Η γιαγιά από την Αιτωλοκαρνανία που έφτασε τα 108 χωρίς να δει ποτέ γιατρό και φάρμακα. Το μυστικό της μακροζωίας της

 

Η Σταυρούλα Κατσαρού ζούσε ευτυχισμένη σε ένα γραφικό σπιτάκι στην Άνω Μυρτιά Αιτωλοακαρνανίας μέχρι που στα 108 της χρόνια έφυγε από την ζωή.

Εκεί βρέθηκε η Huff Post Greece τον Ιανουάριο του 2017 για να της πάρει συνέντευξη. Μια συνέντευξη που αξίζει πραγματικά να διαβαστεί:

Μπαίνοντας στο σπιτάκι της γιαγιάς Σταυρούλας θαρρείς πως ανοίγεις ένα παράθυρο στο παρελθόν. Ένα παράθυρο σε μία άλλη Ελλάδα που ο χρόνος κυλά πιο αργά. Με λιγότερο άγχος. Μεγαλύτερες ευκαιρίες για σκέψη. Καθαρότερο αέρα. Αγνό φαγητό. Επαφή με τη φύση.

Η κουβέντα με τη μακροβιότερη γιαγιά της Μυρτιάς ξεκινά με ένα μικρό κέρασμα πικροδάφνης. Το πρόσωπό της γερασμένο μα το μυαλό «ξυράφι». Έχει ένα μικρό πρόβλημα στην ακοή και «μεταφραστή» το γιο της Νίκο. Το φύλακα άγγελό της. Είναι ο άνθρωπος που τη βοηθά να εξιστορήσει μνήμες από τη φρίκη των πολέμων, το παιδί που έχασε και έθαψε με τα χέρια της στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τη μάχη της Μυρτιάς (10 Ιουλίου 1943) που έζησε βλέποντας τα γερμανικά αεροπλάνα να βομβαρδίζουν τον τόπο της.

Η ερώτηση που έρχεται στο μυαλό του καθένα δεν άργησε να γίνει: «Γιαγιά πως κατάφερες να φτάσεις τα 106 χρόνια χωρίς να έχεις πάρει ποτέ φάρμακα, χωρίς να έχεις πάει σε γιατρό, χωρίς να πάσχεις από καμία ασθένεια;».

«Εδώ η ζωή είναι απλή. Όλα είναι απλά. Ο αέρας είναι καθαρός. Αυτά που τρώμε είναι αγνά. Το άγχος δεν έχει θέση εδώ και τα λεφτά έχουν μικρότερη αξία στον τόπο τούτο», λέει αφοπλιστικά. Η 106χρονη γιαγιά έχει δίπλα της από τη δεκαετία του 50’ ένα βιβλίο με τίτλο «Οι συνταγές του καλόγερου», που γράφτηκε από το Πατέρα Γυμνάσιο. Αν πάθει κάτι, όπως εξηγεί, το συμβουλεύεται λύνοντας με συνταγές της φύσης τις λιγοστές αρρώστιες που της έτυχαν. Πριν λίγο καιρό η Σταυρούλα Κατσαρού έπεσε και χτύπησε το χέρι της. Μόνης της έκατσε και το έδεσε σφιχτά πάνω και κάτω με δύο ξυλαράκια μέχρι που έγιανε.

Τα μυστικά της μακροζωίας της σε σχέση με το φαγητό είναι τα παρακάτω: Κάθε μέρα τρώει ένα αυγό που, όπως λέει, βοηθάει στη μνήμη. Κάθε μέρα, επίσης, πίνει δύο ποτήρια κρασί (μαυροδάφνη), ενώ πότε πότε θα πιει και λίγο τσίπουρο από τα χέρια του γιου της. Πίσω από το κρεβάτι της έχει πάντα ένα καραφάκι από αυτό, καθώς της είναι δύσκολο να μετακινείται. Στη ζωή της περπατούσε πολύ, έτρωγε πολλά φρούτα και μελιτζάνες. Αυτό που ξεχωρίζει είναι το κολοκύθι.

«Να τρώτε κολοκύθι. Δεν σας αρέσει σκέτο; Να φτιάχνετε κολοκυθόπιτες. Το κολοκύθι βοηθάει σε όλα», συνεχίζει. Αγαπημένη της διατροφική συνήθεια είναι το σιταρένιο ψωμί, όπως και τα άγρια χόρτα. Στη ζωή της δεν έβαλε ποτέ στο στόμα της τηγανητά φαγητά και γλυκά. Μόνο τα τελευταία χρόνια ξεκίνησε κάποιες «ατασθαλίες» τρώγοντας καθημερινά –σε πολύ μικρές ποσότητες- γαριδάκια και πάστα σοκολάτας.

«Δεν είναι όμως μόνο η τροφή. Το ίδιο σημαντικό είναι και να δουλεύεις το μυαλό σου. Σε μεγάλη ηλικία άρχισα να διαβάζω ένα βιβλίο αγγλικών και έκατσα να μάθω λίγα αλβανικά από τους εργάτες που έχουμε στο χωριό. Αν το αφήσεις το μυαλό θα σε αφήσει και εκείνο», προσθέτει. Ίσως η εξάσκηση του μυαλού είναι ο λόγος που ακόμα και σήμερα θυμάται με λεπτομέρειες τα όσα έζησε πολλές δεκαετίες πίσω: «Μη ζήσετε ποτέ πόλεμο αγόρι μου. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα για έναν άνθρωπο. Εγώ έζησα τρεις, ενώ δεν είχα τον πατέρα μου για ένα διάστημα γιατί πολεμούσε στους βαλκανικούς πολέμους.

