Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2026

Ο Παλιός κόσμος μόλις πέθανε επίσημα. Ο Ray Dalio το ονόμασε πριν από 10 χρόνια. Δείτε τι συμβαίνει με τα χρήματά σας στη συνέχεια.

 

 


Το μεγάλο σορτς

Για πρώτη φορά από το 1945, οι ηγέτες των τριών μεγαλύτερων δυτικών δυνάμεων στάθηκαν στο ίδιο δωμάτιο και είπαν το ίδιο πράγμα δυνατά. Η παγκόσμια τάξη έχει τελειώσει.

Δεν αλλάζει. Δεν εξελίσσεται..

Η καγκελάριος της Γερμανίας είπε ότι η δομή που κράτησε τον πλανήτη ενωμένο για 80 χρόνια δεν υπάρχει πλέον. Ο πρόεδρος της Γαλλίας είπε ότι η Ευρώπη πρέπει να προετοιμαστεί για πόλεμο. Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ είπε ότι ο παλιός κόσμος έχει φύγει.

Αν το είχαν πει αυτό τρεις αρχηγοί κρατών πριν από δέκα χρόνια, οι αγορές θα είχαν καταρρεύσει μέχρι τη Δευτέρα. Το 2026, μόλις και μετά βίας μετακίνησε τον S&P 500. Αυτό σας λέει όλα όσα πρέπει να ξέρετε για το πόσο κοιμούνται οι περισσότεροι επενδυτές.

Επειδή το άτομο που προειδοποιούσε για αυτήν ακριβώς τη στιγμή εδώ και μια δεκαετία μόλις δημοσίευσε 60 σελίδες εξηγώντας τι θα συμβεί στη συνέχεια. Το όνομά του είναι Ray Dalio. Διευθύνει ένα από τα μεγαλύτερα hedge funds στην ιστορία. Έχτισε την καριέρα του μελετώντας πώς οι αυτοκρατορίες ανεβαίνουν και πέφτουν σε παράθυρα 500 ετών.

Και το πλαίσιό του περιγράφει τώρα τον ενεστώτα, όχι το μέλλον.

Τα Έξι Στάδια ενός Κόσμου που Πεθαίνει

Ο Dalio χωρίζει κάθε παγκόσμια τάξη σε έξι στάδια. Τα πρώτα πέντε είναι τα ήσυχα. Ειρήνη, ευημερία, χρέος, υπερβολή, ρωγμές. Ζήσαμε και τα πέντε μεταξύ 1945 και περίπου 2015.

Το έκτο στάδιο είναι όπου γίνεται άσχημο. Το έκτο στάδιο είναι όπου «δεν υπάρχουν κανόνες, η ισχύς έχει δίκιο και οι μεγάλες δυνάμεις συγκρούονται».

Διαβάστε αυτή την πρόταση δύο φορές. Δεν είναι μεταφορικό. Είναι ο τεχνικός ορισμός του τι συμβαίνει όταν ένα σύστημα διεθνών συμφωνιών καταρρέει και κανένα νέο σύστημα δεν το έχει αντικαταστήσει ακόμη. Ο παλιός διαιτητής φεύγει από το γήπεδο. Ο νέος διαιτητής δεν έχει κατονομαστεί. Για ένα παράθυρο ετών, ο ισχυρότερος παίκτης απλά κάνει ό,τι θέλει.

Η τελευταία φορά που ο κόσμος βρέθηκε στο έκτο στάδιο ήταν το 1930 έως το 1945. Ξέρεις τι βγήκε από αυτό. Πενήντα εκατομμύρια νεκροί. Δύο πόλεις εξατμίστηκαν. Ολόκληρες οικονομίες αναδιαρθρώθηκαν. Τα νομίσματα κατέρρευσαν. Ο πλούτος μεταφέρθηκε βίαια από τις χώρες που έχασαν στη χώρα που κέρδισε.

Και εδώ είναι το κομμάτι που λείπει από τους περισσότερους. Ο ίδιος ο πόλεμος ήταν μόνο το τελευταίο κεφάλαιο. Ο οικονομικός πόλεμος διήρκεσε μια ολόκληρη δεκαετία πριν πέσει η πρώτη βόμβα. Δασμοί το 1930. Εμπορικοί περιορισμοί το 1931. Πάγωμα περιουσιακών στοιχείων το 1935. Εμπάργκο πετρελαίου το 1941. Μέχρι τη στιγμή που συνέβη το Περλ Χάρμπορ, ο πόλεμος των πυροβολισμών ήταν σχεδόν τυπικός. Ο πραγματικός πόλεμος διήρκεσε έντεκα χρόνια.

Κοιτάξτε τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Δασμοί μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας. Απαγορεύσεις εξαγωγών τσιπ. Ρωσικά περιουσιακά στοιχεία έχουν παγώσει σε δυτικές τράπεζες. Περιορισμοί στην κεφαλαιαγορά. Οι κυρώσεις συσσωρεύονται σε κυρώσεις. Οπλισμός της εφοδιαστικής αλυσίδας.

Εάν το πλαίσιο του Dalio είναι σωστό, δεν μπαίνουμε στην προπολεμική περίοδο. Είμαστε ήδη πέντε χρόνια σε αυτό.

Οι πέντε πόλεμοι που συμβαίνουν πριν ξεκινήσουν οι πυροβολισμοί

Ο Ντάλιο τους κατονομάζει ρητά. Εμπορικός πόλεμος. Τεχνολογικός πόλεμος. Πόλεμος κεφαλαίου. Γεωπολιτικός πόλεμος. Στρατιωτικός πόλεμος.

Τα πρώτα τέσσερα είναι ήδη σε εξέλιξη. Το καθένα δημιουργεί πίεση στο επόμενο.

Ο εμπορικός πόλεμος είναι ο πιο εύκολος να δεις. Οι δασμοί επέστρεψαν σε επίπεδα που δεν έχουν παρατηρηθεί από τον νόμο Smoot-Hawley του 1930. Η χώρα που ψήφισε αυτόν τον νόμο, παρεμπιπτόντως, πυροδότησε την οικονομική σπείρα που οδήγησε απευθείας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Όλοι οι ιστορικοί συμφωνούν σε αυτό. Κάθε υπεύθυνος χάραξης πολιτικής που μελετά την περίοδο το γνωρίζει. Και όμως εδώ είμαστε ξανά.

Ο τεχνολογικός πόλεμος είναι αυτός που οι περισσότεροι άνθρωποι υποτιμούν. Οι ΗΠΑ έχουν αποκόψει την Κίνα από τα πιο προηγμένα τσιπ στον κόσμο. Η Κίνα έχει αποκόψει τις ΗΠΑ από τα μέταλλα σπάνιων γαιών από τα οποία εξαρτάται ολόκληρη η βιομηχανία ημιαγωγών. Κάθε πλευρά προσπαθεί να στραγγαλίσει την ικανότητα της άλλης να οικοδομήσει την επόμενη γενιά στρατιωτικής και οικονομικής υποδομής. Δεν πρόκειται για εμπορικές τριβές. Αυτή είναι η προπολεμική τοποθέτηση.

