Σημεία των καιρών

 

Τό Ὑπουργεῖο Πολιτισμοῦ «ἔσβησε» τό ἐμβληματικό θρησκευτικό τοπόσημο τῆς Λέσβου

Ἐρωτήματα γιά τόν τρόπο καί τίς διαδικασίες ἀνακατασκευῆς τοῦ ἱστορικοῦ τρούλου τῆς ἐκκλησίας τοῦ Ἁγίου Θεράποντα

Μέ ἕνα σκουρόχρωμο πέπλο νά σκεπάζει τήν πόλη τῆς Μυτιλήνης, καί μέ σκοτεινιά στίς καρδιές, ὑποδέχονται φέτος τήν μεγάλη γιορτή τῆς Παναγίας οἱ κάτοικοι τῆς Λέσβου, μαζί καί οἱ χιλιάδες ἀπόδημοι Μυτιληνιοί καί οἱ ἐπισκέπτες πού φτάνουν κάθε χρόνο στό νησί γιά τόν κατανυκτικό Δεκαπενταύγουστο.

Ὅλα ὅμως, αὐτήν τήν χρονιά, εἶναι διαφορετικά γιά τούς προσκυνητές καί τούς ταξιδιῶτες, ἀφοῦ ἡ πρώτη εἰκόνα τῆς πόλης προλαβαίνει νά «σκιάσει» τό φῶς, τίς ἐντυπώσεις καί τό θρησκευτικό συναίσθημα πού ἀγκάλιαζε γιά περισσότερο ἀπό ἕναν αἰῶνα ντόπιους καί ξένους πού τήν ἀντίκριζαν.

Tῆς ΜΑΡΙΑΣ ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ

Λείπει πλέον τό τοπόσημο, λείπει τό σύμβολο, λείπει τό σκέπαστρο τῆς ἁγιοσύνης ἀπό τό ἱστορικό αὐτό λιμάνι καί τήν πόλη τοῦ Βορείου Αἰγαίου. Σάν νά τό «ἔσβησαν», νά τό βεβήλωσαν, σάν νά τό ἀφαίρεσε ἕνα ἀόρατο χέρι Θεοῦ. Μά ποιοῦ Θεοῦ; Ποῦ πῆγε ὁ ὑπερμεγέθης τροῦλος πού ἐξέπεμπε ἐκείνη τήν οὐράνια γαλήνη, ὅπου κι ἄν βρισκόσουν, πατῶντας στήν Μυτιλήνη; Ἐπί μῆνες διήρκεσαν οἱ ἐργασίες καί οἱ σκαλωσιές, γιατί, μετά τά 125 χρόνια ζωῆς τοῦ ναοῦ τοῦ Ἁγίου Θεράποντα, ὁ τροῦλος εἶχε ἀρχίσει νά βάζει νερά.

Τό ἔργο τοῦ Ὑπουργείου Πολιτισμοῦ, πού, ὅταν ὁλοκληρώθηκε, μετά βαΐων καί κλάδων ἦρθε νά ἐγκαινιάσει ἡ ὑπουργός Λίνα Μενδώνη, «μουτζούρωσε» μέ μολυβί χρῶμα τόν ἀνακατασκευασμένο τροῦλο, πού εἶχε φτιαχτεῖ πρό 125 ἐτῶν ἀπό τόν μεγάλο ἀρχιτέκτονα Ἀργύρη Ἀδαλῆ. Κατά πολλούς, ὁ τροῦλος «ἐξαφανίστηκε», ἀφοῦ χρειάζεται νά παρατηρήσει πλέον κανείς καλά ὅτι πάνω ἀπό τό ἀέτωμα τοῦ ναοῦ ὁ τροῦλος… ὑπάρχει. Πέριξ τοῦ ναοῦ, καί ἀπό πιό μακριά, κόσμος κάθε ἡλικίας, κάθε μέρα, φωτογραφίζει τήν νέα εἰκόνα, σκυθρωποί ὅλοι τους καί μέ παράπονο, γιά τό ὁποῖο νιώθουν ὅτι «δέν θά περάσει» ποτέ τήν θάλασσα τοῦ Αἰγαίου γιά νά φτάσει στά κεντρικά τῆς Ἀθήνας. Ποιός νά τούς ἀκούσει, τώρα πού τό βαρύ τιτάνιο τοποθετήθηκε συμπαγές ἀπό τούς ἐργολάβους, ἀφοῦ κανείς δέν εἰχε μπεῖ στόν κόπο κἄν νά ρωτήσει ἤ νά ἐνημερώσει τούς τοπικούς φορεῖς καί συλλόγους γιά τήν δραματική ἀλλαγή;

Ὁ μεγαλύτερος καί ἐπιβλητικώτερος ναός τῆς Μυτιλήνης, ὁ Ἅγιος Θεράποντας, ἀποτελεῖ ἀληθινό ἀρχιτεκτονικό κόσμημα. Χρειάστηκε 85 χρόνια γιά νά ὁλοκληρωθεῖ τό 1900 καί χτίστηκε σέ ρυθμό τρίκλιτης βασιλικῆς, μέ πολλές ἀναγεννησιακές καί νεοκλασσικές ἐπιρροές καί γοτθικά μορφολογικά χαρακτηριστικά, ἡ παρουσία τῶν ὁποίων ὀφείλεται στήν ἐπίδραση πού δέχτηκε ὁ ἀρχιτέκτονας Ἀργύρης Ἀδαλῆς ἀπό τούς διάσημους διδασκάλους του. Εἶχε θητεύσει ὄντως ὡς ἀρχιεργοδηγός, σχεδιαστής καί ἐπιβλέπων ἐργοταξίου δίπλα στόν Θεόφιλο Χάνσεν καί τόν Ἐρνέστο Τσίλλερ στήν Ἐθνική Βιβλιοθήκη, στήν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν καί στό Ζάππειο Μέγαρο καί ὅταν ἐπεστρεψε στή Μυτιλήνη ἐφάρμοσε στήν κατασκευή τοῦ Ἁγίου Θεράποντα τήν ἐπιβλητική κλίμακα καί τόν περίτεχνο τροῦλο, ἀφομοιώνοντας τήν γνώση πού εἶχε ἀποκομίσει ἀπό τά μεγάλα ἀθηναϊκά ἐργοτάξια.

Κατά τόν σημερινό διακεκριμένο Λέσβιο ἀρχιτέκτονα Δημήτρη Ἀξιώτη, ὁ ὁποῖος ἔχει μακρά πορεία σέ ἀναπαλαιώσεις ἀρχοντικῶν καί νεοκλασσικῶν κτηρίων τῆς Ἀθήνας, ἕνα τέτοιο ἔργο θά ἔπρεπε νά προστατεύεται ἀπό τήν UNESCO. Ἀντιθέτως, μᾶς ἀναφέρει μιλῶντας στήν «Ἑστία τῆς Κυριακῆς», «τό ἀποτέλεσμα ἀποδεδειγμένα ἀποτελεῖ παραβίαση κάθε κανόνα συντήρησης, χωρίς δημοσίευση μελέτης σκοπιμότητας καί χωρίς καμμία προηγουμένη εἰδοποίηση πρός τά τοπικά Ἐπιμελητήρια», παρά τό γεγονός ὅτι διατέθηκε συνολικά γιά τήν ἀνακατασκευή του σχεδόν ἑνάμισυ ἑκατομμύριο εὐρώ. «Ἀποκατάσταση ἤ παραποίηση;» ἔγραψαν χαρακτηριστικά σέ πηχυαίους τιτλους «Τά Νέα τῆς Λέσβου».

Κατά τόν πολύπειρο ἀρχιτέκτονα κ. Ἀξιώτη, ἔχει παραποιηθεῖ ἀπο τίς πρόσφατες ἐργασίες τό σχῆμα τοῦ τρούλου, καθώς ἡ τεχνική τοῦ μεγάλου ἀρχιτέκτονα Ἀδαλῆ εἶχε ἀκολουθήσει τούς κανόνες τῆς κλίμακας τῆς φαινομενικῆς μορφολογίας, μεγιστοποιῶντας τό ἀποτέλεσμα τοῦ μεγέθους, καί μέ σχῆμα τό ὁποῖο δέν εὐθυγραμιζόταν ἀπό τήν μέση τῆς περιφέρειας τοῦ τρούλου ὥς κάτω, ὅπως, ἀντίθετα, παραδόθηκε μετά τίς σημερινές ἐργασίες ἀποκατάστασης.

