Φίλοι μου η Μαρία των Ελλήνων μπορεί να έχει καταφέρει πολλά θετικά όμως δεν έχει μαγικό ραβδάκι αυτό μη το ξεχνάτε τώρα η στο μέλλον. Ήδη έχει καταφέρει να έχει τη στήριξη σας την εμπιστοσύνη σας την αγάπη σας σε καιρούς που η απογοήτευση μας για όσα συμβαίνουν γύρω μας είναι μεγάλη.
Όμως είναι άδικο όσο και παράλογο να ζητάμε από την κα Καρυστιανού όσα δεν μας έδωσαν για 52 χρόνια οι κυβερνήσεις που πέρασαν στην Ελλάδα σαν το λιβα που καίει τα σπαρτά...Ναι εμείς τις ψηφίσαμε έχοντας προσδοκίες που τα κόμματα εξουσίας μας είχαν καλλιεργήσει με ελκυστικά προγράμματα και παχιά αλλά κούφια λόγια.
Δε φταίει η κα Καρυστιανου για τις φρούδες ελπίδες που είχαμε χαψει σαν πεινασμένοι βάτραχοι, ούτε φταίει για τον διαχρονικό πόνο μας που προξένησαν οι κοροιδιες ,οι αδικίες ,οι αναξιοκρατίες οι διεφθαρμένοι, οι επίορκοι, οι ανίεροι.
Το συσσωρευμένο μένος του κόσμου ξέρω ότι ξεχείλισε κι ότι θέλουμε κάθαρση και τιμωρία όλων των εγκλημάτων που έγιναν σε βάρος του λαού, όμως δεν πρέπει να έχουμε κ λίγη υπομονή;
Η κα Καρυστιανου έχει πολλά χαρίσματα που τα ανακαλύπτετε μερα τη μερα, παρ όλα αυτά όμως δεν είναι Χάρυ Πότερ ούτε θα γίνει ποτέ...Έτσι οι απαιτήσεις μας από εκείνη που οικειοθελώς μπήκε στο μάτι του κυκλώνα πρέπει να είναι στα μέτρα της λογικής και της υπομονής!
Λίγη πίστωση χρόνου ώστε να καταφέρει να προετοιμαστεί να δώσει επιτυχώς έναν σκληρό κι άνισο αγώνα ενάντια στο βρώμικο σύστημα δεν είναι απαραίτητη;
Μην την αδικείται λοιπόν δε φταίει εκεινη για τα Θεό στραβά ψωμιά που έκαναν οι ανηθικοι πολιτικοί μας...
Δε φταίει που της σκότωσαν την νεαρή κόρη της, δε φταίει για τα μπάζωμα που ξεσήκωσε τον κόσμο από τους καναπέδες, δε φταίει που την κατασυκοφαντουν τα χίλια τρολ που βρήκαν λίγα ευρώ για να επιζήσουν, δε φταίει αν κάποιοι την εκμεταλλεύτηκαν κι αγόρασαν 29 τετρ μέτρα από πλειστηριασμό με το 50
ο/ο στο όνομα της δηλ 15 Χιλ ευρώ. Αν είχε αγοράσει σε πλειστηριασμό ακριβό αυτοκίνητο δε θα είχατε ενοχληθεί αφού όλοι οι πολιτικοί κ επιχειρηματίες έχουν με αυτό το τρόπο αποκτήσει ακριβα αυτοκίνητα!
Αλλά μήπως δεν έχουν πάρει έτσι ακίνητα άλλος 50 κι άλλος 100;.
Όμως η Μαρία δεν είχε πατέρα πολιτικό αρχαιοκάπηλο η δοσίλογο και για αυτό θυμώνετε; Δεν είχε μπάρμπα στη Κορώνη ούτε είχε σχέσεις με εφοπλιστές η πολιτικούς για να την κάνουν υπουργό! Δεν είχε μπαμπα δημοσιογράφο όπως η Βούλτεψη, ούτε κουμπάρο το Καρατζαφέρη όπως ο Άδωνης, ούτε είχε παντρευτεί κάποιον για να την κάνει καθηγήτρια πανεπιστημίου όπως η Παναγιωταρέα...
Ήταν μια καταξιωμένη αξιοπρεπής γιατρός που το σαπιο σύστημα της αναποδογύρισε τη ζωή της...
Ήταν ένα θύμα που σήκωσε κεφάλι!
Μια λιλιπούτεια γυναίκα που το βάρος της οφείλεται στη φαιά ουσία που διαθέτει, στη δύναμη ψυχής της και στη πίστη της που είναι η πηγή της φωτισμένης κρίσης της.
Αυτά να μετρήσετε στην κα Καρυστιανου μαζί και το διαμαντένιο ήθος της
Αν τη κοιτάξετε στα μάτια θα βρείτε μέσα τον έντιμο εαυτό σας αυτόν που τα έβαλε με τις αδικίες της ζωής σας.
