Ο Διεθνής Στρατηγός
Η Κίνα είναι ο ήσυχος νικητής του πολέμου της Αμερικής με το Ιράν. Με την αποχή από το ψήφισμα 2817 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ αντί να ασκήσει βέτο, διεξάγοντας 26 γύρους τηλεφωνικής διπλωματίας και τελικά βοηθώντας στη διαμεσολάβηση για την κατάπαυση του πυρός της 7ης Απριλίου, το Πεκίνο έχει τοποθετηθεί ως η «υπεύθυνη μεγάλη δύναμη», ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες καίνε περίπου 16 έως 23 δισεκατομμύρια δολάρια σε 20 ημέρες, εξαντλούν τα αναντικατάστατα αποθέματα πυρομαχικών και αποσύρουν το τελευταίο επιχειρησιακό αεροπλανοφόρο τους από τον Δυτικό Ειρηνικό. Τα στρατηγικά μαθηματικά είναι έντονα: από τον Απρίλιο του 2026, τρεις ομάδες κρούσης αεροπλανοφόρων των ΗΠΑ βρίσκονται μέσα ή κοντά στον Περσικό Κόλπο, ενώ μηδενικά επιχειρησιακά αεροπλανοφόρα περιπολούν στα ύδατα γύρω από την Ταϊβάν. Κάθε αναχαιτιστής Patriot που εκτοξεύεται σε ιρανικό βαλλιστικό πύραυλο είναι ένας λιγότερος διαθέσιμος για έκτακτη ανάγκη στην Ταϊβάν και οι ΗΠΑ έχουν ήδη ξοδέψει περίπου το ήμισυ του αποθέματος αναχαίτισης THAAD. Η Κίνα δεν πολέμησε στον πόλεμο του Ιράν. Δεν χρειαζόταν.
Στις 11 Μαρτίου 2026, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ενέκρινε το ψήφισμα 2817 που καταδικάζει τις επιθέσεις του Ιράν εναντίον έξι κρατών του Κόλπου και της Ιορδανίας, που συγχρηματοδοτήθηκαν από 135 έως 136 κράτη μέλη. Η ψηφοφορία ήταν 13 υπέρ, καμία κατά, με την Κίνα και τη Ρωσία να απέχουν. Η τεράστια κλίμακα της διεθνούς υποστήριξης έκανε το βέτο πολιτικά αβάσιμο. Τόσο το Πεκίνο όσο και η Μόσχα επέλεξαν να μείνουν στην άκρη αντί να αποξενώσουν τους οικονομικούς εταίρους τους στον Κόλπο.Η αιτιολόγηση ψήφου του Πρέσβη Φου Κονγκ ήταν ένα αριστούργημα στη διπλωματική τοποθέτηση. Δήλωσε ότι τα χτυπήματα ΗΠΑ-Ισραήλ αποτελούν παραβίαση του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, ενώ ταυτόχρονα δήλωσε ότι η Κίνα καταδικάζει όλες τις αδιάκριτες επιθέσεις εναντίον αθώων αμάχων. Ο λόγος που δήλωσε για την αποχή αντί να ψηφίσει ναι: το ψήφισμα δεν αντικατοπτρίζει πλήρως τη βασική αιτία της σύγκρουσης με ισορροπημένο τρόπο.
Η αποχή ήταν βαθμονομημένη για να περάσει τη βελόνα μεταξύ του Ιράν και των κρατών του Κόλπου. Αλλά οι επόμενες κινήσεις της Κίνας αποκάλυψαν την πραγματική κόκκινη γραμμή της. Στις 7 Απριλίου, η Κίνα και η Ρωσία άσκησαν βέτο σε ένα επακόλουθο ψήφισμα του Μπαχρέιν που επέτρεπε στρατιωτικές συνοδείες μέσω των Στενών του Ορμούζ. Ο Φου Κονγκ προειδοποίησε ότι το κείμενο ήταν επιρρεπές σε παρερμηνείες, επικαλούμενος το φάντασμα της Λιβύης. Το μήνυμα ήταν σαφές: το Πεκίνο θα ανεχόταν τη ρητορική καταδίκη του Ιράν, αλλά θα μπλοκάρει κάθε στρατιωτικό μηχανισμό που θα μπορούσε να κλιμακώσει τη σύγκρουση ή να δημιουργήσει προηγούμενο για διεθνή δράση στις πλωτές οδούς που η Κίνα θεωρεί ζωτικής σημασίας.