Ο πόλεμος κεφαλαίων είναι εκεί που ζουν τα χρήματά σας. Οι ΗΠΑ πάγωσαν περιουσιακά στοιχεία 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων της ρωσικής κεντρικής τράπεζας το 2022. Αυτή η μοναδική πράξη είπε σε κάθε άλλη χώρα στη γη ότι η κατοχή δολαρίων είναι πλέον πολιτική απόφαση, όχι ουδέτερη. Η αντίδραση ήταν άμεση και ήσυχη. Οι κεντρικές τράπεζες κάνουν ντάμπινγκ στα ομόλογα και αγοράζουν χρυσό με τον ταχύτερο ρυθμό στη σύγχρονη ιστορία. Ο χρυσός έχει αυξηθεί πάνω από 60% τους τελευταίους 18 μήνες. Κανείς στο CNBC δεν εξηγεί γιατί. Ο λόγος βρίσκεται στη σελίδα 42 του κεφαλαίου του Dalio.

Ο γεωπολιτικός πόλεμος είναι ο ανοιχτός χάρτης των συμμαχιών που επανασχεδιάζονται. Η Σαουδική Αραβία τιμολογεί το πετρέλαιο σε γιουάν. Οι BRICS επεκτείνονται για να συμπεριλάβουν το Ιράν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Η Ευρώπη χτίζει μια αμυντική βιομηχανία ανεξάρτητη από τα αμερικανικά όπλα. Η Ιαπωνία επανεξοπλίζεται για πρώτη φορά από το 1947. Κάθε μία από αυτές τις κινήσεις είναι μια χώρα που αντισταθμίζει έναν κόσμο όπου οι ΗΠΑ δεν είναι πλέον ο εγγυημένος προστάτης.

Ο στρατιωτικός πόλεμος είναι ο πέμπτος. Ο Dalio λέει ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος στρατιωτικού πολέμου είναι όταν «και τα δύο μέρη έχουν στρατιωτικές εξουσίες που είναι περίπου συγκρίσιμες και ασυμβίβαστες υπαρξιακές διαφορές».

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα. Πάνω από την Ταϊβάν. Αυτό είναι το συγκεκριμένο παράδειγμά του. Το έγραψε πριν από τον Covid. Η αλυσίδα εφοδιασμού τσιπ δεν έχει απομακρυνθεί ούτε εκατοστό από την Ταϊβάν από τότε. Αν μη τι άλλο, και οι δύο πλευρές έχουν διπλασιάσει το πόσο είναι διατεθειμένες να ρισκάρουν για ένα νησί 23 εκατομμυρίων κατοίκων.

Αυτό που λέει η ιστορία συμβαίνει με τα χρήματα στη συνέχεια

Εδώ είναι το μέρος του κεφαλαίου του Dalio που πρέπει να κρατά κάθε επενδυτή ξύπνιο τη νύχτα.

Μελέτησε κάθε μεγάλο πόλεμο των τελευταίων 500 ετών. Παρακολούθησε τι συνέβη με τα νομίσματα, τα ομόλογα, τις μετοχές και τον χρυσό σε κάθε ένα. Το μοτίβο είναι σχεδόν απόλυτα συνεπές.

Πριν από τον πόλεμο, τα νομίσματα αισθάνονται ισχυρά. Οι μετοχές συνεχίζουν να αυξάνονται. Τα ομόλογα πληρώνουν αυτό που υπόσχονται. Όλοι πιστεύουν ότι το σύστημα θα αντέξει. Αυτή είναι η ήσυχη περίοδος. Μπορεί να διαρκέσει δέκα χρόνια. Αισθάνεται μόνιμο ενώ βρίσκεστε μέσα του.

Τότε αρχίζει ο οικονομικός πόλεμος. Δασμοί. Κυρώσεις. Δέσμευση περιουσιακών στοιχείων. Οι αγορές γίνονται πιο ασταθείς, αλλά εξακολουθούν να έχουν ανοδική τάση επειδή το υποκείμενο σύστημα είναι ακόμα άθικτο. Οι άνθρωποι που πουλάνε νωρίς φαίνονται ανόητοι.

Τότε αρχίζει ο πραγματικός πόλεμος. Τα χρηματιστήρια στις χαμένες χώρες εξαφανίζονται. Τα χρηματιστήρια της Γερμανίας και της Ιαπωνίας ήταν κλειστά για πέντε χρόνια στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Όταν άνοιξαν ξανά, οι προηγούμενοι μέτοχοι είχαν χάσει σχεδόν τα πάντα. Τα νομίσματα στις χαμένες χώρες χάνουν την αξία τους. Το Ράιχσμαρκ μηδενίστηκε. Το γιεν κατέρρευσε. Τα ομόλογα στις χαμένες χώρες χρεοκόπησαν ή διογκώθηκαν στο τίποτα.

Το μόνο περιουσιακό στοιχείο που λειτούργησε σε κάθε πόλεμο που μελέτησε ο Dalio, από το 1600, ήταν ο χρυσός.

Όχι επειδή ο χρυσός είναι μαγικός. Επειδή ο χρυσός είναι η μόνη μορφή χρήματος που δεν είναι ευθύνη κάποιου άλλου. Ένα δολάριο είναι ένα IOU της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Το ευρώ είναι ένα IOU της ΕΚΤ. Ένα ομόλογο είναι ένα εταιρικό ή κυβερνητικό IOU. Μια μετοχή είναι μια αξίωση για μελλοντικά κέρδη που υπάρχει μόνο εάν η εκδότρια εταιρεία και η χώρα επιβιώσουν.

Ο χρυσός είναι απλώς χρυσός. Όταν οι χώρες σταματούν να εμπιστεύονται η μία την εφημερίδα της άλλης, καταφεύγουν στο ένα πράγμα που έχει λειτουργήσει εδώ και 5.000 χρόνια.

Οι κεντρικές τράπεζες το γνωρίζουν ήδη αυτό. Γι' αυτό το αγοράζουν. Ο μικροεπενδυτής είναι ο τελευταίος που το καταλαβαίνει.

Το συγκεκριμένο λάθος που θα κάνουν οι περισσότεροι επενδυτές

Ο Dalio έχει μια γραμμή στο κεφάλαιο που διαβάζεται σαν προφητεία.

«Πριν υπάρξει πόλεμος πυροβολισμών, υπάρχει συνήθως ένας οικονομικός πόλεμος. Όπως είναι επίσης χαρακτηριστικό, πριν από την κήρυξη ολοκληρωτικών πολέμων, υπάρχει περίπου μια δεκαετία οικονομικών, τεχνολογικών, γεωπολιτικών και κεφαλαιουχικών πολέμων, κατά τη διάρκεια των οποίων οι αντιμαχόμενες δυνάμεις εκφοβίζουν η μία την άλλη, δοκιμάζοντας τα όρια της εξουσίας της άλλης».

Μια δεκαετία.

Ο οικονομικός πόλεμος ξεκίνησε γύρω στο 2018. Οι έλεγχοι των εξαγωγών τσιπ ξεκίνησαν γύρω στο 2020. Το ρωσικό πάγωμα περιουσιακών στοιχείων συνέβη το 2022. Κάθε κίνηση ανέβαζε το διακύβευμα. Κάθε κίνηση απαντούσε από την άλλη πλευρά.

Εάν το μοτίβο που κατέγραψε ο Dalio για 500 χρόνια ισχύει, βρισκόμαστε κάπου μεταξύ του πέμπτου και του έβδομου έτους μιας δεκαετούς αντίστροφης μέτρησης.

