσμο δεν έχουν όρια. Η ίδια πραγματικότητα, ο ίδιος κόσμος, μα τόσο διαφορετική αντίληψη.

Στον ωκεανό της ζωής, ακόμα και σε μια τρικυμία, ο ασφαλέστερος τρόπος να επιβιώσεις αν εξαιρέσουμε την θερμοκρασία, είναι να αφεθείς πάνω στο κύμα. Ειδικά σε περιπτώσεις που είναι πέραν από τον έλεγχό σου, μπορείς να προσπαθήσεις να πας κόντρα, ή να αφεθείς. Αν διατηρείς μια ήσυχη και βαθιά αναπνοή, κυριολεκτικά δεν μπορείς να βουλιάξεις. Στη θάλασσα μπορείς να κάνεις αυτό το πείραμα, με γεμάτη βαθιά αναπνοή λόγω άνωσης, δεν μπορείς να βουλιάξεις.

Έτσι ακριβώς είναι και στη ζωή. Ο ένας άνθρωπος αγχώνεται, στεναχωριέται, δυσανασχετεί. Ανασαίνει ακανόνιστα ή γρήγορα οπότε η αναπνοή δεν παρέχει το οξυγόνο που χρειάζεται το μυαλό και το σώμα. Ταυτόχρονα, το σώμα ανταποκρίνεται στα αρνητικά συναισθήματα και εκκρίνει τις ανάλογες ορμόνες που από τη μία το ετοιμάζουν για μάχη, από την άλλη το βλάπτουν. Πόσο μάλλον στις περιπτώσεις που δεν πρόκειται να γίνει καμία μάχη παρά μόνο στο μυαλό του, κι αυτές οι ορμόνες το κατακλύζουν χωρίς να μπορούν να εκτονωθούν.

Από την άλλη, ένας άνθρωπος που ασκεί την ευγνωμοσύνη και εκτιμάει το κάθε τι που έχει, ό,τι και να συμβαίνει διατηρεί την ήσυχη και βαθιά αναπνοή του. Ταυτόχρονα, το σώμα υπακούει και ανταποκρίνεται στα όμορφα συναισθήματα, εκκρίνοντας τις ανάλογες ορμόνες, οι οποίες τροφοδοτούν περισσότερο τα όμορφα συναισθήματα, ανεβάζουν το ανοσοποιητικό αλλά και την ανάπλαση και διατήρηση της νεότητάς του.

Είναι προς όφελός σου λοιπόν αλλά και για αυτό που εκπέμπεις στους γύρω σου, να είσαι σε κατάσταση θετικότητας και ευγνωμοσύνης. Θα μου πεις ότι είναι δύσκολο συνέχεια. Ναι, εκεί είναι το μυστικό. Με την εξάσκηση και την συνειδητή προσπάθεια, να γίνει ένας νέος σου αυτοματισμός. Προφανώς και ο καθένας μας θέλει να βελτιώνεται και να προσπαθεί για κάτι περισσότερο, αλλά είναι τελείως διαφορετικό να το κάνεις δίνοντας αξία σε ό,τι έχεις και είσαι, και να χτίζεις από εκεί και πέρα, από το να τα παίρνεις για δεδομένα και να σκέφτεσαι τι σου λείπει.

Δύο από τις πιο διαδεδομένες και εύκολες ασκήσεις ευγνωμοσύνης τόσο στην ψυχοθεραπεία, όσο και στην προπονητική ζωής και στην θετική ψυχολογία θα τις βρεις αμέσως παρακάτω. Κι αν τις δοκιμάσεις για 5-6 μέρες, όσο απλό κι αν σου φαίνεται, θα δεις διαφορά στην καθημερινότητά σου.

Άσκηση 1

Κλείσε τα μάτια, βάλε το χέρι στο στήθος και σκέψου έναν αριθμό που συμβολίζει το πως αισθάνεσαι. Μηδέν το χάλια ως δέκα το τέλεια. Γράψε σε ένα χαρτί οτιδήποτε υπάρχει στη ζωή σου: υγεία, σπίτι, φαγητό, αυτοκίνητο, κινητό, ένα δασάκι κοντά σου, φίλους, σχέση, γονείς. Γράψε τα όλα αναλυτικά. Δες πόσο μεγάλη λίστα θα φτιάξεις. Όταν το ολοκληρώσεις, θα δεις ότι τελικά έχεις πάρα πολλά πράγματα για να είσαι ευγνώμων που τα ξεχνάς γιατί δεν εστιάζεις σε αυτά. Κλείσε πάλι τα μάτια, βάλε το χέρι στο στήθος, παρατήρησε τα συναισθήματά σου, και αντικειμενικά σύγκρινέ τα με πριν.

