Θα πει κανείς τι μας νοιάζει η ανάρτηση ,αν όμως σκεφτούμε ότι μπορεί να βρεθούμε στη θέση τους απο οτιδήποτε καιρικό σεισμικό η πυρηνικό κλπ πως θα νιώθαμε απο την αδιαφορία των ανθρώπων; Θα αντέχαμε να ζήσουμε έτσι χωρίς το σπίτι μας τις ανέσεις το ίντερνετ;
Πρώτο παιδί μόλις πέθανε από υποθερμοκρασία σε φιλοξενημένες σκηνές στη Γάζα. Όχι από αεροπορικές επιδρομές, αλλά από κρύο, βροχή και σκόπιμη απώλεια.
Ένα εκατομμύριο γυναίκες και κορίτσια πεινάνε σε πλημμυρισμένες σκηνές.
Σκόπιμα επινοώντας σε ομάδα συνθήκες ζωής που υπολογίστηκαν για να προκαλέσουν την φυσική της καταστροφή ολόκληρης ή μερικής, είναι μια πράξη γενοκτονίας.
Ένα αριστούργημα του ιαπωνικού κινηματογράφου για τον μόχθο, τη φτώχεια, την απώλεια και την ακατανίκητη ανάγκη του ανθρώπου να συνεχίζει.
«Το Γυμνό Νησί» (1960), του Κανέτο Σίντο.
Υπάρχουν ταινίες που μας εντυπωσιάζουν με την πλοκή τους, άλλες με τους διαλόγους τους και άλλες με τα κινηματογραφικά τους τεχνάσματα. Υπάρχουν όμως και ορισμένες σπάνιες ταινίες που μας συγκλονίζουν σχεδόν χωρίς να συμβαίνει τίποτε από όσα έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε κινηματογραφική δράση.
Μια τέτοια ταινία είναι «Το Γυμνό Νησί» (Hadaka no Shima) του Ιάπωνα σκηνοθέτη Κανέτο Σίντο (Kaneto Shindō). Μια ασπρόμαυρη δημιουργία, διάρκειας 96 λεπτών, σχεδόν χωρίς κανέναν προφορικό διάλογο, που κατορθώνει να μιλήσει για την ανθρώπινη κατάσταση με μια δύναμη την οποία πολλές πολύλογες ταινίες δεν πλησιάζουν.
Μια ταινία του 1960 που παραμένει επίκαιρη
Η ταινία γυρίστηκε στην Ιαπωνία και κυκλοφόρησε το 1960. Ήταν μια ιδιαίτερα τολμηρή παραγωγή, δημιουργημένη από μια μικρή κινηματογραφική ομάδα δεκατριών ανθρώπων.
Ο δημιουργός της, Κανέτο Σίντο (1912–2012), υπήρξε μια από τις σημαντικές μορφές του μεταπολεμικού ιαπωνικού κινηματογράφου. Ανεξάρτητος, πειραματικός και βαθιά ανθρωποκεντρικός, ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για τους απλούς ανθρώπους, τη φτώχεια, την κοινωνική αδικία και τις δυνάμεις που καθορίζουν την ανθρώπινη ζωή.
Η ταινία αποτέλεσε τη μεγάλη διεθνή του αναγνώριση. Το 1961 απέσπασε το Μεγάλο Βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας, ενώ αργότερα βρέθηκε μεταξύ των υποψηφίων για βραβείο BAFTA.
Σήμερα θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα του Σίντο και ένα εξαιρετικό παράδειγμα ποιητικού κινηματογράφου που συνδυάζει τον ρεαλισμό με τον συμβολισμό. Η αναγνώρισή της από σημαντικούς κινηματογραφικούς θεσμούς και η παρουσία της στη συλλογή Criterion επιβεβαιώνουν τη διαχρονική της αξία.
Η υπόθεση: Μια οικογένεια απέναντι στη φύση
Η ιστορία είναι εξαιρετικά απλή. Μια τετραμελής αγροτική οικογένεια, ο πατέρας, η μητέρα και τα δύο μικρά παιδιά τους, ζει σε ένα μικρό, απομονωμένο νησί της Εσωτερικής Θάλασσας της Ιαπωνίας.
Το νησί είναι σχεδόν άγονο και, κυρίως, δεν διαθέτει πηγή γλυκού νερού. Για να καλλιεργήσουν τη γη και να επιβιώσουν, οι γονείς πρέπει καθημερινά να διασχίζουν με μια μικρή βάρκα τη θάλασσα, να γεμίζουν κουβάδες με νερό στην απέναντι ακτή και να επιστρέφουν.
Στη συνέχεια ανεβαίνουν μια απότομη πλαγιά, κουβαλώντας το πολύτιμο νερό στους ώμους, και ποτίζουν με προσοχή τα φυτά τους. Η ίδια διαδικασία επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Κουπί, νερό, ανηφόρα, πότισμα. Και την επόμενη ημέρα πάλι από την αρχή.
Η μεταφορά του νερού γίνεται το κεντρικό σύμβολο του ανθρώπινου μόχθου.
Ο θεατής αρχίζει σταδιακά να αισθάνεται ο ίδιος το βάρος των κουβάδων, την εξάντληση της ανηφόρας, την αγωνία μήπως χυθεί έστω και μια σταγόνα. Η επανάληψη, που σε μια συμβατική ταινία θα μπορούσε να θεωρηθεί αδυναμία, εδώ γίνεται η ίδια η ουσία της αφήγησης. Δεν παρακολουθούμε απλώς τον μόχθο. Υποχρεωνόμαστε να βιώσουμε τον χρόνο του.
Και όταν μια οικογενειακή τραγωδία διακόπτει αυτή την αδυσώπητη κανονικότητα, η ταινία αποκτά ακόμη βαθύτερη υπαρξιακή διάσταση.
