Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2026

Το τελεσίγραφο Νετανιάχου για το πυρηνικό Ιράν και το «καμπανάκι» για μέλλον χωρίς τον Τραμπ

 Το τελεσίγραφο Νετανιάχου για το πυρηνικό Ιράν και το «καμπανάκι» για μέλλον χωρίς τον Τραμπ


Μια ολική, επιθετική μετατόπιση της πολεμικής και διπλωματικής στρατηγικής του Ισραήλ ανακοίνωσε την Κυριακή 18 Οκτωβρίου ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου. Μόλις εννέα ημέρες πριν από τις κρίσιμες βουλευτικές εκλογές της 27ης Οκτωβρίου —και έχοντας μόλις εξασφαλίσει τη δημόσια στήριξη του Ντόναλντ Τραμπ— ο Ισραηλινός ηγέτης παρουσίασε το νέο Δόγμα Εθνικής Ασφαλείας.

«Ξεγράφοντας οριστικά την παλιά πολιτική της άμυνας και της παθητικής ανάσχεσης, ο Νετανιάχου διαμήνυσε ότι το Ισραήλ περνά στην εποχή των προληπτικών στρατιωτικών πληγμάτων, της ανάληψης πρωτοβουλίας και της εξόντωσης κάθε απειλής προτού αυτή εκδηλωθεί.», με πληροφορίες από το .sigmalive.com

Ο χάρτης των Τριών Συνασπισμών: Η Τουρκία στο «Σουνιτικό Διαμάντι»

Η πλέον εντυπωσιακή στιγμή της παρουσίασης ήταν τα αποκαλυπτήρια του γεωπολιτικού χάρτη «Geopolitical Alliances in the Middle East», ο οποίος βασίζεται σε αποκαλυπτική μελέτη του γερμανικού ιδρύματος Friedrich-Ebert-Stiftung (των αναλυτών Marc Saxer και Marcus Schneider).

Ο χάρτης αποτυπώνει ανάγλυφα τη νέα αρχιτεκτονική ισχύος και τους τρεις ανταγωνιστικούς άξονες της περιοχής:

Το «Σουνιτικό Διαμάντι» (Sunni Diamond): Ένας ισχυρός άξονας με βασικούς πυλώνες την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία, την Αίγυπτο και το Πακιστάν. Η Άγκυρα επιχειρεί να ηγηθεί αυτού του συστήματος ως αντίβαρο τόσο στο Ιράν όσο και στην ισραηλινή επιρροή. Μάλιστα, ο Νετανιάχου δεν έκρυψε την ανησυχία του, αποκαλύπτοντας πως το Ισραήλ έχει ήδη δράσει παρασκηνιακά για να φρελάρει τη στρατιωτική επέκταση της Τουρκίας στη Συρία

Ο Ιρανικός «Άξονας Αντίστασης»: Η Τεχεράνη και το δίκτυο των πληρεξουσίων της (Χεζμπολάχ στον Λίβανο, Χούθι στην Υεμένη, σιιτικές πολιτοφυλακές στο Ιράκ), παρά τα βαριά πλήγματα που υπέστησαν, παραμένουν ο νούμερο ένα υπαρξιακός εχθρός.

Ο άξονας Ισραήλ–ΗΑΕ & το «Εξάγωνο» (Hexagon Alliance): Η αναδυόμενη στρατηγική συμμαχία Τελ Αβίβ και Αμπού Ντάμπι, η οποία επεκτείνεται σε ένα ευρύτερο πλέγμα ασφαλείας, εντάσσοντας στις φιλικές δυνάμεις την Ελλάδα, την Κύπρο και την Ινδίa

Το «Εξάγωνο» της Ανατολικής Μεσογείου: Η συμπερίληψη της Ελλάδας και της Κύπρου στο ισραηλινό στρατηγικό «Εξάγωνο» (μαζί με την Ινδία και αραβικά κράτη) επιβεβαιώνει τον κομβικό ρόλο Αθήνας και Λευκωσίας. Στόχος του Νετανιάχου είναι η δημιουργία ενός αρραγούς μετώπου απέναντι τόσο στον ριζοσπαστικό σιιτικό άξονα όσο και στις αναθεωρητικές βλέψεις του σουνιτικού μπλοκ.