Οι περισσότεροι επενδυτές τοποθετούνται σαν να μην συμβαίνει η αντίστροφη μέτρηση. 60% αμερικανικές μετοχές. 40% αμερικανικά ομόλογα. Όλα εκφράζονται σε δολάρια. Όλα εξαρτώνται από την παγκόσμια τάξη που μόλις ανακηρύχθηκε επίσημα νεκρή από τρεις αρχηγούς κρατών.

Αυτό το χαρτοφυλάκιο είχε νόημα όταν οι ΗΠΑ ήταν ο αδιαμφισβήτητος παγκόσμιος ηγεμόνας και το δολάριο ήταν το αδιαμφισβήτητο παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα. Και τα δύο αυτά γεγονότα αμφισβητούνται τώρα ενεργά από τον μισό πληθυσμό του κόσμου.

Οι επενδυτές που μελέτησαν το πλαίσιο του Dalio πριν από μια δεκαετία έχουν ήδη μετακινηθεί. Αγόρασαν χρυσό στα 1.200 δολάρια. Αγόρασαν bitcoin στα 8,000 δολάρια. Αγόρασαν πραγματικά περιουσιακά στοιχεία, εμπορεύματα και παραγωγικές επιχειρήσεις σε χώρες που δεν είναι εκτεθειμένες στο ρήγμα ΗΠΑ-Κίνας. Διαφοροποίησαν την έκθεση σε νομίσματα από δολάρια σε ένα καλάθι σκληρών περιουσιακών στοιχείων.

Όλοι οι άλλοι εξακολουθούν να συζητούν εάν η επόμενη συνεδρίαση της Fed θα μειώσει τα επιτόκια κατά 25 ή 50 μονάδες βάσης, λες και αυτό είναι το πράγμα που έχει σημασία.

Το μόνο πλαίσιο που εξηγεί τι παρακολουθείτε

Αν διαβάζετε τις ειδήσεις τα τελευταία τρία χρόνια και τίποτα δεν έχει νόημα, αυτός είναι ο λόγος.

Το παλιό νοητικό μοντέλο σταμάτησε να λειτουργεί γύρω στο 2020 και κανείς δεν το ενημέρωσε. Ο κόσμος στον οποίο μεγάλωσες ήταν μια συγκεκριμένη ιστορική διάταξη, όχι η προεπιλεγμένη κατάσταση της ανθρωπότητας. Αυτή η ρύθμιση είχε κανόνες. Αυτοί οι κανόνες τώρα σκίζονται σε πραγματικό χρόνο.

Ο νέος κόσμος δεν έχει ακόμη κανόνες. Για κάποια περίοδο ετών, πιθανώς μια δεκαετία, οι ισχυρότερες χώρες θα κάνουν ό,τι μπορούν να ξεφύγουν. Οι πιο αδύναμες χώρες θα προσπαθήσουν να βρουν προστασία. Οι συμμαχίες θα αλλάξουν πιο γρήγορα από οποιαδήποτε άλλη στιγμή από τη δεκαετία του 1930. Το κεφάλαιο θα ρέει σε περίεργες κατευθύνσεις. Οι τιμές των περιουσιακών στοιχείων στα οποία δεν έχετε δώσει ποτέ προσοχή θα κινούνται με τρόπους που φαίνονται τρελοί μέχρι να κατανοήσετε το πλαίσιο από κάτω.

Ο Dalio δημοσιεύει αυτό το πλαίσιο εδώ και δέκα χρόνια. Το ενημέρωσε αυτόν τον μήνα επειδή το μοτίβο που προέβλεψε είναι τώρα το μοτίβο που παίζει. Δεν μαντεύει. Διαβάζει το ίδιο διάγραμμα που διαβάζει εδώ και μια δεκαετία και σας λέει τι λέει.

Το ερώτημα δεν είναι αν ο κόσμος αλλάζει. Το ερώτημα είναι αν θα αλλάξετε τη θέση σας πριν ή μετά την επόμενη φάση του κύκλου.

Οι επενδυτές που μετακόμισαν στις αρχές του 1935 διατήρησαν τον πλούτο τους μέχρι τη δεκαετία του 1940. Οι επενδυτές που περίμεναν έχασαν τα πάντα.

Αυτό είναι το μάθημα από τη μοναδική ιστορική περίπτωση που έχουμε για αυτήν ακριβώς τη μετάβαση.

Ο Dalio ξόδεψε 500 σελίδες για να βεβαιωθεί ότι δεν μπορείτε να πείτε ότι κανείς δεν σας προειδοποίησε.

https://enaasteri.blogspot.com/

Διονύσιος Τσιριγώτης: «Οι Αμερικανοί έστειλαν ένα ηχηρό μήνυμα στον Τραμπ – Η ήττα του στις ενδιάμεσες εκλογές αλλάζει τις ισορροπίες»



 Ο κ.Τσιριγώτης Καθηγητής Διεθνών και Ευρωπαικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς αναλύει τους λόγους της εκλογικής συντριβής των Ρεπουμπλικανών, την οικονομική δυσαρέσκεια, τον πόλεμο με το Ιράν και τη μεταναστευτική πολιτική. Εκτιμά ότι ο Ντόναλντ Τράμπ θα αναγκαστεί να περιορίσει την πολιτική του στο εσωτερικό, ενώ θα επιχειρήσει να ενισχύσει την παρουσία του στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής. Τι λέει για την Ουκρανία, τη Ρωσία, την Τουρκία και τα ελληνικά συμφέροντα.

Τους λόγους για τους οποίους το κόμμα του Ντόναλντ Τράμπ υπέστη τόσο μεγάλη εκλογική ήττα στις ενδιάμεσες εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και τις συνέπειες που μπορεί να έχει το αποτέλεσμα για την αμερικανική πολιτική σκηνή και τις διεθνείς εξελίξεις, ανέλυσε ο Διεθνολόγος Διονύσιος Τσιριγώτης.

Μιλώντας για το αποτέλεσμα των εκλογών, ο κ. Τσιριγώτης υπογράμμισε ότι η εκλογική αναμέτρηση είχε ουσιαστικά τον χαρακτήρα δημοψηφίσματος υπέρ ή κατά του ίδιου του Αμερικανού προέδρου. Όπως εξήγησε, οι ενδιάμεσες εκλογές αποτελούν παραδοσιακά μια δύσκολη δοκιμασία για το κόμμα που βρίσκεται στην εξουσία, ωστόσο στη συγκεκριμένη περίπτωση συγκεντρώθηκαν πολλοί παράγοντες δυσαρέσκειας απέναντι στον Τραμπ.

Σύμφωνα με την ανάλυσή του, η οικονομία, ο πόλεμος με το Ιράν, η προσωπική πολιτική του εικόνα, η μεταναστευτική πολιτική και η στάση των Δημοκρατικών συνέβαλαν στη διαμόρφωση ενός αρνητικού εκλογικού αποτελέσματος για τους Ρεπουμπλικανούς.

Ο πρώτος και ιδιαίτερα σημαντικός παράγοντας που ανέδειξε ο κ. Τσιριγώτης είναι η οικονομική κατάσταση που βιώνουν τα αμερικανικά νοικοκυριά.

Όπως σημείωσε, ο Ντόναλντ Τραμπ είχε στηρίξει σημαντικό μέρος της προεκλογικής του επιχειρηματολογίας στην υπόσχεση ότι οι Αμερικανοί θα αποκτούσαν μεγαλύτερη αγοραστική δύναμη και θα μπορούσαν να προμηθεύονται φθηνότερα προϊόντα.

