Μερικά τέτοια ερωτήματα είναι και τα εξής!
Τι σημαίνει σήμερα να είσαι πολιτικός;
Ποιος είναι ο πραγματικός σκοπός της συμμετοχής κάποιου στην πολιτική ζωή;
Ποια προσόντα, ποιες αρχές και ποιες αξίες πρέπει να χαρακτηρίζουν εκείνον στον οποίο εμπιστευόμαστε την εκπροσώπησή μας στο Κοινοβούλιο;
Μεγαλώσαμε με μια αντίληψη για την πολιτική και τους πολιτικούς, σύμφωνα με την οποία η συμμετοχή στα κοινά αποτελούσε πρωτίστως πράξη προσφοράς. Ο πολιτικός αναλάμβανε δημόσια ευθύνη, υπηρετούσε την κοινωνία και την πατρίδα και αξιολογούνταν από το έργο, τη συνέπεια, την εντιμότητα και την προσωπική του στάση.
Δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις ανθρώπων που εισέρχονταν στην πολιτική με οικονομική άνεση και αποχωρούσαν χωρίς να έχουν αυξήσει την περιουσία τους. Είχαν όμως κερδίσει κάτι που δεν αποτιμάται σε χρήματα. Την εκτίμηση και τον σεβασμό της κοινωνίας.
Ασφαλώς, δεν πρέπει να εξιδανικεύουμε το παρελθόν. Η πελατειακή πολιτική, οι κομματικές εξαρτήσεις, οι προσωπικές εξυπηρετήσεις και οι πολιτικές συναλλαγές δεν αποτελούν σημερινές ανακαλύψεις. Υπήρχαν πάντα θα έλεγε κάποιος.
Εκείνο που πρέπει, όμως, να μας προβληματίζει είναι η έκταση, η κανονικοποίηση και η κοινωνική ανοχή και αποδοχή συμπεριφορών που φαίνεται να έχουν αποκτήσει πλέον χαρακτηριστικά πολιτικής κουλτούρας.
Σήμερα, η πολιτική εικόνα εμφανίζεται να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την αντίληψη της δημόσιας αποστολής και να προσεγγίζει μια νέα πραγματικότητα, εκείνη της μετατροπήε της πολιτικής σε επαγγελματική σταδιοδρομία, σε μηχανισμό προσωπικής ανέλιξης και σε μερικές περιπτώσεις σε μέσο διασφάλισης οικονομικών και άλλων προνομίων.
Όταν η πολιτική υπηρετεί την πολιτική επιβίωση
Παρακολουθούμε πολιτικές μετακινήσεις από κόμμα σε κόμμα, μεταβολές πολιτικών θέσεων και ιδεολογικών προσανατολισμών, συχνά χωρίς επαρκή εξήγηση προς τους πολίτες που εμπιστεύθηκαν την ψήφο τους σε συγκεκριμένα πρόσωπα.
Ασφαλώς, η πολιτική σκέψη δεν είναι στατική. Ένας άνθρωπος δικαιούται να αναθεωρήσει τις απόψεις του, να διαφωνήσει με την ηγεσία του κόμματός του ή ακόμη και να αλλάξει πολιτικό χώρο. Αυτό που οφείλει, όμως, είναι να εξηγήσει με ειλικρίνεια τους λόγους της επιλογής του και να αναλάβει την πολιτική ευθύνη απέναντι στους ψηφοφόρους του.
Το πρόβλημα δεν είναι η αλλαγή πολιτικής τοποθέτησης. Είναι η ευκολία με την οποία η πολιτική προσαρμογή εμφανίζεται να υπαγορεύεται ή και να εξυπηρετεί ανάγκες προσωπικής επιβίωσης, επανεκλογής ή διεκδίκησης μιας θέσης στην εξουσία.
Παράλληλα, παρατηρούμε την ενίσχυση της οικογενειακής διαδοχής στην πολιτική. Ονόματα και πολιτικά αξιώματα μεταφέρονται από γενιά σε γενιά, δημιουργώντας την εντύπωση ότι η πολιτική εκπροσώπηση μπορεί να αποτελεί οικογενειακή υπόθεση. Δεν επιλήψιμο ένα παιδί πολιτικού να επιλέξει να ασχοληθεί με τα κοινά.
