Για τον Ανδρέα μας

 

Για τον Ανδρέα μας που είναι στον Ουρανό

Καλό Πάσχα

 

Από το Πολιτισμός-Ανάπτυξη σας ευχόμαστε σας ευχόμαστε καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα

η Ανάσταση του Θεανθρώπου να μας δώσει δύναμη να αγωνιστούμε για την Πατρίδα μας.

Για Δικαιοσύνη, Παιδεία, Εξωτερική Πολιτική Παραγωγική Βάση

Ή Ισραήλ ή ειρήνη, δεν μπορείς να έχεις και τα δυο

 Maria Nikolakaki·

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου ζήτησε αναβολή της ακρόασής του για διαφθορά και η δίκη του πρόκειται να συνεχιστεί την Κυριακή, αφού το Ισραήλ ήρε την κατάσταση έκτακτης ανάγκης που είχε επιβάλει μετά την εκεχειρία με το Ιράν.

Για να αποφύγει την δίκη θα επινοεί συνεχώς πολέμους. Το ισραήλ χρειάζεται τους πολέμους για να δημιουργήσουν μια συνοχή στις διαφορετικές φράξιες των Εβραίων. Χωρίς πολέμους θα διαλυθεί το κράτος αυτό. Με πολέμους θα διαλύσουν όλους τους άλλους λαούς.

Ή Ισραήλ ή ειρήνη, δεν μπορείς να έχεις και τα δυο

Christos Cantor Frugis Giannakos ·

Ασύλληπτοι κίνδυνοι για την Ελλάδα από τη ρήξη του Trump με το ΝΑΤΟ – Πώς γινόμαστε ο πρώτος στόχος θανάσιμων χτυπημάτων

 Οι εξελίξεις αφορούν άμεσα και την Ελλάδα, καθώς με ευθύνη της κυβέρνησης Μητσοτάκη η χώρα θα γίνει χώρος υποδοχής αμερικανικών βάσεων, που όπως αποδείχθηκε από τον πόλεμο με το Ιράν, καθίστανται ο πρώτος και τελικά εύκολος στόχος χτυπημάτων – αντιποίνων

Η σχέση μεταξύ ΗΠΑ και ΝΑΤΟ φαίνεται να εισέρχεται σε μια από τις πιο τεταμένες φάσεις της μεταψυχροπολεμικής εποχής.
Οι δημόσιες τοποθετήσεις του Donald Trump και οι αντιδράσεις Ευρωπαίων ηγετών αποκαλύπτουν μια βαθιά κρίση εμπιστοσύνης που δεν αφορά πλέον μόνο τη στρατιωτική συνεργασία, αλλά τον ίδιο τον πυρήνα της δυτικής στρατηγικής ταυτότητας.
Οι εξελίξεις αφορούν άμεσα και την Ελλάδα, καθώς με ευθύνη της κυβέρνησης Μητσοτάκη η χώρα θα γίνει χώρος υποδοχής αμερικανικών βάσεων, που όπως αποδείχθηκε από τον πόλεμο με το Ιράν, καθίστανται ο πρώτος και τελικά εύκολος στόχος χτυπημάτων – αντιποίνων.

ΗΠΑ και ΝΑΤΟ - Από σύμμαχοι σε αμφισβητούμενους εταίρους

Οι πρόσφατες δηλώσεις του Trump μετά από συνάντησή του με τον Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ Mark Rutte, άναψαν νέο κύκλο αντιπαράθεσης.
Ο Αμερικανός πρόεδρος κατηγόρησε ανοιχτά τη Συμμαχία ότι δεν στήριξε τις ΗΠΑ στην κρίση με το Ιράν, υπονοώντας ότι η συμμαχία λειτουργεί επιλεκτικά και όχι ως ενιαίο αμυντικό μπλοκ.
Η φράση του στο Truth Social ήταν ενδεικτική της ρητορικής σύγκρουσης: «Το ΝΑΤΟ δεν ήταν εκεί όταν το χρειαστήκαμε και δεν θα είναι εκεί αν το χρειαστούμε ξανά».
Αυτού του είδους η τοποθέτηση δεν αποτελεί απλώς πολιτική κριτική· υπονομεύει ευθέως τη βασική αρχή της συλλογικής άμυνας, πάνω στην οποία στηρίζεται η Συμμαχία εδώ και δεκαετίες.


Το ΝΑΤΟ σε θέση άμυνας και η αμηχανία της Ευρώπης

Ο Rutte, επιχειρώντας να αποφορτίσει την ένταση, χαρακτήρισε τη συζήτηση «ειλικρινή και ανοιχτή», αφήνοντας όμως να εννοηθεί ότι υπάρχει εμφανής απογοήτευση από την αμερικανική πλευρά.
Η πραγματικότητα είναι ότι η Ευρώπη βρίσκεται σε δύσκολη θέση: εξαρτάται στρατιωτικά από τις ΗΠΑ, αλλά ταυτόχρονα δέχεται αυξανόμενη πίεση να αναλάβει μεγαλύτερο μέρος του κόστους και των αποφάσεων για τις διεθνείς κρίσεις, ακόμα και όταν δεν έχει συμμετάσχει ουσιαστικά στη λήψη τους.

Απειλές αναδιάταξης και τιμωρητικής πολιτικής

Ακόμη πιο ανησυχητικές είναι οι αναφορές ότι εξετάζεται η αναδιάταξη αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων στην Ευρώπη, με πιθανή μεταφορά δυνάμεων προς χώρες που θεωρούνται «πιο συνεργάσιμες» όπως η Πολωνία, η Ρουμανία, η Λιθουανία και ενδεχομένως η Ελλάδα.
Ταυτόχρονα, εξετάζεται το ενδεχόμενο περιορισμού ή ακόμη και κλεισίματος βάσεων σε χώρες όπως η Γερμανία ή η Ισπανία.
Αν αυτές οι κινήσεις υλοποιηθούν, δεν θα πρόκειται απλώς για στρατιωτική αναδιάταξη, αλλά για μια βαθιά πολιτική αναθεώρηση της ίδιας της σχέσης ΗΠΑ–Ευρώπης, με χαρακτηριστικά πίεσης και τιμωρητικής διπλωματίας απέναντι σε συμμάχους.

Η Ελλάδα στο επίκεντρο της νέας γεωπολιτικής αστάθειας

Η συζήτηση για πιθανή μεταφορά ή αναδιάταξη αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων στην Ευρώπη, με πιθανή ενίσχυση χωρών όπως η Πολωνία, η Ρουμανία, η Λιθουανία, αλλά και η Ελλάδα, δημιουργεί ένα νέο, σύνθετο γεωπολιτικό περιβάλλον για την Αθήνα.
Σε πρώτη ανάγνωση, η αυξημένη αμερικανική στρατιωτική παρουσία στην Ελλάδα μπορεί να εκληφθεί ως ένδειξη αναβάθμισης του στρατηγικού ρόλου της χώρας στην Ανατολική Μεσόγειο.
Ωστόσο, μια πιο προσεκτική ανάλυση αποκαλύπτει και μια σειρά από δυνητικούς κινδύνους και προκλήσεις.


«Προκεχωρημένο φυλάκιο» σε περιφερειακές εντάσεις

Η ενίσχυση στρατιωτικών υποδομών και η χρήση ελληνικού εδάφους ως κόμβου για αμερικανικές επιχειρήσεις μετατρέπει τη χώρα σε κρίσιμο σημείο προβολής ισχύος σε μια εξαιρετικά ασταθή περιοχή: την Ανατολική Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική.
Αυτό, ενώ ενισχύει τη στρατηγική σημασία της Ελλάδας για τη Δύση, ταυτόχρονα αυξάνει την έκθεσή της σε περιφερειακές εντάσεις, καθώς γίνεται πιο ορατός και ενεργός κρίκος σε ένα ευρύτερο δίκτυο ανταγωνισμών.


Κίνδυνος εμπλοκής σε συγκρούσεις εκτός εθνικού πλαισίου

Η αυξημένη αμερικανική στρατιωτική παρουσία ενδέχεται να συμπαρασύρει τη χώρα σε συγκρούσεις ή κρίσεις που δεν προκύπτουν από άμεση ελληνική στρατηγική επιλογή.
Σε ένα περιβάλλον όπου οι ΗΠΑ επαναπροσδιορίζουν τη σχέση τους με το ΝΑΤΟ και υιοθετούν πιο μονομερείς στρατηγικές αποφάσεις, η Ελλάδα θα μπορούσε να βρεθεί εκτεθειμένη σε αποφάσεις που λαμβάνονται εκτός ευρωπαϊκού πλαισίου συνεννόησης.
Αυτό δημιουργεί έναν δομικό κίνδυνο: τη σταδιακή μετατροπή της χώρας από περιφερειακός σύμμαχος σε επιχειρησιακή πλατφόρμα.

Ισορροπίες με την Τουρκία και περιφερειακή ευαισθησία

Ένα ακόμη κρίσιμο ζήτημα αφορά την ισορροπία δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η ενίσχυση της αμερικανικής παρουσίας στην Ελλάδα δεν λαμβάνει χώρα σε κενό, αλλά σε ένα περιβάλλον έντονου ανταγωνισμού με την Τουρκία, η οποία παραμένει επίσης βασικός εταίρος του ΝΑΤΟ.
Η υπερσυγκέντρωση στρατιωτικών υποδομών στην Ελλάδα ενδέχεται να αναβαθμίσει τον γεωπολιτικό ανταγωνισμό στην περιοχή, δημιουργώντας πιέσεις που δεν περιορίζονται στο διπλωματικό επίπεδο αλλά αγγίζουν και το επιχειρησιακό.