Η κλίμακα της στρατιωτικής δέσμευσης των ΗΠΑ στην Επιχείρηση Epic Fury, που ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου 2026 με κοινά χτυπήματα ΗΠΑ-Ισραήλ που σκότωσαν τον Ανώτατο Ηγέτη Χαμενεΐ, συναγωνίζεται την έναρξη του πολέμου στο Ιράκ. Οι αριθμοί λένε μια καταστροφική ιστορία για την ετοιμότητα του Ειρηνικού.
Τρεις ομάδες κρούσης αεροπλανοφόρων (Λίνκολν, Φορντ, Μπους) βρίσκονται τώρα μέσα ή κοντά στον Περσικό Κόλπο. Δεκατρία αντιτορπιλικά κατευθυνόμενων πυραύλων, περίπου το 26% του συνόλου του στόλου Arleigh Burke, είναι δεσμευμένα στην CENTCOM. Δύο έως τρεις μπαταρίες THAAD έχουν αποσυρθεί από θέσεις συμπεριλαμβανομένης της Νότιας Κορέας, καταναλώνοντας το 29 έως 43% των συνολικών συστημάτων. Η μόνη προωθημένη εκστρατευτική μονάδα πεζοναυτών του Ειρηνικού, η 31η MEU με έδρα την Ιαπωνία, αναχώρησε από το Σασέμπο για τη Μέση Ανατολή στις 13 Μαρτίου. Το USS George Washington, συχνά στο λιμάνι για συντήρηση, είναι το μοναδικό αεροπλανοφόρο των ΗΠΑ σε ολόκληρο τον Ινδο-Ειρηνικό.
Τα επίπεδα των στρατευμάτων στη Μέση Ανατολή έχουν ξεπεράσει τις 50.000, σημειώνοντας αύξηση 47% από τη βασική γραμμή των 34.000 πριν από τον Οκτώβριο του 2023. Η Ομάδα Μάχης της 1ης Ταξιαρχίας της 82ης Αερομεταφερόμενης Ταξιαρχίας και δύο Εκστρατευτικές Μονάδες Πεζοναυτών έχουν αναπτυχθεί, με το Πεντάγωνο να ζυγίζει επιπλέον 10.000 χερσαίες δυνάμεις.
Η οικονομική αιμορραγία είναι συγκλονιστική. Το CSIS υπολόγισε 3.7 δισεκατομμύρια δολάρια τις πρώτες 100 ώρες. Η κυβέρνηση Τραμπ είπε στο Κογκρέσο ότι το κόστος έφτασε τα 11,3 δισεκατομμύρια δολάρια την έκτη ημέρα. Η AEI προβλέπει 22 έως 31 δισεκατομμύρια δολάρια σε πέντε εβδομάδες. Το Πεντάγωνο φέρεται να έχει ζητήσει 200 δισεκατομμύρια δολάρια από το Κογκρέσο για να καλύψει τις συνολικές επιχειρήσεις στο Ιράν.
Η εικόνα των πυρομαχικών είναι εκεί όπου η αποτροπή του Ειρηνικού υποφέρει περισσότερο. Τις πρώτες 16 ημέρες, οι δυνάμεις των ΗΠΑ εκτόξευσαν περίπου 198 αναχαιτιστές THAAD (περίπου το 40% του διαθέσιμου αποθέματος), 402 πυραύλους Patriot (που απαιτούνται δύο ή περισσότερα χρόνια για να αντικατασταθούν σύμφωνα με τις τρέχουσες συμβάσεις) και πάνω από 180 ναυτικά αναχαιτιστικά SM-2, SM-3 και SM-6. Πάνω από 300 πύραυλοι κρουζ Tomahawk δαπανήθηκαν τις πρώτες έξι ημέρες, έναντι συνολικής παραγωγής μόλις 72 το 2025. Όπως το έθεσε ο Dan Blumenthal του AEI: το γεγονός ότι, τέσσερα χρόνια μετά τον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας, οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν ελλείψεις πυρομαχικών για οπλικά συστήματα που έχουν σημασία σε ένα πιθανό σενάριο Κίνας-Ταϊβάν δεν είναι τίποτα λιγότερο από σκανδαλώδες.