Οι 10 εντολές της νέας στρατηγικής: Μονομερή πλήγματα και Τεχνητή Νοημοσύνη

Το νέο δόγμα, που συντάχθηκε υπό την καθοδήγηση του επικεφαλής του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας, Σμουέλ Μπεν Έζρα, στηρίζεται σε δέκα πυλώνες:

Αποτροπή πυρηνικού Ιράν με κάθε κόστος: Το Ισραήλ δηλώνει έτοιμο για μονομερή στρατιωτική δράση. «Οι στόχοι μας δεν εξαρτώνται από την έγκριση των Αμερικανών», ξεκαθάρισε ο Μπίμπι.

Προληπτικά πλήγματα & ζώνες ασφαλείας: Τέλος στην αναμονή. Το Ισραήλ θα χτυπά πρώτο στην πηγή της απειλής και θα δημιουργεί ουδέτερες ζώνες στα σύνορά του


Πολεμική αυτάρκεια: Τεράστια ενίσχυση της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας ώστε να μην υπάρχει εξάρτηση από ξένους προμηθευτές οπλισμού.

Τεχνολογική υπεροχή 2.0: Μαζικές επενδύσεις στην Τεχνητή Νοημοσύνη (AI), την κβαντική υπολογιστική και τα διαστημικά όπλα.

Το παρασκήνιο με τις ΗΠΑ και οι κάλπες της 27ης Οκτωβρίου

Η χρονική στιγμή της ανακοίνωσης δεν είναι τυχαία. Ο Νετανιάχου χρησιμοποίησε το νέο δόγμα ως το απόλυτο προεκλογικό του όπλο, ενώ έστειλε ένα σοκαριστικό μήνυμα προς το εσωτερικό της χώρας: προειδοποίησε ότι το Ισραήλ πρέπει να προετοιμαστεί για το ενδεχόμενο να εκλεγεί στο μέλλον ένας εχθρικός Αμερικανός Πρόεδρος στις ΗΠΑ, γι' αυτό και χτίζει από τώρα εναλλακτικές συμμαχίες με χώρες όπως η Ινδία!

Με τα διδάγματα της τραγωδίας της 7ης Οκτωβρίου να οδηγούν τις εξελίξεις, το Τελ Αβίβ διεμήνυσε προς πάσα κατεύθυνση ότι η Μέση Ανατολή αλλάζει κανόνες — και όποιος απειλεί το Ισραήλ, θα εξουδετερώνεται πριν καν προλάβει να σηκώσει όπλο!

Τι σημαίνει το «Εξάγωνο» του Νετανιάχου για Ελλάδα και Κύπρο – Στρατηγική ασπίδα ήλιος απέναντι στην Άγκυρα;

Η συμπερίληψη της Ελλάδας και της Κύπρου στο ισραηλινό στρατηγικό «Εξάγωνο» (Hexagon Alliance) δεν αποτελεί απλώς μια διπλωματική τυπικότητα, αλλά μια γεωπολιτική ασπίδα προστασίας την πιο κρίσιμη καμπή. Τη στιγμή που η Τουρκία επιχειρεί να ηγηθεί του λεγόμενου «Σουνιτικού Διαμαντιού» στήνοντας τα δικά της αναθεωρητικά παιχνίδια στην Ανατολική Μεσογείο, το Τελ Αβίβ απαντά χτίζοντας ένα αρραγές μέτωπο ασφαλείας με την Αθήνα και τη Λευκωσία.

Για την Κύπρο και την Ελλάδα, αυτό σημαίνει ότι αναβαθμίζονται σε αναντικατάστατους πυλώνες σταθερότητας και προκεχωρημένα φυλάκια ενός ευρύτερου δυτικού και περιφερειακού σχεδιασμού. Το νέο ισραηλινό δόγμα προληπτικής δράσης προσφέρει μια de facto ομπρέλα αποτροπής, μετατρέποντας τον άξονα Ισραήλ-Ελλάδας-Κύπρου στο απόλυτο αντίβαρο απέναντι στις νεο-οθωμανικές φιλοδοξίες της Άγκυρας και στα επικίνδυνα παιχνίδια ισχύος στην περιοχή!

https://www.pentapostagma.gr/

Ευρώπη όπως Covid !!