Οι Γερμανοί ήρθαν στο χωριό μου το 40’ και σκότωσαν μπροστά στα μάτια μου το παιδάκι μου γιατί έκλαιγε. Είχε φοβηθεί το καημένο βλέποντας τα όπλα. Ένα άκακο μικρό παιδάκι λίγων ετών ήταν τότε. Με τα χέρια μου το πήρα και το έθαψα. Στον πόλεμο βοηθούσα τους αντάρτες. Κουβάλαγα νάρκες. Θυμάμαι την ιστορική μάχη της Μυρτιάς. Τότε που οι αντάρτες του ΕΛΑΣ πολέμησαν τους Γερμανούς που εισέβαλλαν στον τόπο μας. Μετά τη μάχη ήρθαν στο χωριό γερμανικά αεροπλάνα και άρχισαν να ρίχνουν από πάνω μας βόμβες. Η Μυρτιά καταστράφηκε. Όταν οι Γερμανοί τα χάλασαν με τους Ιταλούς ήρθε ένας Ιταλός και μου ζήτησε να τον κρύψω στο πατάρι για να μην τον σκοτώσουν. Άνθρωπος ήταν και αυτός. Τον έκρυψα. Μεγάλη αρρώστια ο πόλεμος παιδί μου

://www.dinfo.gr/

Ζητώ από την Μαρία Καρυστιανού να αναλάβει τη διακυβέρνηση της Ελλάδας

ΔΗΛΩΣΗ

ΠΡΟΣ ΚΑΘΕ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ

ΜΑΡΙΑΣ ΝΕΓΡΕΠΟΝΤΗ-ΔΕΛΙΒΑΝΗ

25.05.2026

Ο πανικός που επικρατεί, με την εξαγγελία του πολιτικού κόμματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Προέρχεται από αυτούς, που τρέμουν την έλευση μεταβολών, οι οποίες θα προσπαθήσουν να βελτιώσουν την, όντως και από κάθε οπτική γωνία, απελπιστική κατάσταση της οικονομίας.

Ανίκανοι, στην πλειονότητά τους, να αντιληφθούν το περιεχόμενο πρωτοετούς διδασκαλίας, στα οικονομικά, γελοιοποιούνται με τις θέσεις, που υποστηρίζουν, προκειμένου να θίξουν τη Μαρία Καρυστιανού και τους τυχόν συνεργάτες της.

Θλίβομαι, ειλικρινά, για όλους αυτούς, που μάχονται για τη συνέχιση όλων των δεινών, στη χώρα μας. Ανάμεσα και σε πλήθος άλλων, για το 37% των παιδιών που δεν θρέφονται κανονικά, για τα νοικοκυριά που δεν βγάζουν το μήνα, για το δημόσιο πλούτο που ξεπουλιέται καθημερινά, για την ανάπτυξη, που δεν άγγιξε ακόμη το επίπεδο του 2010, για την απύθμενου βάθους ανισότητα κατανομής του εισοδήματος, για τη σιωπή τάφου στις αποκαλύψεις για το πως περιήλθαμε στα φονικά Μνημόνια.

Ωστόσο, και υποθέτω να είναι κατανοητό, ότι δεν είμαι διατεθειμένη να θυσιάζω τον πολύτιμο χρόνο μου, (όπως εγώ τον αντιλαμβάνομαι) αντιμετωπίζοντας τις ανοησίες και τις κακοήθειες ανεγκέφαλων, φαύλων, υποκινούμενων και άλλων ανάλογων κατηγοριών ατόμων, από αυτές που ήρθαν στην επιφάνεια, με αποστολή να σώσουν τους πανικόβλητους πάτρωνές τους.

ΔΗΛΩΝΩ, λοιπόν, προς κάθε κατεύθυνση τα ακόλουθα:

1. Εύχομαι, ελπίζω και προσεύχομαι, να επιτύχει το νεοσύστατο πολιτικό κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού. Και τούτο, γιατί επείγεται βελτίωση της κατάστασης, στην πατρίδα μας. Είμαι, και φυσικά, παραμένω ιδρυτικό μέλος του κόμματος, επιθυμώ να βοηθήσω στην επικράτησή του, αν και όταν μπορώ, αλλά δεν επιδιώκω, και δεν επιθυμώ εξειδικευμένη σχέση μαζί του.

2. Δεν είμαι εναντίον των κομμάτων της αντιπολίτευσης, που αρκετά από αυτά εκπροσωπούνται από αξιόλογα άτομα, και θα επιθυμούσα το, δυστυχώς, από ότι φαίνεται αδύνατον: τη συνεννόησή τους.

3. Από εδώ και μπρος, το περιεχόμενο των απόψεων μου, δηλώσεων μου, άρθρων και συγγραμμάτων μου, απευθύνονται, όπως πάντα άλλωστε, σε όλους όσοι επιθυμούν να τα συμβουλευθούν. Το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού υπάγεται σε αυτή τη γενική κατηγορία.