Όταν ο μόχθος μετατρέπεται σε βία: Το χαστούκι στη γυναίκα
Υπάρχει μια σκηνή στο «Γυμνό Νησί» που διαρκεί ελάχιστα, αλλά αποκαλύπτει μια από τις πιο σκοτεινές πλευρές της ανθρώπινης επιβίωσης. Η γυναίκα, εξαντλημένη από την επίπονη μεταφορά του νερού, παραπατά και χύνει το πολύτιμο φορτίο της. Ο άνδρας της πλησιάζει και, αντί να τη βοηθήσει ή να αναγνωρίσει την εξάντλησή της, τη χτυπά στο πρόσωπο. Δεν ακολουθεί καβγάς, δεν ακούγονται φωνές. Η σιωπή κάνει τη βία ακόμη πιο συγκλονιστική.
Γιατί αντιδρά έτσι; Είναι απλώς ένας σκληρός και αυταρχικός άνδρας ή ο σκηνοθέτης θέλει να μας αποκαλύψει κάτι βαθύτερο; Πιστεύω ότι η απάντηση βρίσκεται στις συνθήκες της ζωής τους. Το νερό που χύθηκε δεν αντιπροσωπεύει μόνο μερικά χαμένα λίτρα. Αντιπροσωπεύει ώρες εξαντλητικής εργασίας, μια ακόμη διαδρομή με τη βάρκα, μια ακόμη βασανιστική ανάβαση στην πλαγιά. Σε έναν κόσμο όπου η επιβίωση εξαρτάται από την κάθε σταγόνα, ακόμη και ένα μικρό ατύχημα αποκτά δυσανάλογα μεγάλες διαστάσεις.
Όμως η εξήγηση της βίας δεν αποτελεί και δικαιολόγησή της. Ο άνδρας, ανίσχυρος απέναντι στη φύση και στις συνθήκες της ζωής του, ασκεί τη μοναδική εξουσία που αισθάνεται ότι διαθέτει: την εξουσία πάνω στη γυναίκα του. Η οργή που δεν μπορεί να στραφεί εναντίον της θάλασσας, της άγονης γης ή της φτώχειας στρέφεται εναντίον ενός άλλου ανθρώπου, που υποφέρει εξίσου.
Εδώ αναδεικνύεται και μια βαθιά κοινωνική διάσταση. Οι δύο σύζυγοι μοιράζονται τον ίδιο μόχθο, αλλά όχι απαραίτητα την ίδια θέση μέσα στην οικογένεια. Η γυναίκα δεν είναι μόνο εργάτρια της γης, μητέρα και σύντροφος. Είναι και εκείνη που καλείται να υπομείνει την αυταρχική συμπεριφορά του άνδρα. Η καταπίεση δεν σταματά πάντοτε στον άνθρωπο που την υφίσταται. Μπορεί να μεταφέρεται από τον ισχυρότερο στον ασθενέστερο, αναπαράγοντας μέσα στην οικογένεια τη σκληρότητα του κόσμου που την περιβάλλει.
Υπάρχει όμως και μια λεπτομέρεια που κάνει τη σκηνή ακόμη πιο σύνθετη. Μετά το χτύπημα, ο άνδρας βοηθά τη γυναίκα να σηκωθεί και η κοινή εργασία συνεχίζεται. Αυτή η κίνηση δεν αναιρεί τη βία που προηγήθηκε. Αποκαλύπτει όμως μια σχέση στην οποία η εξάρτηση, η συνεργασία, η τρυφερότητα και η σκληρότητα μπορούν να συνυπάρχουν με έναν τραγικά αντιφατικό τρόπο.
Η σκηνή αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία όταν τη συσχετίσουμε με το τέλος της ταινίας. Στην αρχή, η γυναίκα χύνει το νερό κατά λάθος και τιμωρείται. Αργότερα, μετά τον θάνατο του παιδιού της, ξεσπά η ίδια ενάντια στα φυτά και στη γη που τόσο επίμονα φρόντιζε. Εκεί όπου προηγουμένως υποχρεωνόταν να υπομένει, τώρα εξεγείρεται. Εκεί όπου ο άνδρας απαντούσε στην απώλεια με βία απέναντί της, εκείνη απαντά στη μεγαλύτερη απώλεια της ζωής της με μια απελπισμένη άρνηση της καθημερινής εργασίας.
Ο Σίντο δεν μας προσφέρει μια απλή ιστορία συζυγικής βίας ούτε μια εύκολη ηθική εξήγηση. Μας αφήνει να αντικρίσουμε μια σκληρή αλήθεια: ο αγώνας για την επιβίωση δεν εξευγενίζει αυτομάτως τον άνθρωπο. Μπορεί να αναδείξει την αντοχή, την αλληλεγγύη και την αγάπη, αλλά μπορεί επίσης να γεννήσει σκληρότητα, αυταρχισμό και βία.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο ανησυχητικό στοιχείο της σκηνής. Δεν βλέπουμε έναν άνθρωπο να χτυπά επειδή δεν γνωρίζει τι σημαίνει πόνος. Βλέπουμε έναν άνθρωπο που γνωρίζει πολύ καλά τον πόνο και παρ’ όλα αυτά τον προκαλεί σε κάποιον άλλον. Η κοινή δυστυχία δεν γεννά αναγκαστικά κοινή κατανόηση. Και αυτή είναι μια από τις πιο οδυνηρές αλήθειες που μας αποκαλύπτει το «Γυμνό Νησί».
Γιατί ασπρόμαυρη; Γιατί χωρίς λόγια;
Το 1960 ο κινηματογράφος διέθετε ήδη χρώμα και συγχρονισμένο ήχο. Επομένως, η επιλογή του Σίντο δεν αποτελεί επιστροφή σε μια ξεπερασμένη τεχνολογία. Είναι πρωτίστως συνειδητή αισθητική και καλλιτεχνική επιλογή.
Το ασπρόμαυρο αφαιρεί από το τοπίο την ευκολία της χρωματικής γοητείας. Αναδεικνύει τις αντιθέσεις ανάμεσα στο φως και τη σκιά, στη γη και τη θάλασσα, στο ανθρώπινο σώμα και στον βράχο. Η φωτογραφία του Κιγιόμι Κουρόντα (Kiyomi Kuroda) μετατρέπει το λιτό τοπίο σε έναν κόσμο αυστηρών γραμμών και σχεδόν γλυπτικών μορφών.