Ωστόσο, η πολιτική των δασμών και οι επιπτώσεις της στην αγορά δημιούργησαν διαφορετικές συνθήκες από εκείνες που είχαν υποσχεθεί οι Ρεπουμπλικανοί.

Χαρακτηριστικά ανέφερε:

«Ο Τραμπ βγήκε στις εκλογές με το σύνθημα ότι οι Αμερικανοί θα έχουν τη δυνατότητα να αγοράζουν φθηνά. Αυτά τα πράγματα δεν επιβεβαιώθηκαν, γιατί με τη δασμολογική πολιτική που εφάρμοσε, δηλαδή με αυτή την αύξηση των δασμών, υπήρξαν επιπτώσεις στην αγορά και βέβαια στην αγοραστική δύναμη του αμερικανικού κοινού».

Ο διεθνολόγος υπογράμμισε ότι η οικονομική δυσαρέσκεια δεν περιορίζεται μόνο στις τιμές των καθημερινών προϊόντων, αλλά επεκτείνεται σε βασικούς τομείς της ζωής των πολιτών, όπως η στέγαση, η εργασία και η διατροφή.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στις επιπτώσεις των δασμών στις εισαγωγές από τον Καναδά, επισημαίνοντας ότι συγκεκριμένα προϊόντα, όπως η ξυλεία, αποτελούν βασικά υλικά για την αμερικανική αγορά.

Μάλιστα, χρησιμοποίησε ως χαρακτηριστικό παράδειγμα την πολιτεία του Μίσιγκαν, η οποία συνορεύει με τον Καναδά και επηρεάζεται άμεσα από τις εμπορικές σχέσεις των δύο χωρών.

Όπως εξήγησε, η αύξηση του κόστους των εισαγόμενων προϊόντων επιβαρύνει την καθημερινότητα των πολιτών και δημιουργεί πρόσθετη πολιτική πίεση στην κυβέρνηση.

Ένας ακόμη καθοριστικός παράγοντας, σύμφωνα με τον κ. Τσιριγώτη, ήταν ο πόλεμος με το Ιράν και η στάση της αμερικανικής κοινωνίας απέναντι στη συγκεκριμένη σύγκρουση.

Ο ίδιος εκτίμησε ότι η εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών σε μια πολεμική αντιπαράθεση με σημαντικό οικονομικό και γεωπολιτικό κόστος δημιούργησε πρόσθετες αντιδράσεις.

Επεσήμανε ότι οι Αμερικανοί καλούνται να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες μιας σύγκρουσης που δεν αφορά άμεσα την καθημερινή τους ασφάλεια, ενώ παράλληλα επιβαρύνονται από τις οικονομικές επιπτώσεις της.

Στις δηλώσεις του τόνισε:

«Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι υπάρχει ένα κόστος εθνικό. Υπάρχει αύξηση της τιμής σε όλα τα είδη, στην εφοδιαστική αλυσίδα, στη διατροφική αλυσίδα και στην αγροτική παραγωγή. Αυτά είναι βασικά αγαθά, τα οποία επηρεάζουν την καθημερινότητα των πολιτών».

Και πρόσθεσε ότι το συγκεκριμένο πολεμικό μέτωπο δεν φαίνεται να συνδέεται με ένα άμεσο και αυτονόητο αμερικανικό συμφέρον.

«Ο πόλεμος αυτός έγινε για ένα συμφέρον το οποίο δεν είναι αμερικανικό. Δεν διακυβεύεται κάτι άμεσα στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών από το Ιράν».

Η τοποθέτησή του αναδεικνύει μια σημαντική παράμετρο της αμερικανικής πολιτικής: την αντίφαση ανάμεσα στις διεθνείς στρατηγικές επιλογές της Ουάσιγκτον και στην οικονομική πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν οι πολίτες στο εσωτερικό της χώρας.

Ο τρίτος παράγοντας που ανέδειξε ο Διεθνολόγος αφορά την πολιτική εικόνα του ίδιου του Αμερικανού προέδρου.

Όπως εξήγησε, η επιθετική ρητορική και ο λαϊκιστικός πολιτικός λόγος που βοήθησαν τον Τραμπ να επιστρέψει στην εξουσία φαίνεται πλέον να δημιουργούν αντίθετα αποτελέσματα.

Ο κ. Τσιριγώτης εκτίμησε ότι ένα μέρος της αμερικανικής κοινωνίας έχει κουραστεί από τον τρόπο με τον οποίο ασκείται η πολιτική εξουσία, ενώ η κυβέρνηση αντιμετωπίζει και προβλήματα αξιοπιστίας.

Συγκεκριμένα ανέφερε:

«Αυτή η σπαστική ρητορική, αυτή η λαϊκιστική πολιτική που τον ανέδειξε στην εξουσία, έχει ένα πρόβλημα. Όταν έρχεται κάποιος στην εξουσία, δεν μπορεί να εξακολουθεί να χρησιμοποιεί τον ίδιο λαϊκιστικό πολιτικό λόγο. Πρέπει να περάσει πλέον στην αξιοπιστία του ίδιου και του κόμματός του».

Παράλληλα, αναφέρθηκε σε πολιτικές αντιπαραθέσεις και σκάνδαλα που έχουν επιβαρύνει την εικόνα των Ρεπουμπλικανών, σημειώνοντας ότι η δυσαρέσκεια δεν αφορά αποκλειστικά τον πρόεδρο, αλλά επεκτείνεται και σε άλλα στελέχη του κόμματος.

Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε ο κ. Τσιριγώτης στη μεταβολή της εκλογικής συμπεριφοράς των ισπανόφωνων και άλλων μειονοτικών πληθυσμιακών ομάδων.

Όπως επισήμανε, ένα μέρος αυτών των ψηφοφόρων είχε στηρίξει τον Τραμπ στις προηγούμενες εκλογές, ωστόσο η μεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησής του φαίνεται να δημιούργησε σημαντικές αντιδράσεις.

Η αυστηρή αντιμετώπιση της μετανάστευσης, οι απελάσεις και η εθνικιστική ρητορική αποτέλεσαν, σύμφωνα με την ανάλυσή του, παράγοντες που απομάκρυναν τμήματα της εκλογικής του βάσης.

Ο ίδιος έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην πολυπολιτισμική φυσιογνωμία των Ηνωμένων Πολιτειών, επισημαίνοντας ότι η αμερικανική κοινωνία δεν είναι ομοιογενής.

Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε:

«Προσπαθεί να ενισχύσει αυτό που λέει την εσωτερική συνοχή της κοινωνίας, αλλά αυτό θα πρέπει να γίνει σε μια κοινωνία που είναι ομογενοποιημένη. Δεν είναι. Υπάρχουν πολλές διαφορετικές εθνότητες. Όταν ακολουθείς μια εθνικιστική, περισσότερο σωστά ξενοφοβική πολιτική, τότε έχεις πρόβλημα με τους άλλους».

Κατά τον ίδιο, αυτή η πολιτική προσέγγιση μπορεί να δημιουργήσει σοβαρές κοινωνικές αντιθέσεις σε μια χώρα που στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην πολυμορφία του πληθυσμού της.

Στην ανάλυσή του ο κ. Τσιριγώτης δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στην πλευρά των Δημοκρατικών.

Εκτίμησε ότι σε ορισμένες εκλογικές περιφέρειες οι Δημοκρατικοί κατάφεραν να οργανωθούν αποτελεσματικότερα και να αξιοποιήσουν τις αδυναμίες των Ρεπουμπλικανών.