4. Όπως, σε ολόκληρη τη ζωή μου, ασχολούμαι με την οικονομία και την αναζήτηση λύσεων, έχοντας στο ενεργητικό μου 65 συγγράμματα (σε πολλές γλώσσες), γύρω στις 3000 άρθρα (επίσης σε πολλές γλώσσες), αμέτρητες παρουσιάσεις σε διεθνή συνέδρια κ.ά. θα συνεχίσω την ενασχόλησή μου αυτή, όσο ο Θεός μου δίνει καλή υγεία.

5. Εξυπακούεται, λοιπόν, ότι ούτε οι εφεξής δηλώσεις και απόψεις μου για την οικονομία, ούτε φυσικά οι μέχρι σήμερα, απευθύνονται, δεσμεύουν, αφορούν με οποιοδήποτε τρόπο, το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού. Η ίδια και το κόμμα της ανήκει στην κατηγορία των όσων επιθυμούν (ή και δεν επιθυμούν), να τις συμβουλεύονται, να προβληματίζονται από αυτές ή να τις χρησιμοποιούν.

Συνοπτικά, τις ιδέες μου δεν τις χαρίζω και δεν τις εκχωρώ σε κανέναν. Ανήκουν στις αμέτρητες και εξαιρετικές διεθνείς και ελληνικές διακρίσεις, με τις οποίες έτυχαν αναγνώρισης, και οι οποίες συνεχίζονται.

6. Θεωρώ την κριτική, απολύτως απαραίτητη και επιθυμητή, για κάθε επιστήμονα. Με την προϋπόθεση, φυσικά, ότι αυτή προέρχεται από άτομα που γνωρίζουν περί τι θέματος ομιλούν. Διότι, δυστυχώς, είμαστε τελευταίως μάρτυρες σε απείρου κάλλους τραγελαφικές καταστάσεις. Αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στις γελοιότητες, που παραμένουν γραπτές, σε ορισμένες φυλλάδες. Και είναι κρίμα, όχι φυσικά, για τις απόψεις μου, που έχουν παγιωθεί και πολλαπλώς αναγνωριστεί, αλλά για το πού μπορεί να οδηγήσει ο πανικός.

Ελπίζω να ήμουν σαφής Και να έχω, εφεξής, την ικανοποίηση να συζητώ τις απόψεις μου, με άτομα που έχουν τις απαραίτητες γνώσεις για να τις κατανοούν.

 Μανώλης Χαριτάκης

Άνοια: Η πασiγνωστη βιταμiνη που σώζει το μυαλό των 80ρηδων

 

Μπορεί μια βιταμίνη να αποσοβήσει τον κίνδυνο άνοιας; Θετικά απαντούν οι ερευνητές που προκρίνουν μια πασίγνωστη βιταμίνη σε ρόλο «φύλακα» του νου για τους 80ρηδες

Η κατάλληλη ποσότητα βιταμίνης D ημερησίως μπορεί να να μας προφυλάξει από τον κίνδυνο άνοιας σύμφωνα με ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Calgary στον Καναδά και το Πανεπιστήμιο Exeter στο Ηνωμένο Βασίλειο

Η βιταμίνη D περισσότερο γνωστή ως βιταμίνη του ήλιου, είναι επίσης γνωστή για τα οφέλη της όσον αφορά την απορρόφηση του ασβεστίου και του φώσφορου και την ρύθμιση του ανοσοποιητικού συστήματος. Φαίνεται όμως ότι είναι παράλληλα και η βιταμίνη της οξύνειας και οξυδέρκειας.

Ad 

Οι ερευνητές ανέλυσαν τον συσχετισμό ανάμεσα στη λήψη συμπληρωμάτων βιταμίνης D και άνοιας μεταξύ 12.388 ατόμων που συμεμτείχαν στο Εθνικό Κέντρο Συντονισμού Αλτσχάιμερ των ΗΠΑ.

Ο μέσος όρος των συμμετεχόντων ήταν 71 έτη και στην έναρξη της έρευνας δεν είχαν άνοια. Το 37% (4.637) ανέφεραν ότι έπαιρναν συμπληρώματα βιταμίνης D.

Το συμπέρασμα των ερευνητών ήταν ότι η λήψη βιταμίνης D παρουσίαζε συσχέτιση με την απουσία άνοιας από τη ζωή των συμμετεχόντων για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

Παρατηρήθηκαν 40% λιγότερες διαγνώσεις άνοιας στην ομάδα που έπαιρνε συμπληρώματα βιταμίνης D.

Σε ολόκληρο το δείγμα που αναλύθηκε, συνολικά 2.696 συμμετέχοντες εμφάνισαν άνοια σε βάθος χρόνου μιας δεκαετίας όταν δηλαδή οι συμμετέχοντες ήταν κοντά στα 80 έτη κατά μέσο όρο.

Μεταξύ αυτής της ομάδας, 2.017 (75%) δεν λάμβαναν βιταμίνη D, ενώ 679 (25%) είχαν ελάχιστη έκθεση σε αυτή τη βιταμίνη.

Ο επικεφαλής ερευνητής καθηγητής Zahinoor Ismail εξήγησε ότι η ευεργετική δράση της βιταμίνης D στη μείωση του κινδύνου άνοιας δεν ήταν άγνωστη στους ερευνητές, ωστόσο θέλησαν να επικεντρωθούν ειδικά στο ρόλο των συμπληρωμάτων της βιταμίνης σε σχέση με την άνοια.