Το πιο αντιφατικό εύρημα είναι αυτό που δεν έκανε η Κίνα . Μετά από ένα ρεκόρ 3.764 εισβολών αεροσκαφών PLA στη Ζώνη Αναγνώρισης Αεράμυνας της Ταϊβάν το 2025, συμπεριλαμβανομένης της μεγαλύτερης άσκησης «Justice Mission 2025», η οποία έκανε πρόβα πλήρους θαλάσσιου αποκλεισμού με 207 εξόδους αεροσκαφών και 27 ρουκέτες, η κινεζική στρατιωτική δραστηριότητα γύρω από την Ταϊβάν μειώθηκε απότομα καθώς ξεκίνησε η Επιχείρηση Epic Fury.
Από τις 28 Φεβρουαρίου έως τις 6 Μαρτίου 2026, υπήρξαν μηδενικές εξόδους της PLAAF κοντά στην Ταϊβάν για επτά συνεχόμενες ημέρες, κάτι που δεν έχει προηγούμενο στη σύγχρονη εποχή. Τις πρώτες 70 ημέρες του 2026 σημειώθηκαν 22 ημέρες με μηδενική κινεζική αεροπορική δραστηριότητα, σε σύγκριση με μόλις 3 τέτοιες ημέρες την ίδια περίοδο το 2023 έως το 2025 μαζί.
Αυτός ο περιορισμός ήρθε ακριβώς όταν η ευκαιρία ήταν μεγαλύτερη. Το USS Abraham Lincoln εκτράπηκε από τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας στην Αραβική Θάλασσα στα τέλη Ιανουαρίου. Η 31η Εκστρατευτική Μονάδα Πεζοναυτών της Ιαπωνίας αναχώρησε για τη Μέση Ανατολή. Έως και 48 αναχαιτιστές THAAD μετακινήθηκαν από τη Νότια Κορέα για τον ανεφοδιασμό της άμυνας του Κόλπου.
Γιατί να προκαλέσουμε τις Ηνωμένες Πολιτείες όταν είναι απασχολημένες με την εξάντληση του δικού τους οπλοστασίου; Όπως προειδοποίησε ένας συνταξιούχος Ιάπωνας αξιωματούχος άμυνας, η εξάντληση των αναχαιτιστών Patriot θα μπορούσε να έχει σοβαρό αντίκτυπο στην ετοιμότητα στην περιοχή Ινδο-Ειρηνικού, συμπεριλαμβανομένης της άμυνας της Ταϊβάν, και αυτός ο αντίκτυπος θα διαρκέσει περισσότερο από οποιαδήποτε κατάπαυση του πυρός για χρόνια.
Το μερίδιο της Κίνας στη σταθερότητα του Κόλπου είναι τεράστιο. Περίπου το 55% των εισαγωγών αργού πετρελαίου της Κίνας ρέει από τη Μέση Ανατολή, με το 45 έως 50% να διέρχεται από τα Στενά του Ορμούζ. Μόνο το Ιράν προμηθεύει περίπου 1,38 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, περίπου το 12 έως 13% των συνολικών εισαγωγών της Κίνας, με εκπτώσεις 8 έως 10 δολαρίων κάτω από το σημείο αναφοράς. Η Κίνα αγοράζει πάνω από το 80% των συνολικών εξαγωγών αργού του Ιράν, που διοχετεύονται μέσω των ανεξάρτητων διυλιστηρίων «τσαγιέρας» της επαρχίας Shandong και μεταμφιέζονται σε μαλαισιανής ή ινδονησιακής προέλευσης. Τα επίσημα τελωνειακά στοιχεία του Πεκίνου δεν έχουν αναγνωρίσει ούτε ένα βαρέλι ιρανικού αργού από το 2022.
Η κρίση στα Στενά του Ορμούζ που προκλήθηκε από τη δήλωση κλεισίματος του Ιράν στις 4 Μαρτίου έστειλε το αργό Brent πάνω από τα 100 δολάρια το βαρέλι για πρώτη φορά από το 2022, φτάνοντας τελικά κοντά στα 120 δολάρια. Ο IEA το χαρακτήρισε τη μεγαλύτερη διακοπή του εφοδιασμού στην ιστορία της παγκόσμιας αγοράς πετρελαίου, με 11 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα παραγωγής αργού να τίθενται εκτός σύνδεσης.