Η πολιτική δραστηριότητα όμως δεν μπορεί να αποτελεί οικογενειακό προνόμιο, όπως δεν μπορεί να αποτελεί και λόγο αποκλεισμού κάποιου από τη δημόσια ζωή. Σ’ αυτη την περίπτωση το ερώτηματα είναι διαφορετικά!
Με ποια κριτήρια αξιολογείται ο διάδοχος;
Με βάση την προσωπική του διαδρομή, τις γνώσεις, την επαγγελματική εμπειρία, τις ικανότητες και την κοινωνική του προσφορά ή με βάση κυρίως το επώνυμο που κληρονόμησε και την πολιτική αναγνωρισιμότητα της οικογένειάς του;
Η δημοκρατία δεν απαγορεύει την οικογενειακή συνέχεια. Απαιτεί, όμως, η κάθε νέα υποψηφιότητα να κερδίζει αυτοτελώς την εμπιστοσύνη των πολιτών.
Βουλευτής!!! Εκπρόσωπος του λαού ή διαχειριστής προσωπικών εξυπηρετήσεων;
Εδώ βρίσκεται ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας. Έχουμε διατηρήσει σε μεγάλο βαθμό την αντίληψη ότι ο βουλευτής της περιφέρειάς μας είναι ο προσωπικός μας εκπρόσωπος, ο άνθρωπος που θα λύσει το πρόβλημά μας, θα μεσολαβήσει για την υπόθεσή μας, θα τηλεφωνήσει στον υπουργό ή στον αρμόδιο υπηρεσιακό παράγοντα και θα εξασφαλίσει την ικανοποίηση του αιτήματός μας. Ο Βουλευτής είναι ο «σωτήρας» μας!
Τον συναντούμε στα καφενεία, στους γάμους, στα πανηγύρια, στις επετείους, στις κηδείες και στα μνημόσυνα. Τον βλέπουμε να φωτογραφίζεται με υπουργούς, περιφερειάρχες και δημάρχους. Τον ακούμε να ανακοινώνει ότι, ύστερα από δική του προσωπική παρέμβαση, εξασφαλίστηκε ένα ποσό 1.000 ευρώ για έναν πολιτιστικό ή χορευτικό σύλλογο ή ότι προωθήθηκε η χρηματοδότηση ενός έργου στην εκλογική του περιφέρεια.
Και εμείς αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη γι’ αυτό που έκανε (και ανακοίνωσε στα Social Media) αλλά και δικαιωμένοι για την «επιλογή» μας! Αναρωτηθήκαμε, όμως, ποτέ αν αυτή είναι η κύρια αποστολή ενός βουλευτή;
Η Βουλή των Ελλήνων δεν είναι ένας χώρος στον οποίο οι 300 εκλεγμένοι εκπρόσωποι του λαού καλούνται πρωτίστως να διαχειρίζονται ατομικά και τοπικά αιτήματα. Είναι ο θεσμός της νομοθετικής εξουσίας. Ο Βουλευτής καλείται να συμμετέχει στη διαμόρφωση του νομοθετικού πλαισίου της χώρας, να εκπροσωπεί τους πολίτες, να ασκεί κοινοβουλευτικό έλεγχο στην κυβέρνηση και να συμβάλλει στη διασφάλιση της εύρυθμης λειτουργίας του κράτους. Αυτή είναι η θεσμική του αποστολή.
Εννοείται οτι ο βουλευτής πρέπει να γνωρίζει τα προβλήματα της εκλογικής του περιφέρειας, να μεταφέρει τις ανάγκες των πολιτών και να διεκδικεί την ισότιμη ανάπτυξή της. Άλλο, όμως, η θεσμική διεκδίκηση και άλλο η προσωπική διαμεσολάβηση για την εξυπηρέτηση επιμέρους αιτημάτων.
Κανένας πολίτης δεν πρέπει να χρειάζεται τη γνωριμία ή τη μεσολάβηση ενός βουλευτή για να απολαμβάνει ένα νόμιμο δικαίωμά του. Η ισονομία δεν μπορεί να εξαρτάται από την πρόσβαση σε ένα πολιτικό γραφείο.
Μια ακόμη απλή ερώτηση! Τι κάνει ο βουλευτής στη Βουλή;
Ας αναρωτηθούμε κάτι πολύ απλό.