Στα ενδιαφέροντα ευρήματα των επιστημόνων ότι η δράση της βιταμίνης D ηταν μεγαλύτερη στις γυναίκες, καθώς και σε όσους είχαν φυσιολογική αντιληπτική ικανότητα σε αντίθεση με όσους ανέφεραν συμπτώματα ήπιας γνωστικής διαταραχής. Επίσης η λήψη συμπληρωμάτων βιταμίνης D ήταν πιο δραστική σε όσους δεν έφεραν το ένοχο για τη νόσο Αλτσχάιμερ γονίδιο APOEe4.

Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι τα χαμηλά επίπεδα βιταμίνης D σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο άνοιας καί οτι η  βιταμίνη D λειτουργεί ως «καθαριστής» των πλακών αμυλοειδούς στον εγκέφαλο.

Η συσσώρευση αυτής της πρωτεΐνης είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της έναρξης της νόσου Αλτσχάιμερ.

Η βιταμίνη D μπορει να προφυλάσσει ή να καθυστερεί από την άνοια σύμφωνα με τα ευρήματα, αλλά προτού σπεύσετε να πάρετε συμπληρώματα λάβετε υπόψιν ότι είναι απαραίτητο να γίνουν κλινικές μελέτες για την επιβεβαίωση των συμπερασμάτων.

Με άλλα λόγια πρέπει να γίνουν μελέτες σε ασθενείς για να επιβεβαιωθούν τα συμπεράσματα των μελετών παρατήρησης.

https://www.tilestwra.com/

«Ελπίδα για τη Δημοκρατία»: Αυτά είναι τα 6 πρόσωπα του επιτελείου του κόμματος Καρυστιανού

 Στο επιτελείο της Μαρίας Καρυστιανού επεξεργάζονται το πρόγραμμά τους, ενώ προετοιμάζονται για περιοδείες και νέα γραφεία.

Όπως μετέδωσε το Star, στο στενό πυρήνα του κόμματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» βρίσκονται για την ώρα έξι πρόσωπα, τα οποία είναι τα εξής:

• Ηλίας Μιχαλάς, επικοινωνιολόγος, γνωρίζει από πολιτικό μάρκετινγκ και νέες τεχνολογίες.
• Μαρία Γρατσία, είναι η δικηγόρος της Μαρίας Καρυστιανού και δεξί της χέρι. Έχει αναλάβει το νομικό και το οργανωτικό κομμάτι στο κίνημα.
• Φάνης Τσουλουχάς, καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια.
• Αθανάσιος Τσουγανάτος, υποστράτηγος, συμβουλεύει για τα εθνικά θέματα.
• Βασίλης Κοκοτσάκης, τεχνικός σύμβουλος συγγενών του δυστυχήματος των Τεμπών, οργανώνει το επιτελείο πανελλαδικά.
• Θανάσης Αυγερινός, δημοσιογράφος, επικεφαλής για τα ΜΜΕ
• Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος, πρέσβης επί τιμή και ειδικός σε θέματα διπλωματίας.

Δίπλα στη Μαρία Καρυστιανού, όπως μετέδωσε η ίδια πηγή, βρίσκονται πανεπιστημιακοί, γιατροί, δικηγόροι, ακτιβιστές αλλά και αρκετοί ομογενείς από την Αμερική.

«Μπέρδεμα» με τις μετεκλογικές συνεργασίες

Σημειώνεται ότι πριν μια εβδομάδα, στην παρουσίαση του κόμματος στη Θεσσαλονίκη, η κυρία Καρυστιανού ήταν κάθετη. Είχε δηλώσει ότι «δεν μπορούμε να συνεργαστούμε με άλλα κόμματα» γιατί «όλα τα κόμματα έχουν συντελέσει στη κατάντια της χώρας».

Σήμερα, ωστόσο, ο δημοσιογράφος, κ. Θανάσης Αυγερινός, μιλώντας στον ρ/σ «Παραπολιτικά» άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο μετεκλογικής συνεργασίας με κάποιο άλλο κόμμα, τονίζοντας πάντως πως «το εθνικό συμφέρον είναι πάνω και από τις ζωές μας. Τίποτα δεν αποκλείεται. Στο τέλος ο λαός αποφασίσει, αυτός θα έχει και τον τελευταίο λόγο».

Το Ιράν αντιστέκεται με ...υπερόπλα! Η Αμερική δεν μπορεί να νικήσει!

 

Στα σκοτεινά νερά των Στενών του Ορμούζ, όπου η Ιστορία συναντά τη Γεωγραφία και η Μυθολογία αγγίζει τη σύγχρονη τεχνολογία, η Αμερική ετοιμάζεται να γευτεί την μεγαλύτερη ήττα της Ιστορίας της!

Ήταν ένα σκληρό σόκ! Ένα αμερικανικό μη επανδρωμένο αεροσκάφος, έπεσε προχτές από τον ουρανό σαν διαλυμένος κομήτης. Το MQ-9 Reaper, σύμβολο της αμερικανικής υπεροχής και της αόρατης επιτήρησης, δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό του. Αντίθετα, βρέθηκε παγιδευμένο στο βλέμμα ενός νέου ιρανικού αντιαεροπορικού συστήματος, του Άρασ-ε Καμανγκίρ, που πήρε το όνομά του από τον αρχαίο ήρωα που με ένα μόνο βέλος χάραξε τα σύνορα ανάμεσα στην Περσία και την Κεντρική Ασία.