Παράλληλα, ὁ Ἀδαλῆς εἶχε χρησιμοποιήσει ψευδάργυρο (τσίγκο), πού μέ τό πέρασμα τοῦ χρόνου ἀποκτᾶ χρῶμα γαλάζιο-ἀσημένιο, τό ὁποῖο ἔδειχνε ἐπί πλέον μεγαλύτερο τόν τροῦλο καί φώτιζε τόν ναό σάν νά εἶναι στεφανωμένος μέ φῶς ἀπό τόν οὐρανό. Τό χρῶμα τοῦ ὑλικοῦ δημιουργοῦσε τεχνηέντως μιά «αὐταπάτη». «Τό ὑλικό πού χρησιμοποιήθηκε γιά τήν σύγχρονη ἀποκατάσταση εἶναι τιτανιοῦχο, βαρύ ὑλικό, τό ὁποῖο δέν ἄντεχε νά μπεῖ καί παράλληλα νά συμπληρωθοῦν οἱ μαρμάρινες πλάκες πού καλύπτουν τά πλαϊνά τῶν τρούλων. Γιά νά μήν φορτώσουν τούς τρούλους μέ ἐπί πλέον βάρος, ἀφαίρεσαν τά μάρμαρα ὥστε στατικά νά εἶναι ἄρτιο. Τό χρῶμα ὅμως αὐτό, τό μολυβί, ἀφ’ ἑνός δέν ἀλλάζει μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου, ἀφ’ ἑτέρου ἔκανε τούς τρούλους νά φαίνονται μικρότεροι καί πιό κοντοί. Τό κτήριο ἔχασε τήν αἴγλη του καί παραποιήθηκε τό τοπόσημο τῆς πόλης», δηλώνει ὁ ἀρχιτέκτονας, πού, μέ πολλές ἀναρτήσεις καί ἐπαγγελματικές φωτογραφίες ἀπό τό πρίν καί τό μετά, δίνει μάχη εὐαισθητοποίησης τῶν ἁρμοδίων.

Γιά ἕνα μνημεῖο τέτοιας σημασίας, ἡ Πολιτεία ἀναμφίβολα εἶχε ὑποχρέωση νά ἀναζητήσει τήν ἐμπειρία κορυφαίων εὐρωπαϊκῶν κέντρων ἀποκατάστασης, ὅπως ἡ Φλωρεντία, ἡ Βενετία, ἡ Ρώμη καί τό Παρίσι, πού διαθέτουν μακρά παράδοση στήν συντήρηση ἱστορικῶν μνημείων, ἀναφέρουν οἱ γνῶστες ἀναπαλαίωσης τέτοιων ἔργων. Ἀντίθετα, τό ΥΠΠΟ παρέδωσε, ἀτιμάζοντας κάθε στοιχεῖο πολιτιστικῆς κληρονομιᾶς, ἕνα μνημεῖο κακοτεχνίας καί πολιτικῆς ἀσυδοσίας. Τί νά ἔλεγαν ἄραγε σήμερα, ἀντικρίζοντάς το, οἱ μεγάλοι Λέσβιοι τοῦ πνεύματος καί τῆς τέχνης, ὁ Τεριάντ ἤ κι ὁ Ἐλύτης, πού, σάν νά ἤξερε ἀπό τότε, ἔγραψε προφητικά στό «Μονόγραμμά» του:

«…Κι εἶναι ὁ χρόνος μιά μεγάλη ἐκκλησία, μ’ ἀκοῦς Ὅπου κάποτε οἱ φιγοῦρες

Τῶν Ἁγίων

Βγάζουν δάκρυ ἀληθινό…».

Εφημερίς Εστία estianews.gr Αυγ 23, 2026

Η επιστήμη βρίσκει έναν απλό δρόμο για καλή υγεία και μεγαλύτερη διάρκεια ζωής

24/08/2026 // Άβα Γκρέις 

• Νέα έρευνα δείχνει ότι η προσθήκη μόλις πέντε λεπτών γρήγορου περπατήματος και η αντικατάσταση 30 λεπτών καθιστικού με ελαφριά δραστηριότητα καθημερινά μπορεί να μειώσει σημαντικά τον κίνδυνο θνησιμότητας και να αποτρέψει εκατομμύρια πρόωρους θανάτους.
• Η μελέτη υποστηρίζει ότι τα σταθερά σημεία αναφοράς (όπως 10.000 βήματα) μπορεί να είναι αποξενωτικά και το μεγαλύτερο όφελος του πληθυσμού προέρχεται από την παροχή βοήθειας στους λιγότερο ενεργούς ανθρώπους ώστε να κάνουν ελάχιστες, εφικτές βελτιώσεις.
• Ο καθιστικός τρόπος ζωής, που καθοδηγείται από την τεχνολογία και την εργασία γραφείου, αποτελεί σημαντικό παγκόσμιο κίνδυνο για την υγεία, αλλά η λύση είναι η συνειδητή επανένταξη της μέτριας κίνησης στην καθημερινή ζωή.
• Μια συμπληρωματική μελέτη διαπίστωσε ότι μικροσκοπικές, ταυτόχρονες βελτιώσεις στον ύπνο, τη δραστηριότητα και τη διατροφή μπορούν να παρατείνουν συνεργιστικά το προσδόκιμο ζωής, δίνοντας έμφαση στην ολιστική, προσωπική επιλογή έναντι των μεγάλων παρεμβάσεων.
• Η έρευνα ενδυναμώνει τα άτομα, δηλώνοντας ότι τα σημαντικά οφέλη για την υγεία προέρχονται από απλές, ελεύθερες επιλογές, όπως το περπάτημα κατά τη διάρκεια μιας κλήσης ή το παρκάρισμα σε μεγαλύτερη απόσταση, ανακτώντας τον έλεγχο της υγείας τους χωρίς εξάρτηση από πολύπλοκα συστήματα.

Σε μια εποχή όπου οι κυβερνητικές εντολές για την υγεία και οι σύνθετες συμβουλές ευεξίας συχνά φαίνονται ακαταμάχητες, μια ισχυρή νέα αλήθεια αναδύεται από την επιστημονική κοινότητα: Τα βαθιά οφέλη για την υγεία δεν είναι κλειδωμένα πίσω από ανέφικτους στόχους, αλλά στις μικρότερες, πιο προσωπικές επιλογές. Πρωτοποριακή διεθνής έρευνα, που αναλύει δεδομένα από περισσότερους από 135.000 ενήλικες, αποκαλύπτει ότι η προσθήκη μόλις πέντε λεπτών γρήγορου περπατήματος και η μείωση του καθημερινού χρόνου καθιστικού κατά μόλις μισή ώρα θα μπορούσε να αποτρέψει εκατομμύρια πρόωρους θανάτους. Αυτό το εύρημα, που δημοσιεύτηκε στο έγκριτο ιατρικό περιοδικό The Lancet , μετατοπίζει το παράδειγμα από τους άκαμπτους, κρατικά καθορισμένους στόχους στις ενδυναμωτικές δυνατότητες της ατομικής, σταδιακής δράσης.

Η τυραννία του ανέφικτου στόχου

Για δεκαετίες, η ενημέρωση για τη δημόσια υγεία κυριαρχούνταν από σταθερά σημεία αναφοράς: 10.000 βήματα, 150 λεπτά μέτριας άσκησης την εβδομάδα, συγκεκριμένος αριθμός θερμίδων. Ενώ ήταν καλοπροαίρετη, αυτή η προσέγγιση «ένα μέγεθος για όλους» συχνά αποξένωσε τους ίδιους τους ανθρώπους που στόχευε να βοηθήσει. Δημιούργησε έναν δυαδικό κόσμο «συμμορφούμενων» και «μη συμμορφούμενων», παραβλέποντας τη μέση οδό όπου ζουν οι περισσότεροι άνθρωποι. Η νέα έρευνα, με επικεφαλής τη Νορβηγική Σχολή Αθλητικών Επιστημών, αμφισβητεί άμεσα αυτό το μοντέλο. Καταδεικνύει ότι το μεγαλύτερο όφελος σε ολόκληρο τον πληθυσμό προέρχεται από την άσκηση του λιγότερο δραστήριου 20% των ανθρώπων με ελάχιστες, ρεαλιστικές αλλαγές, όχι από την απαίτηση καθολικής τήρησης ενός υψηλού πήχη που πολλοί βρίσκουν τρομακτικό.