Η εκλογική τους επιτυχία, όπως σημείωσε, δεν ήταν απλώς αποτέλεσμα της δυσαρέσκειας απέναντι στον Τραμπ, αλλά και της ικανότητάς τους να διαμορφώσουν ανταγωνιστικές υποψηφιότητες και να μεταβάλουν τις ισορροπίες σε συγκεκριμένες περιοχές.

Ωστόσο, ο Διεθνολόγος στάθηκε και σε ένα ευρύτερο πολιτικό ερώτημα: πώς είναι δυνατόν ένας πρόεδρος που είχε καταφέρει να εκλεγεί να εμφανίζει τόσο μεγάλη απώλεια υποστήριξης μέσα σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η εκτίμηση του κ. Τσιριγώτη για το πώς θα κινηθεί ο Ντόναλντ Τραμπ μετά την εκλογική ήττα.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η απώλεια του ελέγχου στο Κογκρέσο περιορίζει σημαντικά τις δυνατότητες του Αμερικανού προέδρου να προωθήσει την εσωτερική πολιτική του ατζέντα.

Αντίθετα, εκτιμά ότι ο Τραμπ θα επιχειρήσει να συγκεντρώσει μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής του δραστηριότητας στην εξωτερική πολιτική, όπου διαθέτει περισσότερα περιθώρια προσωπικών πρωτοβουλιών μέσω των εκτελεστικών του αρμοδιοτήτων.

Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε:

«Έχουμε έναν πρόεδρο περιορισμένο στην εσωτερική πολιτική, γιατί έχει χάσει τον έλεγχο στο Κογκρέσο. Συνολικά, όσον αφορά την εσωτερική πολιτική, θα υπάρχει μια συρρίκνωση των δυνατοτήτων του».

Και συμπλήρωσε:

«Θα πρέπει να δούμε τον Τραμπ να συσσωρεύει το σύνολο της ισχύος που διαθέτει στο εξωτερικό, γιατί η εξωτερική πολιτική είναι κάτι το οποίο μπορεί πιο εύκολα να διαχειριστεί με τα εκτελεστικά διατάγματα και τις πράξεις που μπορεί να προωθήσει ως πρόεδρος».

Σύμφωνα με την εκτίμησή του, οι εξελίξεις αυτές θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μια διαφορετική πολιτική συμπεριφορά του Αμερικανού προέδρου, ιδιαίτερα σε ζητήματα που απαιτούν συνεννόηση με το Κογκρέσο.

Ο κ. Τσιριγώτης δεν θεωρεί, πάντως, ότι θα υπάρξει άμεση αλλαγή στη ρητορική του Τραμπ. Εκτιμά ότι οι πραγματικές αλλαγές θα φανούν κυρίως στις πράξεις και στις δυνατότητες υλοποίησης των πολιτικών του.

Μεγάλο μέρος της συζήτησης αφιερώθηκε και στον πόλεμο της Ουκρανίας, καθώς ο Τραμπ είχε επανειλημμένα υποσχεθεί ότι θα μπορούσε να τερματίσει τη σύγκρουση σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.

Ο Διεθνολόγος εκτίμησε ότι η πραγματικότητα αποδείχθηκε πολύ πιο σύνθετη από τις προεκλογικές διακηρύξεις.

Σύμφωνα με την ανάλυσή του, η αμερικανική πολιτική απέναντι στη Ρωσία και την Ουκρανία δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά, ενώ εξακολουθεί να υπάρχει η επιδίωξη να περιοριστεί η δυνατότητα της Ρωσίας να αναδειχθεί σε κυρίαρχη δύναμη στην Κεντρική Ευρώπη.

Όπως ανέφερε:

«Αυτό ήταν το σύνθημά του, ότι θα σταματήσει τους πολέμους. Τι κάνουν όμως οι Αμερικανοί με τον κόσμο και βέβαια με την Ουκρανία; Είχε πει ότι θα τελειώσει τον πόλεμο σε μία ημέρα και αυτό δεν έγινε».

Ο κ. Τσιριγώτης αναφέρθηκε επίσης στην ενεργειακή συμφωνία μεταξύ Πούτιν και Τραμπ, εκτιμώντας ότι αυτή αποτελεί ένδειξη μιας προσπάθειας σύγκλισης των αμερικανικών και ρωσικών θέσεων σε ορισμένα ζητήματα.

Ωστόσο, ξεκαθάρισε ότι δεν αναμένει μια θεαματική αλλαγή στην αμερικανική πολιτική για την Ουκρανία.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στις επιδιώξεις της Ρωσίας για τις περιοχές που θεωρεί απαραίτητες για την ασφάλεια και τη στρατηγική της θέση.

Όπως σημείωσε, μια ενδεχόμενη συμφωνία μεταξύ Πούτιν και Ζελένσκι θα ήταν δύσκολη, καθώς θα έπρεπε να αντιμετωπιστούν οι απαιτήσεις της Μόσχας για τις περιοχές που θεωρεί ζωτικής ση

Όπως είπε:

«Δεν νομίζω ότι αυτές τις δηλώσεις θα μπορεί να τις κάνει από εδώ και στο εξής με την ίδια ευκολία. Πρέπει να διαχωρίσουμε τη ρητορική από την πράξη».

Εξήγησε ότι ο Αμερικανός πρόεδρος μπορεί να διατυπώνει πολιτικές θέσεις και να προχωρά σε δημόσιες εξαγγελίες, ωστόσο η υλοποίησή τους συχνά απαιτεί νομοθετικές διαδικασίες και τη συνεργασία του Κογκρέσου.

Στο πλαίσιο αυτό, εκτίμησε ότι θα υπάρξουν μεγαλύτερες δυσκολίες για την προώθηση πολιτικών που αφορούν τους δασμούς, τη μετανάστευση και τις ομοσπονδιακές δαπάνες.

Η νέα κατάσταση, σύμφωνα με τον ίδιο, θα μπορούσε να οδηγήσει σε μεγαλύτερη ανάγκη συνεννόησης ανάμεσα στα δύο πολιτικά στρατόπεδα.

Στη συνέντευξη τέθηκε και το ενδεχόμενο να υπάρξουν πολιτικές εξελίξεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν ακόμη και στην απομάκρυνση του Ντόναλντ Τραμπ από την προεδρία.

Ο κ. Τσιριγώτης αναφέρθηκε στη διαδικασία καθαίρεσης ενός Αμερικανού προέδρου, επισημαίνοντας ότι πρόκειται για μια ιδιαίτερα σύνθετη συνταγματική διαδικασία, η οποία απαιτεί αυξημένες πλειοψηφίες στα δύο νομοθετικά σώματα.

Συγκεκριμένα, εξήγησε ότι για να προχωρήσει η διαδικασία θα πρέπει να υπάρξουν οι απαραίτητες πολιτικές και κοινοβουλευτικές προϋποθέσεις, ενώ η απλή εκλογική ήττα δεν αρκεί για να τεθεί αυτομάτως ζήτημα απομάκρυνσης του προέδρου.

«Για τους Αμερικανούς η Ελλάδα είναι μια κουκκίδα στον χάρτη»

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε το τελευταίο μέρος της συνέντευξης, όταν η συζήτηση στράφηκε στις επιπτώσεις των αμερικανικών πολιτικών εξελίξεων για την Ελλάδα και τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις.