Το σημαντικότερο όμως είναι η απουσία διαλόγων. Η ταινία δεν είναι κυριολεκτικά βουβή: ακούμε τους φυσικούς ήχους, τη θάλασσα, τα βήματα, την εργασία και τη μουσική του Χικάρου Χαγιάσι (Hikaru Hayashi). Απουσιάζει σχεδόν ολοκληρωτικά η ανθρώπινη ομιλία.
Ο Σίντο επιδιώκει να επιστρέψει στην πρωταρχική δύναμη του κινηματογράφου: να αφηγείται με εικόνες και όχι με εξηγήσεις. Η κίνηση των σωμάτων, το βλέμμα, η κόπωση, οι χειρονομίες και η διάρκεια των πλάνων αντικαθιστούν τον διάλογο.
Η σιωπή έχει και μια δεύτερη λειτουργία. Η ζωή αυτών των ανθρώπων είναι τόσο απορροφημένη από την ανάγκη της επιβίωσης ώστε ο λόγος μοιάζει σχεδόν περιττός. Οι άνθρωποι επικοινωνούν με τις πράξεις τους, με τις ανάγκες τους, με την κοινή τους προσπάθεια.
Η σιωπή στο «Γυμνό Νησί» δεν είναι απουσία επικοινωνίας. Είναι μια άλλη, βαθύτερη γλώσσα της ανθρώπινης ύπαρξης.
Η ομορφιά και η σκληρότητα της φύσης
Μια από τις μεγαλύτερες αρετές της ταινίας είναι ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζει τη φύση. Η θάλασσα είναι πανέμορφη. Οι πλαγιές του νησιού, το φως, οι αλλαγές των εποχών δημιουργούν εικόνες εξαιρετικής αισθητικής δύναμης. Και όμως, πίσω από αυτή την ομορφιά κρύβεται μια αμείλικτη πραγματικότητα. Η φύση δεν προσφέρει εύκολα όσα χρειάζεται ο άνθρωπος για να ζήσει.
Το τοπίο είναι ταυτόχρονα παράδεισος και τόπος βασανιστικής εργασίας. Αυτό αποτελεί μια από τις πιο ουσιαστικές αντιφάσεις της ταινίας.
Ο σκηνοθέτης δεν παρουσιάζει τη φύση ως κακόβουλο εχθρό. Η φύση απλώς υπάρχει, αδιάφορη απέναντι στην ανθρώπινη αγωνία. Ο άνθρωπος είναι εκείνος που πρέπει να προσαρμοστεί, να αγωνιστεί, να επινοήσει τρόπους επιβίωσης.
Ο μόχθος ως ανθρώπινη μοίρα
Ο κεντρικός συμβολισμός της ταινίας είναι αναμφίβολα η αδιάκοπη μεταφορά του νερού. Το νερό είναι η ίδια η ζωή. Χωρίς αυτό δεν υπάρχει καλλιέργεια, τροφή, οικογένεια, μέλλον. Αλλά για να αποκτηθεί, απαιτεί σχεδόν εξαντλητική εργασία.
Ο άνθρωπος βρίσκεται έτσι παγιδευμένος σε έναν κύκλο: εργάζεται για να επιβιώσει και επιβιώνει για να μπορέσει να εργαστεί ξανά.
Εδώ η ταινία αποκτά μια διάσταση που θυμίζει τον μύθο του Σισύφου. Όπως ο Σίσυφος ανεβάζει αδιάκοπα τον βράχο του, έτσι και οι δύο γονείς ανεβάζουν καθημερινά το νερό στην πλαγιά. Η προσπάθεια δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Δεν υπάρχει μια τελική νίκη που θα τους απαλλάξει από τον κόπο. Κάθε ημέρα ξεκινά από το ίδιο σημείο.
Και όμως, υπάρχει μια κρίσιμη διαφορά. Ο Σίσυφος εκτελεί μια μάταιη τιμωρία. Οι άνθρωποι του Σίντο εργάζονται για κάτι απολύτως πραγματικό: για να συντηρήσουν τη ζωή, να μεγαλώσουν τα παιδιά τους και να διατηρήσουν την ανθρώπινη παρουσία τους πάνω στη γη.
Η κοινωνική διάσταση: Είναι μόνο η φύση υπεύθυνη;
Η ταινία μπορεί να ιδωθεί ως μια πανανθρώπινη αλληγορία. Όμως δεν πρέπει να αγνοηθεί η ιστορική και κοινωνική της διάσταση. Η Ιαπωνία του 1960 βρισκόταν σε μια περίοδο ταχύτατης οικονομικής ανάπτυξης και εκβιομηχάνισης. Πίσω από την εικόνα της προόδου εξακολουθούσαν να υπάρχουν αγροτικοί πληθυσμοί που ζούσαν σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες.
Ο Σίντο στρέφει την κάμερά του ακριβώς σε αυτούς τους ανθρώπους. Σε εκείνους που η επίσημη αφήγηση της ανάπτυξης κινδυνεύει να αφήσει αόρατους.
Αυτό δημιουργεί ένα ουσιαστικό ερώτημα: Πόσο από τον ανθρώπινο πόνο είναι αναπόφευκτη συνέπεια της φύσης και πόσο αποτέλεσμα της κοινωνικής οργάνωσης;
Το γεγονός ότι η οικογένεια ζει σε ένα νησί χωρίς νερό δεν είναι μόνο μια γεωγραφική δυσκολία. Μπορεί να διαβαστεί και ως εικόνα της απομόνωσης των φτωχών από τις δυνατότητες που προσφέρει η οργανωμένη κοινωνία.
Η ταινία δεν διατυπώνει κάποιο ρητό πολιτικό σύνθημα. Αλλά ακριβώς αυτή η απουσία διδακτισμού κάνει την κοινωνική της κριτική πιο διεισδυτική.
Η τραγωδία και η αδιαφορία του κόσμου
Στο τελευταίο μέρος της ταινίας ο θάνατος εισβάλλει στην οικογενειακή ζωή. Ο μεγαλύτερος γιος αρρωσταίνει και πεθαίνει, παρά τις προσπάθειες να του προσφερθεί βοήθεια. Η τραγωδία αυτή αλλάζει το νόημα όλων όσων έχουμε προηγουμένως δει.