Οικονομική και πολιτική εξάρτηση από στρατιωτικές δομές

Η στρατιωτική παρουσία μεγάλων δυνάμεων σε μια χώρα συχνά συνοδεύεται από οικονομικά και πολιτικά ανταλλάγματα, αλλά και από δομική εξάρτηση.
Η Ελλάδα κινδυνεύει να ενισχύσει περαιτέρω τον ρόλο της ως «κόμβος ασφάλειας» χωρίς αντίστοιχη ενίσχυση της αυτόνομης στρατηγικής της ικανότητας.
Σε ένα σενάριο όπου το ΝΑΤΟ αποδυναμώνεται ή επαναπροσδιορίζεται υπό αμερικανική πίεση, οι χώρες που φιλοξενούν κρίσιμες βάσεις μπορεί να βρεθούν εκτεθειμένες σε νέες μορφές διαπραγμάτευσης ισχύος.


Τεράστιο ρίσκο

Για την Ελλάδα, η πιθανή ενίσχυση του στρατιωτικού της ρόλου στο πλαίσιο των αμερικανικών ανακατατάξεων αποτελεί ταυτόχρονα πρόκληση.
Αυξάνει την έκθεσή της σε διεθνείς εντάσεις, ενδέχεται να περιορίσει τα περιθώρια στρατηγικής αυτονομίας και να τη φέρει πιο κοντά σε κρίσεις που δεν ελέγχει.
Σε μια εποχή όπου η ίδια η συνοχή της Δύσης τίθεται υπό αμφισβήτηση, η Ελλάδα καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στον ρόλο του στρατηγικού συμμάχου και στην ανάγκη διατήρησης εθνικής ευελιξίας μέσα σε ένα ολοένα και πιο ασταθές διεθνές σύστημα.
Και η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν πείθει ότι μπορεί τηρήσει αυτές τις ισορροπίες.


Η Ευρώπη προς στρατηγική αυτονομία

Μέσα σε αυτό το κλίμα, ευρωπαϊκές χώρες δείχνουν να προσανατολίζονται σε μια νέα πραγματικότητα: την ενίσχυση της στρατηγικής τους αυτονομίας.
Η Γαλλία προωθεί την ενίσχυση του πυρηνικού της αποτρεπτικού δόγματος και τη διεύρυνση συνεργασιών με ευρωπαϊκά κράτη για κοινή άμυνα, ενώ η Γερμανία προχωρά σε ιστορική αύξηση στρατιωτικών δαπανών, χαλαρώνοντας δημοσιονομικούς περιορισμούς και θέτοντας στόχο την ενίσχυση της Bundeswehr σε κυρίαρχη στρατιωτική δύναμη στην Ευρώπη.
Αυτές οι εξελίξεις δείχνουν ότι η Ευρώπη δεν θεωρεί πλέον δεδομένη την αμερικανική στρατιωτική εγγύηση, αλλά προετοιμάζεται για ένα σενάριο σταδιακής αποσύνδεσης.
συνέπειες.

Οι ΗΠΑ ως παράγοντας αστάθειας στη Δύση

Το πιο αμφιλεγόμενο στοιχείο της τρέχουσας περιόδου είναι η ίδια η στάση της Ουάσιγκτον.
Οι απειλές για επαναδιαπραγμάτευση της συμμετοχής στο ΝΑΤΟ, οι πιέσεις για αυξημένες ευρωπαϊκές αμυντικές δαπάνες και οι αναφορές σε οικονομικές «αποζημιώσεις» για στρατιωτική βοήθεια δημιουργούν ένα κλίμα αβεβαιότητας.
Αντί να λειτουργούν ως σταθεροποιητικός πυλώνας, οι ΗΠΑ εμφανίζονται ολοένα και περισσότερο ως δύναμη που επαναπροσδιορίζει μονομερώς τους όρους της συμμαχίας, μετατρέποντας το ΝΑΤΟ από συλλογικό μηχανισμό ασφάλειας σε πεδίο διαπραγμάτευσης ισχύος.


Μεταβατική φάση

Το ΝΑΤΟ και η διατλαντική σχέση βρίσκονται σε σημείο καμπής.
Η εποχή της απόλυτης αμερικανικής ηγεμονίας στο δυτικό στρατόπεδο φαίνεται να υποχωρεί, ενώ η Ευρώπη αναγκάζεται να επανεξετάσει τον ρόλο της σε έναν κόσμο πολλαπλών πόλων.
Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν θα υπάρξουν ρωγμές στη συμμαχία, αλλά πόσο βαθιές θα γίνουν — και αν το ΝΑΤΟ θα μπορέσει να προσαρμοστεί σε μια νέα εποχή όπου η «ενότητα της Δύσης» δεν θεωρείται πλέον δεδομένη, αλλά υπό διαρκή διαπραγμάτευση.

www.bankingnews.gr

ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ! «Η ζωή εν τάφω» από την εμβληματική Λιβανέζα τραγουδίστρια Φαϊρούζ...

 

LOLOFLAERA
Η εμβληματική τραγουδίστρια του Αραβικού κόσμου, η Λιβανέζα Φαϊρούζ, ερμηνεύει με τη βαθειά εκφραστική της φωνή τον ύμνο «Ya Yasseeouh El Havat Nouazimak» ( Η ζωή εν τάφω), στα ελληνικά κ αραβικά. Πρόκειται για μια ζωντανή ηχογράφηση που περιλαμβάνεται στο δίσκο της με τα Ιερά Τραγούδια της Μεγάλης Παρασκευής. Οι ηχογραφήσεις, που έγιναν σε διάφορες εκκλησίες της Βηρυτού μεταξύ 1962 κ 1965, αντλούν έμπνευση από τις 3 κύριες χριστιανικές τελετουργίες του Λιβάνου: Μαρωνιτική, Ελληνορθόδοξη κ Καθολική 

*Η Φαϊρούζ σε ηλικία 92 ετών, ζει σήμερα στο Λίβανο.

https://www.press-gr.com/

«Η Νάκμπα επαναλαμβάνεται»: Η εμμονή του Ισραήλ με τον ποταμό Λιτάνι του Λιβάνου

 

Αλεξάνδρα Φωτάκη

Ποια είναι τα σχέδια του Ισραήλ για το Λίβανο και ποια σημασία του ποταμού Λιτάνι σε αυτά;

Σύμφωνα με άρθρο του Moshe Gilad στην ισραηλινή εφημερίδα Haaretz, με αφορμή τις τελευταίες επιθέσεις του Ισραήλ στο Λίβανο «ο ποταμός Λιτάνι έχει καταστεί ένα πολυπόθητο όραμα για τους μεσσιανικούς κύκλους και μια μαγική λύση στην απειλή για την ασφάλεια που προέρχεται από τον Λίβανο. Το Ισραήλ επαναλαμβάνει μια γνωστή ιδέα – και περιμένει ένα διαφορετικό αποτέλεσμα».

Δεν μπορείς να μπεις δύο φορές στον ίδιο ποταμό

Αναλυτικά το άρθρο:

«Ο Έλληνας φιλόσοφος Ηράκλειτος είπε πριν από 2.500 χρόνια: «Δεν μπορείς να μπεις δύο φορές στον ίδιο ποταμό». Εννοούσε ότι η πραγματικότητα μεταβάλλεται διαρκώς: το νερό ρέει, και ο άνθρωπος που μπαίνει στον ποταμό αλλάζει επίσης. Φυσικά, ο Ηράκλειτος δεν συνάντησε ποτέ την ισραηλινή πραγματικότητα. Εδώ, φαίνεται, μπορεί κανείς να μπει στο ίδιο ποτάμι τρεις ή τέσσερις φορές και τίποτα δεν αλλάζει. Τα νερά και όσοι μπαίνουν σε αυτά ξεχνούν γρήγορα την προηγούμενη εμπειρία και πηδούν ξανά με ενθουσιασμό.

Ο ποταμός Λιτάνι θα αποτελέσει μια μέρα μια συναρπαστική περίπτωση μελέτης. Οι φοιτητές θα προσπαθήσουν να κατανοήσουν πώς ένας λιβανέζικος ποταμός γίνεται επανειλημμένα αντικείμενο ισραηλινών φιλοδοξιών. Ακόμη και ειδικοί στη συλλογική μνήμη πιθανότατα θα εξετάσουν τον Λιτάνι για να κατανοήσουν πώς ανακαλύπτεται επανειλημμένα ως η τέλεια λύση, ενώ όλα τα συναφή προβλήματα ξεχνιούνται. Αυτό συμβαίνει ξανά μπροστά στα μάτια μας, και δεν είναι η πρώτη φορά. Σε αυτή την περίπτωση, το ρητό που συχνά αποδίδεται στον Άλμπερτ Αϊνστάιν φαίνεται πιο ταιριαστό: «Τρέλα είναι να κάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά και να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα».

Ο ποταμός Λιτάνι

Ο ποταμός Λιτάνι είναι ο μακρύτερος και σημαντικότερος ποταμός του Λιβάνου. Έχει μήκος 174 χιλιόμετρα (108 μίλια), πηγάζει από τις πηγές Αλ-Αλίκ στην περιοχή Μπαάλμπεκ και ρέει νότια κατά μήκος της κοιλάδας της Μπεκάα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, κατασκευάστηκε το φράγμα Καραούν βόρεια του χωριού Καραούν, δημιουργώντας μια μεγάλη τεχνητή λίμνη. Το φράγμα παρέχει περίπου το 15% της ηλεκτρικής ενέργειας του Λιβάνου.

Ενώ ο Λιτάνι μπορεί να φαίνεται σε πολλούς Ισραηλινούς ως μια μαγική λύση ή μια πολυπόθητη φιλοδοξία, η τρέχουσα κατάστασή του λέει μια διαφορετική ιστορία. Τον περασμένο χειμώνα, ο Λίβανος βίωσε τη σοβαρότερη ξηρασία στην πρόσφατη ιστορία. Η στάθμη του νερού του ποταμού έπεσε σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα, απειλώντας την υδροδότηση της χώρας, την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας και τη γεωργία.