Ωστόσο, η ευπάθεια της Κίνας είναι πιο περιορισμένη από ό,τι υποδηλώνουν οι τίτλοι. Το Πεκίνο διατηρούσε 1,39 δισεκατομμύρια βαρέλια σε στρατηγικά αποθέματα στις αρχές Μαρτίου, περίπου 120 ημέρες καθαρών εισαγωγών αργού. Η Ρωσία αύξησε τις εξαγωγές προς την Κίνα σε περίπου 2,1 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, αυξημένες κατά 300.000 βαρέλια την ημέρα από την αρχική τιμή. Ίσως το πιο σημαντικό, οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας ξεπέρασαν το πετρέλαιο ως η δεύτερη μεγαλύτερη πηγή ενέργειας της Κίνας το 2025, αποτελώντας πάνω από το 20% της συνολικής κατανάλωσης. Η κρίση, αν μη τι άλλο, επιταχύνει την ενεργειακή μετάβαση της Κίνας και ενισχύει την υπόθεση για εισαγωγές αγωγών από τη Ρωσία και την Κεντρική Ασία, μειώνοντας περαιτέρω τη μακροπρόθεσμη εξάρτηση από το Ορμούζ.
Η οικονομική σχέση είναι αμφίδρομη. Το πλαίσιο ανταλλαγής πετρελαίου για υποδομές που επισημοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 2025 διοχετεύει περίπου 8,4 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως μέσω ενδιάμεσων δικτύων, χρηματοδοτώντας κινεζικές σιδηροδρομικές γραμμές, λιμάνια και βιομηχανικές εγκαταστάσεις στο Ιράν. Οι συνεργασίες της Κίνας στον Κόλπο ευδοκιμούν επίσης: το εμπόριο με τον Αραβικό Σύνδεσμο έφτασε το ρεκόρ των 240 δισεκατομμυρίων δολαρίων τους πρώτους επτά μήνες του 2025, με τη Σαουδική Αραβία μόνο να ξεπερνά τα 107 δισεκατομμύρια δολάρια. Η Μέση Ανατολή έγινε ο μεγαλύτερος αποδέκτης επενδύσεων Belt and Road το 2024, λαμβάνοντας 39 δισεκατομμύρια δολάρια, αύξηση 102% από το 2023.
Η διπλωματική επίθεση της Κίνας ήταν παραγωγική και σκόπιμη. Ο υπουργός Εξωτερικών Wang Yi πραγματοποίησε 26 τηλεφωνικές κλήσεις με ομολόγους του από το Ιράν, το Ισραήλ, τη Ρωσία, τη Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μπαχρέιν, το Κουβέιτ, το Πακιστάν, τη Γαλλία και την ΕΕ μεταξύ 1ης Μαρτίου και 7 Απριλίου. Ο ειδικός απεσταλμένος Zhai Jun διεξήγαγε διπλωματία σε όλη τη Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μπαχρέιν, το Κουβέιτ και την Αίγυπτο. Ο Wang Yi φιλοξένησε τον αναπληρωτή πρωθυπουργό του Πακιστάν Ishaq Dar στο Πεκίνο για να συνυπογράψει την Πρωτοβουλία Πέντε Σημείων Κίνας-Πακιστάν που ζητά άμεση κατάπαυση του πυρός, ειρηνευτικές συνομιλίες, προστασία των πολιτών, επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ και υπεροχή του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.
Το διπλωματικό επιστέγασμα ήρθε στις 7 Απριλίου, όταν τρεις Ιρανοί αξιωματούχοι επιβεβαίωσαν ότι το Πεκίνο έκανε μια προσπάθεια της τελευταίας στιγμής να πείσει την Τεχεράνη να αποδεχθεί την πρόταση κατάπαυσης του πυρός του Πακιστάν. Ο ίδιος ο Τραμπ επικύρωσε τον ρόλο της Κίνας, λέγοντας στο Γαλλικό Πρακτορείο ότι η Κίνα ήταν υπεύθυνη για να πείσει το Ιράν να διαπραγματευτεί.