Η στιγμή αυτή δεν ήταν απλώς ένα ακόμη επεισόδιο σε έναν μακρύ κατάλογο συγκρούσεων. Ήταν η πρώτη επιχειρησιακή απόδειξη ότι η ιρανική ανθεκτικότητα δεν περιορίζεται σε παλαιά συστήματα και παλαιές δόξες, αλλά ανανεώνεται διαρκώς, γεννώντας νέα μέσα που αψηφούν τις προβλέψεις και τις προσδοκίες της Δύσης.

Επί δεκαετίες ολόκληρες, οι επίσημες αφηγήσεις από την Ουάσινγκτον και πέρα από αυτήν επαναλαμβάνουν το ίδιο σενάριο: Κυρώσεις που θα γονατίσουν το καθεστώς, στρατιωτικά πλήγματα που θα εξουδετερώσουν τις δυνατότητές του, διπλωματικές πιέσεις που θα το αναγκάσουν σε υποχώρηση και άλλα τετοια δραματικά.

Πρόεδροι έρχονται και παρέρχονται, στρατηγικές αλλάζουν ονόματα και χρώματα, όμως η πορεία του Ιράν παραμένει αξιοσημείωτα σταθερή. Το επαναστατικό και φονταμενταλιστικό πνεύμα που γεννήθηκε το 1979 δεν λύγισε ούτε μπροστά στην πυρηνική συμφωνία του Μπαράκ Ομπάμα ούτε μπροστά στις πιο επιθετικές εκστρατείες πίεσης του Ντόναλντ Τραμπ.

Αντιθέτως, κάθε προσπάθεια εξωτερικής παρέμβασης φαίνεται να ενισχύει την εσωτερική συνοχή και να τροφοδοτεί την αποφασιστικότητα για περιφερειακή παρουσία.

Η κατάρριψη του Reaper κοντά στο νησί Κεσμ δεν είναι λοιπόν ένα μεμονωμένο τακτικό γεγονός. Είναι ένα παράθυρο προς την κρυφή πραγματικότητα που οι επίσημες αναφορές επιλέγουν να παραλείψουν: Ότι δηλαδή η ιρανική στρατιωτική σκέψη έχει μετατοπιστεί "έξυπνα" προς κινητά, οικονομικά αποδοτικά και δύσκολα εντοπίσιμα συστήματα, σχεδιασμένα όχι για να νικήσουν σε μια μεγάλη αεροπορική εκστρατεία, αλλά για να επιβιώσουν, να αντέξουν και να συνεχίσουν να απειλούν.

Ενώ η Δύση μετράει επιτυχίες σε κατεστραμμένες εγκαταστάσεις και νεκρούς διοικητές, το Ιράν αποδεικνύει ότι η αληθινή δύναμη δεν κρύβεται μόνο στους αριθμούς των πυραύλων, αλλά στην ικανότητα να αναγεννάς μέσα από τις στάχτες, να προσαρμόζεσαι και να υπενθυμίζεις ότι η ιστορία της περιοχής δεν γράφεται αποκλειστικά στα επιτελεία της Ουάσινγκτον ή του Τελ Αβίβ.

Το αδιέξοδο του Ντόναλντ Τραμπ και η παταγώδης αποτυχία των αρχικών στόχων

Το αδιέξοδο που αντιμετωπίζει ο Ντόναλντ Τραμπ στον πόλεμο που εξαπέλυσε μαζί με το Ισραήλ κατά του Ιράν γιγαντώνεται καθημερινά, σαν σκιά που απλώνεται πάνω από την Ουάσινγκτον και αρνείται να υποχωρήσει, όσο κι αν οι επίσημες ανακοινώσεις επιμένουν να μιλούν για ελεγχόμενες καταστάσεις και μετρημένες νίκες.

Όλο και περισσότεροι αναλυτές, ακόμη και σε κύκλους που παραδοσιακά στηρίζουν την αμερικανική υπεροχή, αρχίζουν να παραδέχονται πως ό,τι και αν πράξει ο Αμερικανός πρόεδρος, θα βρεθεί τελικά ηττημένος. Είτε επιλεγεί η οδός μιας συμφωνίας που θα παρουσιαστεί ως διπλωματικός θρίαμβος, είτε συνεχιστεί η σύγκρουση με νέα πλήγματα, το αποτέλεσμα μοιάζει προδιαγεγραμμένο: Η ιρανική πρόκληση παραμένει ανέπαφη και η αμερικανική στρατηγική αποκαλύπτει τα όριά της με οδυνηρή σαφήνεια.

Οι μεγαλεπήβολοι στόχοι που είχαν τεθεί στην αρχή της κρίσης — η ανατροπή του καθεστώτος στην Τεχεράνη και η άνευ όρων παράδοση του Ιράν — κατέρρευσαν με τρόπο παταγώδη.

Δεν πρόκειται για μικρές αποκλίσεις από το αρχικό σχέδιο ούτε για τακτικές αναπροσαρμογές που συνοδεύουν κάθε μεγάλη επιχείρηση.