Αυτόν που σαν το Χριστό άδικα σταυρώθηκε!
Αυτόν που έγινε μάνα κ μάλιστα χαροκαμενη...
Αυτόν που πολλές χάσατε κ ξαναβρήκαμε στη στροφή της ζωής σας.
Είναι μια γυναίκα σαν εμάς που έκανε λάθη αλλά τα πλήρωσε με τον ένα η τον άλλο τρόπο...
Είναι μια έξυπνη γυναίκα που έβαλε ένα ακατόρθωτο στόχο κατέχοντας όμως τον τρόπο για να τον πετύχει...
Ο χρόνος είναι υπέρ της ενώ για όλους τους αντιπάλους της είναι τελειωμένος!
Αυτό δε σας λέει κάτι στις ενδόμυχες συζητήσεις με τον εαυτό σας;
Πέστε μου λοιπόν μόνο εγώ βλέπω τη νίκη να μας απλώνει το χέρι;
Άρθρο του Stephen Heins, που δημοσιεύθηκε αρχικά στο The Word Merchant.
Στο πλαίσιο της παγκόσμιας προσπάθειας για «δράση για το κλίμα», οι μη κυβερνητικές οργανώσεις (ΜΚΟ) και τα φιλανθρωπικά ιδρύματα παρουσιάζονται ως αμερόληπτοι προστάτες του πλανήτη. Ωστόσο, πίσω από αυτή την πρόσοψη κρύβεται ένα πλέγμα συγκρούσεων συμφερόντων που στρεβλώνει την ενεργειακή πολιτική και τροφοδοτεί καταστροφικές νομικές μάχες. Αυτοί οι φορείς, που συχνά χρηματοδοτούνται από δισεκατομμυριούχους, δίκτυα «σκοτεινού χρήματος» και ακόμη και ξένες κυβερνήσεις, δίνουν προτεραιότητα σε ιδεολογικές ατζέντες έναντι της ανθρώπινης ευημερίας.
Το αποτέλεσμα; Πολιτικές που επιδεινώνουν την ενεργειακή φτώχεια, παρεμποδίζουν την οικονομική ανάπτυξη και προωθούν αντι-ανθρωπιστικές δοξασίες όπως το «Net Zero», ενώ ταυτόχρονα διεκδικούν το ηθικό πλεονέκτημα.
Ο Μηχανισμός της Νομικής Μάχης για το Κλίμα
Ας εξετάσουμε τη μακροχρόνια εμπλοκή της οικογένειας Rockefeller. Για πάνω από μια δεκαετία, ομάδες που χρηματοδοτούνται από τους Rockefeller έχουν ηγηθεί νομικών εκστρατειών εναντίον εταιρειών ορυκτών καυσίμων, εκδίδοντας κλήσεις σε δικαστήριο και ασκώντας αγωγές με στόχο να παραλύσουν τον κλάδο. Αυτή η «κλιματική νομική επίθεση» —η χρήση των δικαστηρίων για την επιβολή περιβαλλοντικών πολιτικών— δεν είναι απλώς ακτιβισμός· είναι μια στρατηγική επίθεση εναντίον αξιόπιστων πηγών ενέργειας.
Στις ΗΠΑ, οι γενικοί εισαγγελείς των πολιτειών και οι ΜΚΟ έχουν ασκήσει αγωγές εναντίον πετρελαϊκών κολοσσών, συχνά υποστηριζόμενοι από εκατομμύρια που προέρχονται από ανώνυμους δωρητές και οργανισμούς της αριστεράς, όπως το Ίδρυμα Tides και ομάδες που συνδέονται με τον George Soros. Εταιρείες όπως η Sher Edling έχουν αποκομίσει δεκάδες εκατομμύρια από τέτοιες πηγές «σκοτεινού χρήματος», οργανώνοντας αγωγές για αδικοπραξίες σε πολλές πολιτείες, οι οποίες επιβάλλουν τεράστια οικονομικά βάρη στους παραδοσιακούς παραγωγούς ενέργειας. Εν τω μεταξύ, αυτά τα ίδια νομικά δίκτυα έχουν επεκτείνει το πεδίο δράσης τους ώστε να περιλαμβάνουν ευρύτερες υποθέσεις ευθύνης για προϊόντα και χημικές ουσίες, δίνοντας προτεραιότητα στη συστημική αναστάτωση έναντι πρακτικών τεχνικών λύσεων.
Αυτές οι συγκρούσεις εκτείνονται σε παγκόσμιο επίπεδο. Το Ευρωπαϊκό Ίδρυμα για το Κλίμα (ECF) συνεχίζει να διοχετεύει τεράστιες, ανώνυμες δωρεές σε οργανώσεις άσκησης πίεσης και νομικές ακτιβιστικές ομάδες όπως η ClientEarth, οι οποίες αμφισβητούν τα παραδοσιακά ενεργειακά και υποδομικά έργα υπό το πρόσχημα της κλιματικής δικαιοσύνης.