Ο κ. Τσιριγώτης θέλησε να επισημάνει ότι η Ελλάδα δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζει τις διεθνείς εξελίξεις με την αντίληψη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες λειτουργούν ως σταθερός σύμμαχος ανεξαρτήτως των δικών τους συμφερόντων.

Υπογράμμισε ότι κάθε κράτος διαμορφώνει την εξωτερική πολιτική του με βάση τις δικές του στρατηγικές προτεραιότητες και όχι αποκλειστικά με βάση τις σχέσεις φιλίας που διατηρεί με άλλες χώρες.

Μάλιστα, διατύπωσε μια ιδιαίτερα χαρακτηριστική εκτίμηση για τη θέση της Ελλάδας στον αμερικανικό γεωπολιτικό σχεδιασμό:

«Δεν πρέπει να καταλάβουμε το εξής: Κάθε κράτος, είτε είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες είτε οποιοδήποτε άλλο κράτος του κόσμου, ανεξάρτητα από το αν είναι μεγάλη ή μικρή δύναμη, έχει πάντα κάποια συμφέροντα. Δεν υπάρχουν εχθροί και φίλοι».

Και συνέχισε με μια φράση που αποτυπώνει τη δική του ανάγνωση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής:

«Ό,τι και να γίνει στο Κογκρέσο, όσοι είναι Ελληνοαμερικανοί βουλευτές ή γερουσιαστές, δεν θα μεταμορφώσουν την εξωτερική πολιτική για την Ελλάδα. Η Ελλάδα είναι μια κουκκίδα στον χάρτη για τις ελληνικές πολιτικές. Πρέπει να το καταλαβαίνουμε».

Στη συνέχεια, εξήγησε ότι η Τουρκία αποτελεί πολύ σημαντικότερο γεωπολιτικό παράγοντα για τις Ηνωμένες Πολιτείες, εξαιτίας της ευρύτερης στρατηγικής της παρουσίας και της δυνατότητάς της να επηρεάζει τις εξελίξεις σε πολλές περιοχές.

Ο κ. Τσιριγώτης υπογράμμισε ότι η Τουρκία διαθέτει διαφορετικό γεωπολιτικό βάρος από την Ελλάδα, καθώς επηρεάζει τις ισορροπίες σε μια ευρεία γεωγραφική ζώνη που εκτείνεται από την Κεντρική Ευρώπη και τα Βαλκάνια μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο και τη Βόρεια Αφρική.

Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε:

«Αυτό που σε ενδιαφέρει άμεσα είναι η Τουρκία. Η Τουρκία είναι ο πολιτικός δρώντας ο οποίος επηρεάζει την κατανομή των σχέσεων σε διαφορετικά συστήματα. Έχει παρουσία στην Κεντρική Ευρώπη, στα Βαλκάνια, στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ μπορεί να δραστηριοποιείται από την Κεντρική Ευρώπη μέχρι τη Βόρεια Αφρική».

Κατά την άποψή του, αυτή ακριβώς η γεωπολιτική δυνατότητα είναι που διαφοροποιεί την Τουρκία στα μάτια των Αμερικανών και την καθιστά σημαντικό παράγοντα στους διεθνείς σχεδιασμούς τους.

Το μήνυμα προς την ελληνική πλευρά ήταν σαφές: η Ελλάδα δεν μπορεί να στηρίζεται στην αντίληψη ότι οι παραδοσιακές σχέσεις της με τις Ηνωμένες Πολιτείες αρκούν για να διασφαλίσουν την προώθηση των εθνικών της συμφερόντων.

Το τελικό μήνυμα για την Ελλάδα

Κλείνοντας τη συνέντευξή του, ο Διονύσιος Τσιριγώτης υπογράμμισε την ανάγκη η Ελλάδα να αντιμετωπίζει τις διεθνείς εξελίξεις με ρεαλισμό και να επιδιώκει τη διαμόρφωση συνθηκών που θα προστατεύουν τα δικαιώματα και τα συμφέροντά της.

Όπως ανέφερε, ανεξάρτητα από τις εξελίξεις στις Ηνωμένες Πολιτείες, η ελληνική πλευρά θα πρέπει να παρακολουθεί τις διεθνείς ισορροπίες και να αξιολογεί κάθε φορά τις δυνατότητες που υπάρχουν για την προώθηση των δικών της θέσεων.

Η βασική του επισήμανση ήταν ότι η εξωτερική πολιτική δεν καθορίζεται από συναισθηματικές σχέσεις, αλλά από συμφέροντα, ισχύ και γεωπολιτικούς συσχετισμούς.

https://prisma902.gr/

Μαρία Καρυστιανού: «Δεν πρέπει να ξεχνάμε τους νησιώτες όταν τελειώνει η τουριστική σεζόν» (KosTV, 6/11/2026)

 

Π Φιλόθεος Φάρος: Σε χασικλήδες και πoρνες είδα περισσότερο Θεό απ’ ότι σε υποτιθέμενους ευσεβείς

 


Μερικοί από εσάς μπορεί να έχετε διαβάσει βιβλία του, αρκετοί μόνο το «Έρωτος Φύσις» εξαιτίας του οποίου πολλοί τον χαρακτήρισαν «επαναστάτη ή αναρχικό παπά», άλλοι, πάλι, τον ακούτε για πρώτη φορά.

Άλλοι πιστεύετε στον Θεό και άλλοι όχι. Το βέβαιο είναι πως, όλοι είμαστε φτιαγμένοι απ’ το ίδιο ύφασμα και άνθρωπος χωρίς ανησυχίες δεν υπάρχει. Εδώ μερικές σκέψεις του από μια συνέντευξη.

«Μεγάλωσα στην Τρούµπα, ο πατέρας µου είχε εκεί κουρείο. Έτσι είχα την ευκαιρία να γνωριστώ µε τους χασικλήδες και τις πορνες της περιοχής. Σας διαβεβαιώνω, πως σ’ αυτούς τους ανθρώπους είδα περισσότερο Θεό απ’ ό,τι σε υποτιθέμενους ευσεβείς. Γιατί είδα ανθρώπους οικτίρμονες. Σπλαχνικούς»

«Η πίστη βιώνεται μέσα από άσκηση, μέσα από τον περιορισμό του Εγώ, μέσα από την άρνηση του κόσμου των υλικών πραγμάτων και ο άνθρωπος δεν μπορεί να τη βρει όσο είναι απορροφημένος από τη ρηχή πραγματικότητα των υλικών ανέσεων, του εγωκεντρισμού και της ιδιοτέλειας».

«Υπάρχει δρόμος για τη σωτηρία της ψυχής;

Όσο περισσότερο μοιραζόμαστε, κοινωνούμε με τους άλλους ανθρώπους, τόσο πιο ξεκάθαρα θα βλέπουμε που μπορούμε να πάμε. Ωστόσο, η αυτογνωσία είναι πάρα πολύ ρηχή. Δεν έχουμε ιδέα τι γίνεται μέσα μας. Ο άνθρωπος όταν περιμένει από αλλού να φτιαχτεί η ζωή του, είναι σε πολύ άσχημη θέση.

«Η ομοφυλοφιλία είναι αμάρτημα; Η οµοφυλοφιλία δεν είναι επιλογή για να είναι αµαρτία. Η αµαρτία προϋποθέτει επιλογή.»