Άσκηση 2

Ακριβώς πριν σε πάρει ο ύπνος, σκέψου έστω τρία πράγματα για τα οποία θα μπορούσες να είσαι ευγνώμων για την ημέρα που πέρασε, ακόμα κι αν ήταν δύσκολη. Και πραγματικά νιώσε χαρά για αυτά. Ένα βλέμμα, ένα μήνυμα, κάτι που κατάφερες, μια γνωριμία, ένα φαγητό που απήλαυσες, ένα ευχαριστώ που είπες και είδες να σχηματίζεται ένα χαμόγελο για εσένα, οτιδήποτε. Ο Θεός ή αν θες η ουσία της ζωής είναι και στις λεπτομέρειες. Παρατήρησε τα συναισθήματά σου καθώς σκέφτεσαι αυτά.

Η ουσία της άσκησης είναι ότι η κατάσταση που θα βρεθείς, πριν σε πάρει ο ύπνος, θα προσδιορίσει σε μεγάλο βαθμό την ποιότητα του ύπνου σου. Κατ’ επέκταση, την κατάσταση που θα ξυπνήσεις και σε ένα βαθμό την ψυχολογία με την οποία θα ντύσεις την επόμενη ημέρα. Όλα είναι θέμα οπτικής. Φρόντισε να έχεις την οπτική που σε εξυπηρετεί καλύτερα, και μη ξεχνάς, πως αργά ή γρήγορα, έλκεις στη ζωή σου αυτό που εκπέμπεις.

https://enallaktikidrasi.com/

Δευτέρα 23 Μαρτίου 2026

ΟΤΑΝ ΤΟ "ΤΙΠΟΤΑ" ΓΕΝΝΑ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ: Η ΚΒΑΝΤΙΚΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ 2026 ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΙΟ "ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ"

 


Οι επιστήμονες μόλις έπιασαν το σύμπαν στην ιερή πράξη της δημιουργίας.
Για δεκαετίες, η κβαντική θεωρία ψιθύριζε ότι ο κενός χώρος δεν είναι πραγματικά άδειος, αλλά μια ανήσυχη θάλασσα ενέργειας όπου εικονικά σωματίδια τρεμοπαίζουν μέσα και έξω από την ύπαρξη.
Τώρα, το 2026, στον επιταχυντή RHIC, οι ερευνητές μετέτρεψαν τους ψίθυρους σε απόδειξη, καλώντας σωματίδια από το ίδιο το κβαντικό κενό και μετατρέποντάς τα σε σταθερή ύλη.
Αυτή η ανακάλυψη είναι μια κοσμική αποκάλυψη: τα δομικά στοιχεία της πραγματικότητας αναδύονται από το "τίποτα" .
Το κενό δεν είναι άκυρο, αλλά μια γενετική δύναμη, το λίκνο της δημιουργίας. Lambda hyperons (Λ-υπερόνια: υποατομικά σωματίδια, ηλεκτρικά ουδέτερα) και αντιύλη γεννήθηκαν με τέλεια ευθυγραμμισμένες περιστροφές, κουβαλώντας το κβαντικό αποτύπωμα του κενού.
Αυτό σημαίνει ότι οι γαλαξίες, τα άτομα και η ίδια η ζωή έχουν την προέλευσή τους σε αυτό το Ζωντανό Κενό, το σημείο όπου η επιστήμη συναντά το αιώνιο ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ!
Είμαστε όλοι συνδεδεμένοι με αυτή την Πηγή! Όταν λειτουργούμε σε Safe Mode, νιώθουμε αποκομμένοι και άδειοι. Όμως, η αλήθεια είναι ότι το "κενό" μέσα μας είναι η ίδια η πύλη της Θείας Λειτουργίας, ο χώρος όπου ο Προγραμματιστής του Σύμπαντος γεννά την ύπαρξη κάθε δευτερόλεπτο!
Αντιλαμβανόμενοι αυτή τη σύνδεση, σπάμε το κελί του περιορισμού και επιστρέφουμε στην απέραντη δυνατότητα του "Εγώ Είμαι".
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΛΥΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ
Η ΛΥΣΗ ΤΗΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΣΙΩΠΗΣ: Μην φοβάσαι το κενό ή τη μοναξιά. Όπως το κβαντικό κενό γεννά ύλη, έτσι και η σιωπή του νοός σου είναι η μήτρα των νέων σου ιδεών και της προσωπικής σου αναγέννησης. Μείνε εκεί και άφησε το "Σύστημα" να κάνει Update΄.
Η ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΒΑΝΤΙΚΗΣ ΕΥΘΥΓΡΑΜΜΙΣΗΣ: Όταν νιώθεις "τίποτα", θυμήσου την αποκάλυψη του 2026!
Είσαι πλασμένος από ενέργεια που αναδύεται από την Πηγή.
Ευθυγράμμισε τις σκέψεις σου με τη συχνότητα της αφθονίας, δίνοντας εντολή στο ηλεκτρικό σου δίκτυο να "υλοποιήσει" τη νέα σου πραγματικότητα.
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΣΤΗΛΩΣΗ ΚΑΙ ΤΟ "ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ": Η προσευχή είναι η σύνδεση με το ζωντανό κενό της Δημιουργίας.
Όταν προσεύχεσαι, επικαλείσαι τη δύναμη του "Εγώ Είμαι", ευθυγραμμίζοντας την ύπαρξή σου με την Θεία Γεωμετρία.
Είναι το απόλυτο Θείο Update που μετατρέπει το "τίποτα" της απελπισίας στα "πάντα" της Χάρης.