Ταυτόχρονα, οι δεσμοί με ξένες επιρροές και γεωπολιτικές μανούβρες έχουν επανειλημμένα εμφανιστεί στις δυτικές εκστρατείες κατά της ενέργειας. Οι ομάδες αυτές συχνά παρακάμπτουν τις αυστηρές απαιτήσεις διαφάνειας, ενώ προωθούν πολιτικές που υπονομεύουν την εγχώρια ενεργειακή ανεξαρτησία. Αυτό δεν είναι περιβαλλοντισμός· είναι οικονομική αυτοκαταστροφή μεταμφιεσμένη σε φιλανθρωπία.
Παραποίηση της Επιστήμης και Καταστολή της Πραγματικότητας
Τα προβλήματα πολλαπλασιάζονται όταν αυτές οι ΜΚΟ επηρεάζουν την ενεργειακή πολιτική. Εξευτελίζοντας τις κυβερνήσεις και χρηματοδοτώντας ερευνητικές μελέτες που σπέρνουν πανικό, στρεβλώνουν τον δημόσιο διάλογο προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας με κάθε κόστος. Μελέτες που εξετάζουν τη θεσμική χρηματοδότηση για το κλίμα δείχνουν πώς η ερευνητική εργασία των ΜΚΟ, που χρηματοδοτείται πλουσιοπάροχα, προωθεί κατά συντριπτική πλειοψηφία καταστροφικές αφηγήσεις, αγνοώντας παράλληλα τις απαιτήσεις γνωστοποίησης και τις οικονομικές αντισταθμίσεις. Αυτή η μεροληψία συσχετίζεται άμεσα με δεσμούς με ομάδες πίεσης, μετατρέποντας την αντικειμενική επιστήμη σε πολιτικό ακτιβισμό.
Τα μέλη των διοικητικών συμβουλίων μεγάλων ΜΚΟ για την προστασία του περιβάλλοντος συνδέονται συστηματικά με ελίτ χρηματοπιστωτικά ιδρύματα —από στελέχη επενδυτικών τραπεζών έως συζύγους δισεκατομμυριούχων—, συνδυάζοντας απρόσκοπτα τα κίνητρα κέρδους με την «πράσινη» ρητορική.
Στην ουσία της, αυτή η ατζέντα ενσαρκώνει τον αντι-ανθρωπισμό σε παγκόσμια κλίμακα. Ο κλιματικός αλαρμισμός και οι αυστηροί στόχοι «Net Zero» (“Καθαρό Μηδέν”) απαιτούν θυσίες που επιβαρύνουν δυσανάλογα τον αναπτυσσόμενο κόσμο. Στην Αφρική, όπου εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να στερούνται αξιόπιστης ηλεκτρικής ενέργειας, οι ΜΚΟ εμποδίζουν συστηματικά έργα ορυκτών καυσίμων και πυρηνικής ενέργειας μέσω νομικής πίεσης, αντιμετωπίζοντας την ήπειρο σαν ένα διαρκές προστατευόμενο.
Οι γυναίκες υποφέρουν περισσότερο: η ατμοσφαιρική ρύπανση σε εσωτερικούς χώρους από το μαγείρεμα με βιομάζα σκοτώνει εκατομμύρια ετησίως, και χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα από το δίκτυο, υπομένουν εξαντλητική εργασία για τις βασικές ανάγκες επιβίωσης. Ωστόσο, μεγάλες φιλανθρωπικές οργανώσεις συνεχίζουν να διοχετεύουν εκατομμύρια σε εκστρατείες κατά των ορυκτών καυσίμων, αγνοώντας εντελώς αυτό το ανθρώπινο κόστος.
Η Υποκρισία Των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας Και Η Ενεργειακή Λογική
Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας αποτελούν παράδειγμα της συστημικής υποκρισίας. Παρουσιάζονται ως σωτήρες, αλλά βασίζονται σε τεράστιες κρατικές επιδοτήσεις για να είναι ανταγωνιστικές, ενώ η εγγενής διακοπτόμενη λειτουργία τους απαιτεί εφεδρικά συστήματα από ορυκτά καύσιμα ή πυρηνική ενέργεια — στα οποία οι ΜΚΟ αντιτίθενται συστηματικά λόγω της «κλιματικής αλαζονείας». Μέχρι η αιολική και η ηλιακή ενέργεια να σταθούν εξ ολοκλήρου στα δικά τους πόδια, χωρίς επιδοτήσεις και με κερδοφορία, δεν αποτελούν πανάκεια. Ομάδες που υποστηρίζονται από «φιλανθρωπικές οργανώσεις» που επιδοτούνται από τους φόρους διαιρούν τις κοινωνίες και καταπνίγουν την ανάπτυξη. Αυτό δεν είναι συνεργασία· είναι υπέρμετρος φανατισμός που παρατείνει την ενεργειακή φτώχεια.