Στη φαντασία των Ισραηλινών, ο Λιτάνι θεωρείται συχνά ως φυσικό βόρειο σύνορο. Αν και δεν αναφέρεται στη Βίβλο, ορισμένοι τον ερμηνεύουν ως βιβλικό όριο που χωρίζει την Άνω Γαλιλαία από τον Λίβανο. Μπορεί επίσης να υποστηρίξουν ότι σηματοδοτεί το βόρειο όριο των εδαφών των φυλών του Ασήρ και του Νεφθαλί.

Οι προτάσεις των σιωνιστών ηγετών

Αυτή η ιδέα απηχεί προτάσεις που έκαναν οι πρώτοι σιωνιστές ηγέτες πριν από περισσότερο από έναν αιώνα. Το 1919, ο Νταβίντ Μπεν-Γκουριόν έγραψε: «Ο ποταμός Λιτάνι, ή όπως τον αποκαλούν οι Άραβες ποταμός Κασμιγιέ, είναι η διαχωριστική γραμμή μεταξύ των δύο τμημάτων της γης. Το βόρειο σύνορο της Γης του Ισραήλ θα πρέπει επομένως να είναι ο ποταμός Κασμιγιέ». Ομοίως, ο γεωγράφος Αβραάμ Μπράουερ έγραψε στο βιβλίο του του 1929 «Η Γεωγραφία της Ερέτζ Ισραέλ» ότι το βόρειο όριο θα έπρεπε να είναι η Κοιλάδα του Αγιούν και το ρέμα Κασμιέ, δηλαδή ο Λιτάνι.

Η Συμφωνία Σάικς-Πικό του 1916 μεταξύ Βρετανίας και Γαλλίας έθεσε τον Λιτάνι υπό γαλλικό έλεγχο. Το σημερινό σύνορο μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου, γνωστό ως Μπλε Γραμμή, βασίζεται στη Συμφωνία Newcombe-Paulet του 1923, η οποία όριζε τα όρια μεταξύ της Βρετανικής Εντολής στην Παλαιστίνη και της Γαλλικής Εντολής στη Συρία και τον Λίβανο, καθώς και στις συμφωνίες εκεχειρίας του 1949.

Το Ισραήλ επέστρεψε πολλές φορές στον Λιτάνι

Τα τελευταία 50 χρόνια, το Ισραήλ επέστρεψε στον Λιτάνι αρκετές φορές. Το 1978, κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Λιτάνι, οι δυνάμεις του IDF έφτασαν στον ποταμό και απώθησαν τις δυνάμεις της PLO βόρεια αυτού. Στον Πρώτο Πόλεμο του Λιβάνου το 1982, το Ισραήλ κατέλαβε εκτεταμένες περιοχές μέχρι τον Λιτάνι, συμπεριλαμβανομένης της λίμνης Καραούν. Τρία χρόνια αργότερα, το IDF αποσύρθηκε από τις περισσότερες από αυτές τις περιοχές, αλλά διατήρησε μια λεγόμενη «ζώνη ασφαλείας» στο νότιο Λίβανο, την οποία έλεγχε από κοινού με τον Στρατό του Νότιου Λιβάνου μέχρι το 2000.

Κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Πολέμου του Λιβάνου το 2006, οι Ηνωμένες Πολιτείες εξουσιοδότησαν το Ισραήλ να επεκτείνει τις επιχειρήσεις του μέχρι τον Λιτάνι, αλλά οι δυνάμεις του IDF δεν έφτασαν μέχρι εκεί. Έναν μήνα μετά την έναρξη του πολέμου, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ψήφισε το Ψήφισμα 1701, το οποίο καθιέρωσε κατάπαυση του πυρός μεταξύ του Ισραήλ και της Χεζμπολάχ. Το ψήφισμα προέβλεπε την ανάπτυξη δυνάμεων του ΟΗΕ παράλληλα με τον Λιβανικό Στρατό στο νότιο Λίβανο και την απόσυρση της Χεζμπολάχ βόρεια του ποταμού, δημιουργώντας μια ζώνη ασφαλείας. Στην πράξη, η Χεζμπολάχ επανέκτησε αργότερα την παρουσία της νότια του Λιτάνι.

Τον Νοέμβριο του 2024, οι δυνάμεις του IDF έφτασαν και πάλι στον ποταμό κοντά στο Ντεϊρ Μίμας, ένα χριστιανικό χωριό βόρεια της Μετούλα, και στην περιοχή Σαλούκι, όπου ένας παραπόταμος εκβάλλει στον Λιτάνι. Περίπου την ίδια εποχή, εμφανίστηκε ένα δεξιό κίνημα με την ονομασία «Uri Tzafon», το οποίο υποστήριζε τον ισραηλινό έλεγχο του νότιου Λιβάνου μέχρι τον ποταμό και την ίδρυση οικισμών εκεί. Η ιστοσελίδα του ανέφερε: «Η ιδέα της εγκατάστασης στο Λίβανο ακούγεται τόσο αποκομμένη από την πραγματικότητα στα ισραηλινά αυτιά όσο η εγκατάσταση στον πλανήτη Αφροδίτη, αλλά δεν είναι».

Είναι ο νότιος Λίβανος η βόρεια Γαλιλαία;

Ο ιστότοπος υποστήριζε περαιτέρω: «Τι είναι στην πραγματικότητα ο «νότιος Λίβανος»; Είναι απλώς η Βόρεια Γαλιλαία. Το σαφές φυσικό σύνορο μεταξύ του Ισραήλ και των βουνών του Λιβάνου εκτείνεται κατά μήκος του ποταμού Λιτάνι, του μεγαλύτερου ποταμού του Λιβάνου, μιας περιοχής για την οποία ο Μωυσής είπε: «μια γη με ρυάκια, ποταμάκια και βαθιές πηγές που αναβλύζουν στις κοιλάδες και τους λόφους».

Στο συνέδριο ίδρυσης του κινήματος συμμετείχαν ο καθηγητής Άμος Αζαριά, ένας από τους ιδρυτές και ηγέτες του, μαζί με τον καθηγητή Γιοέλ Ελιτζούρ και τον δρ Χαγκάι Μπεν-Άρτζι, αδελφό της Σάρα Νετανιάχου.

Ο Λιτάνι στη Βίβλο

Στην ισραηλινή ιστοσελίδα του Φόρουμ Άμυνας και Ασφάλειας, μιας ομάδας που αντιτίθεται στη λύση των δύο κρατών, αναγράφεται: «Η αναφορά στον ποταμό Λιτάνι ως συνοριακή γραμμή εμφανίζεται ήδη στη Βίβλο. Αν και το όνομα «Λιτάνι» δεν αναγράφεται ρητά, πολλοί ερευνητές εκτιμούν, με βάση γεωγραφικά δεδομένα, ότι ο σημερινός ποταμός Λιτάνι αποτελεί συνέχεια του βιβλικού Ευφράτη. Σύμφωνα με αυτή την εκτίμηση, μπορεί κανείς να βασιστεί στο εδάφιο του Βιβλίου του Ιησού του Ναυή: «Από την έρημο και τον Λίβανο αυτόν έως τον μεγάλο ποταμό, τον Ευφράτη… και έως τη Μεγάλη Θάλασσα προς τη δύση του ήλιου, θα είναι τα όριά σας» (Ιησούς του Ναυή 1:4).»

Η λογική του «Δεν υπάρχει επιλογή»

Μια ανασκόπηση δεκάδων πρόσφατων ισραηλινών άρθρων σχετικά με το νότιο Λίβανο υποδηλώνει ότι διαμορφώνεται μια ευρεία και ανησυχητική συναίνεση όσον αφορά το καθεστώς και το μέλλον του ποταμού Λιτάνι. Αυτή η συναίνεση εκφράζεται συχνά με δύο από τις πιο ανησυχητικές λέξεις στα εβραϊκά: «δεν υπάρχει επιλογή». Πολλοί φαίνεται να πιστεύουν ότι δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση από το να κατακτήσουν μέρος του νότιου Λιβάνου, να φτάσουν στον Λιτάνι και να τον καθιερώσουν ως το νέο βόρειο σύνορο του Ισραήλ. Το έχουμε κάνει αυτό πολλές φορές στο παρελθόν. Δεν βοήθησε τότε. Ωστόσο, σύμφωνα με το επιχείρημα, δεν υπάρχει επιλογή.

Οι διαταγές που εξέδωσε ο IDF τον περασμένο μήνα ήρθαν σε διάφορα κύματα. Πρώτα, μια σειρά οδηγιών στόχευε 120 κοινότητες σε μια ευρεία περιοχή του νότιου Λιβάνου. Ακολούθησε μια διαταγή που έδινε εντολή σε όλους τους κατοίκους νότια του Λιτάνι να εκκενώσουν προς τα βόρεια. Η διαταγή περιλάμβανε την Τύρο, μία από τις κύριες πόλεις του Λιβάνου, όπου κατοικούν περίπου 160.000 άνθρωποι. Συνολικά, οι διαταγές εκκένωσης κάλυπταν περίπου το ένα δέκατο του εδάφους του Λιβάνου.

Οι δηλώσεις Κατζ

Στις 24 Μαρτίου, ο Ισραηλινός Υπουργός Άμυνας Ισραήλ Κατζ δήλωσε ότι ο στρατός θα διατηρούσε τον έλεγχο του νότιου Λιβάνου μέχρι τον ποταμό Λιτάνι. Πρόσθεσε ότι εκατοντάδες χιλιάδες Λιβανέζοι κάτοικοι δεν θα επιτρέπεται να επιστρέψουν «μέχρι να διασφαλιστεί η ασφάλεια» για τις κοινότητες του βόρειου Ισραήλ. Λίγες ημέρες αργότερα, στις 31 Μαρτίου, ο Κατζ δήλωσε ότι τα σπίτια σε λιβανέζικα χωριά κοντά στα σύνορα θα κατεδαφίζονταν «όπως στη Ράφα και στο Μπεϊτ Χανούν», αναφερόμενος σε περιοχές της Γάζας όπου ο ισραηλινός στρατός προκάλεσε εκτεταμένη καταστροφή κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Ο Κατζ εξήγησε ότι ο στόχος είναι «η μόνιμη εξάλειψη των απειλών που προέρχονται από τα σύνορα» για τους κατοίκους του βόρειου Ισραήλ. Πρόσθεσε ότι σε περισσότερους από 600.000 εκτοπισμένους Λιβανέζους δεν θα επιτραπεί να επιστρέψουν στο νότιο Λίβανο έως ότου διασφαλιστεί η ασφάλεια και η προστασία.