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΗΣ ΥΛΟΠΟΙΗΣΗΣ: Κατάλαβε ότι ο κόσμος σου δεν είναι στατικός. Με την προσοχή σου (το κβαντικό σου φίλτρο), καλείς σωματίδια πιθανότητας από το κενό στην εμπειρία σου!
,
Εστίασε στην αγάπη και την ευγνωμοσύνη, και δες τη ζωή σου να ανακαινίζεται ακαριαία από την ίδια την Πηγή της Ζωής

Ζητώ από την Μαρία Καρυστιανού να αναλάβει τη διακυβέρνηση της Ελλάδας

 


Ραντεβού με την Ιστορία
Ξέρω πως οι μέρες που περνούν αυξάνουν ολοένα την αγωνία του κόσμου που περιμένει τις ανακοινώσεις της Μαρίας Καρυστιανού.
Ένας κόσμος απελπισμένος αναζητά μια αχτίδα ελπίδας, μια ένδειξη πως κάτι μπορεί επιτέλους να αλλάξει. Από τη μία οι πόλεμοι που μαίνονται γύρω μας, από την άλλη η ακρίβεια που θερίζει τα νοικοκυριά. Και πάνω απ’ όλα, η ασφυξία, ο ζόφος και η παρακμή που έχει προκαλέσει η παρούσα κυβέρνηση, ικανοποιώντας μια μειοψηφία ανθρώπων που πασχίζει να κρατηθεί στην εξουσία με κάθε κόστος, συνεχίζοντας να ξεπουλά και να κερδίζει σε βάρος της πλειοψηφίας.
Την ίδια ώρα, το σύστημα βλέπει πως η Νέα Δημοκρατία δεν θα μπορέσει εύκολα να διατηρήσει την κυριαρχία της και αναζητά εφεδρείες. Είτε μέσα από το rebranding ενός αποτυχημένου Τσίπρα, είτε μέσα από την τεχνητή ανάδειξη ενός αδύναμου και άγευστου ΠΑΣΟΚ, επιχειρεί να πείσει τον Έλληνα ψηφοφόρο πως δεν υπάρχει άλλη επιλογή πέρα από τα ίδια ξαναζεσταμένα και πλέον μουχλιασμένα φαγητά.
Όμως αυτό που πραγματικά συμβαίνει στα σπλάχνα της κοινωνίας το γνωρίζουν μόνο όσοι αποτελούν κομμάτι της. Και εκεί, στα σπλάχνα της, επικρατεί αναβρασμός. Επικρατεί ανυπομονησία. Άνθρωποι πιέζουν γνωστούς και αγνώστους, είτε βρίσκονται κοντά στη Μαρία Καρυστιανού είτε όχι, μόνο και μόνο για να μάθουν έστω και το παραμικρό. Μια μικρή είδηση, ένα “σφηνάκι” ελπίδας, για να συνεχίσουν τη μέρα τους προσμένοντας τη μεγάλη ημέρα των ανακοινώσεων.
Οι στιγμές είναι ιστορικές και η Μαρία Καρυστιανού το γνωρίζει. Το βλέπει στα πρόσωπα των ανθρώπων που τη χαιρετούν, στις ερωτήσεις αγωνίας που ακούγονται παντού, σε ομάδες, εκπομπές, συζητήσεις. Ο λαός ζητά από τη Μαρία να ηγηθεί μιας μεγάλης προσπάθειας πολιτικής ανατροπής και δημοκρατικής αποκατάστασης.
Οι λαϊκές δυνάμεις προσδοκούν κάτι πρωτοπόρο, ριζοσπαστικό, πατριωτικό και βαθιά ανθρωπιστικό. Και το μεγάλο στοίχημα είναι αυτό το εγχείρημα να αγκαλιαστεί από όσο το δυνατόν περισσότερους και να γίνει κτήμα τους.
Η ιστορική στιγμή που διανύουμε μπορεί να επηρεάσει όχι μόνο τη χώρα μας αλλά και άλλους λαούς της Ευρώπης, ίσως και πέρα από αυτήν.