Τα συμπεράσματα της μελέτης είναι εντυπωσιακά στην απλότητα και την κλίμακα τους. Πέντε επιπλέον λεπτά μέτριας έντασης δραστηριότητας την ημέρα —που ορίζεται ως οτιδήποτε σας κάνει να αναπνέετε πιο βαριά και να αισθάνεστε πιο ζεστά, όπως ένα γρήγορο περπάτημα, η κηπουρική ή οι ενεργές δουλειές του σπιτιού— συσχετίστηκαν με μια εκτιμώμενη μείωση του κινδύνου θνησιμότητας κατά 10% σε ολόκληρο τον γενικό πληθυσμό. Για τα πιο καθιστικά άτομα, ακόμη και δύο λεπτά έδειξαν όφελος 6%. Ταυτόχρονα, η αντικατάσταση 30 λεπτών καθιστικού με ελαφριά δραστηριότητα, όπως το χαλαρό περπάτημα ή η ορθοστασία, συνδέθηκε με 7% χαμηλότερο κίνδυνο θανάτου. Αυτά δεν είναι οριακά στατιστικά στοιχεία. αντιπροσωπεύουν μια πιθανή σεισμική μετατόπιση στα αποτελέσματα της δημόσιας υγείας που επιτυγχάνεται μέσω προσωπικής δράσης, όχι μέσω συστηματικής αναθεώρησης.

Ιστορικό πλαίσιο: Από την εκβιομηχάνιση στην ακινητοποίηση

Η επείγουσα ανάγκη αυτού του μηνύματος έχει τις ρίζες της σε έναν αιώνα κοινωνικού μετασχηματισμού. Η μετάβαση από την αγροτική και βιομηχανική εργασία σε μια οικονομία βασισμένη στη γνώση και βασισμένη στην τεχνολογία έχει οδηγήσει στην απομάκρυνση της μετακίνησης από την καθημερινή ζωή. Η καθιστική εργασία, οι κοινότητες που επικεντρώνονται στο αυτοκίνητο και ο ψηφιακός ελεύθερος χρόνος έχουν δημιουργήσει αυτό που ορισμένοι ειδικοί ονομάζουν «πανδημία σωματικής αδράνειας». Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προσδιορίζει την ανεπαρκή δραστηριότητα ως τον τέταρτο κύριο παράγοντα κινδύνου για την παγκόσμια θνησιμότητα. Σε χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, ο καθιστικός τρόπος ζωής εκτιμάται ότι συμβάλλει σε δεκάδες χιλιάδες θανάτους ετησίως, επιβαρύνοντας τα δημόσια συστήματα υγειονομικής περίθαλψης με ένα τεράστιο, αποτρέψιμο βάρος. Αυτή η έρευνα προσφέρει μια αντίθετη αφήγηση: η λύση δεν είναι η επιστροφή στο παρελθόν, αλλά η συνειδητή επανένταξη της μέτριας μετακίνησης στον σύγχρονο κόσμο.

Μια συμπληρωματική μελέτη: Η συνέργεια απλών συνηθειών

Προσθέτοντας βάρος σε αυτά τα ευρήματα, μια ξεχωριστή μελέτη που δημοσιεύτηκε στο eClinicalMedicine εξέτασε το συνδυασμένο αποτέλεσμα μικρών βελτιώσεων σε τρεις πυλώνες της υγείας: ύπνο, δραστηριότητα και διατροφή. Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ διαπίστωσαν ότι για άτομα με τις χειρότερες συνήθειες, πέντε επιπλέον λεπτά ύπνου, δύο λεπτά μέτριας δραστηριότητας και μισή μερίδα λαχανικών ημερησίως θα μπορούσαν θεωρητικά να παρατείνουν τη ζωή κατά ένα έτος. Για όσους βελτιστοποιούν και τους τρεις τομείς, το κέρδος πλησιάζει μια δεκαετία πιο υγιεινής ζωής. Αυτό υπογραμμίζει μια ολιστική αλήθεια - η ελευθερία και η μακροζωία καλλιεργούνται μέσα από μια σειρά μικρών, κυρίαρχων επιλογών, όχι μεγάλων, κυβερνητικών παρεμβάσεων.

Πώς φαίνεται αυτό στην πράξη; Είναι η επιλογή να παρκάρει κανείς πιο μακριά από το κατάστημα, να απαντήσει σε ένα τηλεφώνημα ενώ περπατάει, να σταθεί όρθιος κατά τη διάρκεια ενός τηλεοπτικού διαφημιστικού διαλείμματος ή να απολαύσει μια πεντάλεπτη βραδινή βόλτα. Είναι η απόφαση να ανταλλάξει 30 λεπτά παθητικού χρόνου μπροστά σε μια οθόνη με το να κάθεται στο γκαράζ ή να παίζει με τα εγγόνια. Αυτές οι πράξεις δεν απαιτούν ειδικό εξοπλισμό, συνδρομή ή άδεια. Είναι ασκήσεις προσωπικής ελευθερίας, άμεση επένδυση στο δικό του κεφάλαιο υγείας χωρίς εξάρτηση από ένα πιεσμένο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης ή προσκόλληση σε γραφειοκρατικές οδηγίες.

Περιορισμοί και η πορεία προς τα εμπρός

Οι ερευνητές είναι προσεκτικοί ώστε να σημειώσουν τον παρατηρητικό χαρακτήρα της μελέτης, που σημαίνει ότι δείχνει συσχέτιση, όχι απόλυτη αιτιώδη συνάφεια, και την εστίασή της σε ενήλικες άνω των 40 ετών. Δεν αντικαθιστά την ιατρική συμβουλή για άτομα με συγκεκριμένες παθήσεις. Ωστόσο, όπως δήλωσε ο καθηγητής Aiden Doherty του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, ανεξάρτητος εμπειρογνώμονας, αυτή η ανάλυση αποτελεί ένα «άλμα προς τα εμπρός» σε σχέση με τα προηγούμενα στοιχεία. Παρέχει ένα ισχυρό επιχείρημα σε επίπεδο πληθυσμού για ένα πιο συμπονετικό και αποτελεσματικό μήνυμα δημόσιας υγείας: ξεκινήστε από εκεί που βρίσκεστε. Κάθε λεπτό που κινείστε είναι μια νίκη.

«Η καθημερινή άσκηση είναι ζωτικής σημασίας για τη διατήρηση της σωματικής υγείας, την ενδυνάμωση της καρδιάς και των μυών και τη διαχείριση του βάρους», δήλωσε ο Enoch του BrightU.AI . «Είναι εξίσου σημαντική και για την ψυχική ευεξία, καθώς μειώνει το άγχος, βελτιώνει τη διάθεση και ενισχύει την ποιότητα του ύπνου. Επιπλέον, η συνεπής σωματική δραστηριότητα αυξάνει τα επίπεδα ενέργειας και αυξάνει τη συνολική μακροζωία και την ποιότητα ζωής».

Αυτή η έρευνα προσφέρει ένα ισχυρό αντίδοτο στον μηδενισμό που μπορεί να συνοδεύει τις τρομακτικές στατιστικές υγείας. Σε μια εποχή που οι συζητήσεις για τη σωματική αυτονομία και την ιατρική ελευθερία βρίσκονται στο προσκήνιο, αυτή η επιστήμη επιβεβαιώνει μια θεμελιώδη αρχή: οι πιο αποτελεσματικές παρεμβάσεις υγείας είναι συχνά οι απλούστερες, οι πιο προσιτές και οι πιο προσωπικές. Η πορεία προς μια μακρύτερη, πιο υγιή ζωή για εκατομμύρια ανθρώπους μπορεί να μην είναι μια αναγκαστική πορεία προς μια μακρινή γραμμή τερματισμού, αλλά η συνειδητή, εθελοντική απόφαση να αφιερώσουν μόνο πέντε λεπτά ακόμα στον εαυτό τους. Αποτελεί απόδειξη της απίστευτης δύναμης της σταδιακής ελευθερίας.

Παρακολουθήστε και ανακαλύψτε τα οφέλη του περπατήματος για την υγεία .

Αυτό το βίντεο είναι από το  κανάλι andreash στο Brighteon.com .

https://www.naturalnews.com/

Γραβιέρα Νάξου: Το ελληνικό τυρί που κατέκτησε την κορυφή στον κόσμο

 

Η ελληνική τυροκομία πανηγυρίζει μία ακόμη σημαντική διεθνή διάκριση, καθώς η Γραβιέρα Νάξου βρέθηκε στην κορυφή της κατάταξης του Taste Atlas για τα καλύτερα σκληρά τυριά στον κόσμο.