 

 

Γράφει ο Χάντζος Φίλιππος 

Υπάρχει κάτι συγκλονιστικά αδικαιολόγητο: η απάθεια τών γηγενών.
Δέν έχει ιστορικό προηγούμενο πουθενά.
Απευθύνομαι σέ αυτούς μέ αυτή τήν απάθεια:
1) Νομίζετε ότι θά σταματήσει?
2) Μέ οποιονδήποτε τρόπο σταματήσει, η δική σας ζωή θά είναι καλύτερη?
3) Είστε σίγουροι ότι δέν θά ξανασυμβεί? 
Καταστρέφεται η Ευρώπη, αλλά, οι Ευρωπαίοι είναι απαθείς..
Αρκετοί μάλιστα, νομίζουν ότι αυτό είναι καλό..
Τό ζευγάρι τών γερόντων λευκών Ευρωπαίων πού ξεβράκωσαν κάποιοι μελαμψοί κουκουλοφόροι ληστές, αυτό λοιπόν, τό ζευγάρι συμβολίζει τή σημερινή Ευρώπη.
Η Ευρώπη είναι ακριβώς αυτό: δύο ξεβρακωμένοι γέροι - ένας γέρος καί μία γριά ξεβράκωτοι..
Αυτό πού συμβαίνει είναι ευθύνη όλων.
Νομίζουν ότι η αστυνομία επαρκεί..
Δέν επαρκεί !..
Κανονικά πρέπει νά αναλάβει ο Στρατός μαζί μέ πολιτοφυλακές (ο τόνος στή λήγουσα).
Πολιτοφυλακές μέ ομαδάρχες τού στρατού.
Οι πολιτοφυλακές πρέπει νά αναλάβουν δράση γιά νά επιβεβαιωθεί ο λαϊκός χαρακτήρας τής αποκατάστασης ώστε ο στρατός μόνος του, νά χρησιμοποιηθεί μόνον όπου κανένας άλλος δέν μπορεί νά επέμβει.
Αυτό πού συμβαίνει στή Γαλλία είναι ΕΣΩΤΕΡΙΚΉ ΑΠΟΣΤΑΘΕΡΟΠΟΊΗΣΗ καί προβλέπεται η επέμβαση τού Στρατού.
Τί νόημα έχουν τά σύνορα όταν η χώρα πέφτει από μέσα??
Αποστολή κάθε Στρατού δέν είναι τά σύνορα αποκλειστικά.
Αποστολή κάθε Στρατού είναι η υπεράσπιση τής χώρας συνολικά! 
Καμμία χώρα δέν είναι μόνον τά σύνορα της.
Αγαπητέ αναγνώστη,
αφού λοιπόν, κατάλαβες ότι ο Γαλλικός στρατός θά έπρεπε ήδη νά είχε επέμβει, αλλά, αυτό ΔΈΝ έχει γίνει ακόμα, τώρα, προσπάθησε νά καταλάβεις τί -πιθανόν- κρύβεται πίσω απ' αυτή τήν αδράνεια πού υπάρχει σέ όλες τίς ευρωπαϊκές χώρες στήν ίδια κατάσταση..
Η γενική εξάπλωση τής βίας καί η γενική ανεπάρκεια τών ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, βρωμάνε ταυτόχρονο εγκλεισμό καί εμβόλια Covid.
Οι ευρωπαϊκοί λαοί δέχονται ίδια πίεση (βίας) καί οι κυβερνήσεις τους είναι ανεπαρκείς λύσεων.
Όπως επί Covid, έχουμε ίδιο πρόβλημα παντού καί ίδια (ανεπαρκή) αντιμετώπιση παντού.
Μήπως πάλι, κάτι παίζει ?..
Μήπως θέλουν νά φτάσει η κρίση στό απροχώρητο ώστε ο κόσμος νά αποδεχτεί τή ψηφιακή χούντα??


Οι τουρκικές επιδιώξεις και οι αραβικές επιφυλάξεις για Ελλάδα και Κύπρο στη Διάσκεψη των ΥΠΕΞ του ΟΙΣ στη Βαγδάτη

 


Γεώργιος Κουτσούμης

Οικογενειακή Φωτογραφία της Διάσκεψης


η 52η Σύνοδος των Υπουργών Εξωτερικών του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας (ΟΙΣ), που πραγματοποιήθηκε στη Βαγδάτη στις 17–18 Οκτωβρίου, επιβεβαίωσε τη συστηματική προσπάθεια της Τουρκίας να αξιοποιήσει τον Οργανισμό ως μέσο διεθνοποίησης των θέσεών της για τη Δυτική Θράκη, τα Δωδεκάνησα και την Κύπρο. Παρά τη διατήρηση των επικριτικών αναφορών σε βάρος της Ελλάδας και των διατυπώσεων που ευνοούν την τουρκική προσέγγιση στο Κυπριακό, η Άγκυρα δεν εξασφάλισε ουσιαστική διεύρυνση της υποστήριξης των ισλαμικών κρατών. Οι επιφυλάξεις έξι χωρών, μεταξύ των οποίων η Αίγυπτος, η Σαουδική Αραβία και το Ιράκ, ανέδειξαν τις διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό του Οργανισμού και τα όρια της τουρκικής διπλωματικής επιρροής. oic-oci.org