Οι βομβαρδισμοί του IDF

Στα τέλη Μαρτίου, ο IDF βομβάρδισε τη γέφυρα Κασματίγιε, η οποία συνδέει τον παραλιακό δρόμο με τον Λιτάνι. Την επόμενη μέρα, χτύπησε τη γέφυρα Κακάγια. Τον ίδιο μήνα, βομβαρδίστηκε επίσης η γέφυρα Ντλεϊφέ. Αυτή είναι η μεγαλύτερη γέφυρα στο νότιο Λίβανο και η δεύτερη μεγαλύτερη στη χώρα. Είχε καταστραφεί προηγουμένως από τον IDF το 1981 και άνοιξε ξανά μόλις το 2009. Συνολικά, πέντε από τις οκτώ κύριες γέφυρες που διασχίζουν τον Λιτάνι αποτέλεσαν στόχο από τον αέρα.

Σύμφωνα με ισραηλινές στρατιωτικές πηγές, 585.000 άνθρωποι έχουν εγκαταλείψει μέχρι στιγμής τον νότιο Λίβανο, περίπου το 70% του πληθυσμού νότια του ποταμού. Οι λιβανικές αρχές αναφέρουν ότι από την έναρξη των συγκρούσεων και μέχρι τα τέλη Μαρτίου, περίπου 1.200 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί, μεταξύ των οποίων 121 παιδιά, και περίπου 3.400 έχουν τραυματιστεί. Εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά έχουν εκτοπιστεί και δεν πηγαίνουν πλέον στο σχολείο. Μια νέα προσφυγική κρίση διαμορφώνεται. Η Νάκμπα, από αυτή την άποψη, επαναλαμβάνεται.

Τα σύνορα Ισραήλ – Λιβάνου

«Τα σύνορα μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου είναι συμφωνημένα και αναγνωρισμένα. Καθορίστηκαν τη δεκαετία του 1920 και αργότερα επιβεβαιώθηκαν στις συμφωνίες εκεχειρίας. Η κατάκτηση του Λιτάνι αντανακλά τις φιλοδοξίες όσων θέλουν να εγκατασταθούν πέρα από τα σύνορα. Η επέκταση της ισραηλινής κυριαρχίας στον Λιτάνι ακούγεται απίθανη. Πρόκειται για μεσσιανικές φαντασιώσεις. Από γεωγραφική άποψη, δεν υπάρχει κάτι τέτοιο ως «φυσικό σύνορο». Μπορούν ακόμα να μας πυροβολούν από την κοιλάδα της Μπεκάα, οπότε τι διαφορά έχει;»

Ο καθηγητής Eran Feitelson, επίσης γεωγράφος στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο, προσθέτει: «Ο Λιτάνι δεν είναι διασυνοριακός ποταμός. Ο Χασμπάνι και ο Αγιούν είναι διασυνοριακά ρεύματα. Ό,τι συμβαίνει στον ανατολικό τομέα είναι πιο σημαντικό από ό,τι συμβαίνει στα δυτικά.

«Όταν εισβάλαμε στο Λίβανο το 1978, οι σιιτικές κοινότητες στο νότιο Λίβανο δεν ήταν εχθρικές προς εμάς. Καταφέραμε να τις στρέψουμε εναντίον μας, και είμαστε πολύ αποτελεσματικοί στο να ενοποιούμε την αντίσταση. Μοιάζει σαν να το έχουμε ξαναδεί αυτό: τη δημιουργία ζώνης ασφαλείας και παρόμοιων μέτρων. Δυστυχώς, δεν λειτούργησε τότε, και είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι θα λειτουργήσει τώρα».

Η σύγκριση Δυτικής Όχθης και νότιου Λιβάνου

Η Δρ. Μιχάλ Μπράιερ, αρχιτέκτονας που διευθύνει το ερευνητικό τμήμα του Bimkom – Σχεδιασμός και Ανθρώπινα Δικαιώματα και διδάσκει πολεοδομία στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο, τονίζει τον πολιτικό χαρακτήρα του σχεδιασμού, ειδικά όταν πρόκειται για μια περίπλοκη και γεμάτη συγκρούσεις περιοχή, και κάνει μια σύγκριση μεταξύ της Δυτικής Όχθης και του νότιου Λιβάνου:

«Το Ισραήλ προσπαθεί συνεχώς να αναδιαμορφώσει τη γεωγραφία και τη δημογραφία, και αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνο. Στη Δυτική Όχθη, το «αποφασιστικό σχέδιο» του Μπεζαλέλ Σμοτρίτς στοχεύει στην απομάκρυνση του 80% του παλαιστινιακού πληθυσμού και στην παραχώρηση της περιοχής για εποικισμό, ουσιαστικά εξιουδαϊζοντάς την. Αυτό έχει καταστροφικές συνέπειες για τις κοινότητες που εκδιώκονται και για κάθε πιθανότητα μελλοντικής ειρήνης. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι η ακολουθία μιας παρόμοιας πορείας στο Λίβανο θα ήταν εξίσου καταστροφική, αν όχι περισσότερο.

Η εκδίωξη και ο εκτοπισμός δημιουργούν αντίσταση και μίσος

Η εκδίωξη και ο εκτοπισμός δημιουργούν αντίσταση και μίσος. Αυτό είναι το αντίθετο της ασφάλειας. Επίσης, μας επιβαρύνει με ένα βαθύ ηθικό στίγμα. Η ιδέα ότι η μετακίνηση ενός εκατομμυρίου ανθρώπων βόρεια του Λιτάνι θα δημιουργήσει ασφάλεια είναι αβάσιμη. Και αυτό δεν αγγίζει καν το θέμα της παραβίασης του διεθνούς δικαίου.

Υπάρχουν επίσης αναφορές ότι το Ισραήλ έχει αρχίσει να ψεκάζει γεωργικές περιοχές στο νότιο Λίβανο και ότι ισραηλινές ομάδες υποστηρίζουν την είσοδο στην περιοχή για να φυτέψουν δέντρα ως πρώτο βήμα. Δεν βλέπω καμία δικαιολογία για τη χρήση τέτοιων μέτρων προκειμένου να αποτραπεί η επιστροφή των κατοίκων στα σπίτια τους. Δεν υπάρχει δικαιολογία για αυτό εντός των συνόρων του Ισραήλ, και σίγουρα όχι πέρα από αυτά. Αυτές είναι πρακτικές που θυμίζουν εκείνες που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της Νάκμπα. Είναι ζωτικής σημασίας να αναγνωρίσουμε την αδικία και την ανισότητα που προέκυψαν και να αναγνωρίσουμε την ανάγκη για διόρθωση.

Αξιοποίηση άμαχου πληθυσμού για πίεση στο κράτος

Χρησιμοποιούμε τον άμαχο πληθυσμό του Λιβάνου ως εργαλείο για να ασκήσουμε πίεση στο κράτος, και αυτό είναι λάθος. Το βλέπω αυτό ξεκάθαρα στη δουλειά μας με τις παλαιστινιακές κοινότητες, οι οποίες θέλουν να ζήσουν ειρηνικά, με βασικά δικαιώματα και αξιοπρέπεια, όχι υπό κατοχή. Εμείς είμαστε αυτοί που το εμποδίζουμε αυτό. Και στον Λίβανο, φαίνεται να υπάρχει η παραδοχή ότι οι πληθυσμοί μπορούν να χειραγωγηθούν, να εκτοπιστούν και να ξεριζωθούν. Είναι τρομακτικό το γεγονός ότι τέτοιες ιδέες έχουν γίνει κανονικότητα στον ισραηλινό δημόσιο διάλογο».

https://www.in.gr/

Ο Υπουργός Υγείας Κένεντι λανσάρει podcast που στοχεύει σε επίσημες αφηγήσεις για την υγεία

 Morgan S. Verity 

Ο Υπουργός Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών Ρόμπερτ Φ. Κένεντι Τζούνιορ ανακοίνωσε την έναρξη ενός εβδομαδιαίου podcast στις 8 Απριλίου 2026, δηλώνοντας ότι το πρόγραμμα θα επικεντρωθεί στο «να λέγεται η αλήθεια, ειδικά όταν είναι άβολο». Οι αξιωματούχοι επιβεβαίωσαν ότι το πρόγραμμα, με τίτλο «Η Έκθεση Κένεντι», θα είναι το πρώτο podcast που θα φιλοξενείται από εν ενεργεία γραμματέα του Υπουργικού Συμβουλίου. Σύμφωνα με ένα διαφημιστικό βίντεο που κυκλοφόρησε εκείνη την ημέρα, ο Κένεντι είπε: «Για δεκαετίες τώρα, στους Αμερικανούς λέγεται ότι πρέπει να εμπιστευόμαστε το σύστημα. Αλλά τα παιδιά μας είναι πιο άρρωστα, οι χρόνιες ασθένειες εξαπλώνονται ραγδαία και οι απαντήσεις που μας έχουν δοθεί δεν λειτουργούν. Πολλοί από εμάς έχουμε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η κυβέρνηση στην πραγματικότητα μας λέει ψέματα». Η ανακοίνωση σηματοδοτεί μια σημαντική απόκλιση από τις παραδοσιακές κυβερνητικές επικοινωνίες.