«Όσο μεγαλώνουμε, δύσκολα αλλάζουμε, αλλά ζωή χωρίς αλλαγές δεν είναι ζωή. Ό,τι δεν αλλάζει είναι νεκρό. Αν ο άνθρωπος θέλει να ζει μέσα στην πραγματικότητα, πρέπει ν’ αλλάζει και εκείνος, αλλιώς μένει απέξω…»

«Στην πραγματικότητα έγινα ιερέας για να καλύψω δικές µου ανάγκες, για να σώσω εμένα…Μεγάλωσα σ’ ένα πολύ προβληματικό περιβάλλον, µε δυο γονείς που δεν είχαν καμιά επικοινωνία και τίποτα κοινό µεταξύ τους. Ο πατέρας μου ήταν αλκοολικός.. Ήθελα να πιαστώ από κάπου, έψαχνα ένα καταφύγιο. Και το βρήκα στα λόγια των πατέρων της Εκκλησίας. Είναι πολύ σημαντικό ο άνθρωπος να γνωρίζει τον εαυτό του, αλλά και τα κίνητρά του. Δεν έχει σημασία τι κάνουμε και τι λέμε, αλλά γιατί το κάνουμε και γιατί το λέμε. Κυρίως το πρόβλημα δεν είναι «πόσα έχουμε», αλλά πώς τα διαχειριζόμαστε

«Λίγο πριν χειροτονηθώ είχα πάει ένα ταξίδι στο Άγιο Όρος και εκμυστηρεύτηκα στον ηγούμενο της Μονής Διονυσίου πως δεν είχα αρκετή πίστη. Μα θέλετε να γίνετε παπάς και δεν έχετε αρκετή πίστη; µε ρώτησε. Μαζί µου ήταν τότε ο καθηγητής Θεολογίας Σάββας Αγουρίδης, ο οποίος του είπε, τι νομίζετε γέροντα, πως µόνο σαρκικές έγνοιες ταλαιπωρούν τους ανθρώπους; Είναι και οι υπαρξιακές.

«Η δυσκολία είναι ότι φοβόμαστε πως αν αφεθούμε, δεν θα ερωτευτούμε αυτόν που «πρέπει». Ο έρωτας δεν είναι κατοχή, αλλά µία διαρκής αναζήτηση. Για να τον ζήσεις όσο γίνεται ουσιαστικότερα, πρέπει να ασχοληθείς µε την ωριμότητά σου. Ο Χριστός λέει «αν θέλεις να κερδίσεις τη ζωή σου, πρέπει να τη χάσεις». Στον έρωτα πρέπει να δοθείς µέχρι θανάτου, αν θέλεις να βιώσεις την πληρότητά του.

«Ο θάνατος είναι η μεγαλύτερη ανθρώπινη αγωνία. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να δεχτεί ότι θα «καταλήξει» στο μηδέν. Γι’ αυτό είναι πολύ επιρρεπής σε οποιονδήποτε του προσφέρει κάποια διέξοδο, κάποια «θεραπεία» γι’ αυτήν την αγωνία του θανάτου. Η πραγματική χριστιανική παράδοση δεν αναζητεί αλλού τη ζωή, αλλά εδώ και τώρα. Υποσχόμαστε τη μετά θάνατον ζωή, όταν δεν έχουμε να προσφέρουμε τίποτα τώρα.

«Αδικίες υπάρχουν επειδή ο άνθρωπος είναι ελεύθερος. Αν δεν είναι ελεύθερος να κάνει κακό, παύει να είναι ελεύθερος.

«Μπορούμε να καλύψουμε τις ανάγκες των μεταναστών; Αν αγαπάς έναν άνθρωπο, σκέφτεσαι ποιες είναι οι δικές του πραγματικές ανάγκες. Η κοινωνία μας διέπεται από μια στάση, η οποία για μένα είναι παρακμιακή, που λέει πως, αν αγαπάς κάποιον, πρέπει να τον χαϊδεύεις. Αυτό δεν είναι αγάπη. Όταν ένας άνθρωπος έχει λιποθυμήσει, χρειάζεται ένα χαστούκι, όχι ένα χάδι.

«Δεν ξέρω τι πάει να πει ευτυχία. Για µένα καταλληλότερη λέξη είναι η «πληρότητα». Να αισθάνεσαι μέσα σου «γεμάτος». Χαρά, αγαλλίαση, συγκίνηση! Αυτό δεν σημαίνει πως δεν έχω και στιγμές δυσφορίας, απογοητεύσεις, στιγμές πικρίας… Αλλά το κυρίαρχο συναίσθημα μου είναι εσωτερική γαλήνη.

https://www.dinfo.gr/

Η Επόμενη Οικονομική Κρίση στην Ελλάδα δεν θα είναι Οικονομική ή Πολιτική.

Από την τριβή στην ορμή: η κρίση παραγωγικότητας στην Ελλάδα


Θοδωρής Γεωργεδάκης · The Growth Igniter

Εδώ και μια δεκαετία περιμένουμε την επόμενη κρίση από τη λάθος κατεύθυνση.

Την ψάχνουμε στον πληθωρισμό, στις αγορές, στη γεωπολιτική, στον επόμενο εμπορικό πόλεμο.

Κοιτάμε τον ορίζοντα για την καταιγίδα, και δεν προσέχουμε ότι το έδαφος κάτω από τα πόδια μας έχει ήδη αρχίσει να υποχωρεί.

Η επόμενη κρίση που θα κρίνει μια μικρή, ανοιχτή οικονομία όπως η ελληνική δεν θα είναι οικονομική.

Ούτε πολιτική.

Δεν θα έρθει με σειρήνα, δεν θα έχει πρωτοσέλιδο, δεν θα τη φέρει μια κυβέρνηση ούτε θα τη λύσει μια άλλη.

Θα έρθει από μέσα, από τον τρόπο που δουλεύουν οι επιχειρήσεις μας.

Και έχει ήδη έρθει.

Την ονομάζουμε κρίση παραγωγικότητας, κι αυτό είναι το πιο ευγενικό της όνομα.

Στην ουσία είναι κρίση ορμής.

Και η ορμή δεν χάνεται από έλλειψη προσπάθειας.

Χάνεται από τριβή.

Για χρόνια στηρίξαμε την ανάπτυξη σε δύο πράγματα: στην κατανάλωση και στη δημόσια δαπάνη.

Και τα δύο έχουν φτάσει στα όριά τους.

Το διαθέσιμο εισόδημα πιέζεται, οι ανισότητες διευρύνονται, η καταναλωτική βάση μένει στάσιμη.

Την ίδια ώρα ο πληθυσμός γερνάει.

Η Ευρώπη γερνάει, η Ελλάδα γερνάει πιο γρήγορα, και οι δεξιότητες που ζητάει η νέα οικονομία δεν βρίσκονται εύκολα στην αγορά.

Λιγότεροι άνθρωποι καλούνται να παράγουν περισσότερη αξία, με εργαλεία φτιαγμένα για έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια.

Μένει ένας μόνο πραγματικός μοχλός ανάπτυξης.

Η παραγωγικότητα.

Ο μόνος τρόπος να ανέβει το βιοτικό επίπεδο χωρίς τεχνητές ενέσεις ζήτησης και χωρίς νέους πληθωριστικούς κύκλους.

Θα το πω με τον τρόπο που δουλεύω τα τελευταία χρόνια, μέσα από την εξίσωση της ορμής:

Momentum = (Ωφέλιμη Ενέργεια − Τριβή) × Ευθυγράμμιση

Κοιτάξτε τι κάνει η δημογραφία σε αυτή την εξίσωση.

