Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Sotiris Rex
Η κεντρική κυβέρνηση, ή το κράτος, είναι ένα σύστημα που βασίζεται αποκλειστικά στη βία. Ό,τι κι αν κάνει το κράτος, καθοδηγείται από τη βία ή την απειλή βίας. Όποια πολιτική ή «δημόσιο καλό» κι αν υποτίθεται ότι επιβάλλει το κράτος στους πληθυσμούς του, η επιβολή αυτή στηρίζεται αποκλειστικά στην επιθετική βία. Ακόμη και το νόμισμα χωρίς αντίκρισμα (fiat currency) «υποστηρίζεται» από βία· βία που πληρώνεται με νόμισμα χωρίς αντίκρισμα, το οποίο με τη σειρά του υποστηρίζεται από τη βία που το στηρίζει… σε μια ψυχοπάθεια τύπου «το αυγό ή η κότα» ενός αυτοσυντηρούμενου συστήματος του τίποτα, μιας μπλόφας εξουσίας.
 |
|
 |
|
Οι φόροι εισπράττονται με τη βία. Οι αυθαίρετοι νόμοι τηρούνται λόγω του φόβου της κρατικής βίας, όχι λόγω του φόβου απώλειας προνομίων και ευκαιριών σε μια κοινότητα, ή του φόβου αμοιβαίας βίας από τα θύματα. Το γνωρίζουμε αυτό επειδή σχεδόν όλα τα «εγκλήματα» που ορίζει το κράτος είναι χωρίς θύματα. Υπακούς σε παράλογους νόμους που κρατούν άχρηστους ανθρώπους σε άσκοπες δουλειές.
Το κράτος δεν λειτουργεί με κίνητρα· μόνο με απειλές.
Μια απειλή σου αφαιρεί αυτό που είναι ήδη δικό σου. Ένα κίνητρο σου προσφέρει αυτό που δεν έχεις. Η τιμωρία στα συστήματα που βασίζονται στην απειλή είναι η στέρηση αυτού που ήδη έχεις. Η «τιμωρία» στα συστήματα που βασίζονται στα κίνητρα είναι η στέρηση ενός επιπλέον προνομίου, μιας ευκαιρίας να αποκτήσεις κάτι περισσότερο από αυτό που ήδη έχεις.
Ακόμη και ο πιο ένθερμος υποστηρικτής του κρατισμού δεν θα πληρώσει οικειοθελώς φόρους, εκτός αν τον αναγκάσει το κράτος που υποτίθεται ότι υποστηρίζει. Κανένας υποστηρικτής του κρατισμού στην ιστορία δεν έχει πληρώσει ποτέ οικειοθελώς περισσότερους φόρους, ακόμα και όταν προσποιείται ότι υποστηρίζει την αύξηση των φόρων. Βεβαίως, βλέπουμε τόσο διεφθαρμένους ψηφοφόρους όσο και εκπροσώπους συμφερόντων να προσφέρουν δωροδοκίες με την ευφημιστική μορφή των «δωρεών», αλλά αυτό δεν είναι το ίδιο με την «οικειοθελή φορολογία». Οι φόροι υποτίθεται ότι αποσκοπούν στο κοινό καλό, ενώ οι δωροδοκίες αποτελούν αντάλλαγμα για ένα ειδικό όφελος, πάντα εις βάρος άλλων. Και το κράτος ενθαρρύνει τη διαφθορά, επειδή αποτελεί ένα αδιαμφισβήτητο, τεχνητό μονοπώλιο υπηρεσιών διαχείρισης κινδύνου.
Η κεντρική κυβέρνηση — το κράτος — βασίζεται στην απειλή… όχι στην ηθική, όχι στη δικαιοσύνη, όχι στη λογική, και σίγουρα όχι στο εθελοντικό κίνητρο.
Αντίθετα, η αποκεντρωμένη διακυβέρνηση βασίζεται σε κίνητρα, επειδή δεν υπάρχει κεντρικό μονοπώλιο βίας για να επιβάλει οτιδήποτε· οι άνθρωποι αφήνονται ελεύθεροι να συνειδητοποιήσουν ότι είναι προς το συμφέρον τους να ενωθούν για να οργανώσουν την κοινωνία, όχι μέσω επιβολής, αλλά μέσω κινήτρων. Όταν οι άνθρωποι «αφήνονται στην τύχη τους», καθοδηγούνται από το ατομικό συμφέρον, το οποίο τελικά μεγιστοποιεί το συλλογικό ατομικό συμφέρον. Το προσωπικό συμφέρον είναι θετικό, διότι λαμβάνει υπόψη την καλή θέληση των άλλων. Μόνο οι αυτοκαταστροφικοί άνθρωποι, εκείνοι που δεν καθοδηγούνται από το προσωπικό συμφέρον, είναι χαοτικοί και επικίνδυνοι για τους άλλους και, κατά συνέπεια, για τους ίδιους.