Ο Υπουργός Ανακοινώνει το Podcast «Truth-Telling» από το Cabinet Post

Ο Κένεντι έκανε την ανακοίνωση μέσω βιντεοσκοπημένης δήλωσης που διένειμε το Υπουργείο Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών. Σε αυτήν, παρουσίασε το podcast ως εργαλείο δημόσιας διαφάνειας. «Αυτό το podcast αφορά το να λες την αλήθεια, ειδικά όταν είναι άβολο», είπε [10]. Ένας αξιωματούχος του Λευκού Οίκου, μιλώντας ανοιχτά, επιβεβαίωσε ότι το podcast είχε ελεγχθεί από αξιωματούχους δεοντολογίας της κυβέρνησης και είχε εγκριθεί στο πλαίσιο των επίσημων καθηκόντων επικοινωνίας του Υπουργού. Ο αξιωματούχος σημείωσε ότι όλο το περιεχόμενο θα παραγόταν χρησιμοποιώντας κυβερνητικούς πόρους και χρόνο προσωπικού, κάτι που επιτρέπεται για δραστηριότητες που θεωρούνται αναπόσπαστο κομμάτι του ρόλου ενός αξιωματούχου.

Λεπτομέρειες πλατφόρμας και επίσημη περιγραφή

Σύμφωνα με δελτίο τύπου του HHS, το εβδομαδιαίο podcast θα είναι διαθέσιμο σε μεγάλες πλατφόρμες όπως το Apple Podcasts και το Spotify. Το δελτίο τύπου ανέφερε ότι το πρόγραμμα θα περιλαμβάνει συνεντεύξεις με «γιατρούς, επιστήμονες και υποστηρικτές της υγείας με διαφορετικές απόψεις» [10]. Ένας εκπρόσωπος του υπουργείου δήλωσε ότι ο Υπουργός θα χρησιμοποιήσει την πλατφόρμα για να συζητήσει πολιτικές υγείας και «πληροφορίες που πιστεύει ότι το κοινό πρέπει να έχει». Ο εκπρόσωπος επιβεβαίωσε ότι το podcast θα παραχθεί εσωτερικά από προσωπικό του HHS. Ορισμένοι παρατηρητές σημείωσαν ότι η κίνηση αυτή είναι παράλληλη με την καθιερωμένη πρακτική του Κένεντι να χρησιμοποιεί τα μέσα ενημέρωσης για να αμφισβητήσει τις κυρίαρχες αφηγήσεις για την υγεία, μια πρακτική που έχει τεκμηριωθεί στο προηγούμενο έργο του ως συγγραφέας και πρόεδρος της Children's Health Defense [4].

Αντιδράσεις από Παρατηρητές Πολιτικής Υγείας

Η ανακοίνωση προκάλεσε ανάμεικτες αντιδράσεις από τους υποστηρικτές της δημόσιας υγείας και τους αναλυτές πολιτικής. Ο Δρ. Τζόναθαν Μίλερ, καθηγητής πολιτικής δημόσιας υγείας στο Πανεπιστήμιο Τζόρτζταουν, δήλωσε: «Είναι εξαιρετικά ασυνήθιστο για έναν επικεφαλής τμήματος να δημιουργεί ένα παράλληλο κανάλι επικοινωνίας που μπορεί να έρχεται σε αντίθεση με τις επιστημονικές δημοσιεύσεις του ίδιου του οργανισμού» [5]. Άλλοι παρατηρητές σημείωσαν ότι η κίνηση αντικατοπτρίζει την προσέγγιση της καριέρας του Κένεντι σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του. «Έχει χτίσει μια καριέρα αμφισβητώντας την κυρίαρχη συναίνεση», δήλωσε η πολιτική αναλύτρια Μαρία Τσεν. Οι επικριτές εντός του κατεστημένου δημόσιας υγείας έχουν εκφράσει στο παρελθόν ανησυχία για την κατεύθυνση της πολιτικής υπό την ηγεσία του Κένεντι, συμπεριλαμβανομένων πρόσφατων αναθεωρήσεων των διαδικασιών του FDA και της επιτήρησης της ασφάλειας των εμβολίων [7]. Οι υποστηρικτές υποστηρίζουν ότι το podcast ανταποκρίνεται στη δημόσια ζήτηση για εναλλακτικές απόψεις, επικαλούμενοι δημοσκοπήσεις που υποδηλώνουν εκτεταμένο σκεπτικισμό για τις φαρμακευτικές αφηγήσεις [6].

Το υπόβαθρο και το ιστορικό πλαίσιο του Κένεντι

Πριν από τον διορισμό του στο υπουργικό συμβούλιο το 2025, ο Κένεντι ήταν εξέχων περιβαλλοντικός δικηγόρος, συγγραφέας και ακτιβιστής. Το βιογραφικό του αναφέρει μια μακρά εστίαση στην ασφάλεια των εμβολίων, τη φαρμακευτική ρύθμιση και την περιβαλλοντική υγεία [4]. Οι ακροάσεις επικύρωσης του περιελάμβαναν εκτεταμένη συζήτηση σχετικά με τις προηγούμενες δηλώσεις του σε ιατρικά θέματα, σύμφωνα με τα αρχεία του Κογκρέσου. Από την ανάληψη των καθηκόντων του, έχει ξεκινήσει αρκετές αναθεωρήσεις πολιτικής. Αυτές περιλαμβάνουν αναθεωρήσεις των διαδικασιών έγκρισης του FDA και των συστημάτων επιτήρησης της ασφάλειας των εμβολίων, σύμφωνα με έγγραφα πολιτικής του HHS [7]. Έχει επίσης επιβλέψει αλλαγές προσωπικού σε ομοσπονδιακές υπηρεσίες υγείας, όπως η αναγκαστική παραίτηση του Δρ. Πίτερ Μαρκς, πρώην διευθυντή του Κέντρου Αξιολόγησης και Έρευνας Βιολογικών Φαρμάκων του FDA [8]. Το μπεστ σέλερ βιβλίο του Κένεντι, "Ο Αληθινός Άντονι Φάουτσι", το οποίο ασκεί κριτική στον πρώην διευθυντή του NIAID και τη φαρμακευτική βιομηχανία, υπήρξε ένα μπεστ σέλερ που έσπασε τα ρεκόρ, αν και αγνοήθηκε σε μεγάλο βαθμό από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης [2].

Διοικητικές και ηθικές παραμέτρους

Η χρήση μιας κυβερνητικής πλατφόρμας για ένα podcast που μπορεί να αμφισβητήσει καθιερωμένες θέσεις σε οργανισμούς εγείρει νέα διοικητικά ερωτήματα. Οι νομικοί μελετητές που έδωσαν συνέντευξη σημείωσαν την πρωτοφανή φύση της πλατφόρμας, αλλά δήλωσαν ότι οι υπάρχοντες κανόνες για την επίσημη επικοινωνία παρέχουν ευρεία ελευθερία σε έναν γραμματέα του υπουργικού συμβουλίου. Αξιωματούχοι δεοντολογίας εντός της εκτελεστικής εξουσίας εξέτασαν το σχέδιο. Ένας αξιωματούχος του Λευκού Οίκου, ο οποίος ζήτησε να μην κατονομαστεί, δήλωσε ότι το podcast εγκρίθηκε ως επίσημη δραστηριότητα επικοινωνίας, πράγμα που σημαίνει ότι θα παράγεται σε κυβερνητικό χρόνο με κυβερνητικούς πόρους. Ο αξιωματούχος είπε ότι αυτό επιτρέπεται βάσει των υφιστάμενων κανονισμών που διέπουν τα καθήκοντα ενός γραμματέα του υπουργικού συμβουλίου.

Σύναψη

Η κυκλοφορία του «The Kennedy Report» αντιπροσωπεύει ένα νέο κεφάλαιο στην επίσημη κυβερνητική επικοινωνία, διοχετεύοντας απευθείας τις απόψεις ενός γραμματέα του υπουργικού συμβουλίου στο κοινό σε εβδομαδιαία βάση. Το podcast θα κάνει το ντεμπούτο του εν μέσω συνεχιζόμενων πολιτικών αλλαγών στο HHS, συμπεριλαμβανομένου ενός μειωμένου προγράμματος εμβολιασμών για παιδιά και ερευνών σε θέματα όπως η ασύρματη ακτινοβολία [9] [3]. Η προσέγγιση του Kennedy, σύμφωνα με τους παρατηρητές, επιδιώκει να αξιοποιήσει τη θέση του για να διευρύνει τον διάλογο σχετικά με τη δημόσια υγεία, μια κίνηση που οι υποστηρικτές θεωρούν ως διόρθωση των προηγούμενων θεσμικών αποτυχιών και οι επικριτές θεωρούν ως κίνδυνο για την επιστημονική συναίνεση. Η υποδοχή του podcast πιθανότατα θα εξαρτηθεί από το περιεχόμενό του και τη συνεχιζόμενη δημόσια συζήτηση σχετικά με την υγειονομική αρχή και τη διαφάνεια.

https://www.naturalnews.com/

Πώς να φτιάξετε ένα στοματικό διάλυμα με διττανθρακικό άλας (για ένα υγιές και φρέσκο ​​στόμα).

 Θέλετε να φτιάξετε στοματικό διάλυμα με μαγειρική σόδα; Έχεις απόλυτο δίκιο! Είναι το τέλειο φυσικό προϊόν για ένα υγιές και φρέσκο ​​στόμα. Δεν χρειάζεται να αγοράσετε Listerine ή πανάκριβα προϊόντα που είναι επικίνδυνα για την υγεία σας ... Χάρη σε αυτή τη μικρή λευκή σκόνη, η κακοσμία του στόματος αποτελεί πλέον παρελθόν! Το διττανθρακικό νάτριο έχει πολλά οφέλη για την άψογη στοματική υγιεινή. 