Η διάκριση αυτή αποτελεί ιδιαίτερη αναγνώριση για ένα από τα πιο χαρακτηριστικά προϊόντα της Νάξου, που έχει συνδεθεί εδώ και χρόνια με την παράδοση και τη γαστρονομία του νησιού.

Η Γραβιέρα Νάξου στην πρώτη θέση

Σύμφωνα με την κατάταξη που παρουσιάζει το Taste Atlas, η Γραβιέρα Νάξου αναδείχθηκε το κορυφαίο σκληρό τυρί στον κόσμο, αφήνοντας πίσω της προϊόντα με μεγάλη παράδοση στην παγκόσμια τυροκομία.

Η ιδιαίτερη γεύση και η χαρακτηριστική υφή της αποτελούν δύο από τα στοιχεία που την κάνουν να ξεχωρίζει. Το ναξιώτικο τυρί συνδέεται με την τοπική παραγωγή και την παράδοση του νησιού, γεγονός που ενισχύει ακόμη περισσότερο τη μοναδικότητά του.

Γιατί ξεχωρίζει η Γραβιέρα Νάξου

Η ποιότητα της πρώτης ύλης και οι ιδιαίτερες συνθήκες παραγωγής συμβάλλουν στη χαρακτηριστική γεύση της.

Η βουτυράτη και ελαφρώς γλυκιά γεύση, σε συνδυασμό με την πιο συμπαγή αλλά ευχάριστη υφή, κάνουν τη Γραβιέρα Νάξου ένα τυρί που μπορεί να καταναλωθεί τόσο μόνο του όσο και σε πολλές διαφορετικές συνταγές.

https://www.onlinenewspaper.gr/

Αρκαδισμός: από την αρχαία Αρκαδία στην Ευρώπη

 

Η Αρκαδία είναι ένας διαρκής τρόπος να ονειρευόμαστεμια ζωή πιο απλή, πιο αρμονική και πιο ανθρώπινη.Σήμερα πιο απαραίτητη από ποτέ.

 

Από την αρχαιότητα η Αρκαδία κατέχει σημαντική θέση τόσο στην δόμηση της ελληνικής μυθολογίας όσο και στην πολιτισμική εξέλιξη των Ελλήνων. Στην Ευρωπαϊκή σκέψη η Αρκαδία μετατράπηκε σε ένα ισχυρό πολιτισμικό σύμβολο… Ένας ιδανικός τόπος όπου ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει πιο απλά, πιο ελεύθερα και πιο κοντά στη φύση. Η εικόνα αυτή επηρέασε βαθιά την ευρωπαϊκή λογοτεχνία, τη ζωγραφική, τη μουσική και γενικότερα τον τρόπο με τον οποίο οι δημιουργοί φαντάστηκαν μια καλύτερη και ουσιαστικότερη ζωή.

Η ελληνική αρχαιότητα υπήρξε βασική πηγή έμπνευσης για τους λογίους της Αναγέννησης. Ανάμεσα στα αρχαία θέματα που επανήλθαν με ιδιαίτερη δύναμη ήταν και η Αρκαδία, η μυθική πατρίδα του θεού Πάνα και των ποιμένων. Στην πορεία, η Αρκαδία έπαψε να σημαίνει απλώς έναν γεωγραφικό χώρο με συγκεκριμένα γεωφυσικά χαρακτηριστικά. Έγινε ένας φανταστικός κόσμος αρμονίας, όπου η φύση, η ποίηση, ο έρωτας και η μουσική συνυπάρχουν χωρίς τις πιέσεις και τις υπερβολές της οργανωμένης κοινωνίας.

Οι ρίζες του αρκαδικού ιδεώδους βρίσκονται στην αρχαία ελληνική βουκολική ποίηση, κυρίως στα Ειδύλλια του Θεόκριτου. Ο Θεόκριτος παρουσίασε έναν κόσμο ποιμένων που τραγουδούν, αγαπούν, διαγωνίζονται και συνομιλούν μέσα σε ένα φυσικό περιβάλλον. Η ζωή τους δεν είναι απαραίτητα ιστορικά ρεαλιστική· είναι περισσότερο μια ποιητική εικόνα απλότητας και ελευθερίας.

Το πρότυπο αυτό πέρασε στη ρωμαϊκή γραμματεία μέσω του Βιργίλιου. Στα Βουκολικά του, και ιδιαίτερα στο δέκατο ποίημα, η Αρκαδία γίνεται τόπος παρηγοριάς για έναν άνθρωπο που υποφέρει από ερωτική απογοήτευση. Ο ποιητής ονειρεύεται μια ζωή ανάμεσα σε βουνά, κοπάδια, δάση και τραγούδια, μακριά από τον θόρυβο του κόσμου. Έτσι, η Αρκαδία αποκτά ήδη ένα χαρακτηριστικό που θα διατηρήσει για αιώνες: γίνεται καταφύγιο για όποιον αναζητά ηρεμία και εσωτερική ανανέωση.

Πολλούς αιώνες αργότερα, ο Ναπολιτάνος ποιητής Jacopo Sannazaro επανέφερε την Αρκαδία στο κέντρο της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας. Το έργο του Arcadia, που επεξεργάστηκε επί μία δεκαετία και δημοσίευσε οριστικά στη Νάπολη το 1504, υπήρξε καθοριστικό για τη διαμόρφωση του Αρκαδισμού.

Στο έργο αυτό ο Sannazaro παρουσιάζει, με τρόπο εν μέρει αυτοβιογραφικό, τη φανταστική παραμονή του στην Αρκαδία. Ο ήρωας καταφεύγει εκεί για να ξεπεράσει μια ερωτική απογοήτευση, όπως είχε κάνει παλαιότερα ο ήρωας του Βιργίλιου. Η αφήγηση συνδυάζει πεζά και ποιητικά μέρη, τραγούδια, ερωτικές ιστορίες και περιγραφές ενός ιδανικού τοπίου. Στο τέλος, ο ήρωας επιστρέφει στη Νάπολη με τη βοήθεια μιας νύμφης, μέσα από υπόγειες πηγές.

Στην Αρκαδία του Sannazaro οι ποιμένες ζουν μέσα σε ένα περιβάλλον όπου τα δέντρα, τα φυτά και τα νερά μοιάζουν να έχουν βρει από μόνα τους την τέλεια ισορροπία.

Αυτό ακριβώς είναι ένα από τα βασικά γνωρίσματα του Αρκαδισμού… Η φύση παρουσιάζεται ανώτερη από τα ανθρώπινα κατασκευάσματα. Δεν χρειάζεται να την οργανώσει ή να την «βελτιώσει» ο άνθρωπος. Η ομορφιά της προκύπτει από την ίδια τη φυσική της τάξη. Γι’ αυτό και οι άνθρωποι στρέφονται προς αυτήν όταν αισθάνονται ότι η κοινωνική ζωή έχει γίνει υπερβολικά σύνθετη, τεχνητή ή ανταγωνιστική.

Ο Αρκαδισμός είναι, με απλά λόγια, η τάση να αναζητούμε στη φύση ένα πρότυπο ζωής πιο απλό, πιο ελεύθερο και πιο ουσιαστικό. Δεν πρόκειται μόνο για ποιήματα με βοσκούς και κοπάδια. Πίσω από την ποιμενική εικόνα βρίσκεται μια ευρύτερη αντίδραση απέναντι στην επιτήδευση, στις γλωσσικές υπερβολές και στη θεατρικότητα της εποχής.

Ο Κωστής Παλαμάς περιέγραψε εύστοχα αυτή τη σύνθεση, μιλώντας για τη συνάντηση «της πένθιμης ζέσης του ελεγειακού» με «τη δροσερή αφέλεια του ποιμενικού λυρισμού». Ο Αρκαδισμός, δηλαδή, δεν είναι μόνο χαρούμενος και ανέμελος. Μπορεί να περιλαμβάνει τη μελαγχολία του έρωτα, την απώλεια και τον θάνατο, αλλά τα εκφράζει μέσα σε ένα ήρεμο, φυσικό και ποιητικό περιβάλλον.

 

Η επιτυχία της Arcadia του Sannazaro υπήρξε μεγάλη. Στην Ιταλία, συγγραφείς όπως ο Torquato Tasso, ο Giovanni Battista Guarini και ο Luigi Groto αξιοποίησαν το ποιμενικό και αρκαδικό θέμα σε θεατρικά έργα. Το αρκαδικό τοπίο έγινε σκηνή για έρωτες, συγκρούσεις, τραγούδια και ηθικά διλήμματα.