Οι θαλάσσιες διεκδικήσεις της Άγκυρας δεν υποστηρίχθηκαν από τα ισλαμικά κράτη

Ιδιαίτερη πολιτική και διπλωματική σημασία αποκτά η επιφύλαξη που διατύπωσε η Τουρκία επί της παραγράφου 17 της Διακήρυξης της Βαγδάτης, με την οποία τα κράτη-μέλη του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας επαναβεβαιώνουν την ανάγκη διασφάλισης της ελευθερίας και της ασφάλειας της ναυσιπλοΐας, με ρητή αναφορά στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS).

Το γεγονός ότι η Άγκυρα διαφοροποιήθηκε από μια διατύπωση που έγινε αποδεκτή από τα υπόλοιπα ισλαμικά κράτη αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Σε μια περίοδο κατά την οποία η ασφάλεια των θαλάσσιων οδών, από τα Στενά του Ορμούζ και την Ερυθρά Θάλασσα μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο, αναδεικνύεται σε ζήτημα πρώτης προτεραιότητας, η Τουρκία επιμένει στην πάγια άρνησή της να προσχωρήσει στην UNCLOS, επιδιώκοντας να διατηρήσει ανεπηρέαστες τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Η σημασία της επιφύλαξης δεν βρίσκεται μόνο στην τουρκική στάση, αλλά κυρίως στο ότι οι υπόλοιπες ισλαμικές χώρες δεν υιοθέτησαν την τουρκική διαφοροποίηση.

Πρόκειται για αξιοσημείωτη εξέλιξη, καθώς καταδεικνύει τα όρια της δυνατότητας της Άγκυρας να μεταφέρει τις ιδιαίτερες θαλάσσιες διεκδικήσεις της στο ευρύτερο ισλαμικό διπλωματικό πλαίσιο. Για την ελληνική διπλωματία, η εξέλιξη αυτή προσφέρει ένα πρόσθετο επιχείρημα: ακόμη και σε έναν οργανισμό στον οποίο η Τουρκία διαθέτει ισχυρά πολιτικά και θρησκευτικά ερείσματα, η επίκληση της UNCLOS εξακολουθεί να αποτελεί κοινό σημείο αναφοράς, χωρίς η τουρκική επιφύλαξη να εμποδίζει τη συμπερίληψή της στο τελικό κείμενο.

Η επιμονή της Άγκυρας στη Δυτική Θράκη και τα Δωδεκάνησα

Το ψήφισμα 2/52-MM της Βαγδάτης διατηρεί ουσιαστικά τον κορμό του προηγούμενου ψηφίσματος της Κωνσταντινούπολης. Επαναλαμβάνει τις επικρίσεις για την ελληνική πολιτική σε ζητήματα μειονοτικής εκπαίδευσης, εκλογής μουφτήδων, θρησκευτικών ελευθεριών, λειτουργίας σωματείων και ιθαγένειας, υιοθετώντας την προσέγγιση της Άγκυρας για την ταυτότητα της μουσουλμανικής μειονότητας.

Η επαναφορά των αναφορών αυτών εντάσσεται στη διαχρονική τουρκική επιδίωξη να προσδώσει εθνοτικό χαρακτήρα στη μειονότητα της Θράκης, παρά τις προβλέψεις της Συνθήκης της Λωζάννης, και να αναδείξει παράλληλα ζήτημα μουσουλμανικής μειονότητας στα Δωδεκάνησα.

Ωστόσο, η σύγκριση με το προηγούμενο ψήφισμα δεν αναδεικνύει ουσιαστική σκλήρυνση των διατυπώσεων. Οι αλλαγές περιορίζονται κυρίως σε επικαιροποιήσεις παραπομπών και διαδικαστικών προβλέψεων. Η Τουρκία διατήρησε το υφιστάμενο πλαίσιο πολιτικής πίεσης, χωρίς να εξασφαλίσει νέα καταδικαστικά στοιχεία σε βάρος της Ελλάδας.

Οι έξι επιφυλάξεις και οι αραβικές ισορροπίες

Ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα αποκτά η διατήρηση των επιφυλάξεων της Αιγύπτου, του Ιράκ, της Σαουδικής Αραβίας, του Κουβέιτ, του Λιβάνου και του Μπαχρέιν, οι οποίες είχαν διαφοροποιηθεί και κατά την προηγούμενη σύνοδο της Κωνσταντινούπολης.

