ΞΕΚΙΝΑΜΕ #ΓιαΤηνΕλπίδα / Καρυστιανού Μαρία / ιδέες και λύσεις

 

Παντού ΥΠΆΡΧΟΥΝ ΤΡΩΚΤΙΚΆ ΤΟΜΆΡΙΑ ΤΗΣ ΧΕΙΡΌΤΕΡΗΣ ΚΥΒΈΡΝΗΣΗΣ ΌΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΏΝ ΜΗΤΣΟΤΆΚΗ ΕΠΙΒΆΛΛΕΤΑΙ ΝΑ ΤΙΜΩΡΗΘΕΊ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΚΆ Ο ΑΝΊΚΑΝΟΣ ΜΙΖΑΔΩΡΟΣ ΑΛΛΑΖΟΝΙΚΟΣ ΒΡΩΜΕΡΌΣ ΑΝΘΕΛΛΗΝΑΣ ΡΟΥΦΙΆΝΟΣ ΠΡΟΔΟΤΗΣ ΚΟΎΛΗΣ

Σπύρος Παπαδόπουλος 

Μεγάλη έρευνα της εφημερίδας «Ζαγάλισα» – Οι Πομάκοι μπορεί να αποτελούν την πλειοψηφία του μουσουλμανικού πληθυσμού στη Θράκη

 Νέα δεδομένα για τη σύνθεση της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη φέρνει στο προσκήνιο μεγάλη έρευνα της εφημερίδας «Ζαγάλισα», η οποία υποστηρίζει ότι οι Πομάκοι δεν αποτελούν απλώς ένα σημαντικό τμήμα της μειονότητας, αλλά ενδέχεται να είναι και η πλειοψηφία της.Σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής στοιχεία της έρευνας, η οποία δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί, οι Πομάκοι στον νομό Ροδόπης υπολογίζονται σε περίπου 16.853 άτομα. Ο αριθμός αυτός, όπως σημειώνει η εφημερίδα, ανατρέπει παλαιότερες εκτιμήσεις, οι οποίες περιόριζαν τον πομακικό πληθυσμό της Ροδόπης στις 8.000 έως 10.000 ανθρώπους.

Με βάση τα νέα δεδομένα που παρουσιάζει η «Ζαγάλισα», ο συνολικός αριθμός των Πομάκων στην ελληνική Θράκη φτάνει τους 46.853 ανθρώπους, ενώ εκτιμάται ότι, όταν ολοκληρωθεί η έρευνα και για τον νομό Ξάνθης, ο αριθμός αυτός μπορεί να ξεπεράσει τους 50.000.

Η εφημερίδα αναφέρει ότι για την καταγραφή χρησιμοποιήθηκαν επίσημα στοιχεία για τις πομακικές κοινότητες Οργάνης και Κέχρου, καθώς και δεδομένα για άλλα Πομακοχώρια της περιοχής, όπως η Ραγάδα και η Εσοχή. Παράλληλα, εξετάστηκαν οι μετακινήσεις πληθυσμών από τα ορεινά Πομακοχώρια προς πεδινά χωριά της Ροδόπης, πολλά από τα οποία σήμερα κατοικούνται σε μεγάλο βαθμό ή και αποκλειστικά από Πομάκους.

Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται και στη μετανάστευση Πομάκων προς μεικτά πεδινά χωριά, αλλά και προς την πόλη της Κομοτηνής. Όπως επισημαίνεται, η έρευνα δεν έχει ολοκληρωθεί, καθώς εξακολουθούν να λείπουν στοιχεία για ορισμένα χωριά όπου η μετακίνηση από τα ορεινά προς τα πεδινά έγινε σε παλαιότερες δεκαετίες. Αναφέρονται χαρακτηριστικά περιοχές όπως η Λεπτοκαρυά, η Οξιά, τα Γλυκά και άλλοι οικισμοί που συνδέονται με άγνωστα ή λιγότερο καταγεγραμμένα πομακικά χωριά.