Η φαρμακοποιός μου, η Ζακλίν, λίγο πιο κάτω από το σπίτι μου, ήταν αυτή που μου σύστησε αυτή την παρασκευή καφέ από παλιομοδίτικες γυναίκες. Ας ανακαλύψουμε μαζί τα οφέλη ενός στοματικού διαλύματος με διττανθρακικό άλας ... ...και μετά, πώς να το κάνετε καθημερινή συνήθεια . Ρίξτε μια ματιά: 

Η μαγειρική σόδα καταπολεμά την κακοσμία του στόματος Πρόβλημα με κακοσμία του στόματος; Το στοματικό διάλυμα με μαγειρική σόδα είναι εκεί για να σας βοηθήσει. Πώς; Απλώς επειδή η μαγειρική σόδα επιτίθεται στην οδοντική πλάκα. Με αυτόν τον τρόπο, εξαλείφει τα βακτήρια στο στόμα. Έτσι, το στόμα καθαρίζεται φυσικά. Αντίο δυσάρεστες μυρωδιές! Και οι άσχημες μυρωδιές εξαφανίζονται. 

Η αναπνοή σας παραμένει φρέσκια όλη μέρα. Ανακουφίζει από τις πληγές του έλκους Το διττανθρακικό άλας καταπολεμά και προστατεύει το στόμα από άφθες και άλλες μολυσματικές στοματικές ενοχλήσεις. Και αν έχετε στοματικά έλκη, σκεφτείτε να χρησιμοποιήσετε μαγειρική σόδα. Ανακουφίζει από τον πόνο που προκαλείται από τις άφθες. Βοηθά στην απολύμανση και την καταπράυνση της πληγής. Επειδή η μαγειρική σόδα βοηθά στην εξουδετέρωση της οξύτητας του στόματος. Απολυμαίνει επίσης το στόμα. Έτσι ανακουφίζει φυσικά από τον πόνο των άφθες.

 Καταπολεμά την ουλίτιδα Και το ίδιο ισχύει και για την καταπολέμηση και την ανακούφιση της ουλίτιδας. Ένα στοματικό διάλυμα με διττανθρακικό βοηθά στον καθαρισμό του στόματος. Βοηθά επίσης στην εξάλειψη των βακτηρίων. Αυτό βοηθά στη μείωση της φλεγμονής και στην καταπράυνση της ουλίτιδας μακροπρόθεσμα. Και μπορείτε να υποβληθείτε σε αυτή τη θεραπεία χωρίς ιατρική συνταγή. Εξαλείφει τα βακτήρια που προκαλούν τερηδόνα. Τα καλά νέα...

 Η εξάλειψη των βακτηρίων βοηθά επίσης στην πρόληψη της τερηδόνας. Και για αυτό, ένα στοματικό διάλυμα με διττανθρακικό άλας είναι ιδανικό. Αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να προστατεύσετε τα δόντια σας. Και όλα αυτά, χάρη σε ένα στοματικό διάλυμα με διττανθρακικό άλας! Πώς να φτιάξετε στοματικό διάλυμα με διττανθρακικό νάτριο; Η χρήση μαγειρικής σόδας για την παρασκευή στοματικού διαλύματος είναι πραγματικά εύκολη. 

Πώς να φτιάξετε το δικό σας στοματικό διάλυμα με μαγειρική σόδα; Ακολουθήστε αυτήν την εύκολη και γρήγορη συνταγή για να φτιάξετε στοματικό διάλυμα: Συστατικά - 1 κουταλάκι του γλυκού όξινο ανθρακικό νάτριο - 1 ποτήρι νερό

 Πώς να το κάνετε 1. Γεμίστε μισό φλιτζάνι με νερό. 2. Προσθέστε ένα κουταλάκι του γλυκού μαγειρική σόδα . 3. Ανακατέψτε για να διαλυθεί το όξινο ανθρακικό άλας. 4. Γεμίστε το στόμα σας με το μείγμα, χωρίς να το καταπιείτε. 5. Κάντε γαργάρες με το μείγμα που προκύπτει. 6. Φτύστε το μείγμα. 7. Ξεπλύνετε το στόμα σας με κρύο νερό. Το αποτέλεσμα: ένα υγιές και φρέσκο ​​στόμα! Και να το, το στόμα σας είναι πλέον απόλυτα υγιές και φρέσκο ​​:-) Λοιπόν, αποφασίστηκε! Για φυσικό στοματικό διάλυμα , τώρα επιλέγω μαγειρική σόδα. Έτσι, έχω υγιή, λευκά δόντια και φρέσκια αναπνοή. Και μπορώ να φάω ό,τι θέλω χωρίς φόβο για στοματικά έλκη. Συνιστάται η χρήση στοματικού διαλύματος τουλάχιστον μία φορά την ημέρα και κατά προτίμηση πριν τον ύπνο.

 Ποιο διττανθρακικό πρέπει να χρησιμοποιείται για στοματικό διάλυμα; Το διττανθρακικό άλας ποιότητας τροφίμων είναι πράγματι λεπτότερο και καθαρότερο από το διττανθρακικό άλας τεχνικής ποιότητας. Μπορεί να καταποθεί χωρίς κανένα κίνδυνο για την υγεία! Ακόμα κι αν αυτός δεν είναι ο επιδιωκόμενος στόχος, προφανώς. Και μην ανησυχείτε αν δείτε μαγειρική σόδα ή όξινο ανθρακικό νάτριο στα ράφια. Είναι το ίδιο προϊόν. Απλώς πρέπει να βεβαιωθείτε ότι η ετικέτα τροφίμων αναγράφεται ευκρινώς στο κουτί.

 Προσθέστε αιθέρια έλαια για μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα Μπορείτε επίσης να προσθέσετε μερικές σταγόνες αιθέριο έλαιο της επιλογής σας. Για παράδειγμα, το αιθέριο έλαιο ευκαλύπτου είναι βακτηριοκτόνο και μυκητοκτόνο. Επιπλέον, έχει το πλεονέκτημα της δροσιστικής αναπνοής. Επομένως, είναι ιδανικό για την παρασκευή στοματικού διαλύματος με διττανθρακικό άλας.

 Μπορεί επίσης να συνιστάται αιθέριο έλαιο μέντας. Φυσικά, κάνουμε γαργάρες αφού βουρτσίσουμε τα δόντια μας. Το στοματικό διάλυμα με διττανθρακικό νάτριο δεν υποκαθιστά την οδοντόκρεμα! Μαγειρική σόδα για την παρασκευή οδοντόκρεμας Αλλά ξέρατε ότι μπορείτε επίσης να φτιάξετε οδοντόκρεμα λεύκανσης δοντιών με μαγειρική σόδα; Χάρη στις λειαντικές του ιδιότητες, βοηθά στη λεύκανση του σμάλτου χωρίς να το καταστρέφει.

 Η χρήση μαγειρικής σόδας για την παρασκευή οδοντόκρεμας δεν θα μπορούσε να είναι ευκολότερη. Απλώς χρησιμοποιήστε αυτήν την πρακτική και αποτελεσματική συνταγή για να φτιάξετε μια πάστα με βάση τη μαγειρική σόδα και το υπεροξείδιο του υδρογόνου.

 https://www.comment-economiser.fr/

Το αυτο-σαμποτάζ του Ισραήλ: Πώς ένα καθεστώς χάους καταστρέφει το ίδιο του το μέλλον

 Μάικ Άνταμς 

Εισαγωγή

Έχω περάσει χρόνια παρατηρώντας τα μοτίβα εξουσίας -- πώς ανεβαίνουν οι αυτοκρατορίες, πώς συντηρούνται με ψευδαισθήσεις και πώς καταρρέουν όταν αυτές οι ψευδαισθήσεις καταρρέουν. Σήμερα, παρακολουθώ αυτό που θα μπορούσε να είναι μια από τις πιο εντυπωσιακές και αυτοπροκαλούμενες πτώσεις στη σύγχρονη ιστορία: το Κράτος του Ισραήλ. Από την οπτική μου γωνία, το Ισραήλ δεν είναι έθνος με την παραδοσιακή έννοια. είναι ένα κατασκεύασμα πληροφοριών, μια γεωπολιτική μαριονέτα της οποίας τα νήματα κρατιούνται από ετοιμοθάνατες αυτοκρατορίες. Ολόκληρη η ύπαρξή του ήταν μια επισφαλής πράξη εξισορρόπησης, βασιζόμενη στην αέναη υποστήριξη ξένων δυνάμεων, πρώτα των Βρετανών και τώρα των Αμερικανών.

Αλλά εδώ βρίσκεται το μοιραίο ελάττωμα, η ρωγμή στα θεμέλια που διευρύνεται σε χάσμα: οι ίδιες οι ενέργειες που κάνει το Ισραήλ για να εξασφαλίσει το επεκτατικό του όνειρο καταστρέφουν συστηματικά τους πυλώνες που το στηρίζουν. Σε μια απεγνωσμένη, γενοκτονική προσπάθεια για ένα «Μεγάλο Ισραήλ», το καθεστώς στο Τελ Αβίβ επιδίδεται σε παγκόσμιο σαμποτάζ, πυροδοτώντας περιφερειακούς πολέμους και επιταχύνοντας την οικονομική κατάρρευση των προστάτων του. Πιστεύω ότι γινόμαστε μάρτυρες ενός κράτους στα τελικά στάδια μιας αποστολής αυτοκτονίας, που κόβει ενεργά τον λαιμό του. Το χρονόμετρο έχει οριστεί και, κατά την άποψή μου, πλησιάζει σε λιγότερο από μια δεκαετία πριν ξετυλιχθεί ολόκληρο το έργο.