Πρόκειται για ολική κατάρρευση μιας στρατηγικής που υπολόγιζε ότι η συνδυασμένη πίεση στρατιωτική, οικονομική και διπλωματική θα αρκούσε για να γονατίσει μια χώρα με βαθιές ρίζες και μακρά ιστορική μνήμη. Πολλοί πλέον έχουν αρχίσει να μιλούν ανοιχτά για ταπείνωση του Τραμπ προσωπικά και, ευρύτερα, των Ηνωμένων Πολιτειών ως παγκόσμιας δύναμης. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που βλέπουν στην παρούσα κατάσταση όχι απλώς μια αποτυχία ενός προέδρου, αλλά την αποκάλυψη μιας βαθύτερης αδυναμίας του αμερικανικού συστήματος να κατανοήσει και να αντιμετωπίσει έναν αντίπαλο που δεν παίζει με τους κανόνες που η Δύση θεωρεί αυτονόητους.

Το Ιράν, παρά τις πιέσεις, τις κυρώσεις, τα πλήγματα σε υποδομές και τις απώλειες σε ανθρώπινο δυναμικό, παραμένει ισχυρό και συνεχίζει να λειτουργεί ως αυτόνομος παίκτης στην περιοχή. Αυτή η ανθεκτικότητα δεν είναι αποτέλεσμα τύχης ούτε συγκυρίας. Αποδεικνύει με τον πιο εύγλωττο τρόπο ότι η πρόκληση που συνιστά για τις Ηνωμένες Πολιτείες ξεπερνά κατά πολύ τη θητεία οποιουδήποτε προέδρου, είτε αυτός ονομάζεται Ντόναλντ Τραμπ είτε φέρει οποιοδήποτε άλλο όνομα.

Η παρούσα κατάσταση φέρνει στο φως μια αλήθεια που συχνά παραμένει στο περιθώριο των επίσημων αφηγήσεων: Ότι η αμερικανική πολιτική απέναντι στο Ιράν, ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης, υπήρξε κατά βάση επαναλαμβανόμενη και, τελικά, ανεπαρκής.

Η πρόσφατη κατάρριψη αμερικανικού μη επανδρωμένου αεροσκάφους κοντά στα Στενά του Χορμούζ με ένα νέο, εγχώρια αναπτυγμένο σύστημα ήρθε να υπενθυμίσει με τον πιο απτό τρόπο ότι οι ικανότητες της Τεχεράνης δεν έχουν εξαλειφθεί ούτε περιοριστεί στον βαθμό που οι επίσημες αναφορές επιθυμούν να παρουσιάσουν.

Έτσι, το αδιέξοδο του Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι προσωπικό του δράμα. Είναι η πιο πρόσφατη έκφραση μιας μακροχρόνιας αμερικανικής αδυναμίας να αλλάξει την πορεία ενός καθεστώτος που έχει μάθει να επιβιώνει υπό πίεση και να μετατρέπει κάθε εξωτερική απειλή σε εσωτερική ενίσχυση. Η Ιστορία δείχνει ότι όποιος πρόεδρος και αν καθίσει στον Οβάλ Γραφείο, όποια στρατηγική και αν υιοθετήσει, η ιρανική πρόκληση παραμένει εκεί, αμετακίνητη και απαιτητική, υπενθυμίζοντας ότι η πραγματική δύναμη δεν μετριέται μόνο με στρατιωτικά ή οικονομικά μεγέθη, αλλά και με την ικανότητα να αντέχεις και να συνεχίζεις όταν όλοι γύρω σου περιμένουν την κατάρρευση.

Ο ρόλος του Σώματος των Φρουρών και της Δύναμης Κουντς

Το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης δεν σχεδιάστηκε ποτέ ως ένας απλός στρατιωτικός μηχανισμός άμυνας. Από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του, η αποστολή του ήταν διπλή και αδιαχώριστη. Να προστατεύει την επανάσταση στο εσωτερικό και ταυτόχρονα να την προωθεί δυναμικά στο εξωτερικό. Αυτή η διπλή φύση του Σώματος αποτελεί τον πυρήνα της ιρανικής στρατηγικής και εξηγεί γιατί η Τεχεράνη δεν περιορίζεται σε παθητική άμυνα, αλλά διατηρεί διαρκή παρουσία πέρα από τα σύνορά της. Ο εκστρατευτικός του βραχίονας, η Δύναμη Κουντς, ανέλαβε το δύσκολο έργο να δημιουργήσει και να συντηρήσει δίκτυα ένοπλων εταίρων, ικανών να προβάλλουν την ιρανική επιρροή σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή και πέρα από αυτήν. Μέσα από αυτά τα δίκτυα, η ιρανική στρατηγική απέκτησε βάθος και ευελιξία, επιτρέποντας στην Τεχεράνη να ασκεί πίεση σε πολλαπλά μέτωπα χωρίς να εκθέτει απ' ευθείας τις δικές της δυνάμεις.

Αμερικανοί υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής ελπίζουν κατά καιρούς ότι ο επαναστατικός ζήλος του Ιράν θα μπορούσε να μετριαστεί ή ακόμη και να αμβλυνθεί μέσα από οικονομικές ευκαιρίες και την υπόσχεση επανένταξης στο διεθνές σύστημα. Αυτή η ελπίδα υπήρξε επαναλαμβανόμενη σε διάφορες φάσεις της αμερικανικής πολιτικής και αποτέλεσε τον σιωπηρό άξονα πίσω από αρκετές διπλωματικές πρωτοβουλίες.