Έχουμε αναζητήσει ποτέ στοιχεία για την κοινοβουλευτική δραστηριότητα του βουλευτή που ψηφίζουμε;
Γνωρίζουμε πόσο συχνά συμμετέχει στις εργασίες της Βουλής και των κοινοβουλευτικών επιτροπών;
Σε ποια νομοσχέδια έχει τοποθετηθεί;
Πόσες φορές έχει αναλάβει εισηγητικό ρόλο;
Ποιες ερωτήσεις έχει καταθέσει;
Ποια ζητήματα έχει αναδείξει;
Πώς έχει τοποθετηθεί σε κρίσιμες νομοθετικές πρωτοβουλίες;
Εκείνο όμως που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι τι έχει ψηφίσει κάθε φορά και γιατί;
Δεν υποστηρίζω ότι η αξία ενός βουλευτή μετριέται αποκλειστικά από τον αριθμό των ομιλιών του ή από τον χρόνο που καταλαμβάνει στο βήμα της Βουλής. Η κοινοβουλευτική εργασία περιλαμβάνει και σημαντική δραστηριότητα που δεν είναι πάντοτε ορατή στην τηλεοπτική εικόνα.
Ωστόσο, η παρουσία, η συμμετοχή, η προετοιμασία, η τεκμηρίωση των θέσεων και η συνέπεια στις κοινοβουλευτικές υποχρεώσεις αποτελούν στοιχεία που μπορούν και πρέπει να αξιολογούνται.
Έχει ιδιαίτερη σημασία να γνωρίζουμε αν ο εκπρόσωπός μας μελετά τα νομοσχέδια, αν συμμετέχει ουσιαστικά στη διαμόρφωσή τους και αν ασκεί πραγματικό έλεγχο στην εκτελεστική εξουσία.
Η εικόνα που επικρατεί είναι ότι η παρουσία του περιορίζεται όταν το απαιτεί η κομματική πειθαρχία, μετατρέποντας την κοινοβουλευτική του ιδιότητα σε έναν αριθμό που προστίθεται στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία ή μειοψηφία. Η κομματική πειθαρχία αποτελεί στοιχείο της κοινοβουλευτικής λειτουργίας. Δεν μπορεί, όμως, να καταργεί τη συνείδηση, την κρίση και την προσωπική ευθύνη του εκλεγμένου εκπροσώπου. Ο βουλευτής δεν εκλέγεται για να απενεργοποιήσει τη σκέψη του. Εκλέγεται για να τη θέσει στην υπηρεσία του δημόσιου συμφέροντος.
Ο υπουργός και η αντίληψη του καθήκοντος
Ένα ακόμη ζήτημα που αξίζει να μας απασχολήσει είναι η αντίληψη με την οποία ορισμένοι υπουργοί παρουσιάζουν τον απολογισμό της θητείας τους.
Ιδιαίτερα όταν πλησιάζει η ώρα της αποχώρησης από το υπουργικό αξίωμα ή της διεκδίκησης της επανεκλογής τους, ακούμε συχνά έναν κατάλογο έργων που προωθήθηκαν στην εκλογική τους περιφέρεια.
Έργα υποδομών, χρηματοδοτήσεις, παρεμβάσεις, προγράμματα και εγκρίσεις παρουσιάζονται ως προσωπικές επιτυχίες, ως αποτέλεσμα της δικής τους πολιτικής παρέμβασης.
Και εύλογα διερωτάται πολίτης. Κύριε υπουργέ, είστε υπουργός της Ελλάδας ή της εκλογικής σας περιφέρειας;
Γιατί θεωρείτε ότι ο ρόλος σας εξαντλείται στα έργα που υλοποιήθηκαν στην εκλογική σας περιφέρεια;
Οφείλετε να υπηρετείτε το σύνολο της επικράτειας και όλους τους πολίτες, ανεξάρτητα από την εκλογική τους περιφέρεια ή όχι;
Θα ήταν περισσότερο ενδιαφέρον να ακούμε από κάθε υπουργό έναν διαφορετικό απολογισμό! Τα δέκα έργα που προώθησε σε κάθε νομό της χώρας, ανάλογα βεβαίως με τις αρμοδιότητες και το αντικείμενο του υπουργείου του και όχι τα τα δέκα έργα που προώθησε στην περιφέρειά του. Και επιπλέον,
Ποια προβλήματα αντιμετώπισε;
Ποιες περιφέρειες ενίσχυσε;
Ποιες ανισότητες περιόρισε;
Ποιες πολιτικές εφαρμόστηκαν με εθνικά και όχι με εκλογικά κριτήρια;
Ο υπουργός δεν είναι εκπρόσωπος μιας περιφέρειας. Είναι μέλος της κυβέρνησης και έχει ευθύνη για τη χώρα. Η ισόρροπη ανάπτυξη δεν μπορεί να αποτελεί αντικείμενο προσωπικής πολιτικής διαπραγμάτευσης ούτε προεκλογικό αντάλλαγμα.