Η «Ζαγάλισα» υποστηρίζει ότι οι προηγούμενες έρευνες υποεκτιμούσαν τον πραγματικό αριθμό των Πομάκων, κυρίως επειδή δεν συνυπολόγιζαν επαρκώς τις εσωτερικές μετακινήσεις πληθυσμού εντός της Ροδόπης. Κατά την ίδια λογική, η εφημερίδα εκτιμά ότι κάτι ανάλογο μπορεί να έχει συμβεί και στον νομό Ξάνθης, όπου ο πομακικός πληθυσμός παραδοσιακά έχει ισχυρή παρουσία.

Εφόσον οι εκτιμήσεις αυτές επιβεβαιωθούν, τότε η εικόνα για τη μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη γίνεται πολύ πιο σύνθετη από την απλουστευτική παρουσίασή της ως ενιαίου σώματος. Στην εξίσωση, σύμφωνα με το δημοσίευμα, πρέπει να υπολογιστούν επίσης οι Ρωμά μουσουλμάνοι, που εκτιμώνται σε πάνω από 25.000, αλλά και άλλες μικρότερες ομάδες, όπως οι μουσουλμάνοι αφρικανικής καταγωγής της Ξάνθης, οι Τσερκέζοι και άλλες κοινότητες.

Το ζήτημα έχει ιδιαίτερη πολιτική και κοινωνική σημασία, καθώς αφορά την εσωτερική πολυμορφία της μειονότητας στη Θράκη και τον τρόπο με τον οποίο αυτή καταγράφεται, αναγνωρίζεται και εκπροσωπείται στον δημόσιο λόγο. Η «Ζαγάλισα» θέτει ευθέως το θέμα της πομακικής ταυτότητας, υποστηρίζοντας ότι οι Πομάκοι δεν πρέπει να φοβούνται να αναδείξουν την ιστορική και πολιτισμική τους παρουσία.

Τα πλήρη αποτελέσματα της έρευνας αναμένεται να παρουσιαστούν, όπως αναφέρει η εφημερίδα, είτε σε έντυπη μορφή είτε διαδικτυακά, ενώ προαναγγέλλεται και ειδική έκδοση για τη συνολική σύνθεση της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη.

Το βέβαιο είναι ότι το θέμα ανοίγει ξανά μια μεγάλη συζήτηση: ποια είναι η πραγματική πληθυσμιακή σύνθεση της μειονότητας, πόσο έχουν επηρεάσει οι παλαιότερες μετακινήσεις την εικόνα των σημερινών κοινοτήτων και γιατί η πομακική παρουσία στη Θράκη παραμένει, ακόμη και σήμερα, υποτιμημένη στον δημόσιο διάλογο. Εννοείται πως πρέπει να την αναδείξουμε, καθώς οι Πομάκοι είναι εξισλαμισμένη φυλή και αποτελούν ανάχωμα στις τουρκικές επιδιώξεις στη Θράκη.

https://geopolitico.gr/

Εμπειρία Βελγίδας τουρίστριας στην Ελλάδα

 

"Πήγα στην Πελοπόννησο, το οποίο ήταν όνειρο ζωής να επισκεφτώ το αρχαιότατο κομμάτι της Ελληνικής γης.

Χάθηκα και βρέθηκα σε ένα χωριό κοντά στο Άργος. Είδα έναν κήπο και μπήκα μέσα να ζητήσω ρεύμα για να φορτίσω το κινητό μου.

Μια γιαγιά με είδε κουρασμένη με το σακίδιο μου να γέρνει και γρήγορα με έβαλε να κάτσω. Μου έφερε αμυγδαλωτό και κρύο νερό. Δεν μιλούσε Αγγλικά.

Μέσα σε λίγες ώρες γνώρισα όλη την οικογένεια. Μου έφεραν κρέας και λαχανικά που ήταν δικιά τους παραγωγή. Είπα ευγενικά ότι είμαι χορτοφάγα και μου έδωσαν μόνο λαχανικά και φρούτα. Επέμειναν να μείνω στο σπίτι τους.