Είναι πάντα προς το συμφέρον σου να συμπεριφέρεσαι δίκαια προς τα μέλη της κοινότητας στην οποία ανήκεις. Αν χρειάζεσαι κάτι από τους άλλους, είτε πρόκειται για ένα αγαθό, μια υπηρεσία ή μια επιθυμητή συμπεριφορά, πρέπει να τους δώσεις το κίνητρο να το κάνουν· αυτό είναι το μόνο δίκαιο σενάριο στο οποίο θα πρέπει να πάρεις αυτό που θέλεις. Και τα κίνητρα δεν είναι εκβιασμός ή απειλές· είναι επιπλέον οφέλη. Αν τα κίνητρα που προσφέρετε δεν είναι αρκετά ισχυρά, τότε είστε αρκετά ταπεινοί ώστε να αποδεχτείτε ότι δεν μπορείτε να κερδίσετε αυτό που θέλετε, τουλάχιστον προς το παρόν. Και σε περιπτώσεις όπου επιθυμείτε να αποτρέψετε τη βία εναντίον σας, τότε διατηρείτε το δικαίωμα να προειδοποιήσετε ενάντια στην έναρξη επιθετικής ενέργειας, αφού μπορείτε να ανταποδώσετε με αμυντική βία.
Ο μόνος πολιτισμένος τρόπος για να επιτευχθεί τάξη είναι μέσω κινήτρων (όταν χρειάζεστε κάτι από τους άλλους) και μέσω της αποτροπής που παρέχει η ικανότητά σας να ανταποκριθείτε σε μια πρωτοβουλία επιθετικότητας εναντίον σας.
Δεν υπάρχει ανάγκη το κράτος να ασκήσει βία για να επιβάλει πράγματα που τα κίνητρα δεν μπορούν να επιτύχουν. Αν τα κίνητρα δεν είναι αρκετά ισχυρά, τότε αυτό το πράγμα δεν πρέπει να επιβάλλεται. Ακόμη και τα μικρά παιδιά το καταλαβαίνουν αυτό. Αυτό και μόνο αρκεί για να διαψεύσει την παραπλανητική ανάγκη για κεντρική κυβέρνηση — το κράτος.
Ναι, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δεν μπορούν να κατανοήσουν το δικό τους συμφέρον. Αυτοί είναι οι αντικοινωνικοί, οι ψυχικά ασθενείς, οι απελπιστικά τραυματισμένοι, εκείνοι που καταφεύγουν πάντα στη βία (είτε τη δική τους είτε αυτή που αναθέτουν στο κράτος) για να πάρουν αυτό που θέλουν, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους άλλους που πρέπει να υποστούν τη βία τους.
Αυτοί οι αντικοινωνικοί θα επιδιώκουν πάντα να κυριαρχήσουν στους άλλους αντί να διαπραγματεύονται μαζί τους… Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο έχουμε κεντρική κυβέρνηση: επειδή μια κρίσιμη μάζα ανθρώπων, όπως είναι τα πράγματα, είναι βίαιη και επιδιώκει να κυριαρχήσει βίαια στους άλλους αντί να παρέχει κίνητρα για να πετύχει αυτό που θέλει. Αν παρατηρήσετε τις πολιτικές συγκεντρώσεις και το δηλητηριώδες κλίμα που τις χαρακτηρίζει, θα διαπιστώσετε την επιθυμία του μέσου ψηφοφόρου, όχι να παρέχει κίνητρα για την επιθυμητή συμπεριφορά, αλλά να την επιβάλει στους άλλους, βασιζόμενος σε μια παραπλανητική αίσθηση δικαιώματος και την αλαζονική υπόθεση της «δικαιοσύνης».
Αλλά το θέμα είναι το εξής: η δικαιοσύνη δεν καθορίζεται από μια υποτιθέμενη πλειοψηφία, ούτε από κάποιο αρχαίο κείμενο γραμμένο από αναλφάβητους που είχαν εμμονή με την ακροποσθία και άκουγαν φωνές στο κεφάλι τους. Μια συμπεριφορά θεωρείται δίκαιη όταν μπορείς να παροτρύνεις (όχι να απειλήσεις) τους ανθρώπους να την υιοθετήσουν οικειοθελώς, ειδικά όταν αυτοί οι άνθρωποι έχουν την ελεύθερη επιλογή εναλλακτικών συμπεριφορών και παρόλα αυτά επιλέγουν τη δική σου χωρίς εξαναγκασμό. Γι’ αυτό η ηθική δεν μπορεί να προέρχεται από θεούς και δαίμονες, ούτε από το κράτος (το οποίο είναι ο θεός των κρατιστών). Αν μη τι άλλο, οποιοδήποτε «ηθικό» πλαίσιο που προέρχεται από έναν θεό ή ένα κράτος — δηλαδή, που επιβάλλεται — είναι εξ ορισμού άνευ νοήματος.