Μέχρι τότε παρακολουθούσαμε την προσπάθεια της οικογένειας να διατηρήσει τη ζωή. Τώρα συνειδητοποιούμε ότι ακόμη και ο μεγαλύτερος ανθρώπινος μόχθος δεν μπορεί να εξασφαλίσει την προστασία από την απώλεια.
Η σκηνή στην οποία η μητέρα ξεσπά και στρέφεται με οργή εναντίον των φυτών και της γης είναι από τις πιο συγκλονιστικές της ταινίας. Είναι η στιγμή κατά την οποία η συσσωρευμένη κούραση, η θλίψη και η αίσθηση του παραλόγου γίνονται ανοιχτή εξέγερση.
Γιατί να συνεχίσει; Γιατί να ποτίζει; Γιατί να φροντίζει τη γη όταν δεν μπόρεσε να προστατεύσει το παιδί της;
Και όμως, έπειτα από την έκρηξη, η καθημερινή εργασία ξαναρχίζει.
Αυτή η επιστροφή δεν είναι ούτε απλή υποταγή ούτε εύκολη αισιοδοξία. Είναι η τραγική συνειδητοποίηση ότι η ζωή συνεχίζεται ακόμη και όταν ο άνθρωπος αισθάνεται πως δεν έχει πια τη δύναμη να τη συνεχίσει.
Πέτυχε ο σκηνοθέτης τον στόχο του;
Κατά τη γνώμη μου, ναι. Και μάλιστα με έναν τρόπο σπάνιας κινηματογραφικής συνέπειας. Ο Σίντο δεν αρκείται να μας πει ότι η ζωή των φτωχών αγροτών είναι δύσκολη. Μας υποχρεώνει να αισθανθούμε τη διάρκεια, τη μονοτονία και το σωματικό κόστος αυτής της δυσκολίας.
Οι επαναλήψεις δεν είναι αφηγηματικό λάθος. Είναι η ίδια η μέθοδος με την οποία ο σκηνοθέτης μετατρέπει τον θεατή από εξωτερικό παρατηρητή σε συναισθηματικό συμμέτοχο.
Ασφαλώς, η ταινία δεν είναι εύκολη για τον σύγχρονο θεατή. Ο αργός ρυθμός της και η σχεδόν τελετουργική επανάληψη μπορούν να προκαλέσουν ανυπομονησία ή ακόμη και κόπωση.
Υπάρχει επίσης ο κίνδυνος η εξαιρετική ομορφιά της φωτογραφίας να εξιδανικεύσει τη φτώχεια και την εξάντληση. Μπορεί κανείς να αναρωτηθεί αν η ποιητική μεταμόρφωση της δυστυχίας αποδυναμώνει την κοινωνική της καταγγελία.
Αυτή είναι μια θεμιτή ένσταση. Ωστόσο, η τελική τραγωδία και η ωμή έκρηξη της μητέρας εμποδίζουν μια τέτοια εξιδανίκευση.
Ο Σίντο δεν μας καλεί να θαυμάσουμε τη φτώχεια. Μας καλεί να αναγνωρίσουμε την αξιοπρέπεια εκείνων που αναγκάζονται να τη βιώνουν.
Το βαθύτερο μήνυμα: Η ζωή δεν υπόσχεται δικαιοσύνη
Το «Γυμνό Νησί» μπορεί να ερμηνευθεί σε πολλά επίπεδα. Ως ταινία για τη φτώχεια, ως ύμνος στην ανθρώπινη αντοχή, ως οικολογικός στοχασμός για τη σχέση ανθρώπου και φύσης, ως αλληγορία του ατέρμονου μόχθου.
Όμως το βαθύτερο μήνυμά της βρίσκεται αλλού.
Ο άνθρωπος δεν ζει σε έναν κόσμο που εγγυάται ότι οι κόποι του θα ανταμειφθούν. Μπορεί να εργαστεί αδιάκοπα, να αγαπήσει, να θυσιαστεί, να φροντίσει και παρ’ όλα αυτά να χάσει ό,τι πολυτιμότερο έχει.
Η ζωή δεν λειτουργεί πάντοτε σύμφωνα με μια ηθική λογική ανταμοιβής και τιμωρίας. Η φύση δεν απονέμει δικαιοσύνη. Ο πόνος δεν έχει πάντα εξήγηση.
Και όμως, μέσα σε αυτή την αβεβαιότητα, ο άνθρωπος εξακολουθεί να δημιουργεί νόημα με τις πράξεις του. Η φροντίδα των παιδιών, η συνεργασία των δύο γονιών, η προσπάθεια να φυτρώσει κάτι σε μια άγονη γη, είναι μικρές πράξεις αντίστασης απέναντι στη φθορά και στο κενό.
Το μεγαλείο του ανθρώπου δεν βρίσκεται στο ότι νικά πάντοτε τις αντιξοότητες, αλλά στο ότι εξακολουθεί να ζει, να αγαπά και να δημιουργεί ακόμη και χωρίς την υπόσχεση της νίκης.
Ένα νησί που μοιάζει με ολόκληρο τον κόσμο
Ο τίτλος «Το Γυμνό Νησί» είναι βαθιά συμβολικός. Το νησί είναι γυμνό από νερό, από αφθονία, από τις ανέσεις του πολιτισμού. Αλλά είναι και ένας τόπος όπου η ανθρώπινη ύπαρξη εμφανίζεται γυμνή, απαλλαγμένη από τα κοινωνικά περιβλήματα που συχνά κρύβουν τις βασικές συνθήκες της ζωής.
Εκεί δεν υπάρχουν τίτλοι, επαγγελματικές φιλοδοξίες, καταναλωτικές επιθυμίες ή μεγάλες ιδεολογικές διακηρύξεις. Υπάρχουν το νερό, η γη, το σώμα, η οικογένεια, η εργασία, η αγάπη και ο θάνατος.
Το μικρό ιαπωνικό νησί γίνεται έτσι μια μικρογραφία της ανθρώπινης μοίρας.
Και ίσως αυτό να εξηγεί γιατί μια ταινία γυρισμένη πριν από περισσότερες από έξι δεκαετίες, σε έναν τόπο τόσο μακρινό από τον δικό μας, μπορεί ακόμη να μας συγκινεί τόσο βαθιά.