Η επιρροή δεν περιορίστηκε στην Ιταλία. Στην Ισπανία, ο Tirso de Molina έγραψε τη La fingida Arcadia, ενώ ο Lope de Vega το μυθιστόρημα La Arcadia. Στην Αγγλία, ο Samuel Daniel παρουσίασε το έργο The Queenes Arcadia, και ο Philip Sidney συνέθεσε το περίφημο The Countess of Pembroke’s Arcadia. Στη Γαλλία, η βουκολική ποίηση γνώρισε ιδιαίτερη άνθηση τον 16ο αιώνα, χάρη στην επίδραση του Sannazaro σε ποιητές όπως οι Du Bellay, Ronsard, Baïf, Belleau και Belleforest.

Στην Αγγλία, σημαντική θέση κατέχει και ο John Milton, ο οποίος συνέθεσε το ποίημα Arcades και άλλα αρκαδικά έργα στα αγγλικά, τα ιταλικά και τα λατινικά. Το αρκαδικό ιδεώδες συνεχίστηκε και στους νεότερους χρόνους, καθώς ποιητές από διαφορετικές χώρες, όπως ο Robert Louis Stevenson, ο W. B. Yeats, ο W. H. Auden, ο Lawrence Durrell και ο Luis Cernuda, αναφέρθηκαν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στην Αρκαδία.

Η επίδραση επεκτάθηκε και στις άλλες τέχνες. Ζωγράφοι όπως ο Giorgione, ο Guercino, ο Nicolas Poussin, ο Fragonard και ο Joshua Reynolds δημιούργησαν δικές τους εικαστικές εκδοχές της μυθικής Αρκαδίας. Παράλληλα, συνθέτες όπως ο Giovanni Alberto Ristori, ο Baldassare Galuppi και ο Georg Philipp Telemann έγραψαν όπερες και μουσικά έργα με αρκαδικά θέματα.

Η σημαντικότερη στιγμή στην ιστορία του Αρκαδισμού συνδέεται με την ίδρυση της Accademia dell’Arcadia στη Ρώμη, στις 5 Οκτωβρίου 1690. Η Ακαδημία δημιουργήθηκε από δεκατέσσερις Ιταλούς λογίους, με πρωτοβουλία του Giovanni Mario Crescimbeni, και συνδέθηκε με τον κύκλο της βασίλισσας Χριστίνας της Σουηδίας.

Η Χριστίνα είχε παραιτηθεί από τον θρόνο της, είχε ασπαστεί τον Καθολικισμό και είχε εγκατασταθεί στη Ρώμη. Εκεί υποστήριξε γενναιόδωρα τα Γράμματα και τις Τέχνες. Έναν χρόνο μετά τον θάνατό της, οι λόγιοι του κύκλου της ίδρυσαν την Ακαδημία και επέλεξαν το όνομα «Αρκαδία», θέλοντας να δηλώσουν την πνευματική τους ταυτότητα.

Οι Αρκάδες ποιητές επιδίωκαν να ανανεώσουν την ιταλική λογοτεχνία και να την απαλλάξουν από τις υπερβολές του μπαρόκ. Αντί για περίπλοκες εικόνες, εξεζητημένη γλώσσα και υπερβολική ρητορεία, προτιμούσαν καθαρότερο ύφος, φυσικότητα και μέτρο. Οι συναντήσεις τους μιμούνταν, συμβολικά, τις συγκεντρώσεις ποιμένων σε αγρούς και δάση. Τα μέλη λάμβαναν ποιμενικά ονόματα και συχνά συνέθεταν ποιήματα για να καλωσορίσουν τα νέα μέλη.

Η μόδα αυτή εξαπλώθηκε σε ολόκληρο τον 18ο αιώνα. Η Αρκαδία έγινε ο τρόπος να μεταφερθεί ο κόσμος των φιλολογικών σαλονιών σε ένα φανταστικό φυσικό περιβάλλον. Το αποτέλεσμα ήταν ένα ευρύ δίκτυο λογίων και καλλιτεχνών, που επικοινωνούσαν μέσα από κοινά σύμβολα και κοινές αισθητικές αξίες.

Η επιρροή της Arcadia φαίνεται και από την κοινωνική και πνευματική ακτινοβολία της. Μέλη της έγιναν Ιταλοί συγγραφείς και διανοούμενοι, όπως ο Giambattista Vico, ο Pietro Metastasio, ο Carlo Goldoni, ο Vittorio Alfieri, ο Alessandro Manzoni και ο Giacomo Leopardi. Στην Ακαδημία εντάχθηκαν επίσης σημαντικοί μουσικοί, ανάμεσά τους ο Arcangelo Corelli, ο Alessandro Scarlatti και ο Christoph Willibald Gluck.

Η συμμετοχή δεν περιορίστηκε στους Ιταλούς. Ευρωπαίοι μονάρχες, όπως ο βασιλιάς της Πορτογαλίας, ο βασιλιάς της Ισπανίας και ο αυτοκράτορας της Αυστρίας, απέκτησαν αρκαδικά ψευδώνυμα. Το ίδιο συνέβη με μέλη βασιλικών οικογενειών της Σουηδίας και με πνευματικούς ανθρώπους, όπως ο James Macpherson και ο Johann Wolfgang von Goethe. Η παρουσία όλων αυτών δείχνει ότι ο Αρκαδισμός δεν ήταν απλώς ένα λογοτεχνικό παιχνίδι. Είχε γίνει ευρωπαϊκό πολιτισμικό φαινόμενο.

Ο Goethe, σχολιάζοντας την Arcadia, παρατήρησε ότι οι λόγιοι που συγκεντρώνονταν σε φυσικά τοπία επιδίωκαν να πλησιάσουν τη φύση και να αφήσουν την ανθρώπινη καρδιά ανοιχτή στην έμπνευση. Παράλληλα, επειδή πολλά μέλη της Ακαδημίας ήταν κληρικοί ή πρόσωπα με αυστηρότερες αντιλήψεις, ο έρωτας συχνά εκφραζόταν με πλατωνικό και αλληγορικό τρόπο. Έτσι, ο Αρκαδισμός συνδέθηκε και με μια ποιητική παράδοση που έβλεπε τον έρωτα ως πνευματική αναζήτηση, συνεχίζοντας το έργο του Δάντη και του Πετράρχη.

Μια από τις χαρακτηριστικές συνήθειες της Accademia dell’Arcadia ήταν ότι κάθε μέλος αποκτούσε ένα ελληνότροπο, ποιμενικό ψευδώνυμο. Με τον τρόπο αυτόν οι πραγματικοί τίτλοι, οι κοινωνικές διαφορές και η επίσημη ταυτότητα έμεναν προσωρινά στο περιθώριο. Όλοι εμφανίζονταν ως «ποιμένες» μιας κοινής πνευματικής κοινότητας, εμπνευσμένης από την αρχαία Αρκαδία.

Η συνήθεια αυτή αγκάλιασε πρόσωπα από διαφορετικούς χώρους: πάπες, ηγεμόνες, ποιητές, φιλοσόφους και μουσικοσυνθέτες. Τα ψευδώνυμα δεν ήταν τυχαία. Συχνά παρέπεμπαν σε αρχαίες ελληνικές πόλεις, ήρωες, ποτάμια, βουνά ή μυθολογικά πρόσωπα, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις δήλωναν και την καταγωγή του μέλους.