Η Μαρία Καρυστιανού έχει ραντεβού με την Ιστορία. Και η Ιστορία δίνει σε τέτοιες στιγμές μόνο δύο επιλογές: ή θα αρπάξει την ευκαιρία και θα συμβάλει στην ανάταση μιας κοινωνίας που βρίσκεται σε ημιθανή κατάσταση, ή θα προσφέρει μια άχρωμη, άγευστη εκδοχή “από τα ίδια” και θα καταλήξει κι εκείνη στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, μικρότερη από τη στιγμή και ανίκανη να συγκρουστεί μετωπικά με ένα σύστημα που δεν αντιστοιχεί πλέον στις ανάγκες αυτού του λαού.
Για μένα η επιλογή είναι μία και είναι μονόδρομος: για πρώτη φορά η εξουσία να δοθεί πραγματικά στον λαό, από τα πρώτα κιόλας βήματα ίδρυσης του κόμματος. Να δοθεί στον ίδιο τον λαό η δυνατότητα να αποφασίζει τι θέλει: από το όνομα του κόμματος μέχρι και την ιδρυτική του διακήρυξη.
Να δημιουργηθούν οι συνθήκες ώστε ο ίδιος ο λαός να αποκτήσει άμεση σχέση με το εγχείρημα, να το αγκαλιάσει και να το υπερασπιστεί σαν να είναι κομμάτι του εαυτού του.
Και όταν αυτό συμβεί, τότε το τσουνάμι που έρχεται δεν θα είναι απλώς ένα ακόμα πολιτικό κύμα. Θα είναι μια δύναμη που θα σαρώσει όλο αυτό που σήμερα παρουσιάζεται ως “δημοκρατικό τόξο”, καταπνίγοντας κάθε τι βρώμικο και σάπιο που, είτε με πράξεις είτε με παραλείψεις, έφερε τη σήψη, την παρακμή, τη θλίψη, την ξενιτιά και όλα όσα δεινά εξακολουθούν να βασανίζουν έναν λαό που προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια του και να πιστέψει ξανά σε μια αλλαγή.
Αν η Μαρία Καρυστιανού αρπάξει αυτή την ευκαιρία, τα Τέμπη θα γίνουν ένα νέο σημείο ιστορικής αναφοράς. Θα γίνουν το ορόσημο από το οποίο μπορεί να ξεκινήσει η θεραπεία μιας κοινωνίας που νοσεί βαθιά από τον μεταστατικό καρκίνο ενός πολιτικού συστήματος που οδηγεί στον αργό θάνατο του ίδιου του λαού του.
Τα Τέμπη ξεχείλισαν το ποτήρι. Ήταν το αποτέλεσμα ολόκληρης αυτής της σήψης και της παρακμής ενός πολιτικού συστήματος που αρνείται να δει τις πραγματικές ανάγκες του λαού. Ήταν η στιγμή που ο κόσμος είπε «ως εδώ» και κατέβηκε στον δρόμο κατά εκατομμύρια σε όλη την Ελλάδα. Ήταν η στιγμή που αντιλήφθηκε πως αυτό το θέατρο δεν μπορεί να συνεχιστεί. Πως δεν μπορεί να παίζεται άλλο το ίδιο έργο πάνω στις ζωές των ανθρώπων.
Και ίσως, για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, να υπάρχει κάτι που δεν στηρίζεται στον φόβο, αλλά στην ελπίδα. Όχι ως σύνθημα, αλλά ως πράξη.
Γιατί η αλλαγή δεν θα έρθει από κάποιον «σωτήρα», αλλά από έναν λαό που αποφασίζει να σταθεί όρθιος.
Και όταν ένας λαός το αποφασίσει πραγματικά, δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να τον σταματήσει.