Η τελική αποτίμηση
Το «Γυμνό Νησί» δεν είναι κινηματογράφος της ψυχαγωγικής ευκολίας. Είναι κινηματογράφος της παρατήρησης, της υπομονής και του στοχασμού.
Η εξαιρετική ασπρόμαυρη φωτογραφία, η υποβλητική μουσική, οι λιτές ερμηνείες και η σχεδόν απόλυτη απουσία διαλόγου δημιουργούν ένα έργο αυστηρό, ποιητικό και συγκινητικό.
Ο Σίντο επιτυγχάνει κάτι ιδιαίτερα δύσκολο: μετατρέπει μια μικρή, τοπική ιστορία επιβίωσης σε ένα παγκόσμιο σχόλιο για την ανθρώπινη κατάσταση.
Δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις. Δεν μας διαβεβαιώνει ότι η ζωή είναι δίκαιη. Δεν υπόσχεται ότι η επιμονή θα οδηγήσει οπωσδήποτε στην ευτυχία.
Μας δείχνει όμως κάτι που συχνά ξεχνάμε: ότι πίσω από την καθημερινή, φαινομενικά ασήμαντη επανάληψη της ανθρώπινης εργασίας κρύβονται ολόκληροι κόσμοι προσπάθειας, αγάπης και σιωπηλού ηρωισμού.
Και όταν η ταινία τελειώνει, εκείνο που μένει δεν είναι τόσο η εικόνα της φτώχειας, όσο η εικόνα δύο ανθρώπων που συνεχίζουν να ανεβαίνουν την πλαγιά.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο συγκλονιστικό μήνυμα του «Γυμνού Νησιού»: ότι η ανθρώπινη ζωή δεν είναι μόνο ο αγώνας να φτάσουμε κάπου. Είναι και η δύναμη να συνεχίζουμε, όταν γνωρίζουμε ότι αύριο θα χρειαστεί να αρχίσουμε πάλι από την αρχή.
Ότι έκανε ο Χίτλερ στα τελευταία του επιστρατεύοντας μικρά παιδιά να αντισταθούν στην επέλαση των Σοβιετικών συμβαίνει ακριβώς το ίδιο και στην Ουκρανία του Ζελένσκι!
Αν του Χίτλερ ήταν έγκλημα κατά της ανθρωπότητας το ίδιο είναι και αυτό του Ζελένσκι των ευρωπαίων και των Αμερικανών που στέλνουν μικρά παιδιά στην κρεατομηχανή του χαμένου πολέμου από την αρχή...
Η γνωστή αρθρογράφος και αναλύτρια με έγγραφα στα εθνικά θέματα
και επί χρόνια στο διπλωματικό ρεπορτάζ και στο ρεπορτάζ του Υπουργείου Εξωτερικών,
Κύρα Αδάμ, μιλώντας σήμερα στον 98.4, αποκάλυψε τμήμα της γαλλικής ρηματικής διακοίνωσης,
που αποδεικνύει, όπως λέει, ότι η Ελλάδα μέσω Γαλλίας όχι μόνο απεμπολεί κυριαρχικά δικαιώματα στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά έχασε και την ευκαιρία να προκαλέσει ανοιχτά και επίσημα την Τουρκία για όπου υπάρχει διαφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδας.
Η Κύρα Αδάμ εξήγησε ότι η ελληνική NAVTEX το απόγευμα της Παρασκευής
περιγράφει μια πορεία με συντεταγμένες για έρευνα του ηλεκτρικού καλωδίου, περίπου ως «κρουαζιέρα» στην Ανατολική Μεσόγειο, νότια-νοτιοανατολικά της Κρήτης, χωρίς καμία αναφορά σε ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα ab initio και ipso facto υφαλοκρηπίδας, ούτε αναφορά σε μερική οριοθέτηση ΑΟΖ στο σημείο με την Αίγυπτο, καν αναφορά σε μη οριοθετημένη ΑΟΖ με την Τουρκία, αλλά η σχεδόν ταυτόχρονη αντι-NAVTEX της Τουρκίας κάνει συγκεκριμένη αναφορά σε δική της ΑΟΖ και παραπέμπει και στην τουρκολιβυκή ΑΟΖ, με συντεταγμένες στην ίδια περιοχή, όπως κατατέθηκαν στον ΟΗΕ.
Η Ελλάδα όχι μόνο μέχρι σήμερα δεν απάντησε σε αυτή την αντι-NAVTEX με νέα NAVTEX,
με στοιχεία τόσο της οριοθετημένης μερικώς ΑΟΖ με την Αίγυπτο στο σημείο, αλλά και με στοιχεία ελληνικής υφαλοκρηπίδας και δυνητικής ΑΟΖ, αλλά, ακόμη χειρότερα, όπως αποκάλυψε, διαβάζοντας, όπως υποστήριξε στον 98.4, τμήμα της γαλλικής ρηματικής διακοίνωσης, η Γαλλία, για λογαριασμό, όπως αναγράφεται, του ελληνικού κράτους, γνωστοποιεί στην Τουρκία ότι, στην αντι-NAVTEX της, την πολύ συγκεκριμένη περί ύπαρξης δικαιωμάτων ΑΟΖ και ΑΟΖ του τουρκολιβυκού μνημονίου, η Γαλλία, όπως αποκάλυψε, ενημερώνει την Τουρκία πως η Ελλάδα δεν θα εκδώσει άλλη απαντητική NAVTEX.
Η Γαλλία, λέει η Κύρα Αδάμ, στην ουσία, πρωτοφανώς στα διπλωματικά ειωθότα, ανακοινώνει για λογαριασμό της Αθήνας την απεμπόληση, μέσω της ελληνικής NAVTEX, κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, «νομιμοποιώντας» τις τουρκικές αιτιάσεις για τουρκική ΑΟΖ αλλά και το τουρκολιβυκό μνημόνιο.