Πάπες, ηγεμόνες και ευρωπαίοι μονάρχες

Πρόσωπο	Αρκαδικό ψευδώνυμο
Κλήμης ΙΑ΄	Αλνανός Μελήτειος
Ιννοκέντιος ΙΓ΄	Αρεταλόγος Αργυρούς
Βενέδικτος ΙΓ΄	Θεόφιλος Σάμιος
Κλήμης ΙΒ΄	Λέριος Αλιφηρεύς
Βενέδικτος ΙΔ΄	Αιγανός Αλουντίνος
Κλήμης ΙΓ΄	Αύρας
Κλήμης ΙΔ΄	Πιστόφιλος Ηλείος
Πίος ΣΤ΄	Τίμιος Νέμεος
Antonio Farnese, δούκας της Parma και της Piacenza	Χαρίσιος Αλουντίνος
Marco Antonio Colonna, πρίγκιπας του Paliano	Δέκελος Ταναγραίος
Κάρολος Εμμανουήλ Β΄ της Σαρδηνίας	Ρουγέριος Ερυμάνθιος
Γουσταύος Γ΄ της Σουηδίας	Ανάξανδρος Χαιρωνεύς
Γουσταύος Δ΄ Αδόλφος της Σουηδίας	Κλεισθένης Μαντινεύς
Κάρολος ΙΓ΄ της Σουηδίας	Αρίφιλος Μαραθώνιος
Στανίσλαος Α΄ της Πολωνίας	Ευθύμιος Αλιφηρεύς
Ιωάννης Ε΄ της Πορτογαλίας	Αρέτας Μελήτειος
Κάρολος Γ΄ της Ισπανίας	Ηρακλείδης Σάμιος
Ιωσήφ Β΄ της Αυστρίας	Δάρδανος Αλουντίνος

Η παρουσία τόσο υψηλόβαθμων προσώπων δείχνει την ακτινοβολία που είχε αποκτήσει η Ακαδημία. Η «αρκαδική» ιδιότητα λειτουργούσε ως πολιτισμικό σήμα: δήλωνε ότι το μέλος συμμετείχε σε έναν κόσμο γραμμάτων, μουσικής και ποιητικής καλλιέργειας, πέρα από τα συνηθισμένα κοινωνικά αξιώματα.

Λογοτέχνες, διανοούμενοι και μουσικοσυνθέτες

Πρόσωπο	Αρκαδικό ψευδώνυμο
Jacob Macpherson	Αλίδαυρος Ωλένιος
Johann Wolfgang von Goethe	Μεγαλείος Μελπομένιος
Alessandro Guidi	Ήριλλος Κλεωνεύς
Giambattista Vico	Λαόφιλος Τηρεύς
Pietro Metastasio	Αρτύνης Κοράσιος
Carlo Goldoni	Πολυξένης Φυγεύς
Vittorio Alfieri	Φιλαέριος Ερατόστιχος
Vincenzo Monti	Αυσονίδης Σατουρνίνος
Alessandro Manzoni	Τιμόθεος Αραφηγένειος
Giuseppe Gioacchino Belli	Λίναρχος Διρκαίος
Giacomo Leopardi	Φιλοποίμην Ξάνθιος
Bernardo Pasquini	Πρόδικος Αρρητίνος
Arcangelo Corelli	Αρχόμελος Ερυμάνθιος
Alessandro Scarlatti	Τέρπανδρος Πολύθεος
Christoph Willibald Gluck	Αρμονίδης Τερψιχόριος

Η χρήση αυτών των ονομάτων έκανε την Ακαδημία να μοιάζει με μια μεγάλη θεατρική σκηνή της αρχαιότητας. Τα μέλη μετέφεραν στο παρόν ένα ολόκληρο μυθολογικό και πολιτισμικό λεξιλόγιο, δημιουργώντας την αίσθηση ότι η σύγχρονη πνευματική ζωή μπορούσε να συνομιλήσει άμεσα με την Ελλάδα του Θεόκριτου και την Αρκαδία του Βιργίλιου.

Στην Ακαδημία εντάχθηκαν και λίγοι Έλληνες λόγιοι, των οποίων τα ψευδώνυμα τόνιζαν την ελληνική καταγωγή τους:

Πρόσωπο	Καταγωγή ή ιδιότητα	Αρκαδικό ψευδώνυμο
Ραφαήλ Φραγκίσκος Βερνάτσας	Χίος, λόγιος και καθηγητής των Ελληνικών Γραμμάτων	Νικηφόρος Χίος
Γρηγόριος Στρατηγός	Κερκυραϊκή οικογένεια με κρητικές ρίζες	Δορυλαίος Παρράσιος
Πατρίκιος Στεφανόπολι	Οικογένεια Μανιατών εγκατεστημένη στην Κορσική	Κομνηνός Σπαρτιάτης
Παύλος Βαλσαμάκης	Κεφαλονίτης νομομαθής	Χελιδόνιος Ιονικός

Τα ελληνικά αυτά ψευδώνυμα φανερώνουν ότι η Ακαδημίας της Αρκαδίας δεν ήταν αποκομμένη από την ελληνική της αφετηρία. Αντίθετα, οι αναφορές στη Χίο, στη Σπάρτη, στην Ιωνία και στην αρχαία ελληνική γεωγραφία λειτουργούσαν ως υπενθύμιση της πνευματικής καταγωγής του αρκαδικού ιδεώδους.

Η σχέση Ελλάδας και Ιταλίας δεν ήταν μονόδρομη. Ο ιταλικός Αρκαδισμός επέστρεψε στα ελληνικά Γράμματα και άφησε ίχνη στην κρητική λογοτεχνία, σε έργα όπως η Βοσκοπούλα, ο Γύπαρης και η Πανώρια του Γεωργίου Χορτάτση. Αρκαδικά μοτίβα εμφανίζονται αργότερα και σε ποιητές όπως ο Διονύσιος Σολωμός, ο Άγγελος Σικελιανός, ο Γιάννης Ρίτσος και άλλοι.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο Γιώργος Σαραντάρης (καταγόμενος από το Λεωνίδιο της Κυνουρίας), ο οποίος έζησε μεγάλο μέρος της ζωής του στην Ιταλία. Στα ιταλόγλωσσα ποιήματά του διακρίνονται επιδράσεις του ιταλικού Αρκαδισμού, οι οποίες όμως μεταμορφώνονται από την ελληνική του ευαισθησία. Στο ποίημα «Idillio», τα σύννεφα μοιάζουν με ήρεμα προβατάκια και το βραδινό τοπίο γίνεται χώρος σιωπής, τρυφερότητας και εσωτερικής γαλήνης. Στο ποίημα «Arcadia», η νεότητα κοιμάται κοντά στις πηγές, ανάμεσα στα βουνά και στα δάση, ενώ οι νύμφες, τα νερά και τα φυτά δημιουργούν έναν ονειρικό κόσμο.

Η δύναμη της Αρκαδίας οφείλεται στο ότι δεν εκφράζει μόνο ένα όμορφο τοπίο. Εκφράζει την ανθρώπινη ανάγκη να ξεφύγει κανείς από την επιτήδευση και την ένταση της κοινωνικής ζωής, να επιστρέψει στη φύση και να ξαναβρεί την εσωτερική του ισορροπία. Γι’ αυτό η Αρκαδία παρέμεινε ζωντανή στη λογοτεχνία, στη ζωγραφική, στη μουσική και στη συλλογική φαντασία της Ευρώπης. Είναι ένας διαρκής τρόπος να ονειρευόμαστε μια ζωή πιο απλή, πιο αρμονική και πιο ανθρώπινη. Σήμερα πιο απαραίτητη από ποτέ

https://enaasteri.blogspot.com/

Ἡ Εὐρώπη δέν γεννήθηκε στήν Ἱερουσαλήμ

 

... Όχι, η Ευρώπη δεν βασίζεται στο Ισραήλ και στο Tanakh. Αυτός ο ισχυρισμός δεν είναι μόνο παράλογος, αλλά και προσβλητικός, καθώς θέλει να διεκδικήσει τον υπέροχο πολιτισμό μας, όλα όσα έχουμε δημιουργήσει και δώσει στον κόσμο, μέσω μιας τέτοιας άθλιας σοφιστείας για τον Ιουδαϊσμό.

... Ο Hazony θέλει να στερήσει από την Ευρώπη τις πολιτιστικές της ρίζες, να αποδομήσει τον πολιτισμό μας και αντ' αυτού να τοποθετήσει έναν νέο εβραϊκό εθνικό μύθο στη ρίζα της ιστορίας μας, έναν μύθο που έρχεται σε αντίθεση με την πραγματικότητα. Με αυτόν τον τρόπο, δεν αυτοπροσδιορίζεται ως φίλος της Ευρώπης και δημιουργεί μόνο περισσότερες περιττές διαμάχες. Δεν πρέπει να το ανεχθούμε αυτό. Η Αθήνα και η Ρώμη είναι και παραμένουν το αιώνιο θεμέλιο του πνευματικού μας κόσμου.

 Ο Georg Immanuel Nage απορρίπτει τον ισχυρισμό του Ισραηλινού εθνικιστή Yoram Hazony ότι ο ευρωπαϊκός πολιτισμός βασίζεται στον Ιουδαϊσμό.