Ωστόσο, η αναλυτική κοινότητα είναι διχασμένη σχετικά με το αν αυτό συνιστά γνήσια διαμεσολάβηση ή στρατηγικό θέατρο. Ο Ντάνι Ράσελ, πρώην ανώτερος διπλωμάτης των ΗΠΑ στην Asia Society, χαρακτήρισε τη διπλωματία της Κίνας επιτελεστική και συνέκρινε την πρόταση πέντε σημείων με το σχέδιο του Πεκίνου για την Ουκρανία του 2023, γεμάτο κοινοτοπίες αλλά ποτέ δεν εφαρμόστηκε. Το Al-Monitor αποτύπωσε καλύτερα το παράδοξο: η Κίνα παίζει τον ειρηνοποιό ενώ αφήνει τις ΗΠΑ να αιμορραγούν στο Ιράν, σημειώνοντας ότι το Πεκίνο στερείται δύναμης επιβολής με μηδενικό στρατιωτικό αποτύπωμα στην περιοχή. Η προσέγγιση Σαουδικής Αραβίας-Ιράν του 2023 με τη μεσολάβηση της Κίνας, της οποίας η τρίτη τριμερής συνάντηση πραγματοποιήθηκε στην Τεχεράνη μόλις στις 9 Δεκεμβρίου 2025, έχει τεντωθεί αλλά δεν έχει σπάσει από τον πόλεμο, δίνοντας στο Πεκίνο υπολειμματική αξιοπιστία που η Ουάσιγκτον στερείται εμφανώς.
Το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό των σχολίων των ειδικών είναι το εύρος της συμφωνίας σε ιδεολογικές γραμμές ότι ο πόλεμος του Ιράν εξυπηρετεί τα στρατηγικά συμφέροντα της Κίνας, ακόμη και όταν οι αναλυτές διαφωνούν για το αν το Πεκίνο θα εκμεταλλευτεί τη στιγμή στρατιωτικά.
Ο Evan Feigenbaum του Carnegie προσέφερε το πιο αιχμηρό πλαίσιο: η αποφυγή δεσμευτικών δεσμεύσεων ασφαλείας προς περιφερειακές τρίτες χώρες δεν είναι σημάδι αδυναμίας, αλλά είναι στρατηγικός σχεδιασμός. Ο συνάδελφός του στο Carnegie, Jon Bateman, έκανε ρητά τον ιστορικό παραλληλισμό: όταν εργαζόταν στο Πεντάγωνο, οι ΗΠΑ έχτισαν έναν στρατό για συγκρούσεις χαμηλής έντασης στη Μέση Ανατολή, ξόδεψαν πόρους, μείωσαν την ετοιμότητα. Εν τω μεταξύ, η Κίνα δεν αντιμετώπισε καμία από αυτές τις υποχρεώσεις και επένδυσε σε μια στρατιωτική αναδιάρθρωση και συσσώρευση μελλοντικών πολέμων, συμπεριλαμβανομένης μιας πιθανής σύγκρουσης για την Ταϊβάν.
Ο Ρίτσαρντ Χάας, πρώην πρόεδρος του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων, ήταν ωμός: Η Κίνα βγήκε νικήτρια, επωφελούμενη από την ανανεωμένη εστίαση των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή που μεταφράζεται σε μειωμένες δυνάμεις και δύναμη πυρός των ΗΠΑ στον Ινδο-Ειρηνικό. Η αξιολόγηση του CSRI στις 10 Απριλίου προχώρησε παραπέρα, προειδοποιώντας ότι μια μη δημοφιλής και ατελέσφορη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή μπορεί να ενισχύσει τα απομονωτικά πολιτικά ρεύματα και στα δύο μέρη, μειώνοντας την αξιοπιστία της εγγύησης ασφαλείας των ΗΠΑ που στηρίζει την αποτροπή των Στενών της Ταϊβάν.
Η γερακίσια πτέρυγα συμφωνεί με τη διάγνωση. Ο Dan Blumenthal του AEI αναγνώρισε ότι οι ΗΠΑ εξαντλούν το συρρικνούμενο οπλοστάσιό τους στη Μέση Ανατολή, ενώ υποστήριξε ότι η προθυμία του Τραμπ να χρησιμοποιήσει βία μπορεί παραδόξως να αποτρέψει τον Σι. Ένας ανώνυμος αναλυτής είπε στο CNN ότι η βαθιά εμπλοκή της Αμερικής σε στρατιωτικές συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή αναπόφευκτα εκτρέπει τους στρατηγικούς πόρους και την προσοχή της, περιορίζοντας αντικειμενικά την ικανότητά της να διατηρήσει την πίεση στην Κίνα στον Ινδο-Ειρηνικό.