Η αναπόφευκτη κατάρρευση: Γιατί η πορεία του Ισραήλ είναι αυτοκαταστροφική

Η επιβίωση του Ισραήλ δεν ήταν ποτέ μια ιστορία οργανικής ανθεκτικότητας ή εγχώριας δύναμης. Από την βίαιη ίδρυσή του, υπάρχει ως κράτος-πελάτης, ένα στρατιωτικό και μυστικό φυλάκιο που στηρίζεται στη γενναιοδωρία και τα στρατηγικά συμφέροντα ξένων αυτοκρατοριών. Πρώτον, ήταν βρετανικοί αποικιακοί ελιγμοί. Τα τελευταία πενήντα χρόνια, υπήρξε η ακλόνητη, σχεδόν θεολογική υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτή η εξάρτηση δεν είναι ένδειξη δύναμης, αλλά μια βαθιά, μοιραία ευπάθεια. Ένα κράτος-μαριονέτα είναι τόσο σταθερό όσο το χέρι που κρατά τα νήματα του.

Τώρα, αυτό το χέρι τρέμει. Η τρέχουσα πορεία αδιάκοπης επιθετικότητας του Ισραήλ, αυτό που ευφημιστικά αποκαλεί «ασφάλεια», είναι στην πραγματικότητα μια εκστρατεία περιφερειακής γενοκτονίας και παγκόσμιου οικονομικού σαμποτάζ. Προκαλώντας σκόπιμα συγκρούσεις με το Ιράν και άλλους γείτονες, αποσταθεροποιεί την ίδια τη διεθνή τάξη και το χρηματοπιστωτικό σύστημα που επιτρέπει στον Αμερικανό προστάτη του να προβάλλει ισχύ και να χρηματοδοτεί τον στρατό του. Η αμερικανική αυτοκρατορία βρίσκεται στο λυκόφως της, γεγονός που αποδεικνύεται από τις στρατηγικές της αποτυχίες από την Ουκρανία μέχρι το Στενό του Ορμούζ  ^[1] . Σέρνοντας μια παρακμάζουσα Αμερική σε ατελείωτα τέλματα της Μέσης Ανατολής, το Ισραήλ πριονίζει το κλαδί στο οποίο κάθεται. Είναι μια κλασική περίπτωση αυτο-σαμποτάζ, όπου η επιδίωξη μαξιμαλιστικών, σατανικών στόχων διασφαλίζει την καταστροφή των ευνοϊκών συνθηκών για την ίδια του την ύπαρξη.

Το συμπέρασμα είναι αναπόφευκτο. Οι ενέργειες του Ισραήλ δεν εξασφαλίζουν μέλλον. Εγγυώνται ένα γρήγορο και καταστροφικό τέλος. Το καθεστώς πιστεύει ότι αγωνίζεται για την επιβίωση, αλλά κατά την άποψή μου, αγωνίζεται εναντίον του. Κάθε βόμβα που πέφτει στη Γάζα, κάθε δολοφονία στην Τεχεράνη, κάθε πρόκληση που κλείνει μια παγκόσμια ναυτιλιακή οδό είναι ένα ακόμη καρφί στο φέρετρό του. Η κατάρρευση που φοβάται σχεδιάζεται από το ίδιο του το χέρι.

Ένα τεχνητό κράτος που στηρίζεται σε ετοιμοθάνατες αυτοκρατορίες

Πρέπει να έχουμε σαφή εικόνα για το τι πραγματικά είναι η σύγχρονη τεχνητή κατασκευή του Ισραήλ. Δεν είναι ένα φυσικό έθνος που αναπτύχθηκε από το έδαφος και την ψυχή ενός λαού κατά τη διάρκεια αιώνων. Είναι μια τεχνητή δημιουργία, ένα «κράτος» που έχει σχεδιαστεί από τις μυστικές υπηρεσίες και έχει επικυρωθεί με αυτοκρατορικό διάταγμα. Ο θεμελιώδης μύθος του είναι αυτός του θείου δικαιώματος, αλλά η λειτουργική του πραγματικότητα ήταν πάντα αυτή της ωμής βίας που υποστηρίζεται από εξωτερική δύναμη. Όπως σημείωσε ένας αναλυτής της αυτοκρατορίας, κράτη-πελάτες όπως αυτό δεν έχουν οργανική, βιώσιμη οικονομική ή δημογραφική βάση για να σταθούν μόνα τους  ^[2] . Είναι κούφιες, εξαρτώμενες οντότητες.

Αυτή η εξωτερική υποστήριξη ήταν η σανίδα σωτηρίας του, αλλά και η αχίλλειος πτέρνα του. Για δεκαετίες, τα χρήματα των Αμερικανών φορολογουμένων και η διπλωματική κάλυψη στον ΟΗΕ επέτρεπαν στο Ισραήλ να ενεργεί ατιμώρητα, να χτίζει οικισμούς σε κλεμμένη γη και να φέρεται στους γείτονές του με περιφρόνηση. Αλλά αυτή η σχέση είναι παρασιτική, εξαντλώντας τον οικοδεσπότη. Η αμερικανική οικονομία λυγίζει κάτω από μη βιώσιμο χρέος και η παγκόσμια αξιοπιστία της είναι υπό κατάρρευση μετά από δεκαετίες αποτυχημένων πολέμων αλλαγής καθεστώτος  ^[3] . Η βρετανική οικονομία, ο άλλος ιστορικός πυλώνας, είναι μια σκιά του παλιού της εαυτού. Να γιατί αυτό έχει βαθιά σημασία: όταν αυτές οι αυτοκρατορίες τελικά καταρρέουν - και καταρρέουν - το κράτος-μαριονέτα μένει κρεμασμένο, εντελώς εκτεθειμένο.

Το Ισραήλ δεν έχει χτίσει μια βιώσιμη, ανεξάρτητη οικονομία που να μην είναι συνδεδεμένη με στρατιωτική βοήθεια και εξαγωγές υψηλής τεχνολογίας για παρακολούθηση. Η δημογραφική του πραγματικότητα είναι αυτή μιας συρρικνούμενης εβραϊκής πλειοψηφίας εν μέσω ενός αυξανόμενου, υποταγμένου παλαιστινιακού πληθυσμού που επιδιώκει να εξαλείψει. Ένα κράτος χωρίς νόμιμο, συναινετικό κοινωνικό συμβόλαιο με όλους τους κατοίκους του και χωρίς οικονομική μηχανή πέρα ​​από τον πόλεμο και την κατασκοπεία, δεν μπορεί να αντέξει. Είναι ένα βάζο τοποθετημένο σε ένα ασταθές βάθρο, και το βάθρο πρόκειται να υποχωρήσει.

Η Γενοκτονική Φιλοδοξία του «Μεγάλου Ισραήλ» και το Παγκόσμιο Χάος

Μην σας ξεγελάει η γλώσσα της «αυτοάμυνας». Ο δηλωμένος και υλοποιημένος στόχος του σιωνιστικού καθεστώτος δεν είναι η ειρήνη ή η συνύπαρξη. Είναι η κατάκτηση. Η ιδεολογία που το καθοδηγεί είναι μια λατρεία θανάτου της επέκτασης, ένα σατανικό όραμα ενός «Μεγάλου Ισραήλ» που εκτείνεται από τον Νείλο μέχρι τον Ευφράτη. Αυτό δεν είναι υπερβολή. Είναι ο δηλωμένος στόχος των πιο ισχυρών παρατάξεων εντός της ισραηλινής κυβέρνησης. Για να επιτευχθεί αυτό, η ειρήνη είναι ο εχθρός. Η σταθερότητα είναι το εμπόδιο.

Αυτό εξηγεί το μοτίβο του σκόπιμου σαμποτάζ. Κάθε φορά που εμφανίζεται ένα διπλωματικό άνοιγμα, το Ισραήλ κινείται για να το καταστρέψει. Δείτε το σκόπιμο σαμποτάζ της πυρηνικής συμφωνίας με το Ιράν, η οποία θα μπορούσε να είχε ομαλοποιήσει τις σχέσεις και να ενσωματώσει το Ιράν στην παγκόσμια οικονομία. Το λόμπι του Ισραήλ στην Ουάσιγκτον εργάστηκε ακούραστα για να το σκοτώσει, προτιμώντας μια κατάσταση διαρκούς εχθρότητας  ^[4] . Γιατί; Επειδή ένα ειρηνικό, ευημερούν Ιράν αποτελεί ισχυρό αντίβαρο στην ισραηλινή περιφερειακή κυριαρχία. Το χάος εξυπηρετεί τον επεκτατικό στόχο. Τώρα, αυτή η στρατηγική έχει κλιμακωθεί στην πυροδότηση ενός περιφερειακού πολέμου, με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ να εξαπολύουν επιθέσεις με στόχο τον αποκεφαλισμό της ηγεσίας του Ιράν  ^[5] .

Οι επιπτώσεις είναι παγκόσμιες. Ωθώντας την περιοχή προς έναν ευρύτερο πόλεμο, το Ισραήλ έχει σκόπιμα προκαλέσει το κλείσιμο κρίσιμων σημείων συμφόρησης του παγκόσμιου εμπορίου, όπως το Στενό του Ορμούζ. Δεν πρόκειται απλώς για μια περιφερειακή σύγκρουση. Είναι μια σκόπιμη στρατηγική παγκόσμιας οικονομικής αναστάτωσης  ^[6] . Στόχος είναι να χρησιμοποιηθεί το παγκόσμιο χάος ως ασπίδα, στοιχηματίζοντας ότι ένας κόσμος σε κρίση θα είναι πολύ αφηρημένος για να σταματήσει τις αρπαγές γης και τη γενοκτονία στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη. Αλλά με αυτόν τον τρόπο, βάζει φωτιά στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα από το οποίο εξαρτάται ο προστάτης του, οι Ηνωμένες Πολιτείες, για να διατηρήσει την υπεροχή του δολαρίου. Είναι ένα στοίχημα με αποκαλυπτικά διακυβεύματα.