Η στάση τους αντανακλά διαφορετικές εθνικές προτεραιότητες, αλλά και την απροθυμία σημαντικών αραβικών πρωτευουσών να ταυτιστούν ανεπιφύλακτα με την τουρκική πολιτική ατζέντα.

Η Αίγυπτος αποτελεί την πλέον χαρακτηριστική περίπτωση. Οι στρατηγικές σχέσεις του Καΐρου με την Αθήνα και τη Λευκωσία, η ενεργειακή συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο και οι κοινές προσεγγίσεις σε ζητήματα περιφερειακής ασφάλειας εξηγούν την επιφυλακτικότητά της απέναντι σε πρωτοβουλίες που θα μπορούσαν να ενισχύσουν τις τουρκικές διεκδικήσεις.

Αξιοσημείωτη είναι και η στάση της Σαουδικής Αραβίας. Παρά τη σημαντική αναθέρμανση των σχέσεων Ριάντ–Άγκυρας και τη διεύρυνση της συνεργασίας τους σε οικονομικό και αμυντικό επίπεδο, το Βασίλειο διατηρεί την αυτονομία των διπλωματικών του επιλογών. Η προσέγγιση με την Τουρκία δεν μεταφράζεται σε ανεπιφύλακτη υποστήριξη των θέσεών της έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου.

Ανάλογη προσοχή χαρακτηρίζει το Κουβέιτ και το Μπαχρέιν, που αποφεύγουν να εμπλακούν σε αντιπαραθέσεις χωρίς άμεσο όφελος για τα συμφέροντά τους, ενώ ο Λίβανος διατηρεί παραδοσιακά στενές σχέσεις με την Κυπριακή Δημοκρατία.

Ιδιαίτερη σημασία έχει η επιφύλαξη του Ιράκ, της χώρας που φιλοξένησε τη σύνοδο. Παρά τη συνεργασία της Βαγδάτης με την Άγκυρα στους τομείς της ασφάλειας, της ενέργειας και των μεταφορών, η ιρακινή διπλωματία απέφυγε την πλήρη ευθυγράμμιση με τις τουρκικές θέσεις. Η στάση αυτή αποκτά πρόσθετη βαρύτητα λόγω του ρόλου της ιρακινής προεδρίας στη διαμόρφωση του τελικού αποτελέσματος.

Οι επιφυλάξεις δεν ισοδυναμούν με συνολική απόρριψη των ψηφισμάτων, ούτε τεκμηριώνουν κατ’ ανάγκην κοινό συντονισμό των έξι χωρών. Περιορίζουν, ωστόσο, τη δυνατότητα της Τουρκίας να παρουσιάζει τις σχετικές αποφάσεις ως έκφραση αδιαμφισβήτητης ισλαμικής συναίνεσης.

Η προσπάθεια έμμεσης αναβάθμισης του ψευδοκράτους

Στο Κυπριακό, το ψήφισμα 7/52-POL επαναλαμβάνει τις βασικές θέσεις που είχαν περιληφθεί στο προηγούμενο κείμενο της Κωνσταντινούπολης. Διατηρούνται οι αναφορές στην πολιτική ισότητα των Τουρκοκυπρίων, στον τερματισμό της απομόνωσής τους και στη διεύρυνση των επαφών τους με τα κράτη-μέλη του ΟΙΣ.

Η σημασία του ψηφίσματος έγκειται κυρίως στη διατήρηση διατυπώσεων που επιτρέπουν στην Άγκυρα να προωθεί τη διεθνή παρουσία της τουρκοκυπριακής οντότητας. Η αναφορά σε «συνιστών τουρκοκυπριακό κράτος», παρότι συνδέεται με την παλαιότερη ομοσπονδιακή ορολογία, προσφέρεται για πολιτική αξιοποίηση στο πλαίσιο της σημερινής τουρκικής στρατηγικής.

Εντούτοις, η Βαγδάτη δεν προχώρησε σε ρητή αναγνώριση του ψευδοκράτους ούτε υιοθέτησε ευθέως τη λύση των δύο κρατών και την αξίωση κυριαρχικής ισότητας που προβάλλει η Άγκυρα.

Η τουρκική επιδίωξη επικεντρώνεται πλέον όχι μόνο στη διπλωματική αναγνώριση, αλλά και στη σταδιακή διεύρυνση των απευθείας επαφών των Τουρκοκυπρίων με τρίτες χώρες. Αυτό επιχειρείται μέσα από εμπορικές, εκπαιδευτικές, πολιτιστικές και θεσμικές συνεργασίες: μια στρατηγική έμμεσης αναβάθμισης, που αποσκοπεί στη δημιουργία τετελεσμένων διεθνούς παρουσίας χωρίς να απαιτείται προηγούμενη επίσημη αναγνώριση.