·**Κύριε Συρίγο, η αποτροπή δεν αρχίζει με την παραδοχή της αδυναμίας, αλλά με την πολιτική βούληση να μην επιτρέψεις στον αντίπαλο να επιβάλει τετελεσμένα!**
Μας λέτε ότι δεν έχει νόημα να οριοθετήσουμε την ΑΟΖ Ελλάδας–Κύπρου, επειδή δεν μπορούμε να διώξουμε τους Τούρκους από την περιοχή;
Δηλαδή, επειδή η Τουρκία απειλεί, εμείς πρέπει να αυτοπεριοριστούμε;
**Αυτό δεν είναι ρεαλισμός.
Είναι η λογική της αυτοαποτροπής!**
Κάθε φορά που η Άγκυρα προβάλλει ισχύ, θα εγκαταλείπουμε δικαιώματα επειδή δεν μπορούμε να εγγυηθούμε στρατιωτικά την εφαρμογή τους σε κάθε σημείο της Ανατολικής Μεσογείου;
Η ΑΟΖ δεν είναι πολεμική επιχείρηση. Είναι νομική κατοχύρωση κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Η ισχύς της ενισχύεται με διπλωματία, συμμαχίες, αμυντική συνεργασία και αξιόπιστη αποτροπή — όχι με την παραίτηση από την άσκησή τους.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν μπορούμε να έχουμε ένα πολεμικό πλοίο παντού και συνεχώς.
Είναι **τι στρατηγική εφαρμόζει η Ελλάδα για να μην αφήσει την Τουρκία να μετατρέψει τις απειλές της σε τετελεσμένα.**
Και αυτό είναι πρωτίστως ευθύνη της κυβέρνησης και της πολιτικής ηγεσίας.
**Η Ελλάδα δεν χρειάζεται να διακηρύσσει ότι μπορεί να τα κάνει όλα. Χρειάζεται να αποδεικνύει ότι δεν εγκαταλείπει τίποτα πριν καν διεκδικήσει την εφαρμογή του.**
Δεν είναι ανίκητοι οι Τούρκοι... Μονο πολιτική αποφασιστικότητα χρειάζεται... Ούτε υποκλίσεις ουτε φοβίες...
Στο χέρι των πολιτικών ειναι να κάνουν άμεσα ανακήρυξη 12 μιλίων, ΑΟΖ, κλεισιμο κόλπων και παει η Γαλαζια μαλακία στο βυθό...
Εχουν οι Μητσοτάκης και Γεραπετριτης την αποφασιστικότητα;
Το εθνοδιαλυτικό ψεύδος της ταύτισης δύο ασύμβατων εννοιών
Η υπηκοότης δεν μεταβάλλει την φυλετική υπόσταση των ανθρώπων. Ιθαγένεια και υπηκοότης είναι δύο λέξεις με τελείως διαφορετικόν νόημα. Άλλη η σημασία της εννοίας ιθαγένεια και άλλη η σημασία της εννοίας υπηκοότης.Ατυχώς στους νομικούς και πολιτικούς κύκλους εταυτίσθη η μία έννοια με την άλλην, ώστε με την λέξιν ιθαγένεια να εννοήται η υπηκοότης και αντιστρόφως. Βεβαίως πολλοί επιστήμονες επικρίνουν αυτήν την ταύτισιν, η οποία δεν ανταποκρίνεται στην γλωσσικήν πραγματικότητα.
Κατ’ αρχήν να διευκρινίσωμεν, ότι το τι ακριβώς σημαίνει μία λέξις το ορίζη η ετυμολογία (έτυμον= «η αρχική, η πρώτη των λέξεων σημασία ως εξάγεται εκ της προελεύσεώς της» (Δ.Δημητράκου, «Λεξικόν Ελληνικής Γλώσσης» τομ. ΣΤ, σελ. 3.011 λ. «έτυμον»). Ο ορισμός της σημασίας («σημασιολογία») μιας λέξεως είναι αποκλειστική υπόθεσις της γλωσσικής επιστήμης. Κάποιος νομοθέτης μπορεί να νομοθετή οτιδήποτε θέλει, αλλά δεν μπορεί να αλλάζη την έννοιαν, την σημασίαν δηλαδή των λέξεων, που χρησιμοποιεί. Διότι αυτό αντίκειται στην επιστήμην, στην λογικήν, στην πραγματικότητα και στην αλήθειαν.Αι λέξεις έχουν την σημασίαν των, όπως αυτή διεμορφώθη από χιλιετίας βάσει γλωσσολογικών δεδομένων κι’ όχι, όπως αρέσει στον κάθε άσχετο εξουσιαστή, που κακοποιεί την Ελληνικήν Γλώσσαν, είτε από αγραμματοσύνην είτε από σκοπιμότητα, κυρίως από αυτήν.
Ας έλθωμεν τώρα στην έννοιαν Ιθαγένεια, που είναι η ιδιότης του ιθαγενούς.Η λέξις ιθαγενής και ιθαιγενής (Όμηρος: «Οδύσεια» Ξ 203) προέρχεται από το ιθύς, που σημαίνει «κατ’ ευθείαν» (Ε. Κοφινιώτη «Λεξικόν ομηρικόν» σελ. 157, Ν. Δασκαλάκη: «Λεξικόν ετυμολογικόν της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης» σελ. 209, J Hofmann: «Ετυμολογικόν Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής» σελ. 140 κ.α) και από το «γένος», που σημαίνει την φυλήν. Έχομεν λοιπόν σύνθεσιν των ιθύς+γένος και ιθαγενής καλείται ο έχων κατ’ ευθείαν σχέσιν με γένος. Στην Αρχαίαν Ελληνικήν Γλώσσαν ιθαγενής ονομάζεται ο γνήσιος προς συγκεκριμένον γένος. Κατά συνέπειαν το περιεχόμενον της ιθαγενείας είναι φυσικόν γεγονός (όχι επίκτητον) και ειδικώτερον φυλετικόν. Η έννοια του ιθαγενούς απαντάται στον Ηρόδοτον («Ιστορία»6,53) στον Αισχύλο («Πέρσαι» 306) στον Στράβωνα («Γεωγραφικά» 7,7,8) κ.τ.λ. Χάριν της ετυμολογίας σημειούμεν, ότι το ιθύς προέρχεται εκ του ρήματος ιθύω, που σημαίνει βαίνω κατ’ ευθείαν. Το ιθύω να μη συγχέεται με το ιθύνω, που σημαίνει κυβερνώ π.χ. ιθύνουσα τάξις.