Πώς αντιμετωπίζει η αποκεντρωμένη διακυβέρνηση τους ανθρώπους που προτιμούν τις απειλές από τη βία; Πολύ καλή ερώτηση. Προς το παρόν, δεν μπορούμε να έχουμε αποκεντρωμένη διακυβέρνηση επειδή η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων είναι τόσο τραυματισμένη ώστε να επιθυμεί ηγέτες — τον «καλό» γονέα που δεν είχαν ποτέ. Έχουμε ηγέτες επειδή πάντα στρεφόμαστε προς τους ηγέτες. Οι εκλογές είναι το κράτος που ζητά συνεχώς άδεια να υπάρχει, και όταν ψηφίζουμε, ανεξάρτητα από το ποιον ψηφίζουμε, του χορηγούμε αυτή την άδεια. Και το γεγονός ότι τη χρειάζεται τόσο συχνά θα έπρεπε να σας δείξει πόσο αδύναμο είναι το κάστρο από τραπουλόχαρτα της φαινομενικής «εξουσίας» του.
Όμως, σε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι είναι λιγότερο τραυματισμένοι και αρκετοί από εμάς κατανοούν την ανωτερότητα της αποκεντρωμένης διακυβέρνησης, τότε εκείνοι οι λίγοι που δεν την κατανοούν θα κατευναστούν μέσω του φαινομένου «παίξε το παιχνίδι και θα δεις», ή της προειδοποίησης για αμοιβαία, αμυντική βία. Η επιθετική βία — η απρόκλητη έναρξη επιθετικότητας που σου αφαιρεί αυτό που ήδη σου ανήκει — είναι ανήθικη και αντιπαραγωγική. Αλλά το να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου απέναντι της — χρησιμοποιώντας αμυντική βία — είναι ηθικό και παραγωγικό. Και όχι μόνο αυτό, αλλά η πρόθεσή σου και η ικανότητά σου να χρησιμοποιήσεις βία ως απάντηση στην έναρξη της βίας αποτελεί το μεγαλύτερο αποτρεπτικό παράγοντα για τη βία.
Η απουσία κράτους δεν είναι αταξία ή χάος. Η αποκεντρωμένη διακυβέρνηση είναι ανώτερη από την κεντρική κυβέρνηση για τον ίδιο λόγο που η ποικιλία ανταγωνιστικών προμηθευτών ενός αγαθού ή μιας υπηρεσίας ασκεί πάντα πίεση σε αυτούς τους προμηθευτές να παρέχουν καλύτερη ποιότητα σε καλύτερη τιμή, και με μικρότερο αντίκτυπο στο περιβάλλον. Τα μονοπώλια και τα ολιγοπώλια μονοπωλούν τις αγορές τους, και αυτό προσφέρει λιγότερα για περισσότερα. Όσο μεγαλύτερη είναι η πίεση του ανταγωνισμού, τόσο περισσότερο ωφελούνται οι πελάτες — και ακόμη και οι προμηθευτές, επειδή πιέζονται να γίνουν καλύτεροι. Οι πελάτες ψηφίζουν με τα χρήματά τους, όχι με ένα ανόητο κομμάτι χαρτί, επιλέγοντας ανάμεσα σε πανομοιότυπους, προκαθορισμένους υποψηφίους με γενικές υποσχέσεις που δεν είναι νομικά δεσμευτικές, και ως εκ τούτου, οι προεκλογικές υποσχέσεις δεν τηρούνται ποτέ. Ναι, η ψηφοφορία είναι η πιο προφανής απάτη, όμως οι άνθρωποι συνεχίζουν να πέφτουν στην παγίδα της ξανά και ξανά και ξανά.
Απαιτούμε ανταγωνισμό στην αγορά για να προστατεύσουμε τους καταναλωτές από τα μονοπώλια, όμως ενισχύουμε ένα μονοπώλιο στις πιο σημαντικές υπηρεσίες: το κράτος με τις υπηρεσίες διαχείρισης κινδύνου που παρέχει. Γιατί; Επειδή δεν μπορούμε να συλλάβουμε την ιδέα ότι αγορές με ελεύθερο ανταγωνισμό θα μπορούσαν να παρέχουν τέτοιες υπηρεσίες με αποκεντρωμένο τρόπο; Άσχετο. Κάποτε, οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να συλλάβουν πώς θα μπορούσε να μαζευτεί το βαμβάκι χωρίς σκλάβους, ή πώς θα μπορούσε να προκληθεί βροχή χωρίς θυσίες παιδιών και χορούς της βροχής.