Το «Πόθεν Έσχες» των πολιτικών μας! Γνωρίζουμε πραγματικά το «πόθεν»;
Ένα ακόμη ζήτημα που συνδέεται άμεσα με την εμπιστοσύνη των πολιτών προς τους πολιτικούς έιναι και ο θεσμός ή η δήλωση του «Πόθεν Έσχες».
Πρόκειται για έναν θεσμό που αποσκοπεί στη διαφάνεια, στην πρόληψη της διαφθοράς και στον έλεγχο της περιουσιακής κατάστασης όσων ασκούν δημόσια εξουσία.
Ωστόσο, ο τίτλος του θεσμού δημιουργεί μια εύλογη προσδοκία. Ήτοι, να γνωρίζουμε όχι μόνο τι περιουσία διαθέτει ένας πολιτικός, αλλά και από πού προέρχεται αυτή.
Στην κοινή αντίληψη των πολιτών, αυτό που κυρίως βλέπουμε είναι το «Έσχες». Ακίνητα, καταθέσεις, συμμετοχές, εισοδήματα και λοιπά περιουσιακά στοιχεία. Το κρίσιμο ερώτημα όμως παραμένει και είναι το «Πόθεν;».
Πώς αποκτήθηκαν αυτά τα περιουσιακά στοιχεία;
Πώς δικαιολογούνται οι μεταβολές της περιουσιακής κατάστασης;
Υπάρχει ουσιαστικός έλεγχος της προέλευσης των εισοδημάτων και της νομιμότητας των αποκτήσεων;
Δεν ισχυρίζομαι οτι η αύξηση της περιουσίας ενός πολιτικού αποτελεί από μόνη της ένδειξη παρανομίας. Ο έλεγχος όμως πρέπει να είναι πραγματικός, τεκμηριωμένος και αποτελεσματικός, με σεβασμό στη νομιμότητα και στα δικαιώματα όλων.
Η διαφάνεια δεν μπορεί να εξαντλείται στη δημοσιοποίηση αριθμών. Πρέπει να συνοδεύεται από ουσιαστικό έλεγχο και σαφείς απαντήσεις.
Η ευθύνη του ψηφοφόρου! Συμμετοχή και συνειδητή επιλογή
Μέχρι εδώ, θα μπορούσε κάποιος να θεωρήσει ότι το πρόβλημα αφορά αποκλειστικά το πολιτικό προσωπικό. Δεν είναι όμως έτσι.
Θα ήταν εύκολο να αποδώσουμε όλες τις ευθύνες στους πολιτικούς και να απαλλάξουμε τον εαυτό μας από κάθε συμμετοχή στη διαμόρφωση αυτής της πραγματικότητας.
Αλλά η δημοκρατία δεν λειτουργεί χωρίς τους πολίτες της. Και η ποιότητα της πολιτικής εκπροσώπησης δεν είναι άσχετη με τα κριτήρια βάσει των οποίων επιλέγουμε και τελικά εκλέγουμε τους εκπροσώπους μας.
Η ευθύνη του ψηφοφόρου έχει δύο εξίσου σημαντικές και αδιαχώριστες διαστάσεις, τη συμμετοχή και την επιλογή.
Η συμμετοχή
Η αποχή από τις εκλογές είναι πράξη αδιαφορίας με συνέπειες. Δεν αποτελεί ουδέτερη στάση ούτε μπορεί να θεωρηθεί αυτομάτως διαμαρτυρία προς το πολιτικό σύστημα.
Όταν ο πολίτης απέχει, παραιτείται οικειοθελώς από τη δυνατότητα να επηρεάσει το αποτέλεσμα. Αφήνει σε άλλους την απόφαση για το ποιοι θα τον εκπροσωπήσουν, ποιοι θα νομοθετήσουν για λογαριασμό του και ποιοι θα διαχειριστούν τις τύχες της χώρας.