Ωστόσο, η πορεία του Ιράν δείχνει με σαφήνεια ότι αυτή η προσδοκία δεν άλλαξε την ουσία της ιρανικής στρατηγικής. Το Σώμα των Φρουρών και η Δύναμη Κουντς συνεχίζουν να λειτουργούν ως οι βασικοί φορείς μιας πολιτικής που δεν βλέπει την επανάσταση ως παρελθόν, αλλά ως ζωντανή και ενεργή πραγματικότητα. Η ανθεκτικότητα αυτού του μηχανισμού αποκαλύπτει ότι η ιρανική επιρροή δεν στηρίζεται μόνο σε όπλα και χρήματα, αλλά σε μια βαθιά ιδεολογική δέσμευση που υπερβαίνει τις εναλλαγές της διεθνούς συγκυρίας και τις προσπάθειες εξωτερικής πίεσης.

Η 7η Οκτωβρίου 2023 ως κορύφωση και η ανάφλεξη σε πολλαπλά μέτωπα

Η 7η Οκτωβρίου 2023 αποτέλεσε την πιο σαφή και δραματική εκδήλωση μιας πορείας που είχε ξεκινήσει δεκαετίες νωρίτερα.

Η Χαμάς, την οποία το Ιράν (και όχι μόνο!) είχε εξοπλίσει, χρηματοδοτήσει και υποστηρίξει συστηματικά επί πολλά χρόνια, εξαπέλυσε τη φονικότερη επίθεση στην ιστορία του Ισραήλ. Για την ηγεσία της Τεχεράνης, τα γεγονότα εκείνης της ημέρας δεν περιγράφηκαν ως τραγωδία, αλλά ως πράξη αντίστασης ως μιας μακροχρόνιας στρατηγικής. Μέσα σε ελάχιστες ημέρες, η φωτιά εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την περιοχή.

Η Χεζμπολάχ άρχισε συστηματικές εκτοξεύσεις ρουκετών από τον Λίβανο προς το βόρειο Ισραήλ. Πολιτοφυλακές που στηρίζονται από το Ιράν στο Ιράκ και τη Συρία εξαπέλυσαν επανειλημμένες επιθέσεις κατά αμερικανικών δυνάμεων. Οι Χούθι στην Υεμένη στράφηκαν εναντίον της εμπορικής ναυσιπλοΐας και των δυτικών ναυτικών δυνάμεων στην Ερυθρά Θάλασσα.

Αυτή η ταυτόχρονη ανάφλεξη σε πολλαπλά μέτωπα δεν ήταν τυχαία. Αποκάλυψε το βάθος και την οργάνωση ενός δικτύου που το Ιράν είχε οικοδομήσει με υπομονή και επιμονή επί δεκαετίες. Λίγο αργότερα, η ίδια η Τεχεράνη πέρασε στην άμεση δράση, εξαπολύοντας δύο πρωτοφανείς επιθέσεις με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη κατά του Ισραήλ από το ιρανικό έδαφος.

Η 7η Οκτωβρίου και ό,τι ακολούθησε έδειξαν με τον πιο καθαρό τρόπο ότι η ιρανική στρατηγική δεν περιορίζεται σε έμμεσες κινήσεις, αλλά διαθέτει την ικανότητα και τη βούληση να κλιμακώνει όταν το κρίνει απαραίτητο, υπενθυμίζοντας ότι η περιοχή παραμένει συνδεδεμένη με νήματα που η επίσημη διπλωματία συχνά δυσκολεύεται να διακρίνει.

Οι στρατιωτικές ενέργειες του Ντόναλντ Τραμπ και τα όρια της στρατιωτικής ισχύος

Ο Ντόναλντ Τραμπ υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών που τόλμησε να στοχοποιήσει άμεσα την ανώτατη ιρανική στρατιωτική ηγεσία και να εγκρίνει στρατιωτικές επιχειρήσεις εντός του ίδιου του ιρανικού εδάφους.

Η εξόντωση του Κασέμ Σουλεϊμανί το 2020 προκάλεσε προσωρινή διατάραξη στις περιφερειακές επιχειρήσεις του Ιράν και δημιούργησε κενά σε ορισμένες δομές διοίκησης.

Στη συνέχεια, πλήγματα κατά στρατιωτικών υποδομών και πυρηνικών εγκαταστάσεων υποβάθμισαν σημαντικά τμήματα των πυραυλικών, των μη επανδρωμένων και των πυρηνικών προγραμμάτων. Αυτές οι ενέργειες απέδωσαν όντως ορατά τακτικά αποτελέσματα και προκάλεσαν σοβαρές ζημιές σε υλικό και υποδομές. Ωστόσο, η τακτική στρατιωτική επιτυχία δεν μεταφράζεται αυτομάτως σε στρατηγικά αποτελέσματα όταν έρχεται αντιμέτωπη με ένα βαθιά εδραιωμένο επαναστατικό σύστημα.

Ακόμη και με φήμες για επικείμενη συμφωνία, ο νέος ανώτατος ηγέτης Μοτζτάμπα Χαμενεΐ επέμεινε με σαφήνεια στους στόχους του εκλιπόντος πατέρα του που δεν είναι άλλοι από την εκδίωξη της Αμερικής από τη Μέση Ανατολή και την εξάλειψη του κράτους του Ισραήλ!