Αντίθετον του ιθαγενούς είναι ο μετανάστης, ο οποίος είναι ο άνθρωπος, που έφυγε από την χώραν του και ήλθε εις μίαν άλλην. Η λέξις μετανάστης αναφέρεται ήδη από την εποχήν την Ομήρου. Μάλιστα οι Αρχαιοέλληνες, περιεφρόνουν τους μετανάστας, ως κατωτέρους λαούς και η λέξις «μετανάστης» εχρησιμοποιείτο «συνήθως ως λέξις ονειδιστική» (Δ.Δημητράκου, ενθ. ανωτ. τομ. 9, σελ. 4619). Στην «Ιλιάδα»(Ι,648) επί παραδείγματι ο Αχιλλεύς διαμαρτύρεται στον Αίαντα, δια την συμπεριφοράν του Αγαμέμνονος απέναντί του. Ο ήρως λέγει: οργίζεται η καρδιά μου, σαν θυμηθώ πόσον προσβλητικώς μου εφέρθη ο υιός του Ατρέως ωσάν να ήμουν κάποιος μετανάστης, δίχως τιμήν: «αλλα μοι οιδάνεται κραδίη χόλω οππότε κείνην μνήσομαι, ως μ’ ασύφηλον εν Αργείοισιν ερεξεν Ατρεΐδης ως ει τιν’ ατίμητον μετανάστην». Και αλλού, δια να παραθέσω ακόμη ένα παράδειγμα εκ του πλήθους που έχω, ο Ηρόδος («Ιστορία»Ζ, 161) εμφανίζει τον «Αθηναίων άγγελον» να δηλώνη στον βασιλέα των Συρακουσίων Γέλωνα, ότι οι Αθηναίοι δεν είναι μετανάσται: «ου μετανάσται». Στο πρώτον παράδειγμα ο μεταφραστής των εκδόσεων του «Παπύρου» το πεντακάθαρον «ατίμητον μετανάστην» το μεταφράζει (!) εις «ασήμαντο μέτοικο»!! μολονότι ο Αχιλλεύς σαφέστατα ομιλεί δι’ «ατίμητον μετανάστην». Διατί ο μετανάστης έγινε μέτοικος; Και διατί ο ατίμητος (δίχως τιμή) έγινε ασήμαντος;Στο δεύτερον παράδειγμα πάλιν ο μεταφραστής των εκδόσεων του «Παπύρου» το πεντακάθαρον «ου μετανάσται» το μεταφράζει! εις «δεν έχομεν αλλάξει κατοικίαν»!! μολονότι ο άγγελος των Αθηναίων δηλώνει «ου μετανάσται». Διατί το «ου μετανάσται» έγινε «δεν έχομεν αλλάξει κατοικίαν»; και πώς ένα Έθνος ν’ αλλάξη κατοικίαν; Ακόμη ο μεταφραστής την αναφοράν του αγγέλου, ότι οι Αθηναίοι είναι «αρχαιότατον μεν έθνος» την μεταφράζει ως «αρχαιότατον λαόν της Ελλάδος». Το Έθνος φαίνεται τον ενοχλεί και το έκανε λαόν. Μα ο άγγελος ανεφέρθη εις έθνος κι’ όχι εις λαόν. Προφανώς ο μεταφραστής είναι «προοδευτικός» και μεταφράζει κατά τας πεποιθήσεις του, μη σεβόμενος το Αρχαίον κείμενον.
Η υπηκοότης είναι αποκλειστική νομική πράξις. Κάποιος, ο οποιοσδήποτε δύναται να αποκτήση την υπηκοότητα οποιουδήποτε κράτους, εφόσον πληροί τας προϋποθέσεις, που προβλέπει η νομοθεσία εκείνου του κράτους.Η υπηκοότης δεν επιδρά επί της ιθαγενείας και αντιστρόφως. Εάν ένας Έλλην μεταβή στην Κίνα και δια ποικίλους λόγους του δοθή η κινεζική υπηκοότης ασφαλώς δεν έγινε Κινέζος. Η υπηκοότης αυταποδείκτως δεν μεταβάλλει την φυλετικήν υπόστασιν των ανθρώπων.Ο Έλλην ιθαγενής, που αποκτά την κινεζικήν υπηκοότητα δεν έπαυσε αυτομάτως να είναι Έλλην ιθαγενής και οι απόγονοί του, τα παιδιά του κ.τ.λ. θα είναι Έλληνες ιθαγενείς κι’ όχι κινεζάκια. Τα ίδια ασφαλώς ισχύουν και δια τον ιθαγενή Κινέζον, που θα αποκτήση την Ελληνικήν υπηκοότητα.Να προσθέσωμεν και τα εξής. Η υπηκοότης ως νομικόν κατασκεύασμα (νομοθέτημα) αλλάζει κατά την κρίσιν των νομοθετών. Σήμερον, δια να αναγνωρισθή ένας μετανάστης υπήκοος της Ελλάδος οφείλει να έχη κάποιους όρους, προϋποθέσεις. Αύριο η νομοθεσία αλλάζει τους όρους, προϋποθέσεις και δια να λάβη ο μετανάστης την Ελληνικήν υπηκοότητα υποχρεούται να συμμορφωθή, προς τας νέας διατάξεις, δια την χορήγησιν της υπηκόοτητος. Απεναντίας στην ιθαγένειαν απουσιάζουν παντελώς νομικαί προϋποθέσεις ή όροι. Διότι εδώ τον μοναδικόν λόγον έχει η φύσις. Η ιθαγένεια ως βιολογική κατάστασις είναι αμετάβλητος και δεν υπόκειται εις ανθρωπίνους τεχνητάς, ρυθμίσεις. Ο Κάφρος, που ήλθε στην Πατρίδα μας, εκατομμύρια Ελληνικών υπηκοοτήτων να του δώσετε θα παραμείνη Κάφρος. Αι διοικητικαί πράξεις υπηκοότητος όσαι και να είναι, όποιαι και να είναι, από όπου και να προέρχωνται δεν θα μετατρέψουν τον Κάφρο εις Έλληνα. Αυτή είναι η πραγματικότητης. Τελεία και παύλα.Επίσης η υπηκοότης δι’ ωρισμένους λόγους αφαιρείται με μία νομική πράξι. Ενώ η ιθαγένεια δεν αφαιρείται ποτέ. Ακολουθεί το άτομο μέχρι του θανάτου του. Ουδεμία διοικητική αρχή και ουδένα δικαστήριον μπορεί να αποφασίση να αφαιρεθή η ιθαγένεια κάποιου. Ν’ αποφασίση δηλαδή, ότι από τούδε ο Κάφρος δεν είναι Κάφρος, αλλά διατάσσεται να γίνη ξανθός Σουηδός.