Η γιαγιά έφτιαξε το κρεβάτι μου και με σκέπασε μες στην νύχτα όταν κατέβηκε η θερμοκρασία. Στο τέλος έκατσα πέντε μέρες. Με πήγαν στους αγρούς, στο καφενείο και στην εκκλησία. Φεύγοντας πήγα να προσφέρω λίγα χρήματα, αλλά δεν δέχτηκαν ούτε ευρώ.

Δεν ξέρω ακριβώς τι έζησα αλλά η Ελλάδα μου άφησε την πιο όμορφη γεύση."

Πρωτομαγιά: το κόκκινο νήμα του αγώνα, της θυσίας και της αξιοπρέπειας

 

Γράφει ο Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος

Τη φετινή Πρωτομαγιά το βάρος της μνήμης είναι μεγάλο. Οι φωτογραφίες από τη ματωμένη Πρωτομαγιά του 1944, με τους αγωνιστές να στέκονται στη Καισαριανή αντιμετωπίζοντας αγέρωχα τα όπλα των κατακτητών, χαράχτηκαν βαθιά στη σκέψη όλων μας. Γιατί ήρθαν και μας θύμισαν ότι η ιστορία αυτού του τόπου είναι μια ιστορία μεγάλων αγώνων, μεγάλων θυσιών και πάνω από όλα αδικαίωτων οραμάτων.

Ούτως ή άλλως η Πρωτομαγιά δεν είναι γιορτή. Ποτέ δεν ήταν. Στη μνήμη νεκρών εργατών καθιερώθηκε σαν μέρα αγώνα από το παγκόσμιο εργατικό κίνημα. Και είναι πλήθος τα παραδείγματα όπου η Πρωτομαγιά δεν ήταν απλώς μια «επέτειος», αλλά μια μεγάλη μάχη για τα δικαιώματα των εργαζόμενων.

Σήμερα προσπαθούν να μας πείσουν ότι όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Ότι τα κινήματα, οι αγώνες, η θυσία για ιδανικά, δεν έχουν κανένα νόημα. Ότι το βασικό που πρέπει να κάνουν οι εργαζόμενοι είναι να επενδύουν στην αποδοτικότητά τους και εάν το κάνουν σωστά η αγορά θα τους ανταμείψει. Ότι δικαιώματα και κατακτήσεις, από τον συνδικαλισμό και την απεργία μέχρι την κοινωνική ασφάλιση και τις συλλογικές συμβάσεις, που κάποτε χύθηκε αίμα για να κερδηθούν, είναι στην πραγματικότητα εμπόδια στην ανάπτυξη.

Ακόμη χειρότερα, στα μάτια ορισμένων το να είναι κάποιος μισθωτός φαντάζει ως αποτυχία, μια που το πρότυπο σήμερα είναι η «επιχειρηματικότητα» (εννοούμενη βέβαια πρωτίστως ως ικανότητα να παίρνεις μερτικό από τη διασπάθιση των δημόσιων πόρων).

Μόνο που στην πραγματικότητα, η εργασία παραμένει το θεμέλιο της κοινωνίας και της οικονομίας. Οτιδήποτε υπάρχει, λειτουργεί, συμβαίνει προϋποθέτει την εργασία κάποιων, πολύ συχνά κάτω από κακές συνθήκες και ακόμη πιο συχνά με όρους αμοιβής που απέχουν από το να είναι αξιοπρεπείς.

Κυριάρχησε, άλλωστε, η λογική που θέλει την εργασία να είναι απλώς «κόστος» και όχι η πράξη που δημιουργεί τον κοινωνικό πλούτο. Με αποτέλεσμα και οι εργαζόμενοι να αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμα υλικά.

Το ζήσαμε πολύ οδυνηρά και στα Μνημόνια όταν θεωρήθηκε ότι η πλήρης απαξίωση της εργασίας θα εξασφάλιζε την «έξοδο από την κρίση».