Η πραγματική πρόοδος απαιτεί ενεργειακό ανθρωπισμό: μια προσέγγιση «το καλύτερο από όλα» που αγκαλιάζει όλες τις πηγές ενέργειας για να τερματίσει τη φτώχεια. Η προηγμένη πυρηνική ενέργεια, συμπεριλαμβανομένων των μικρών αρθρωτών αντιδραστήρων (SMR), προσφέρει άφθονη και αξιόπιστη ισχύ για τις σύγχρονες απαιτήσεις —συμπεριλαμβανομένων των τεράστιων ηλεκτρικών φορτίων που απαιτούν τα κέντρα δεδομένων τεχνητής νοημοσύνης— χωρίς τις παγίδες των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας που εξαρτώνται από τις καιρικές συνθήκες.
Οι αρχές της ενεργειακής λογικής —αφθονία, αξιοπιστία, επέκταση υποδομών, οικονομική ανάπτυξη, ανθρώπινη υγεία και ορθή δημιουργία κεφαλαίου— πρέπει να καθοδηγούν την πολιτική. Τα κέρδη και το ελεγχόμενο χρέος, και όχι οι ατελείωτες επιταγές και επιδοτήσεις, χτίζουν ένα βιώσιμο μέλλον.
Τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουμε πηγάζουν από την εξουσία που δεν λογοδοτεί. Ο «νομικός πόλεμος» (lawfare) εξαντλεί ζωτικούς πόρους, απειλώντας την εθνική ασφάλεια μέσω της αποδυνάμωσης της εγχώριας παραγωγής. Για να διορθώσουμε αυτό το πρόβλημα, πρέπει να απαιτήσουμε απόλυτη διαφάνεια: πλήρη γνωστοποίηση των δωρητών και αυστηρές πολιτικές για τη σύγκρουση συμφερόντων που να υπερβαίνουν κατά πολύ τις συμβολικές κινήσεις. Πρέπει να τερματίσουμε τις φορολογικές ελαφρύνσεις για την πολιτική προπαγάνδα που μεταμφιέζεται ως φιλανθρωπία.
Πρέπει να δώσουμε προτεραιότητα στην ανθρώπινη ευημερία έναντι του καταστροφολογικού δογματισμού. Μόνο τότε θα μπορέσουμε να αξιοποιήσουμε την ενέργεια για όλους, και όχι μόνο για τους λίγους που χρηματοδοτούνται από την ελίτ.
Η Άγκυρα δεν επιδιώκει κατ’ ανάγκην μια πολεμική σύγκρουση με την Ελλάδα. Επιδιώκει κάτι πιο επικίνδυνο: να αποκτήσει μεθοδικά τον έλεγχο του μισού Αιγαίου, να περιορίσει την Κυπριακή Δημοκρατία και να επιβάλει τη «Γαλάζια Πατρίδα» χωρίς να χρειαστεί να ρίξει ούτε μία σφαίρα. Και όσο η Αθήνα αποφεύγει να ασκήσει τα νόμιμα δικαιώματά της, τόσο η Τουρκία προχωρά στη δημιουργία τετελεσμένων.
Την ώρα που η χώρα εισέρχεται σε μια άτυπη ή και επίσημη προεκλογική περίοδο, ο πολιτικός κόσμος ετοιμάζεται και πάλι να ανέβει στη Θεσσαλονίκη για τις καθιερωμένες ομιλίες, υποσχέσεις και κομματικές παραστάσεις. Μια Θεσσαλονίκη την οποία θυμούνται για δύο ή τρεις ημέρες τον χρόνο, παρότι η γεωστρατηγική της θέση την καθιστά φυσική πρωτεύουσα των Βαλκανίων.
Αυτή όμως η προεκλογική ατμόσφαιρα δυσκολεύει ακόμη περισσότερο την εθνική συνεννόηση σε μια στιγμή κατά την οποία στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο κυοφορούνται σοβαρές εξελίξεις. Η Τουρκία προετοιμάζεται να μετατρέψει τις διεκδικήσεις της σε εσωτερικό δίκαιο, ενώ η Ελλάδα επιμένει να παρακολουθεί, να διαμαρτύρεται και να δηλώνει ότι τα τουρκικά μέτρα δεν παράγουν έννομα αποτελέσματα.
Ας αφήσουμε, όμως, τα λόγια και ας δούμε την πραγματικότητα.