Ασφαλώς, η συμμετοχή στις εκλογές δεν σημαίνει υποχρεωτικά ότι κάποιος πρέπει να επιλέξει έναν υποψήφιο που δεν τον εκφράζει. Σημαίνει, όμως, ότι δεν εγκαταλείπει το δικαίωμά του να συμμετέχει στη διαμόρφωση της συλλογικής απόφασης.
Η ψήφος είναι δικαίωμα, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί και ευθύνη.
Η επιλογή-εκλογή.
Δεν αρκεί να συμμετέχουμε. Πρέπει να γνωρίζουμε και ποιον επιλέγουμε. Εμείς τους εκλέγουμε. Εμείς τους αναδεικνύουμε. Εμείς, τελικά, ανανεώνουμε ή τερματίζουμε την πολιτική τους διαδρομή. Και εδώ βρίσκεται η δική μας μεγάλη αντίφαση.
Ενώ διαμαρτυρόμαστε για το πολιτικό σύστημα, εξακολουθούμε συχνά να αξιολογούμε τους υποψήφιους βουλευτές με κριτήρια που ελάχιστη σχέση έχουν με την πραγματική αποστολή τους.Επικρατεί η τάση του….
Ποιος μας γνωρίζει προσωπικά;
Ποιος μας χαιρέτησε;
Ποιος ήρθε στον γάμο του παιδιού μας;
Ποιος παρευρέθηκε στην εκδήλωση του συλλόγου μας;
Ποιος τηλεφώνησε στον υπουργό για να εξασφαλίσει μια μικρή χρηματοδότηση για τον τόπο μας; Και τελικά,
ποιος θα μας εξυπηρετήσει;
Δεν αναζητούμε εκείνον με τις περισσότερες γνώσεις, που διαθέτει την απαιτούμενη επαγγελματική και κοινωνική διαδρομή, που έχει αποδείξει την ικανότητά του να αναλαμβάνει ευθύνες και μπορεί να εκπροσωπήσει με επάρκεια τα συμφέροντα της χώρας.
Αντί να αναζητούμε τον καλύτερο εκπρόσωπο, αναζητούμε συχνά τον καλύτερο προσωπικό μας διαμεσολαβητή.
Και αυτό είναι ένα λάθος που δεν αφορά τους πολιτικούς. Αφορά εμάς, τους εκλογείς, τους ψηφοφόρους.
Με ποια κριτήρια πρέπει να επιλέγουμε τον εκπρόσωπό μας;
Πριν αποφασίσουμε ποιον θα ψηφίσουμε, οφείλουμε να αναζητούμε απαντήσεις σε ορισμένα απλά, αλλά ουσιαστικά ερωτήματα.
1. Ποια είναι η προσωπική του διαδρομή;
Τι έχει κάνει στην προσωπική, οικογενειακή και κοινωνική του ζωή;
Πώς συμπεριφέρθηκε στις ευθύνες που ανέλαβε; αν ανέλαβε!
Ποιες αρχές και αξίες αποδεικνύουν τη συνέπεια του χαρακτήρα του;
2. Ποια είναι η επαγγελματική του πορεία;
Ποιες γνώσεις διαθέτει;
Ποια επαγγελματική εμπειρία έχει αποκτήσει;
Έχει διοικήσει ανθρώπους και οργανισμούς;
Έχει αναλάβει δύσκολες αποφάσεις;
Έχει αποδείξει ότι μπορεί να παράγει έργο και να αναλαμβάνει την ευθύνη των αποτελεσμάτων του;
Δεν είναι απαραίτητο ένας βουλευτής να έχει την ίδια επαγγελματική αφετηρία ή το ίδιο επιστημονικό υπόβαθρο με κάποιον άλλο. Είναι όμως απαραίτητο να διαθέτει επάρκεια, κρίση, υπευθυνότητα και διάθεση ουσιαστικής συμμετοχής. Δε συγκρίνουμε, κρίνουμε!
3. Ποια είναι η κοινοβουλευτική του δραστηριότητα;
Πόσο συμμετείχε στις εργασίες της Βουλής;
Ποια νομοσχέδια υποστήριξε ή αμφισβήτησε;
Ποιες κοινοβουλευτικές πρωτοβουλίες ανέλαβε;
Ποιες ερωτήσεις κατέθεσε;
Πώς άσκησε τον έλεγχο στην κυβέρνηση;
4. Πώς ψήφισε σε κρίσιμα ζητήματα;
Ακολούθησε την κομματική γραμμή χωρίς ουσιαστική αξιολόγηση ή δικαιολόγησε τον εαυτό του και τη στάση του με βάση την προσωπική του πολιτική κρίση και το δημόσιο συμφέρον;
Δεν θέλουμε ένα βουλευτή που διαφωνεί διαρκώς με το κόμμα του. Ζητούμε από τον κάθε βουλευτή να έχει άποψη, να την τεκμηριώνει και να μην εγκαταλείπει την προσωπική του ευθύνη πίσω από την κομματική πειθαρχία.