Η ιθαγένεια ως φυσική-βιολογική κατάστασις δεν εξαρτάται από νομοθεσίας ή την βούλησιν προσώπων, κρατών κ.τ.λ. Προέρχεται μόνον από την φύσιν. Ο ιθαγενής ανήκει στην φυλή (γένος) όπου τον έταξε η μοίρα. Ουδείς εδιάλεξε να είναι Κινέζος ή Κάφρος ή Άγγλος κ.τ.λ.Οι γραικύλοι παρέσυραν τους νομικούς (όχι όλους) να ταυτίσουν την ιθαγένεια με την υπηκοότητα. Ταυτίζουν δηλαδή ένα βιολογικό γεγονός με μία διοικητική πράξι. Αν είναι δυνατόν! Κι’ όμως στον νεοελληνικό κρατίδιο είδαμε και αυτό και υπάρχει βεβαιότης, ότι θα συνεχίσωμεν εις χειρότερα, εφόσον μας κυβερνούν γραικύλοι. Οι ανθέλληνες έχοντες την εξουσίαν επέβαλαν την «απόλυτον ταύτισιν» κατ’ ανακοίνωσιν του υπουργείου εσωτερικών ιθαγενείας και υπηκοότητος. Προ πολλού η νομοθεσία μεταχειρίζεται την ιθαγένεια, ωσάν να ισοδυναμή με την υπηκοότητα. Διότι οι νομοθετούντες δεν είναι ανεξάρτητοι νομικοί, αλλά το κυνοβούλιον, δηλαδή οι πολιτικάντηδες, που επιδιώκουν να εξαφανίσουν κάθε τι το Εθνικόν. Τα δικαστήρια επίσης υποχρεούνται να εφαρμόσουν τον νόμον, έστω κι αν διαπιστώνουν, ότι ο νόμος είναι παράλογος, αντεθνικός, δεν αποβλέπει στο δημόσιο συμφέρον ή στο δίκαιον κ.τ.λ. διότι τα δικαστήρια εφαρμόζουν τον νόμον, όποιος και να είναι αυτός, εκτός κιαν είναι αντισυνταγματικός. Η νομοθετική λειτουργία (εξουσία) ουσιαστικώς αποφασίζει και νομοθετεί, όπως επιθυμεί η εκτελεστική λειτουργία (εξουσία) που την εκφράζει η κυβέρνησις, η οποία έχει την πλειοψηφία στην βουλή. Συνεπώς μη μας παραμυθιάζουν με την ανεξαρτησία των εξουσιών, διότι η νομοθετική πειθαρχεί εις οτιδήποτε αποφασίζει η κυβέρνησις, δηλαδή το πλειοψηφούν κόμμα. Τώρα το πλειοψηφούν κόμμα επιθυμεί να Ελληνοποιήση τον κάθε ξένο, παρά την θέλησι των Ελλήνων και δι’ αυτό αρνείται την διεξαγωγή δημοψηφίσματος δι’ ένα τόσον σοβαρό ζήτημα, δι’ ένα ζήτημα, που σχετίζεται αμέσως με την ύπαρξι του Ελληνικού Έθνους. Έτσι οι εξουσιασταί σέβονται τον Ελληνικόν Λαόν, τον δήθεν κυρίαρχο.
Στα πλαίσια της εθνοδιαλυτικής πολιτικής των γραικύλων εντάσσεται και η χορήγησις της Ελληνικής «ιθαγενείας» (;) στους μετανάστας, που εισέβαλαν μαζικώς στην Πατρίδα μας. Η Ελληνική υπηκοότης μπορεί υπό όρους, προϋποθέσεις να δοθή εις ξένους. Ποτέ η ιθαγένεια. Τούτο φυσικώς είναι αδύνατον. Νομικώς, τεχνητώς δηλαδή είναι δυνατόν. Έτσι θα έχωμεν Έλληνας μαύρους, Έλληνας κιτρίνους, Έλληνας σημίτας, Έλληνας από το Κουρδιστάν, το Αφγανιστάν ή την Χιλή και στο τέλος οι αλλόφυλοι που κατακλύζουν την Ελλάδα θα ψηφίζουν, θα εκλέγωνται και θα κυβερνήσουν την Πατρίδα μας, διότι «ούτως έδοξε τη βουλή» και στον κάθε Παυλόπουλο, Ραγκούση κ.τ.λ.Η πολιτογράφησις ξένων επιτρέπεται μόνον εις ειδικάς περιπτώσεις κι’ όχι γενικώς. Επιτρέπεται μόνον εφόσον προσφέρουν εξεχούσας υπηρεσίας στην Ελλάδα, διότι μόνον έτσι αποδεικνύεται, ότι αγαπούν την Πατρίδα μας. Αλλοιώς είναι αλήθεια, ότι οι ξένοι ήλθαν εδώ, διότι τους συνέφερε, ήλθαν δια το ιδικόν τους συμφέρον και όχι, διότι ήθελαν να ωφελήσουν την Ελλάδα.
Εξ άλλου στην έννοιαν του Έλληνος κυριαρχεί το συναισθηματικόν στοιχείον. Όταν ο Έλλην βλέπει την Ελληνική Σημαία ή ακούει τον Εθνικόν μας Ύμνον αισθάνεται συγκίνησιν. Μήπως ανάλογον συγκίνησιν θα αισθανθή ο Πακιστανός, που ένα μπακαλόχαρτο στην τσέπη τον γράφει, ότι είναι Έλλην;