Δήλωσε δημόσια ότι από εδώ και στο εξής το «Θάνατος στην Αμερική και Θάνατος στο Ισραήλ» θα αποτελεί ένα από τα κοινά συνθήματα της ισλαμικής Ούμμα και επανέλαβε τον όρκο στο να δει το Ισραήλ να εξαφανίζεται έως το 2040!

Αυτή η αμετακίνητη στάση δείχνει ότι οι στρατιωτικές πιέσεις, όσο σοβαρές και αν είναι, δεν αρκούν για να αλλάξουν την ιδεολογική και στρατηγική πορεία ενός συστήματος που έχει χτιστεί πάνω στην αντοχή και στη μακροπρόθεσμη αντίληψη του χρόνου.

Η επίδειξη στρατιωτικής ανθεκτικότητας και το νέο σύστημα Άρασ-ε Καμανγκίρ

Πέρα από την ιδεολογική του σταθερότητα, το Ιράν διαθέτει και μια ισχυρή, συνεχώς εξελισσόμενη στρατιωτική μηχανή που αρνείται να υποκύψει στις προσδοκίες της Δύσης.

Το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης ανακοίνωσε ότι χρησιμοποίησε το νέο σύστημα Άρασ-ε Καμανγκίρ (Arash-e Kamangir) για την κατάρριψη αμερικανικού μη επανδρωμένου αεροσκάφους κοντά στα Στενά του Ορμούζ. Το σύστημα, που πήρε το όνομά του από τον μυθικό ήρωα Άρασ τον Καμανγκίρ, φέρεται ικανό να εντοπίζει stealth στόχους και να λειτουργεί με ηλεκτρο-οπτική ή θερμική καθοδήγηση, χωρίς να εξαρτάται από μεγάλα, σταθερά ραντάρ που είναι εύκολο να εντοπιστούν και να καταστραφούν.

Αναλυτές εκτιμούν ότι η εμφάνιση αυτού του συστήματος αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης στροφής της ιρανικής στρατηγικής προς κινητά, χαμηλού κόστους αμυντικά μέσα, σχεδιασμένα να είναι δύσκολο να εντοπιστούν και σχεδόν αδύνατο να κατασταλούν μόνιμα.

Το Ιράν δεν ποντάρει πλέον μόνο σε μεγάλα, κεντρικά συστήματα, αλλά στην ανθεκτικότητα, την αντοχή και την κινητικότητα. Αυτή η προσέγγιση του επιτρέπει να διατηρεί μια περιορισμένη αλλά επίμονη αεροπορική απειλή, να αναγκάζει τους αντιπάλους του σε δαπανηρές και συχνά αναποτελεσματικές απαντήσεις και να συνεχίζει την παραγωγή βαλλιστικών πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών ακόμη και μετά από σοβαρά πλήγματα σε υποδομές.

Η κατάρριψη του αμερικανικού μη επανδρωμένου αεροσκάφους με το Άρασ-ε Καμανγκίρ δεν είναι λοιπόν απλώς ένα τεχνολογικό επίτευγμα. Είναι απόδειξη ότι το Ιράν έχει καταφέρει να προσαρμόσει τη στρατιωτική του σκέψη στις νέες συνθήκες, μετατρέποντας την πίεση σε κίνητρο για καινοτομία και αυτονομία.

Σε έναν κόσμο όπου η τεχνολογική υπεροχή θεωρείται συχνά το απόλυτο πλεονέκτημα, η ιρανική στρατηγική υπενθυμίζει ότι η αληθινή ανθεκτικότητα γεννιέται από την ικανότητα να επιβιώνεις, να προσαρμόζεσαι και να συνεχίζεις όταν όλοι περιμένουν την κατάρρευση.

Εν κατακλείδι...

Το Ιράν στέκεται ακόμα όρθιο. Παρά τις αλλεπάλληλες επιθέσεις, τις βάναυσες κυρώσεις και την αλαζονεία της Δύσης, ο αρχαίος αυτός λαός αρνείται να υποταχθεί.

Με πρωτοφανή ιστορική αλαζονεία, οι δυτικοί ηγέτες δεν σεβάστηκαν ούτε την πανάρχαιη Ιστορία ενός από τους μεγαλύτερους πολιτισμούς της ανθρωπότητας, ούτε την εθνική υπόσταση ενός λαού που χάραξε την πορεία του κόσμου αιώνες πριν αυτοί εμφανιστούν ως «υπερδυνάμεις». Αντί σεβασμού, επέλεξαν την ταπείνωση. Αντί κατανόησης, επέλεξαν την καταστροφή.

Η κατάρριψη του αμερικανικού Reaper από το Άρασ-ε Καμανγκίρ δεν ήταν απλώς στρατιωτική ενέργεια. Ήταν το βέλος ενός αρχαίου λαού που υπενθυμίζει σε όλους ότι η Περσία δεν λυγίζει εύκολα μπροστά σε νεόκοπους αυτοκράτορες.

Όσο η Δύση συνεχίζει να περιφρονεί την Ιστορία και την αξιοπρέπεια των αρχαίων λαών, τόσο θα συναντά μπροστά της την ίδια άκαμπτη, ανυποχώρητη αντίσταση.

Το Ιράν δεν σβήνει. Και η φλόγα του καίει ακόμα πιο δυνατά.

Πύρινος Λόγιος