Το τουρκολιβυκό μνημόνιο είναι ήδη τετελεσμένο
Το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο είναι ένα τετελεσμένο όσο παραμένει σε ισχύ και δεν ακυρώνεται επισήμως από τη Λιβύη. Δύο πλευρές το υπέγραψαν, το κατέθεσαν στον ΟΗΕ και δηλώνουν ότι το εφαρμόζουν.
Όταν η Ελλάδα επιχειρεί να δραστηριοποιηθεί κοντά στα όρια που αυθαίρετα χάραξαν Τουρκία και Λιβύη, η Άγκυρα εμφανίζεται επί τόπου και υπερασπίζεται στην πράξη τη συμφωνία της. Αντίθετα, η Ελλάδα δεν επιδεικνύει την ίδια αποφασιστικότητα ακόμη και στις περιοχές που έχουν οριοθετηθεί νομίμως μέσω της ελληνοαιγυπτιακής συμφωνίας.
Πριν ακόμη υπογραφεί το μνημόνιο, τουρκικές εκδόσεις και χάρτες είχαν περιγράψει με ακρίβεια τι σχεδίαζε η Άγκυρα. Η τουρκική πλευρά προειδοποιούσε τη δική της κυβέρνηση: «Υπογράψτε με τη Λιβύη πριν προλάβουν η Ελλάδα και η Κύπρος». Οι Τούρκοι κατάλαβαν ότι εκείνος που δημιουργεί πρώτος το πολιτικό και διπλωματικό δεδομένο αναγκάζει τον άλλον να τρέχει πίσω από τις εξελίξεις.
Εμείς ακόμη δεν έχουμε δώσει πειστική απάντηση σε ένα θεμελιώδες ερώτημα: Γιατί η Ελλάδα δεν οριοθέτησε ΑΟΖ με την Κυπριακή Δημοκρατία πριν κινηθεί η Τουρκία;
Κλείστε την πόρτα πριν μπει ο κλέφτης
Η Ελλάδα οφείλει να ανακηρύξει Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Η ανακήρυξη ΑΟΖ είναι μονομερές δικαίωμα που προβλέπεται από το Διεθνές Δίκαιο. Στη συνέχεια ακολουθεί η οριοθέτησή της με τα γειτονικά κράτη.
Αυτό ακριβώς έκανε η Κυπριακή Δημοκρατία: ανακήρυξε ΑΟΖ και κατόπιν προχώρησε σε συμφωνίες οριοθέτησης με την Αίγυπτο, το Ισραήλ και τον Λίβανο.
Πρέπει επίσης να ξεκαθαρίσουμε κάτι που συστηματικά συγχέεται στον δημόσιο διάλογο: το τουρκικό casus belli αφορά την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια και όχι την ανακήρυξη ΑΟΖ. Όταν επικαλούμαστε το casus belli ακόμη και για την ΑΟΖ, υιοθετούμε μόνοι μας την τουρκική επιχειρηματολογία και νομιμοποιούμε πολιτικά την απειλή πολέμου.
Ανακηρύξτε, λοιπόν, ΑΟΖ. Κλείστε την πόρτα πριν μπει ο κλέφτης. Αν η Τουρκία επιχειρήσει κατόπιν να επιβάλει δικά της θαλάσσια πάρκα, έρευνες ή άλλες δραστηριότητες μέσα στην ανακηρυγμένη ελληνική ΑΟΖ, τότε η Αθήνα θα μπορεί να κινητοποιήσει όλα τα διπλωματικά και νομικά εργαλεία της.
Διαφορετικά, το τετελεσμένο θα δημιουργήσει και πάλι η Τουρκία και εμείς θα προσπαθούμε εκ των υστέρων να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε ελέφαντες.
Χωρίς Αιγαίο δεν υπάρχει Ελλάδα. Και αν συνεχιστεί η υποχώρηση στο Αιγαίο, αργά ή γρήγορα θα τεθεί σε κίνδυνο και η Θράκη.
Η «Γαλάζια Πατρίδα» μετατρέπεται σε κρατικό δίκαιο
Τα θαλάσσια πάρκα είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Υπάρχουν τέσσερα αλληλένδετα μέτωπα:
Το Αιγαίο και οι θαλάσσιες ζώνες.
Η θεσμοθέτηση της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Η Κύπρος και η Ανατολική Μεσόγειος.
Η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου.
Η Τουρκία δεν περιορίζεται πλέον σε χάρτες, δηλώσεις ναυάρχων ή προεκλογικές κορώνες. Επιχειρεί να ενσωματώσει τις θαλάσσιες διεκδικήσεις της σε ένα ενιαίο νομοθετικό και διοικητικό πλαίσιο. Αυτό σημαίνει ότι η επεκτατική ρητορική μετατρέπεται σε επίσημη πολιτική του τουρκικού κράτους, με νόμους, κρατικούς μηχανισμούς, υπουργικές αποφάσεις και προεδρικές υπογραφές.