Μικραίνει την Ωφέλιμη Ενέργεια.

Λιγότερα χέρια, λιγότερες ώρες, λιγότερες διαθέσιμες δεξιότητες.

Η πρώτη μεταβλητή στερεύει, και δεν γυρίζει πίσω με ευχολόγια.

Τι κάνουν οι περισσότερες επιχειρήσεις μπροστά σε αυτό;

Σπρώχνουν πιο δυνατά.

Περισσότερες ώρες, περισσότερη προσπάθεια, περισσότερη πίεση στους ίδιους ανθρώπους.

Προσπαθούν να κερδίσουν ορμή ζορίζοντας μια μεταβλητή που ήδη αδειάζει.

Δουλεύουν πιο σκληρά.

Όχι πιο έξυπνα.

Το αποτέλεσμα είναι προβλέψιμο: φθορά, κόστος, περιθώρια που στενεύουν, άνθρωποι που φεύγουν.

Αν η Ωφέλιμη Ενέργεια πέφτει, η ανάπτυξη κρύβεται σε δύο μόνο σημεία.

Στη μείωση της Τριβής και στην αύξηση της Ευθυγράμμισης.

Εκεί ζει η παραγωγικότητα.

Πουθενά αλλού.

Εδώ μπαίνει η τεχνητή νοημοσύνη.

Όχι ως «ακόμη μία τεχνολογία».

Ως εργατικό δυναμικό, και κυρίως ως μοχλός που δρα ακριβώς εκεί που πονάει η εξίσωση.

Στην τριβή.

Αναλαμβάνει τις επαναλαμβανόμενες διαδικασίες.

Παράγει αναλύσεις σε χρόνο που πριν ήταν αδιανόητος.

Επιταχύνει αποφάσεις.

Απελευθερώνει ανθρώπους από δουλειά που δεν έπρεπε ποτέ να κάνουν άνθρωποι.

Και όμως, στις περισσότερες επιχειρήσεις το αποτέλεσμα είναι μηδαμινό.

Όχι γιατί η τεχνολογία απέτυχε.

Γιατί την έβαλαν στο λάθος σημείο.

Το μεγαλύτερο λάθος είναι ένα και επαναλαμβάνεται παντού.

Ψηφιοποιούμε την τριβή μας.

Παίρνουμε μια κουρασμένη, παλιά διαδικασία και της φοράμε ένα chatbot από πάνω.

Αυτοματοποιούμε το πρόβλημα, αντί να το καταργήσουμε.

Γιατί δεν δουλεύει;

Επειδή η τριβή δεν ζει μέσα στα τμήματα.

Ζει ανάμεσά τους.

Στα σημεία που η πληροφορία περνάει από το ένα χέρι στο άλλο, που περιμένει μια έγκριση, που χάνεται ένα context, που κανείς δεν έχει την πλήρη εικόνα.

Ένα chatbot πάνω σε μια σπασμένη ροή δεν διορθώνει τη ροή.

Την κάνει απλώς πιο γρήγορα σπασμένη.

Η τεχνολογία μόνη της δεν σώζει κανέναν.

Ο ανασχεδιασμός σώζει.

Δεν χρειάζεστε ένα εργαλείο που απαντάει.

Χρειάζεστε ένα σύστημα από agents που συνεργάζονται.

Δεν χρειάζεστε μια δεξαμενή δεδομένων.

Χρειάζεστε μια υποδομή που βγάζει αποφάσεις σε πραγματικό χρόνο.

Δεν χρειάζεστε εκπαίδευση σε εργαλεία.

Χρειάζεστε αλλαγή στη λογική με την οποία παίρνετε αποφάσεις.

Οι επιχειρήσεις που θα ξεχωρίσουν δεν θα είναι αυτές που «έβαλαν AI».

Θα είναι αυτές που ξανασχεδίασαν τον τρόπο λειτουργίας τους με βάση το τι μπορεί πια να κάνει η μηχανή.

Και τότε η εξίσωση γυρίζει προς τη σωστή κατεύθυνση.

Η τριβή πέφτει.

Η ταχύτητα ανεβαίνει.

Τα λάθη λιγοστεύουν.

Οι άνθρωποι μετακινούνται σε ρόλους μεγαλύτερης αξίας, που σημαίνει ότι η Ωφέλιμη Ενέργεια του καθενός ανεβαίνει, ακόμη κι όταν τα κεφάλια είναι λιγότερα.

Αυτό δεν είναι «βελτίωση».

Είναι ορμή.

Και η ορμή απέναντι σε έναν ανταγωνιστή που ακόμη πειραματίζεται είναι πλεονέκτημα που δεν καλύπτεται εύκολα.

Για την Ελλάδα το στοίχημα είναι διπλό.

Το μεγαλύτερο κομμάτι της οικονομίας μας, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, ξεκινάει από χαμηλή παραγωγικότητα.

Αυτό είναι το κακό νέο.

Το καλό νέο είναι ότι, όταν υπάρχει σωστή καθοδήγηση και κίνητρο, η υιοθέτηση γίνεται γρήγορα.

Μια επιχείρηση με χαμηλή βάση έχει περισσότερη τριβή να κόψει, άρα και μεγαλύτερο περιθώριο για άλμα.

Το παράθυρο δεν θα μείνει ανοιχτό για πάντα.

Μιλάμε για δύο χρόνια, όχι για δέκα.

Και κάθε χρόνο που η χώρα γερνάει, η εξίσωση γίνεται πιο δύσκολη.

Απόδειξη για τα παραπάνω είναι πως η Ελλάδα συρρικνώνεται.

Η Ελλάδα αντιμετωπίζει μια περίοδο έντονης δημογραφικής συρρίκνωσης, καθώς η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προβλέπει ότι ο πληθυσμός της χώρας θα μειωθεί στα 7,6 εκατομμύρια έως το 2080.

Αυτή η εξέλιξη, που οφείλεται στην υπογεννητικότητα και την αύξηση του προσδόκιμου ζωής, θα οδηγήσει σε διαρκή γήρανση του πληθυσμού και συρρίκνωση του εργατικού δυναμικού.

Οι αρνητικές προοπτικές για το ασφαλιστικό σύστημα και την οικονομία καθιστούν το δημογραφικό μια κρίσιμη πρόκληση για τις επιχειρήσεις και την κοινωνία.

Οι οικονομίες, όπως και οι επιχειρήσεις, σπάνια καταρρέουν με πάταγο.

Χάνουν ορμή.

Σιγά σιγά, αθόρυβα, μέχρι η τριβή να ξεπεράσει την ενέργεια που τους έχει απομείνει.

Τότε η εξίσωση γυρίζει αρνητική, και το κατάλαβες πολύ αργά.

Η κρίση παραγωγικότητας δεν κάνει πρωτοσέλιδα.

Δεν έχει σειρήνα.

Εμφανίζεται ως μια διαρκής, ήπια πίεση, μέχρι να γίνει αδιέξοδο.

Η επόμενη χρηματοοικονομική κρίση μπορεί να αργήσει.

Η κρίση ορμής είναι ήδη στην πόρτα.

Και δεν είναι θέμα «αν» θα έρθει.

Είναι θέμα ποιοι θα μειώσουν την τριβή τους πριν τους αναγκάσει η πραγματικότητα.

Τίποτα δεν ανάβει μόνο του.


https://georgedakis.com/