Στην πραγματικότητα η ενίσχυση της εργασίας είναι η μεγαλύτερη και σημαντικότερη επένδυση που μπορεί να κάνει μια χώρα. Είναι αυτή που οδηγεί σε δυναμική οικονομική ανάπτυξη και αυτή που εξασφαλίζει κοινωνική συνοχή, ακριβώς γιατί εμπεδώνει την κοινωνική δικαιοσύνη.

Όμως, στη χώρα μας έχει κυριαρχήσει η ακριβώς αντίθετη λογική. Το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή οι μισθοί στη χώρα είναι με όρους αγοραστικής δύναμης στις κατώτερες θέσεις στην Ευρώπη δεν είναι ένα στατιστικό δεδομένο, αλλά το αποτέλεσμα συνειδητών επιλογών. Αυτών που αντιμετωπίζουν τη χώρα ως ένα μεγάλο οικόπεδο για επενδύσεις χαμηλής προστιθέμενης αξίας, επενδύσεις που γεννούν εισόδημα, αλλά όχι κοινωνικό πλούτο. Αυτών που διατρανώνουν ότι αυξάνουν τον κατώτατο μισθό αποσιωπώντας ότι ο πληθωρισμός αυξάνεται επίσης, καταπίνοντας την όποια αύξηση. Αυτών που στην πραγματικότητα απέτυχαν και το μόνο που μπορούν να «πουλάνε» ως «συγκριτικό πλεονέκτημα» της χώρας είναι το χαμηλό κόστος εργασίας. Αυτών που δεν διστάζουν να σπαταλούν ευρωπαϊκούς πόρους αντί να τους αξιοποιούν για την παραγωγική αναβάθμιση της ελληνικής οικονομίας.

Σήμερα, το να πιάσουμε ξανά το κόκκινο νήμα του αγώνα και της θυσίας με αφορμή την Πρωτομαγιά, δεν είναι μόνο θέμα απότισης φόρου τιμής στους αγωνιστές και σεβασμού σε ένα ηρωικό παρελθόν, αλλά εκπλήρωσης του χρέους στο παρόν και στο μέλλον.

Γιατί στον σεβασμό του εργάτη, στην ποιότητά της εργασίας, τη δικαιοσύνη ως προς την αμοιβή της, την ίδια της την αξιοπρέπεια, κρίνεται το μέλλον, κρίνεται το σε ποια χώρα θα ζήσουμε εμείς και τα παιδιά μας, εάν θα είναι μια χώρα χαμηλών αμοιβών, μειωμένων προσδοκιών και διαρκών διαψεύσεων, μια χώρα που θα κυριαρχεί ο κυνισμός και η διαφθορά θα γίνει ενδημική, ή εάν θα είναι μια χώρα που θα διεκδικήσει ξανά τη θέση της στον κόσμο, στηριγμένη στη συλλογική προσπάθεια και το συλλογικό όραμα των ανθρώπων της, όλων αυτών που στηρίζονται στον δικό τους μόχθο.

Για να απαντηθούν οι σημερινές αγωνίες αλλά και για να δικαιωθούν οι θυσίες όλων εκείνων που αγωνίστηκαν πριν από εμάς.

https://www.in.gr/

Ο Lavrov αποκαλύπτει τα όπλα των ΗΠΑ για την κυριαρχία στις αγορές ενέργειας

 

NewRussia.gr 

«Πραξικοπήματα, απαγωγές, δολοφονίες»: Ο #Lavrov αποκαλύπτει τα όπλα των ΗΠΑ για την κυριαρχία στις αγορές ενέργειας

Αυτούσια η δήλωση – Όπως μεταδόθηκε από διεθνή πρακτορεία

Σε συνέντευξή του στο «Общественное телевидение России» (OTR) (Ρωσική Δημόσια Τηλεόραση), ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι #Lavrov προχώρησε σε μια δήλωση που συγκλόνισε τη διπλωματική κοινότητα:

«The United States has officially declared that no one can dictate to it. It cares only about its own well-being and is ready to defend that well-being by any means – coups, kidnappings or assassinations of leaders of countries that possess natural resources the Americans need.»