Τοῦ Georg Immanuel Nage

Ο Yoram Hazony είναι Ισραηλινός πολίτης, σύγχρονος Ορθόδοξος Εβραίος, Πρόεδρος του Ινστιτούτου Herzl στην Ιερουσαλήμ και θεωρείται φανατικός Σιωνιστής. Το βιβλίο του « Η Αρετή του Εθνικισμού» συζητήθηκε αμφιλεγόμενα από το κυρίαρχο ρεύμα. Ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι συχνά πολύ ιδιόμορφες θέσεις του φαίνεται να βρίσκουν κοινό. Ο υπερβολικός εβραϊκός εθνικισμός του Hazony τον έχει οδηγήσει σε κάποιες δηλώσεις που είναι τόσο παράλογες όσο και αποκαλυπτικές.

Λέγεται ότι η Ευρώπη προέρχεται από «το Ισραήλ και τη Βίβλο»

«Πάντα υπήρχε πρόβλημα με την ακαδημαϊκή μελέτη της «κλασικής αρχαιότητας», η οποία βασιζόταν στην υπόθεση ότι η Δύση καταγόταν από την Ελλάδα και τη Ρώμη — αλλά όχι από το Ισραήλ και τη Βίβλο», έγραψε ο Hazony στο Χ . Θεωρεί αυτή τη θέση « αντισημιτική ». 

Ουάου! Ο Hazony χρησιμοποιεί το βαρύ πυροβολικό του σύγχρονου ηθικισμού.

Θεωρώ τον ισχυρισμό του Hazony ότι ο ευρωπαϊκός πολιτισμός θα έπρεπε να βασίζεται στους Εβραίους και τη Βίβλο τους απίστευτα αλαζονικό, σοβινιστικό και μια αυταπάτη που μπορεί να συμβεί μόνο σε κάποιον που έχει κλιμακώσει τόσο πολύ τον εθνικισμό του που έχει χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα.

Η μόνη σύνδεση που έχει το αρχαίο Ισραήλ με τον δυτικό πολιτισμό, δηλαδή με τη Ρώμη και τον Ελληνισμό, είναι ότι η επαρχία της Ιουδαίας ήταν μέρος της ανατολικής αυτοκρατορίας της Ρώμης. Αυτό δεν έκανε μαγικά τους Εβραίους Ευρωπαίους. Στην αρχαιότητα, οι Εβραίοι δεν ήταν σε καμία περίπτωση ένας σημαντικός λαός. Οι Ρωμαίοι δεν τους έβλεπαν πολύ περισσότερο από τις πολυάριθμες άλλες μικρές φυλές που αποτελούσαν μέρος της τεράστιας αυτοκρατορίας τους. Το γεγονός ότι οι Εβραίοι αργότερα μετανάστευσαν στην Ευρώπη δεν αλλάζει αυτά τα γεγονότα.

Κλασικές Σπουδές Χωρίς τις Αρχαίες Γλώσσες;!

Ο Hazony απαντούσε στην ανακοίνωση του πρώην ελίτ πανεπιστημίου Princeton ότι οι φοιτητές αρχαίων σπουδών δεν χρειάζεται πλέον να μαθαίνουν λατινικά ή ελληνικά. Αυτό γίνεται για την καταπολέμηση του «συστημικού ρατσισμού» και για να είναι «πιο συμπεριληπτικό». Η δυσκολία ήταν πολύ μεγάλη για πάρα πολλούς έγχρωμους ανθρώπους. Για να εισαχθούν περισσότεροι «έγχρωμοι άνθρωποι» στο κολέγιο, οι απαιτήσεις έπρεπε να μειωθούν.

Αλλά, φυσικά, ένας αρχαίος ιστορικός χωρίς γνώση των κλασικών γλωσσών είναι γελοίος. Ο Hazony συμφωνεί, αλλά θα ήθελε να προσθέσει και μια τρίτη γλώσσα: «Πάντα πίστευα ότι οι μαθητές της κλασικής αρχαιότητας θα έπρεπε να μαθαίνουν εβραϊκά εκτός από τα ελληνικά και τα λατινικά».

Φυσικά, αυτό είναι ανοησία, επειδή τα εβραϊκά ήταν ήδη μόνο μια ιερή γλώσσα στην αρχαιότητα, γνωστή μόνο στους ραβίνους. Η κοινή γλώσσα στην Ανατολική Μεσόγειο κατά την εποχή του Αυγούστου ήταν τα αραμαϊκά. Οι μορφωμένοι κύκλοι, τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ανατολή, μιλούσαν ελληνικά. Υπάρχει μόνο ένα σημαντικό έργο της αρχαιότητας που εμφανίστηκε στα εβραϊκά, δηλαδή το Tanakh, η εβραϊκή Βίβλος, την οποία οι Χριστιανοί υιοθέτησαν ως «Παλαιά Διαθήκη» στον κανόνα τους.

Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί την τεράστια επίδραση αυτού του κειμένου, αλλά αυτή η επίδραση προήλθε μόνο μέσω της μεσολάβησής του μέσω του Χριστιανισμού ή μέσω της ευρωπαϊκής επέκτασης που παγκοσμιοποίησε αυτή τη θρησκεία. Το γεγονός είναι ότι στην αρχαιότητα, εκτός από τους Εβραίους ιερείς, κανείς δεν μιλούσε εβραϊκά. Ακόμα και σήμερα, μόνο οι βιβλικοί μελετητές και οι ίδιοι οι Εβραίοι τα μαθαίνουν.

Δεν υπήρξε ποτέ «Ιουδαιο-χριστιανική Δύση»

φωτό

Αυτή τη στιγμή, η Ευρώπη μεταβαίνει σε μια μεταχριστιανική εποχή, αλλά φυσικά θα παραμείνει ευρωπαϊκή, επειδή η ιδιαιτερότητα της Ευρώπης είναι ο Ευρωπαίος άνθρωπος. Κατά συνέπεια, το ενδιαφέρον για τα θρησκευτικά κείμενα του Ιουδαϊσμού και, κατ' επέκταση, για τα εβραϊκά θα μειωθεί ακόμη περισσότερο.

Ο Oswald Spengler θα το ονόμαζε αυτό το τέλος μιας «ψευδομορφίας», την οποία κατανοεί ως μια ιστορική διαδικασία κατά την οποία ένα στοιχείο μιας ξένης κουλτούρας επικαλύπτει κυρίαρχα μια άλλη κουλτούρα, η οποία προσπαθεί να κάνει το ξένο στοιχείο πιο συμβατό προσαρμόζοντάς το στη δική της κουλτούρα. Ο Χριστιανισμός θεωρούνταν ξένος στη Ρώμη λόγω του εβραϊκού του περιεχομένου και έτσι υιοθέτησε όλο και περισσότερο παγανιστικό περιεχόμενο και μορφές. Έτσι δημιουργήθηκε η Καθολική Εκκλησία.

Παρά την εξαιρετικά στενή σχέση μεταξύ Ιουδαϊσμού και Χριστιανισμού, οι δύο θρησκείες γρήγορα δημιούργησαν μια αντίθεση. Αυτό οφείλεται επίσης στο γεγονός ότι και οι δύο είναι οικουμενικές. Επιπλέον, και οι δύο θρησκείες συνδυάζουν μια σημαντική αξιοποίηση της εσωτερικής ομάδας με μια ορισμένη υποτίμηση της εξωτερικής ομάδας.

Ο Theodor Herzl είχε δίκιο

Δεν μπορώ να καταλάβω πώς μπορεί κάποιος να κλαίγεται για «αντισημιτισμό», αφενός, αλλά, αφετέρου, να πιστεύει ότι ο Ιουδαϊσμός, μαζί με τον Ελληνισμό και τη Ρώμη, θα αποτελούσε έναν τρίτο πυλώνα του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Αυτό που ονομάζεται «αντισημιτισμός» σήμερα είναι η σύγκρουση μεταξύ των Εβραίων και της κοινωνίας της πλειοψηφίας, η οποία πρέπει πάντα να συμβαίνει σε πολυπολιτισμικούς πληθυσμούς.

Οι Εβραίοι θεωρούνταν ξένοι επειδή ήταν πράγματι ξένοι, έχοντας μεταναστεύσει από μια μακρινή πολιτιστική σφαίρα. Στη συνέχεια, ζούσαν κυρίως μεταξύ τους στην Ευρώπη. Η οριοθέτηση των Εβραίων από τους «γκογίμ» μέσω των θρησκευτικών τους εθίμων και ο αποκλεισμός από τους άλλους ήταν αμοιβαία εξαρτώμενοι. Ο δρόμος προς την εβραϊκή χειραφέτηση ήταν ακόμη μακρύς τον δέκατο ένατο αιώνα, και αυτό οδήγησε άμεσα στη γέννηση του σύγχρονου «αντισημιτισμού».