Για τη Λευκωσία, η συγκεκριμένη προσέγγιση συνιστά διαρκή διπλωματική πρόκληση, καθώς μπορεί να οδηγήσει στη σταδιακή εξοικείωση τρίτων κρατών με πρακτικές που η Κυπριακή Δημοκρατία θεωρεί ότι υπονομεύουν την κυριαρχία της.

Πολιτικοί αναλυτές εκτιμούν ότι η Σύνοδος της Βαγδάτης δεν απέφερε νέα ουσιαστικά διπλωματικά κέρδη στην Άγκυρα, παρά τη διατήρηση των θέσεών της στα ψηφίσματα του ΟΙΣ. Ιδιαίτερη σημασία έχει η στάση της Αιγύπτου και της Σαουδικής Αραβίας, καθώς η προσέγγισή τους με την Τουρκία δεν φαίνεται να επηρεάζει τις στρατηγικές ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο.

Επί δεκαπέντε χρόνια, ο υπογράφων παρακολουθούσε ως δημοσιογράφος, εκ των έσω, τις διασκέψεις του τότε Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης. Ήταν μια εποχή διαφορετικών συσχετισμών, όταν η Ελλάδα, χάρη και στο διεθνές κύρος και τις προσωπικές σχέσεις του Ανδρέα Παπανδρέου με ηγέτες του αραβικού κόσμου, διέθετε ισχυρά διπλωματικά ερείσματα. Οι ελληνικές θέσεις συναντούσαν την υποστήριξη των Παλαιστινίων και της Συρίας, με προσωπικότητες όπως ο Ζωρζ Χαλάκ να διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στο διπλωματικό παρασκήνιο των Ισλαμικών Διασκέψεων ως εκπρόσωπος της Γουιάνας.

Έκτοτε, οι συμμαχίες αναδιατάχθηκαν, τα συμφέροντα μεταβλήθηκαν και παλαιοί σύμμαχοι ακολούθησαν διαφορετικούς δρόμους.

https://www.anixneuseis.gr/

Ομάδα στήριξης Μαρίας Καρυστιανού - Ελλάδα







 Όταν το «success story» της ανάπτυξης σταματά έξω από τα σύνορα της Αττικής και της Κρήτης, η περιφερειακή Ελλάδα μετατρέπεται σε μια απέραντη «κόκκινη ζώνη», όπου η επιβίωση άνω του 30% του πληθυσμού επαφίεται στην τύχη και την ανθεκτικότητα των τοπικών κοινωνιών.
 Η σύγκριση με χώρες της πρώην Ανατολικής Ευρώπης, όπως η Τσεχία και η Πολωνία, είναι τουλάχιστον ταπεινωτική: εκεί που οι άλλοι έχτισαν δίχτυα κοινωνικής προστασίας και σταθερές θέσεις εργασίας, εμείς απλώς παρακολουθούμε τις τιμές της ενέργειας και των τροφίμων να καταπίνουν τις όποιες ονομαστικές αυξήσεις ψιχίων.
 Το γεγονός ότι το 27,5% των πολιτών στερείται βασικές ανάγκες, όπως τη θέρμανση ή τη διατροφή, αποδεικνύει ότι η φτώχεια στην Ελλάδα δεν είναι πλέον ένας αφηρημένος στατιστικός δείκτης των Βρυξελλών, αλλά η καθημερινή, βίαιη επιβεβαίωση ότι η ακρίβεια έχει γίνει ο μόνιμος, απρόσκλητος συγκάτοικος κάθε ευάλωτου νοικοκυριού

Επί ανακηρυγμένης ΑΟΖ η οποία και υπεραλύπτει την υφαλοκρηπίδα, μπορεί να ποντίσει όσα καλώδια θέλει η Ελλάδα και εάν χρειαστεί συνοδεία Πολεμικού Στόλου και με αίτημα Διεθνούς Αρωγής και ας τολμήσουν να την σταματήσουν.

 



ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΤΩΝ #ΑΟΖ ΕΛΛΑΔΑΣ - ΚΥΠΡΟΥ! Η #Τουρκία ισχυρίζεται ότι το καφετί κομμάτι είναι δικό τους και γι΄ αυτό θα αντιδράσουν και στις έρευνες και στην πόντιση του καλωδίου.