Μετάφραση:

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες δήλωσαν επίσημα ότι κανείς δεν μπορεί να τους υπαγορεύσει. Ενδιαφέρονται μόνο για τη δική τους ευημερία και είναι έτοιμοι να την υπερασπιστούν με κάθε μέσο – πραξικοπήματα, απαγωγές ή δολοφονίες ηγετών χωρών που διαθέτουν φυσικούς πόρους που χρειάζονται οι Αμερικανοί.»

Οι λέξεις-κλειδιά που αποκαλύπτουν την αμερικανική στρατηγική

Ο #Lavrov κατονόμασε συγκεκριμένες «επιχειρήσεις» για να τεκμηριώσει τους ισχυρισμούς του:

Εισβολή / Απαγωγή – Στόχος: Βενεζουέλα (πρόεδρος Νικολάς Μαδούρο). Σε στρατιωτική επιχείρηση των ΗΠΑ τον Ιανουάριο του 2026, ο Μαδούρο συνελήφθη και μεταφέρθηκε εκτός χώρας.

Αεροπορικό πλήγμα / Δολοφονία – Στόχος: Ιράν (ανώτατος ηγέτης Αλί Χαμενεΐ). Στα τέλη Φεβρουαρίου 2026, ο Χαμενεΐ σκοτώθηκε σε κοινές αεροπορικές επιθέσεις ΗΠΑ-Ισραήλ

«Πίσω από κάθε πόλεμο κρύβεται το πετρέλαιο»

Ο #Lavrov δεν άφησε περιθώρια αμφισημίας: Οι ΗΠΑ δεν κρύβουν τις προθέσεις τους, αλλά τις διακηρύσσουν ανοιχτά. «Οι Αμερικανοί συνάδελφοί μας δεν κρύβουν ότι πρόκειται για πετρέλαιο. Έχουν ένα δόγμα κυριαρχίας στις παγκόσμιες αγορές ενέργειας» , δήλωσε .

Την ίδια στιγμή, όπως υποστήριξε, η Ουάσιγκτον λειτουργεί με μια λογική επιστροφής σε μια εποχή χωρίς κανόνες («back to a world where nothing existed»), όπου το διεθνές δίκαιο δεν έχει καμία ισχύ και οι ισχυροί επιβάλλουν τη θέλησή τους με κάθε μέσο (πραξικόπημα, βόμβα, απαγωγή) .

Η Ευρώπη υπάκουος ακόλουθος, η Γερμανία «ταπεινωμένη»

Ο Ρώσος υπουργός επέκρινε εξίσου την Ευρώπη, κατηγορώντας την ότι ακολουθεί τυφλά την Ουάσιγκτον.

Σε μια ειρωνική αναφορά, περιέγραψε τη Γερμανία ως ταπεινωμένη, σημειώνοντας ότι οι Ευρωπαίοι εταίροι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα συμφέροντά τους υπακούοντας στις αμερικανικές εντολές .

Η πολιτική αυτή χαρακτηρίζεται από τον #Lavrov ως μια επικίνδυνη προσπάθεια επιστροφής στην αποικιοκρατία .

Η ανάλυση – Γιατί η δήλωση έχει σημασία

Η δήλωση #Lavrov δεν είναι ένα ακόμη ρητορικό σχήμα. Είναι:

Μια κατηγορία με συγκεκριμένα παραδείγματα – Ο Μαδούρο και ο Χαμενεΐ, όχι υποθετικοί στόχοι.

Μια προειδοποίηση προς κάθε χώρα που διαθέτει πόρους: η ίδια μοίρα μπορεί να την περιμένει αν αντισταθεί.

Μια επισήμανση της δυτικής υποκρισίας – ενώ η Δύση μιλά για δημοκρατία, στην πράξη εφαρμόζει το «Δίκαιο του Ισχυρού» (might makes right).

Η ρωσική ηγεσία, με αυτή την ωμότητα, στέλνει ένα μήνυμα τόσο στην Ευρώπη όσο και στις χώρες του Παγκόσμιου Νότου: το σύστημα δεν είναι δίκαιο.

Και η Μόσχα είναι εδώ για να το υπενθυμίζει.