Ό,τι παρέχει το κράτος είναι μια υπηρεσία. Τα πάντα. Από την αστυνόμευση, τη νομοθεσία και την απονομή δικαιοσύνης, μέχρι τη διαχείριση της δημόσιας περιουσίας και τα μητρώα ιδιωτικής περιουσίας. Αυτές είναι υπηρεσίες μετριασμού και διαχείρισης κινδύνου.
Ακόμα και τώρα, με τόσο λίγη ελευθερία που έχει απομείνει στις αγορές για να λειτουργούν οργανικά, εξακολουθούμε να βλέπουμε πώς οι ασφαλιστικές εταιρείες δημιουργούν κανόνες και σε «τιμωρούν» όταν δεν τους τηρείς — όταν αποτελείς κίνδυνο για τους γύρω σου. Και η τιμωρία είναι η στέρηση ενός προνομίου, όχι ενός δικαιώματος που ήδη έχετε. Δεν θέλετε να συμπεριφέρεστε σωστά; Τότε δεν θα σας ασφαλίσουμε. Και σε έναν κόσμο χωρίς την κρατική βία, οι άνθρωποι αναλαμβάνουν οι ίδιοι την ασφάλειά τους. Το εμπορικό κέντρο δεν θα σας αφήσει να μπείτε αν δεν έχετε κάποια μορφή ασφάλισης. Ούτε οι δρόμοι κοινής χρήσης αυτής της γειτονιάς θα σας επιτρέψουν την πρόσβαση. Όμως, με την ύπαρξη ενός κράτους, υποθέτουμε ότι ο κίνδυνος έχει ήδη αντιμετωπιστεί, οπότε δεν αναλαμβάνουμε καμία πρωτοβουλία — παράλυση λόγω της κυβέρνησης.
Και αντί οι άνθρωποι να αναλάβουν οι ίδιοι την ασφάλειά τους, το κράτος σας αναγκάζει να ζείτε δίπλα σε τέρατα του ISIS που εισάγει από το εξωτερικό, τους παρέχει δωρεάν κοινωνική πρόνοια για «λόγους» και τους χορηγεί ειδικά επιχειρηματικά προνόμια ώστε να ευημερούν εις βάρος σας. Αυτό είναι που έχει κίνητρο να κάνει το κράτος: να κρατά τα πρόβατα να μαλώνουν μεταξύ τους, να διαχέει την ενέργειά τους μέσω του φόβου που τρέφουν το ένα για το άλλο, και να μην κατευθύνει ποτέ αυτή την ενέργεια προς όσους βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας. Αυτό κάνουν τα μονοπώλια. Και το κράτος είναι το μεγαλύτερο, το πιο διεφθαρμένο μονοπώλιο από όλα.
Ναι, η ασφάλιση είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργούμε «νόμους» χωρίς το κράτος. Έχουμε ήδη μια γεύση από αυτό σε δράση, αυτή τη στιγμή. Ο λόγος που δεν αναλαμβάνουμε περισσότερες τέτοιες πρωτοβουλίες είναι ότι υποθέτουμε ότι η κυβέρνηση φροντίζει ήδη για τη νομοθεσία, αλλά το κάνει με τον χειρότερο δυνατό τρόπο, αναποτελεσματικά, ανεπαρκώς και με διεφθαρμένο τρόπο. Και αυτό ακριβώς είναι το κράτος: μια τεράστια υπηρεσία διαχείρισης κινδύνων με τεχνητό μονοπώλιο, τίποτα λιγότερο, κάτι που το καθιστά διεφθαρμένο, ακριβό και άχρηστο.
Ό,τι «προσφέρει» το κράτος είναι διαχείριση κινδύνων. Τα πάντα. Δεν θα ήταν λογικό να χωριστεί ο πάροχος αυτών των υπηρεσιών διαχείρισης κινδύνων σε πολλούς ανταγωνιστικούς παρόχους, ώστε να αισθάνονται «απειλούμενοι» από τον ανταγωνισμό και, ως εκ τούτου, να αναγκάζονται να συμπεριφέρονται καλύτερα στους καταναλωτές τους; Ένα μονοπώλιο έχει ελάχιστα κίνητρα να συμπεριφέρεται ευγενικά στους καταναλωτές του. Αντίθετα, ένα μονοπώλιο έχει κάθε κίνητρο να συνεχίσει να παραπλανά τους καταναλωτές, κάνοντάς τους να πιστεύουν ότι δεν μπορεί να υπάρξει ανταγωνισμός στις υπηρεσίες που παρέχει.
Οι άνθρωποι αντιδρούν στα κίνητρα με πιο προβλέψιμο τρόπο απ’ ό,τι στις απειλές.
Κάθε μέρα που περνά υπό κεντρική διακυβέρνηση αποτελεί μια φρικαλεότητα και μια ντροπή για την ανθρωπότητα.