ΑΝΤΙ ΝΑ ΑΝΑΚΗΡΥΞΟΥΜΕ ΠΡΩΤΑ ΤΗΝ ΑΟΖ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, με ταυτόχρονη Συμφωνία Οριοθέτησης με την Κύπρο και να είμαστε ΝΟΜΙΚΑ ΑΜΑΧΗΤΟΙ, δένοντας τα χέρια και τα πόδια της Τουρκίας, "παίζουμε το παιχνίδι της", αφήνοντας "ακάλυπτα" τα νερά μας, για να μπορεί να τσαλαβουτάει...
Για να ταχτοποιηθούν τα πράγματα και #νομικά, χρειάζονται:
1. ΔΗΛΩΣΗ ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΗΣ ΧΩΡΙΚΩΝ ΥΔΑΤΩΝ ΣΤΑ 10 ΜΙΛΙΑ με κατάθεση σε ΟΗΕ
2. ΑΝΑΚΗΡΥΞΗ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗ ΑΟΖ ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ με κατάθεση σε ΟΗΕ (μέση γραμμή και πλήρη επάρκεια νησιών, στις συντεταγμένες του Ευρωπαϊκού Χάρτη της Σεβίλλης).
Μετά, αν θέλει η Τουρκία ας προσφύγει όπου θέλει. Το πουλί θα έχει πετάξει... Ακόμη και εάν βάλει όλο τον στόλο της πάνω στις ΑΟΖ μας, αυτές θα είναι ανακηρυγμένες νομίμως και διεθνώς και δεν θα μπορεί να μεταθέσει ούτε γουλιά θάλασσας.
Τότε, επί ανακηρυγμένης ΑΟΖ η οποία και υπεραλύπτει την υφαλοκρηπίδα, μπορεί να ποντίσει όσα καλώδια θέλει η Ελλάδα και εάν χρειαστεί συνοδεία Πολεμικού Στόλου και με αίτημα Διεθνούς Αρωγής και ας τολμήσουν να την σταματήσουν. Διότι θα έχει αμάχητη διεθνή νομιμότητα επί συγκεκριμένων, κατατεθημένων συντεταγμένων.
Και εάν αντιδράσουν, ίσα ίσα θα μας δώσουν τότε λαβή για την διακοπή της Τελωνειακής Ένωσης της Τουρκίας με την Ε.Ε., χάρη στην οποία η Άγκυρα ζει και έχει αναπτύξει τεχνογνωσία και μεγάλη βιομηχανία. Ένα τεράστιο και ασυγχώρητο λάθος μας...
ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΚΟΜΜΑ
το σπαθί της Ελλάδας
ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ - ΚΥΒΕΡΝΟΥΜΕ ΑΥΡΙΟ

Ο Εκμαυλισμός της Ευρώπης

 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, με χρήματα των Ευρωπαίων φορολογουμένων, έχει δώσει από το 𝟐𝟎𝟐𝟐, μέχρι σήμερα, 𝟯𝟮𝟭,𝟱 δισεκατομμύρια ευρώ, για να «βοηθήσει» την Ουκρανία, που πολεμά την Ρωσία. Ἐν τῷ μεταξύ, οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι, με «ηγέτες» τύπου Μακρόν και Μητσολάκη, πρίν λίγα χρόνια, αγόραζαν φτηνό πετρέλαιο από την Ρωσία. Τώρα, επειδή "είμαστε σε πόλεμο με την Ρωσία", πληρώνουμε τρείς φορές ακριβότερα, το φυσικό αέριο που αγοράζουμε από τους Αμερικανούς.
Και μετά υπάρχουν κάποιοι πανηλίθιοι, που αναρωτιούνται γιατί ο κόσμος έχει βγεί στους δρόμους και διαμαρτύρεται.

Η Γαλλία στις φλόγες: Η άνοδος της ατλαντικής δεξιάς της Ευρώπης

 