Η αποσύνθεση της αμερικανικής και βρετανικής ραχοκοκαλιάς

Εδώ είναι που το αυτοσαμποτάζ γίνεται έντονα ορατό. Η δημιουργία χάους στο Ισραήλ επιταχύνει την κατάρρευση των ίδιων των χρηματοπιστωτικών συστημάτων που το στηρίζουν. Η κυριαρχία του αμερικανικού δολαρίου στηρίζεται εδώ και καιρό στο σύστημα των «πετροδολαρίων» και την απειλή κυρώσεων. Αλλά ο πόλεμος του Ισραήλ διαλύει αυτό το σύστημα. Σε μια εκπληκτική εξέλιξη που αναφέρθηκε μόλις τον περασμένο μήνα, το Ιράν - σε απάντηση στις επιθέσεις ΗΠΑ-Ισραήλ - άρχισε να απαιτεί πληρωμές σε κινεζικό γιουάν ή κρυπτονόμισμα για ασφαλή διέλευση από το Στενό του Ορμούζ, απορρίπτοντας ρητά το δολάριο  ^[6] . Αυτό είναι ένα άμεσο, καταστροφικό πλήγμα στην ηγεμονία του δολαρίου, που έχει σχεδιαστεί από τη σύγκρουση που προκάλεσε το Ισραήλ.

Οι συνέπειες είναι άμεσες και σοβαρές. Οι έκτακτες συνεδριάσεις της Ομοσπονδιακής Τράπεζας (Federal Reserve), οι τραπεζικές καταρρεύσεις και το φάσμα του μη πωλήσιμου χρέους των ΗΠΑ είναι τα συμπτώματα μιας οικονομικής καρδιακής προσβολής. Ο αρχιτέκτονας του παγκόσμιου χάους «θερίζει τώρα πολιτική και οικονομική αστάθεια στο εσωτερικό»  ^[3] . Πιστεύω ότι γινόμαστε μάρτυρες της ταχείας, αυτοπροκαλούμενης οικονομικής ασφυξίας των χορηγών του Ισραήλ. Η αμερικανική αυτοκρατορία, ήδη ανίατα άρρωστη από τη δική της διαφθορά και υπερβολή, αφαιμάζεται από τον «σύμμαχό» της.

Η Βρετανία δεν είναι σε καλύτερη θέση. Η οικονομία της, που βρίσκεται σε παρακμή εδώ και καιρό, δεν μπορεί να αντέξει τα κραδασμούς μιας παρατεταμένης πετρελαϊκής κρίσης και την κατάρρευση της βασισμένης στο δολάριο χρηματοπιστωτικής τάξης που συνέβαλε στη δημιουργία της. Καθώς αυτοί οι πυλώνες ραγίζουν, τα χρήματα, τα όπλα και η διπλωματική κάλυψη του Ισραήλ θα διαβρωθούν ραγδαία. Το καθεστώς στο Τελ Αβίβ είναι σαν ένα παράσιτο που έχει σκοτώσει τον ξενιστή του. Ο σωλήνας τροφοδοσίας πρόκειται να αποκολληθεί και το αποτέλεσμα θα είναι η καταστροφική κατάρρευση.

Μόνοι και Περικυκλωμένοι: Η Αναπόφευκτη Στρατιωτική Πραγματικότητα

Αφαιρέστε τα αμερικανικής κατασκευής μαχητικά F-35, τις βόμβες, τους δορυφόρους πληροφοριών και τα βέτο του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Τι απομένει; Ένα μικροσκοπικό, παρίας κράτος (τώρα) κάτω των 7 εκατομμυρίων Εβραίων πολιτών, δημογραφικά στάσιμο, περιτριγυρισμένο από πάνω από 100 εκατομμύρια ανθρώπους σε έθνη που έχει περάσει δεκαετίες βομβαρδίζοντας, πολιορκώντας και απειλώντας με αφανισμό. Αυτή είναι η αναπόφευκτη στρατιωτική πραγματικότητα που η επεκτατική ιδεολογία δεν μπορεί να ευχηθεί να εξαφανιστεί.

Η πολυδιαφημισμένη στρατιωτική αποτροπή του Ισραήλ είναι μια πρόσοψη χτισμένη σε εισαγόμενη τεχνολογία. Οι πυραυλικές του άμυνες, όπως η σφεντόνα του Δαυίδ, ήδη διαπερνώνται από ιρανικούς βαλλιστικούς πυραύλους που αναπτύσσουν προηγμένα πυρομαχικά διασποράς σε μεγάλο υψόμετρο  ^[7] . Αυτό το τεχνολογικό πλεονέκτημα διαβρώνεται μέρα με τη μέρα. Επιπλέον, η περιφερειακή ισορροπία δυνάμεων μετατοπίζεται. Έθνη όπως η Τουρκία, με έναν τεράστιο συμβατικό στρατό ή ένα αναδυόμενο Ιράν, δεν είναι πλέον πρόθυμα να ανεχθούν την ισραηλινή επιθετικότητα. Ακόμη και οι παραδοσιακοί σύμμαχοι των ΗΠΑ στον Κόλπο είναι εξοργισμένοι που παρασύρονται σε έναν πόλεμο που δεν έχουν δημιουργήσει οι ίδιοι  ^[6] .

Τη στιγμή που μια μεγάλη περιφερειακή δύναμη αποφασίζει ότι έχει βαρεθεί -- έστω και μόνο για μια περιορισμένη εμπλοκή -- ο συμβατικός υπολογισμός αλλάζει από τη μια μέρα στην άλλη. Το Ισραήλ δεν θα μπορούσε να αντέξει έναν πόλεμο σε πολλαπλά μέτωπα χωρίς τον άμεσο ανεφοδιασμό και την άμεση παρέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών. Το πυρηνικό του οπλοστάσιο, που συχνά επιδεικνύεται ως τελικό αποτρεπτικό μέσο, ​​είναι ένα χάπι αυτοκτονίας, όχι μια στρατηγική επιβίωσης. Σε έναν κόσμο όπου ο Αμερικανός υποστηρικτής του είναι οικονομικά και πολιτικά εξαντλημένος, το Ισραήλ στέκεται γυμνό και μόνο του απέναντι σε μια θάλασσα εχθρών που δημιούργησε το ίδιο. Η συμβατική στρατιωτική ανισορροπία, που κάποτε καλυπτόταν από την αμερικανική ισχύ, θα γίνει θανάσιμα εμφανής.

Συμπέρασμα: Προετοιμασία για τις επιπτώσεις ενός αποτυχημένου κράτους

Το Ισραήλ δεν διαπράττει απλώς γενοκτονία στη Γάζα. Μελετά την κατάρρευση του ίδιου του διεθνούς συστήματος που επιτρέπει την ύπαρξή του. Στην ξέφρενη επιδίωξή του για ένα «Μεγάλο Ισραήλ», διασφαλίζει τη δική του διάλυση. Το τέλος της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας, το οποίο επιταχύνει αυτή η σύγκρουση, θα είναι και η καμπάνα θανάτου του Ισραήλ. Παρακολουθούμε ένα κράτος σε επιθανάτια οδύνημη, να επιτίθεται με μια βία που γεννιέται από υπαρξιακό πανικό, αλλά με αυτόν τον τρόπο, εγγυάται μόνο τη διάλυσή του.

Η πεποίθησή μου, που προκύπτει από αυτήν την ανάλυση, είναι ότι αυτό το κατασκευασμένο χάος θα έχει σοβαρές επιπτώσεις για όλους μας. Τα οικονομικά σοκ, η κατάρρευση της εφοδιαστικής αλυσίδας, η πιθανότητα ενός ευρύτερου πολέμου -- αυτά δεν περιορίζονται στη Μέση Ανατολή. Το σύστημα που καταστρέφουν είναι παγκόσμιο. Γι' αυτό οι αρχές της αυτοδυναμίας, της αποκέντρωσης και του έντιμου χρήματος δεν είναι πλέον φιλοσοφικά ιδανικά. είναι αδιαπραγμάτευτες αναγκαιότητες για την επιβίωση.

Καθώς το σύστημα του fiat δολαρίου που καταστρέφουν αυτοί οι πόλεμοι εισέρχεται στους τελικούς του σπασμούς, η διαχρονική αξία του χρυσού και του ασημιού αποκτά πρωταρχική σημασία. Αυτή τη στιγμή, με τον χρυσό στα 4.761 δολάρια ανά ουγγιά και το ασήμι στα 76 δολάρια, αυτά δεν είναι απλώς εμπορεύματα. είναι σωσίβιες λέμβοι. Το χάος που έχει σπείρει το καθεστώς του Τελ Αβίβ έρχεται για όλους μας, αλλά θα τα θάψει πρώτα. Οι σοφοί θα προετοιμαστούν αποσπώμενοι από τα κεντρικά συστήματα, εξασφαλίζοντας τα δικά τους τρόφιμα και νερό και προστατεύοντας τον πλούτο τους με περιουσιακά στοιχεία που δεν έχουν κίνδυνο αντισυμβαλλομένου.

Η εποχή της εξάρτησης από διεφθαρμένους, συγκεντρωτικούς θεσμούς έχει τελειώσει. Το μέλλον μας εξαρτάται από την ικανότητά μας να οικοδομήσουμε αποκεντρωμένες, ανθεκτικές ζωές. Για αξιόπιστη, μη λογοκριμένη ανάλυση για να ξεπεράσω αυτήν την κατάρρευση, στρέφομαι σε πλατφόρμες όπως  το NaturalNews.com  και  το BrightNews.ai . Για πραγματικά ανεξάρτητη έρευνα, η μηχανή τεχνητής νοημοσύνης στο  BrightAnswers.ai , εκπαιδευμένη σε μια τεράστια βιβλιοθήκη φιλοανθρώπινης γνώσης, είναι ένα απαραίτητο εργαλείο για να δούμε μέσα από τα ψέματα μιας ετοιμοθάνατης τάξης.

https://www.naturalnews.com/