5. Τι υποσχέθηκε και τι πραγματοποίησε;
Ποιές δεσμεύσεις ανέλαβε;
Ποιές υλοποίησε;
Πώς αντιμετώπισε τις υποχρεώσεις του απέναντι στους πολίτες;
Είχε συνέπεια λόγων και έργων;
6. Ποια είναι η σχέση του με την εξουσία και το προσωπικό όφελος;
Αντιμετωπίζει την πολιτική ως δημόσια αποστολή ή ως επαγγελματική εξασφάλιση;
Πώς διαχειρίζεται τα προνόμια και τις υποχρεώσεις του αξιώματός του;
Υπάρχει διαφάνεια και λογοδοσία;
Αυτά είναι μερικά από τα κριτήρια που θα έπρεπε να μας απασχολούν πολύ περισσότερο από την προσωπική οικειότητα, την αναγνωρισιμότητα και την ικανότητα ενός υποψηφίου να εξασφαλίζει μικρές ή μεγάλες εξυπηρετήσεις.
Είναι εύκολο να αναζητήσει κανείς αυτές τις πληροφορίες. Τα κοινοβουλευτικά πρακτικά, οι ονομαστικές ψηφοφορίες, οι κοινοβουλευτικές ερωτήσεις, οι δηλώσεις περιουσιακής κατάστασης και οι δημόσιες πολιτικές δεσμεύσεις αποτελούν διαθέσιμα στοιχεία, τα οποία μπορούμε να αναζητήσουμε και να αξιολογήσουμε.
Δεν χρειάζεται να είμαστε ειδικοί στην πολιτική επιστήμη για να κρίνουμε έναν υποψήφιο. Χρειάζεται να ενδιαφερθούμε ουσιαστικά για το ποιος θα μας εκπροσωπήσει.
Υπάρχει μια αγγλική διατύπωση που αποδίδει, κατά τη γνώμη μου, με εξαιρετική σαφήνεια την αντίληψη που θα έπρεπε να διέπει την εκλογική μας συμπεριφορά.
«I choose my representative by his record». Επιλέγω τον εκπρόσωπό μου με βάση το ιστορικό του, τη διαδρομή του, τις πράξεις του και τα αποτελέσματά του.
Όχι με βάση το επώνυμό του. Όχι με βάση τις υποσχέσεις του. Όχι με βάση την προσωπική εξυπηρέτηση που μου προσέφερε. Όχι επειδή ανήκει στο κόμμα που παραδοσιακά ψηφίζει η οικογένειά μου. Αλλά με βάση αυτό που έχει αποδείξει ότι μπορεί να κάνει. Αυτός ο τρόπος επιλογής απαιτεί μια διαφορετική πολιτική κουλτούρα. Μια κουλτούρα στην οποία ο ψηφοφόρος δεν αντιμετωπίζει την ψήφο του ως προσωπική υποχρέωση ή ως αντάλλαγμα, αλλά ως πράξη ευθύνης απέναντι στην κοινωνία και στην πατρίδα.
Η πολιτική χρειάζεται ξανά περιεχόμενο και η δημοκρατία ενεργούς πολίτες
Δεν υποστηρίζω ότι όλοι οι πολιτικοί είναι ίδιοι. Θα ήταν άδικο και επικίνδυνο να ισοπεδώσουμε ανθρώπους που υπηρετούν με συνέπεια, εντιμότητα και πραγματική διάθεση προσφοράς.
Υπάρχουν πολιτικοί που διαθέτουν ικανότητες, αρχές και προσωπική αξιοπρέπεια. Υπάρχουν άνθρωποι που εισέρχονται στην πολιτική με διάθεση να προσφέρουν και όχι να εξυπηρετηθούν. Αυτούς οφείλουμε να αναζητούμε, να αναδεικνύουμε και να στηρίζουμε.
Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι να απαξιώσουμε την πολιτική. Είναι να αποκαταστήσουμε την αξία της.
Ως πολίτες δεν πρέπει να απομακρυνθούμε από τους πολιτικούς αλλά να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση μας πάνω σε διαφορετική βάση. Δηλαδή, τη θεσμική εκπροσώπηση, τη διαφάνεια, τη λογοδοσία και την αμοιβαία εμπιστοσύνη.
Δεν απαιτώ από τον βουλευτή μου προσωπική εξυπηρέτηση. Απαιτώ να συνδράμει, με το ρόλο του, τη λειτουργία ενός κράτους στο οποίο δεν θα χρειαζόμαστε προσωπικές εξυπηρετήσεις και πολιτικούς «σωτήρες».
Η δημοκρατία δε χρειάζεται σωτήρες. Έχει θεσμούς, κανόνες, δικαιώματα, υποχρεώσεις και πολίτες που οφείλουν να συμμετέχουν ενεργά στη λειτουργία της.
Η ψήφος μας δεν είναι ένα προσωπικό δώρο προς τον υποψήφιο. Είναι μια προσωρινή εντολή εκπροσώπησης, η οποία συνοδεύεται από απαιτήσεις, έλεγχο και λογοδοσία.
Και αυτή η εντολή πρέπει να ανανεώνεται μόνο όταν ο εκπρόσωπός μας έχει αποδείξει ότι την αξίζει.
Ίσως, πριν αναζητήσουμε τα λάθη των πολιτικών μας, θάπρεπε να αναρωτηθούμε τι κάνουμε εμείς λάθος όταν τους επιλέγουμε.
Γιατί η ποιότητα της πολιτικής εκπροσώπησης δεν είναι αποκλειστική ευθύνη εκείνων που εκλέγονται. Είναι και ευθύνη εκείνων που τους εκλέγουν.
Και αν θέλουμε μια καλύτερη Βουλή, μια αποτελεσματικότερη κυβέρνηση και μια πολιτική που θα υπηρετεί πραγματικά το δημόσιο συμφέρον, πρέπει να αρχίσουμε από την κάλπη.
Να ενημερωνόμαστε. Να συμμετέχουμε. Να αξιολογούμε. Να επιλέγουμε με κριτήρια. Να απαιτούμε λογοδοσία.
Να σταματήσουμε να ψηφίζουμε εκείνον που μας εξυπηρετεί και να αρχίσουμε να επιλέγουμε εκείνον που μπορεί να μας εκπροσωπήσει και τούτο διότι δεν είναι μόνο οι πολιτικοί που διαμορφώνουν την ποιότητα της δημοκρατίας μας. Είναι και οι πολίτες που τους επιλέγουν.
Στον Αβραάμ Λίνκολν αποδίδεται η ιστορική διατύπωση: «The ballot is stronger than the bullet». «Η ψήφος είναι ισχυρότερη από τη σφαίρα». Ο Λίνκολν χρησιμοποίησε πράγματι επανειλημμένα την αντιπαραβολή της ψήφου με τη σφαίρα, υπερασπιζόμενος την εκλογική και συνταγματική διαδικασία ως ειρηνική οδό επίλυσης των πολιτικών διαφορών.
Και ίσως σήμερα, περισσότερο από ποτέ, οφείλουμε να θυμόμαστε ότι η δύναμη της ψήφου δεν περιορίζεται στην επιλογή εκείνων που θα κυβερνήσουν τη χώρα για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Επεκτείνεται πολύ πέρα από αυτά. Γιατί με την ψήφο μας δεν επιλέγουμε μόνο το πολιτικό παρόν. Συνδιαμορφώνουμε το μέλλον που θα παραδώσουμε στα παιδιά και στις επόμενες γενιές.
Η ψήφος μπορεί να γίνει η ισχυρότερη εγγύηση για το μέλλον τους. Μπορεί, όμως, αν χρησιμοποιηθεί χωρίς κρίση, γνώση και ευθύνη, να υπονομεύσει τις προοπτικές τους. Αυτή, δυστυχώς, δε μπορούμε να μεταφέρουμε στους άλλους.
*Αντιστράτηγος εα
Επίτιμος Δκτης 1ης ΣΤΡΑΤΙΑΣ,
Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΕΦ-Κύπρος &
Επίτιμος Συντονιστής ΠΠ Θεσσαλίας
https://www.anixneuseis.gr/