Οι φλόγες που εξαπλώνονται στους δρόμους της Γαλλίας αποκαλύπτουν κάτι πολύ πιο σημαντικό από μια ακόμη έκρηξη δημόσιας οργής. Κάτω από τις γνωστές σκηνές με καμένα οχήματα, σπασμένα παράθυρα και αστυνομικούς που αντιμετωπίζουν διαδηλωτές, μπορεί να διαμορφώνεται ένας πολιτικός μετασχηματισμός. Παρόμοιες εντάσεις σε όλη την Ευρώπη υποδηλώνουν ότι η ήπειρος εισέρχεται σε μια περίοδο βαθιάς αστάθειας. Ωστόσο, οι συνέπειες αυτής της αναταραχής είναι εξαιρετικά βολικές για ορισμένα ισχυρά συμφέροντα. Οι φιλελεύθερες κυβερνήσεις χάνουν την εναπομένουσα εξουσία τους, ο πληθυσμός απαιτεί αποφασιστική δράση και τα δεξιά κινήματα ετοιμάζονται να κληρονομήσουν το κράτος. Αυτό που φαίνεται να είναι η αποσύνθεση της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων θα μπορούσε να γίνει το μέσο με το οποίο η τάξη αυτή θα ανανεώσει την εξουσία της υπό μια διαφορετική πολιτική σημαία.



Πως η ΕΕ κρύβει την οικονομική της χρεοκοπία πίσω από τη Ρωσία Η Ευρωπαϊκή Ένωση απέτυχε. Και το ξέρει.


Απέτυχε στην πράσινη ανάπτυξη. Έταξε φθηνή, καθαρή ενέργεια και έφερε την ακριβότερη ενέργεια στον πλανήτη. Έκλεισε τα εργοστάσια λιγνίτη, έκοψε το φθηνό αέριο, γέμισε την ήπειρο με ανεμογεννήτριες που δεν δουλεύουν χωρίς επιδοτήσεις και τώρα η βιομηχανία της Γερμανίας, η ατμομηχανή της Ευρώπης, κλείνει το ένα εργοστάσιο μετά το άλλο και πάει Αμερική.
Απέτυχε στην οικονομία. Μετά το Green Deal, την υπερ-ρύθμιση και τους φόρους άνθρακα, κάθε προϊόν που παράγεται στην Ευρώπη κοστίζει 30% παραπάνω από το ίδιο που έρχεται από Κίνα ή ΗΠΑ. Οι αγρότες το κατάλαβαν πρώτοι και βγήκαν με τα τρακτέρ. Οι βιομήχανοι το κατάλαβαν δεύτεροι και έφυγαν. Ο απλός πολίτης το πληρώνει κάθε μήνα στο ρεύμα και στο σούπερ μάρκετ.
Απέτυχε στην ανάπτυξη. Η έκθεση Draghi που οι ίδιοι παρήγγειλαν λέει ότι η Ευρώπη μένει πίσω τεχνολογικά, δεν έχει ούτε ένα δικό της Google, ούτε ένα δικό της Tesla, και ζει με δανεικά και επιδοτήσεις.
Και τι κάνει μια αποτυχημένη ηγεσία όταν δεν μπορεί να λύσει τα προβλήματα που η ίδια δημιούργησε; Βρίσκει έναν εξωτερικό εχθρό.
Εκεί μπαίνει η Ρωσία. Και η Ουκρανία ως εργαλείο.
Όσο ο κόσμος φοβάται τη Ρωσία, δεν ρωτάει γιατί ο λογαριασμός ρεύματος τριπλασιάστηκε.
Όσο τα κανάλια δείχνουν τανκς στην Ουκρανία, δεν δείχνουν τα λουκέτα στο Ρουρ και στη Λυών.
Όσο μιλάμε για κυρώσεις στη Μόσχα, δεν μιλάμε για τις κυρώσεις που έβαλε η ίδια η ΕΕ στους δικούς της πολίτες με το Fit for 55.
Η Φον ντερ Λάιεν δεν πείθει ούτε τον εαυτό της πλέον . Γιατί ξέρει ότι το αφήγημα κατέρρευσε. Δεν μπορείς να λες στον Έλληνα, στον Γερμανό, στον Γάλλο αγρότη να πληρώσει πράσινους φόρους για να σώσει τον πλανήτη το 2050, όταν δεν μπορεί να ζήσει το 2026.
Η Ρωσία έγινε το χαλί. Και κάτω από αυτό το χαλί έχουν κρύψει όλη τη βρωμιά: την αποβιομηχάνιση, την ενεργειακή εξάρτηση από τους Αμερικανούς με LNG 4 φορές ακριβότερο, την φτωχοποίηση της μεσαίας τάξης και την πλήρη απώλεια ανταγωνιστικότητας.
Δεν είναι τυχαίο που κάθε φορά που βγαίνει μια κακή οικονομική έκθεση για την ευρωπαϊκή οικονομία , την επόμενη μέρα ανακοινώνουν νέο πακέτο για την Ουκρανία. Είναι η τέλεια αποπροσανατολιστική κίνηση...
Χρήστος Παπαδόπουλος