Το σχέδιο δεν θα αφορά μόνο στρατιωτικές ή ενεργειακές δραστηριότητες. Η Τουρκία επιχειρεί να αποκτήσει λόγο σε έργα Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, περιβαλλοντικές ζώνες, επιστημονικές έρευνες και ακόμη και πολιτιστικές δράσεις μέσα στη γεωγραφική περιοχή που αυθαίρετα βαφτίζει «Γαλάζια Πατρίδα».
Αν αυτό δεν αποτελεί συστηματική δημιουργία τετελεσμένων, τότε τι αποτελεί;
Τα «ήρεμα νερά» εξυπηρέτησαν την Τουρκία
Η Διακήρυξη των Αθηνών δεν έλυσε καμία ελληνοτουρκική διαφορά. Απλώς ανέστειλε προσωρινά την ένταση. Η Τουρκία δεν εγκατέλειψε καμία θέση της για το Αιγαίο, τα νησιά, τις θαλάσσιες ζώνες ή την Κύπρο.
Το ερώτημα είναι γιατί, την περίοδο των «ήρεμων νερών», περιόρισε τις παραβιάσεις. Μήπως επειδή πετύχαινε χωρίς στρατιωτική ένταση όσα προηγουμένως επιχειρούσε να επιβάλει μέσω αυτής;
Οι Τούρκοι μπορεί να είναι πολλά πράγματα, αλλά δεν είναι ανόητοι. Εάν μειώνουν προσωρινά τη στρατιωτική πίεση, σημαίνει ότι κάποιο άλλο εργαλείο αποδίδει. Τώρα που θεωρούν ότι το περιφερειακό περιβάλλον έχει μεταβληθεί υπέρ τους, επαναφέρουν σταδιακά τις παραβιάσεις και ανεβάζουν την πίεση.
Η Άγκυρα έχει βελτιώσει τις σχέσεις της με την Αίγυπτο, έχει αυξήσει την επιρροή της στη Μέση Ανατολή και επιχειρεί να εμφανιστεί ως αυτόνομος περιφερειακός πόλος. Παράλληλα, παραμένει σημαντική για τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.
Η Ελλάδα δεν πρέπει να τρέφει αυταπάτες. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν επιθυμούν πόλεμο μεταξύ δύο κρατών-μελών του ΝΑΤΟ. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι σε μια κρίση θα υιοθετήσουν τις ελληνικές θέσεις. Η εμπειρία των Ιμίων είναι αποκαλυπτική: ακόμη και όταν οι νομικές εκτιμήσεις αναγνώριζαν την ελληνική κυριαρχία, η υπόθεση αντιμετωπίστηκε πολιτικά και άνοιξε ο δρόμος για τις λεγόμενες «γκρίζες ζώνες».
Δεν θέλουν πόλεμο – θέλουν το μισό Αιγαίο
Ο στόχος της Τουρκίας δεν είναι να προκαλέσει έναν γενικευμένο πόλεμο, ο οποίος θα μπορούσε να ανατινάξει στον αέρα τη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ και να έχει απρόβλεπτες συνέπειες και για την ίδια.
Η Άγκυρα επιδιώκει να πάρει το μισό Αιγαίο με «βελούδινο» τρόπο. Με την απειλή χρήσης βίας, τη διπλωματική πίεση, τη δημιουργία νομικοφανών τετελεσμένων και τη σταδιακή εξοικείωση της διεθνούς κοινότητας με τις παράνομες αξιώσεις της.
Το casus belli είναι ταυτόχρονα και παγίδα για εκείνον που το εκτοξεύει. Η Ελλάδα, εφόσον διαθέτει αποτροπή, προετοιμασία και ακριβή επιχειρησιακή εικόνα, δεν πρέπει να παραιτείται από ένα νόμιμο δικαίωμά της επειδή η Τουρκία απειλεί να επιτεθεί. Αν επιτεθεί, η ευθύνη θα ανήκει αποκλειστικά στην επιτιθέμενη χώρα.
Ταξιδιωτικοίοδηγοί και οδοιπορικά
Η σημερινή πολιτική οδηγεί στη φινλανδοποίηση της Ελλάδας και στον έλεγχο των αποφάσεων της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αν πετύχει, θα ισοδυναμεί με σταδιακή εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων και εθνικής ανεξαρτησίας.
Η Αθήνα και η Λευκωσία δεν χρειάζονται πολεμικές κραυγές. Χρειάζονται αποτροπή, σταθερότητα, πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική και βούληση άσκησης των δικαιωμάτων τους. Η Ελλάδα οφείλει να διατηρεί τις συμμαχίες της, αλλά δεν μπορεί να έχει εχθρικές ή ανύπαρκτες σχέσεις με κάθε άλλη μεγάλη δύναμη. Χρειάζονται λειτουργικοί δίαυλοι με τη Ρωσία, την Κίνα και κάθε χώρα που επηρεάζει τις ισορροπίες στην περιοχή.