Η κριτική διαφωνία προέρχεται από εκείνους που υποστηρίζουν ότι το 2026 δεν είναι η χρονιά για μια κρίση στην Ταϊβάν. Ο Joe Keary της ASPI υποστηρίζει ότι η κλιμάκωση για την Ταϊβάν το 2026 θα υπονόμευε τις προσπάθειες του Πεκίνου να σταθεροποιήσει το εμπόριο, την πρόσβαση στην τεχνολογία και τα διπλωματικά κανάλια. Η MERICS περιγράφει την προσέγγιση της Κίνας ως ψυχρό οικονομικό και γεωπολιτικό πραγματισμό και όχι ως οποιαδήποτε αντιδυτική ιδεολογία. Η αναδυόμενη συναίνεση: Η Κίνα προτιμά τον εξαναγκασμό από τον πόλεμο, αξιοποιώντας τη στιγμή για διπλωματικές νίκες, εμπορικές παραχωρήσεις και αφηγηματικό πλεονέκτημα παρά στρατιωτική δράση.
Ο πόλεμος του Ιράν έχει αποκρυσταλλώσει μια δομική ασυμμετρία στον ανταγωνισμό των μεγάλων δυνάμεων που υπήρχε πριν από τις 28 Φεβρουαρίου, αλλά τώρα είναι αδύνατο να αγνοηθεί. Οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν μια παγκόσμια στρατιωτική στάση που απαιτεί να ανταποκρίνονται σε κρίσεις παντού. Η Κίνα διατηρεί μια περιφερειακή στάση επικεντρωμένη στα βασικά της συμφέροντα στην Ανατολική Ασία. Κάθε δολάριο και κάθε πύραυλος που δαπανάται στον Περσικό Κόλπο διευρύνει αυτό το χάσμα.
Τρία σήματα θα σας πουν εάν η αυτοσυγκράτηση της Κίνας είναι προσωρινή υπομονή ή μόνιμη επαναβαθμονόμηση.
Πρώτα, παρακολουθήστε την περιστροφή του φορέα. Εάν το USS George Washington φύγει από το λιμάνι για προγραμματισμένη συντήρηση πριν φτάσει ένας αντικαταστάτης στον Δυτικό Ειρηνικό, οι ΗΠΑ θα έχουν μηδενική παρουσία αεροπλανοφόρου στον Ινδο-Ειρηνικό για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες. Αυτό το χάσμα θα μετρηθεί σε εβδομάδες. Το Πεκίνο θα το μετρήσει σε ευκαιρίες.
Δεύτερον, παρακολουθήστε τα χρονοδιαγράμματα αντικατάστασης πυρομαχικών. Η παραγωγή αναχαιτιστών Patriot και THAAD εκτελείται σε κύκλους 24 έως 36 μηνών. Εάν το Κογκρέσο δεν εγκρίνει έκτακτη συμπληρωματική χρηματοδότηση για την αναπλήρωση των αποθεμάτων Ινδο-Ειρηνικού ξεχωριστά από τη χρηματοδότηση του πολέμου στο Ιράν, το κενό οπλοστασίου θα παραμείνει το 2028 ή το 2029. Αυτό είναι το παράθυρο που έχει σημασία.
Τρίτον, παρακολουθήστε τις εισβολές της ADIZ στην Ταϊβάν. Η τρέχουσα ηρεμία είναι στρατηγική, όχι δομική. Εάν η αεροπορική δραστηριότητα του PLA επανέλθει στα επίπεδα του 2025 ή εάν η Κίνα επαναλάβει ναυτικές ασκήσεις μεγάλης κλίμακας στα στενά της Ταϊβάν, θα σηματοδοτήσει ότι η υπομονή του Πεκίνου έχει φτάσει στα όριά της. Το ρεκόρ των 3.764 εισβολών του 2025 καθιέρωσε τη βάση. Οποιαδήποτε επιστροφή σε αυτόν τον ρυθμό, στο πλαίσιο μιας κούφιας στάσης των ΗΠΑ στον Ειρηνικό, αλλάζει εντελώς τον λογισμό.
Η σιωπή της Κίνας για τον πόλεμο του Ιράν δεν αφορούσε ποτέ το Ιράν. Αφορούσε το τι ήταν διατεθειμένες να ξοδέψουν οι Ηνωμένες Πολιτείες στον Περσικό Κόλπο και πόση πλεονάζουσα χωρητικότητα θα έμενε για τα στενά της Ταϊβάν. Έξι εβδομάδες μετά, το Πεκίνο έχει την απάντησή του.
https://enaasteri.blogspot.com/