Ο ιδρυτής του Σιωνισμού, Theodor Herzl, ανέλυσε με νηφαλιότητα αυτό το ζήτημα, το κατανόησε και πρότεινε μια πρακτική λύση: τον επαναπατρισμό στη Σιών και την ίδρυση του Ισραήλ. Έτσι, ο Herzl έγραψε στο magnum opus του, Το Εβραϊκό Κράτος , «Το Εβραϊκό Ζήτημα υπάρχει. Θα ήταν ανόητο να το αρνηθούμε. Είναι ένα κομμάτι του Μεσαίωνα που έχει συρθεί, το οποίο τα καλλιεργημένα έθνη δεν μπορούσαν ακόμη να αντιμετωπίσουν με τις καλύτερες προθέσεις. Έδειξαν τη γενναιόδωρη πρόθεσή τους όταν μας χειραφέτησαν. Το Εβραϊκό Ζήτημα υπάρχει όπου ζουν Εβραίοι σε αξιοσημείωτο αριθμό». Φαίνεται ότι ο Πρόεδρος του Ινστιτούτου Herzl, Hazony, δεν έχει διαβάσει ποτέ τον προφήτη της πατρίδας του. Θα έπρεπε να το κάνει αμέσως και να μάθει από τον Herzl.

Οι Εβραίοι πολέμησαν στρατιωτικά εναντίον των Ελλήνων και των Ρωμαίων

Το γεγονός ότι ο ανατολικός Ιουδαϊσμός και η ινδοευρωπαϊκή Ρώμη αποτελούσαν πάντα μια αντίθεση αποδεικνύεται επίσης από το γεγονός ότι οι φανατικοί Εβραίοι υποκινούσαν επανειλημμένα αιματηρές εξεγέρσεις εναντίον του αντιπαθούς ηγεμόνα. Όπως είναι γνωστό, ο εβραϊκός ναός στην Ιερουσαλήμ καταστράφηκε στον Πρώτο Εβραϊκό Πόλεμο το έτος 70. Αυτό εξακολουθεί να θρηνείται κατά τη διάρκεια της γιορτής Tisha B'Av. Η γιορτή Lag BaOmer τιμά μια άλλη εξέγερση εναντίον της Ρώμης, την εξέγερση Bar Kokhba.

Πιθανώς η πιο γνωστή εβραϊκή γιορτή είναι η Χανουκά. Αυτή τιμά την επαναφώτιση του ναού στην Ιερουσαλήμ μετά την επιτυχημένη εξέγερση των Μακκαβαίων. Οι Μακκαβαίοι εξεγέρθηκαν εναντίον των εξελληνισμένων Εβραίων και της ελληνικής δυναστείας των Σελευκιδών. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, ένας βωμός του Δία που είχε ανεγερθεί στον ναό καταστράφηκε με περιφρόνηση. Η εξέγερση των Μακκαβαίων ήταν επομένως ενάντια στην υιοθέτηση του ελληνικού πολιτισμού από τους Εβραίους. Οι οπαδοί αυτού που ισχυρίζονται ότι είναι ένας ζηλιάρης Γιαχβέ δεν ανέχονταν τους ευρωπαϊκούς θεούς παράλληλα με τους δικούς τους.

Λίγα έχουν αναφερθεί για την λεγόμενη εξέγερση της διασποράς εναντίον των Ρωμαίων και των Ελλήνων κατά τα έτη 115 έως 117. Αυτό δεν έλαβε χώρα στο ίδιο το Ισραήλ, αλλά σε ξένες πόλεις στις οποίες είχαν μεταναστεύσει Εβραίοι. Στην Κυρηναϊκή, την Αίγυπτο, την Κύπρο και τη Μεσοποταμία, Εβραίοι αντάρτες εξαπέλυσαν διαδοχικά μια τρομερή σφαγή μεταξύ του άμαχου πληθυσμού. 

Ο Δίων Κάσσιος αναφέρει στο έργο του "Ρωμαϊκή Ιστορία " ( φωτό ἀριστερά ): «Εν τω μεταξύ, οι Εβραίοι της Κυρηναϊκής είχαν διορίσει έναν Ανδρέα ως αρχηγό τους και αποδεκάτισαν τόσο Ρωμαίους όσο και Έλληνες. Έφαγαν τη σάρκα των θυμάτων τους, έφτιαξαν ζώνες από έντερα, αλείφθηκαν με αίμα και ντύθηκαν με δέρματα. Πολλοί πριονίστηκαν από πάνω προς τα κάτω, άλλοι ρίχτηκαν σε άγρια ​​θηρία και άλλοι αναγκάστηκαν να πολεμήσουν ως μονομάχοι. Συνολικά, 220.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους».

Μια «Δυσφορία στον Πολιτισμό»;

Βλέπουμε, επομένως, ότι ο Ιουδαϊσμός και ο ελληνορωμαϊκός πολιτισμός αποτελούσαν πάντα μια σαφή αντίθεση. Οι μνήμες των βίαιων εξεγέρσεων των Εβραίων εναντίον των Ρωμαίων και των Ελλήνων έχουν μάλιστα γίνει μέρος των θρησκευτικών παραδόσεων του Ιουδαϊσμού σε αρκετές περιπτώσεις. Δεδομένου ότι η ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα, με την τεράστια πολιτιστική της κληρονομιά, εξακολουθεί να αποτελεί τον πυρήνα του ευρωπαϊκού, δυτικού πολιτισμού, μια εβραϊκή ταυτότητα, ειδικά αν κάποιος πιστεύει πραγματικά και εσωτερικεύει τη θρησκεία, είναι μερικές φορές δύσκολο να συμβιβαστεί με μια ταυτόχρονη και ιδιαίτερα ισοδύναμη ταύτιση με τη Ρώμη και, επομένως, με τη Δύση. Στο πνεύμα του Sigmund Freud, θα μπορούσε κανείς να περιγράψει αυτό το πρόβλημα ως «δυσαρέσκεια στον πολιτισμό».

Το μίσος των Εβραίων για τη Ρώμη εξακολουθεί να βρίσκει αντήχηση στο Βιβλίο της Αποκάλυψης στην Καινή Διαθήκη, όπου διασύρεται η «πόρνη της Βαβυλώνας», η οποία σαφώς υπονοεί τη Ρώμη. Αυτό αντιπροσωπεύει ένα γνήσιο εβραϊκό συναίσθημα μέσα στον Χριστιανισμό, το οποίο, όπως είναι γνωστό, ξεκίνησε ως εβραϊκό παρακλάδι.

Η Ευρωπαϊκή Κληρονομιά Πρέπει να Διαφυλαχθεί Ανόθευτη

Όχι, η Ευρώπη δεν βασίζεται στο Ισραήλ και στο Tanakh. Αυτός ο ισχυρισμός δεν είναι μόνο παράλογος για τους λόγους που περιγράφονται, αλλά και προσβλητικός, καθώς θέλει να διεκδικήσει τον υπέροχο πολιτισμό μας, όλα όσα έχουμε δημιουργήσει και δώσει στον κόσμο, μέσω μιας τέτοιας άθλιας σοφιστείας για τον Ιουδαϊσμό. Ο Hazony θέλει να στολίσει το έθνος του με δανεικά φτερά. Μια τέτοια ιστορική παραποίηση δεν επιτρέπεται και αποτελεί μεγάλη κακία.

Ο Hazony θέλει να στερήσει από την Ευρώπη τις πολιτιστικές της ρίζες, να αποδομήσει τον πολιτισμό μας και αντ' αυτού να τοποθετήσει έναν νέο εβραϊκό εθνικό μύθο στη ρίζα της ιστορίας μας, έναν μύθο που έρχεται σε αντίθεση με την πραγματικότητα. Με αυτόν τον τρόπο, δεν αυτοπροσδιορίζεται ως φίλος της Ευρώπης και δημιουργεί μόνο περισσότερες περιττές διαμάχες. Δεν πρέπει να το ανεχθούμε αυτό. Η Αθήνα και η Ρώμη είναι και παραμένουν το αιώνιο θεμέλιο του πνευματικού μας κόσμου.

http://sxolianews.blogspot.com/