Ιδιαίτερη σημασία θα έχει το τι θα συμβεί μετά τις 30 Αυγούστου. Εάν η Τουρκία παρατείνει τις έρευνες του «Ορούτς Ρέις», εκδώσει νέα NAVTEX ή επιχειρήσει να παρεμποδίσει ενεργειακό έργο της Κυπριακής Δημοκρατίας, τότε η κρίση μπορεί να μεταφερθεί από το Αιγαίο στην Ανατολική Μεσόγειο.
Όποιος πυροβολεί την Ιστορία, μένει χωρίς πυξίδα
Η ιστορική μνήμη δεν είναι διακόσμηση για επετείους. Είναι στοιχείο εθνικής ασφάλειας.
Ο χαρακτηρισμός του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη ως «καπετάν Λάφυρα» δεν μπορεί να εκτοξεύεται χωρίς σοβαρή και διασταυρωμένη τεκμηρίωση. Η λαφυραγώγηση του ένοπλου αντιπάλου, η απόκτηση όπλων και πυρομαχικών και η εξασφάλιση τροφίμων αποτελούσαν βασικό όρο επιβίωσης κάθε αντάρτικου και εθνικοαπελευθερωτικού σώματος.
Αυτό συνέβαινε στην Επανάσταση του 1821, όπως συνέβη και με τους αντάρτες του Πόντου. Δεν μπορεί κανείς να κρίνει τις πολεμικές συνθήκες του 19ου αιώνα με τους όρους μιας σημερινής ειρηνικής κοινωνίας και κατόπιν να λασπώνει ανθρώπους χωρίς τους οποίους η Επανάσταση πιθανότατα θα είχε καταρρεύσει.
Ο Κολοκοτρώνης δεν χρειάζεται αποκαθήλωση. Χρειάζεται να αναγνωριστεί ως εκείνο που ήταν: ο Μέγας Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο άνθρωπος που κράτησε όρθια την Επανάσταση.
Το ίδιο ισχύει για την επιστολή του Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης προς τον Ελευθέριο Βενιζέλο, στις 25 Αυγούστου 1922. Μια επιστολή αγωνίας, ευθύνης και απόγνωσης, γραμμένη λίγες ημέρες πριν από το μαρτύριό του. Ο Χρυσόστομος δεν εγκατέλειψε το ποίμνιό του, παρότι του δόθηκε η δυνατότητα να διαφύγει.
Η επιστολή του δεν πρέπει να μας οδηγεί σε νέο διχασμό. Πρέπει να μας θυμίζει τι συμβαίνει όταν οι Έλληνες τοποθετούν τις παρατάξεις, τις προσωπικές φιλοδοξίες και τις εκλογικές σκοπιμότητες πάνω από την πατρίδα.
Από το Κλειδί μέχρι την Κύπρο
Στο Κλειδί των Σερρών κρίθηκε το 1014 η σύγκρουση του Βυζαντίου με τους Βουλγάρους του Σαμουήλ. Εκεί ο Βασίλειος Β΄, με την υπερκέραση του Νικηφόρου Ξιφία, πέτυχε μία από τις σημαντικότερες νίκες της βυζαντινής ιστορίας.
Αντί να δημιουργήσουμε έναν σοβαρό χώρο ιστορικής μνήμης, αφήσαμε την περιοχή στην εγκατάλειψη και εγκαταστήσαμε κοντά της μεταναστευτική δομή. Και τώρα βλέπουμε επεισόδια, καταστροφές κρατικής περιουσίας και επιθέσεις εναντίον αστυνομικών, δηλαδή εναντίον παιδιών απλών ελληνικών οικογενειών.
Κάτι κάνουμε λάθος ως κράτος. Και το λάθος αρχίζει από την περιφρόνηση της Ιστορίας και καταλήγει στην αδυναμία επιβολής της έννομης τάξης.
Το ίδιο ζήτημα κρατικής σοβαρότητας τίθεται και στην Κύπρο. Ο Ερχάν Αρικλί, σε βάρος του οποίου έχουν διατυπωθεί κατηγορίες για συμμετοχή στη δολοφονία του Τάσου Ισαάκ, όχι μόνο δεν οδηγήθηκε στη Δικαιοσύνη, αλλά κατέλαβε πολιτικά αξιώματα στο κατοχικό καθεστώς.
Ένας άνθρωπος που συνδέεται με τις φρικτές εικόνες της δολοφονίας ενός άοπλου 24χρονου δεν δικαιούται να παραδίδει μαθήματα περί «τιμής», σημαιών και λαβάρων. Τιμή είναι ο σεβασμός της ανθρώπινης ζωής. Τιμή είναι η απονομή δικαιοσύνης. Τιμή είναι να μη μεγαλώνει ένα παιδί χωρίς τον πατέρα του επειδή οι δολοφόνοι παρέμειναν ατιμώρητοι.
Η Κυπριακή Δημοκρατία έχει ευθύνη να εξαντλήσει κάθε νόμιμο μέσο ώστε οι κατηγορούμενοι για τις δολοφονίες του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού να οδηγηθούν ενώπιον της Δικαιοσύνης.
Η Ιστορία, η εθνική κυριαρχία και η Δικαιοσύνη συνδέονται. Ένα κράτος που δεν υπερασπίζεται τη μνήμη του δυσκολεύεται να υπερασπιστεί και τα σύνορά του. Και ένα κράτος που φοβάται να ασκήσει τα νόμιμα δικαιώματά του, αργά ή γρήγορα θα αναγκαστεί να διαπραγματευτεί πάνω στα τετελεσμένα του αντιπάλου.
Ήταν Τετάρτη 18 Μαρτίου του 2020 όταν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ανακοίνωνε το τύπωμα 1 τρισεκατομμυρίου ευρώ για την αντιμετώπιση της «πανδημίας». Λίγες μέρες αργότερα τα πρόβατα χειροκροτούσαν στο μπαλκόνι ακούγοντας τον Μητσοτάκη να τους ανακοινώνει την απαγόρευση κυκλοφορίας και το κλείσιμο των επιχειρήσεων τους. Το αρχικό πείραμα πέτυχε και έτσι, τον Νοέμβριο του ίδιου έτους η χώρα και η οικονομία της μπήκαν κυριολεκτικά στον πάγο για έξι ολόκληρους μήνες.
Οι ελάχιστες φωνές αντίδρασης από την αρχή αυτού του εγκλήματος, χαρακτηριστήκαμε ως αρνητές και δολοφόνοι, όχι μόνο από τα λιστοπετσωμένα ΜΜΕ αλλά και από τη συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου. Όσοι προειδοποιούσαμε για τις συνέπειες που θα έχει στην υγεία και στην οικονομία ο εγκλεισμός και η παύση της οικονομικής δραστηριότητας, θεωρηθήκαμε ως ψεκασμένοι και συνωμοσιολόγοι. Βλέπεις, ήταν πολύ βολικό να κάθεσαι και να παίρνεις 500ευρα βλέποντας netflix και ηθικολογώντας στο ίντερνετ.
Fast-forward στο σήμερα και μια βόλτα στην αγορά είναι ενδεικτική ότι το γαλάζιο συννεφάκι γκρεμίστηκε οριστικά. Καταθλιπτικά πρόσωπα με φανερό το σοκ στα μάτια τους στέκονται και κοιτούν μουδιασμένοι τις τιμές στα ράφια των σούπερ-μάρκετ αδυνατώντας να πιστέψουν αυτό που αντικρύζουν. Δεν μπορούν να κατανοήσουν πως γίνεται οι τιμές των προϊόντων να αυξάνονται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς από βδομάδα σε βδομάδα. Δεν μπορούν να πιστέψουν ότι τα χρήματα στο πορτοφόλι τους δεν τους φτάνουν ούτε για τα βασικά. Δεν μπορούν να καταλάβουν πως ο σύγχρονος Μωυσής αντί για τη «γη της επαγγελίας» τους οδήγησε σε μια σύγχρονη κόλαση όπου πλέον δίνουν μάχη καθημερινά για την ίδια τους την επιβίωσή.
Φυσικά, εάν διάβαζαν βασικά οικονομικά εύκολα θα κατανοούσαν γιατί το να σκορπάς τρισεκατομμύρια φρεσκοτυπωμένου χρήματος οδηγεί σε μείωση της αξίας του και πληθωρισμό ή γιατί η διατάραξη των αλυσίδων του εμπορίου και των μονάδων παραγωγής θα προκαλούσε μείωση της παραγωγής, αλλά κάτι τέτοιο φαντάζει ιδιαίτερα δύσκολο για έναν λαό που έχει μάθει να λαμβάνει τη γνώση μέσα από «επιτροπές ειδικών» και να ακολουθεί τυφλά μεσσίες και ηγέτες που τους υπόσχονται σωτηρία.
Η αλήθεια είναι ότι δεν σας αξίζει καμία λύπηση για ό,τι περνάτε και για τα πολύ χειρότερα που θα ακολουθήσουν. Πήρατε ακριβώς αυτό που αξίζατε. Η ηλιθιoτητα κοστίζει κύριοι, όπως κοστίζει και η τυφλή υπακοή σε απατεώνες.
Αλίμονο σε όλους εμάς που μας πήρατε στον λαιμό σας με την υστερία σας.
