Κάνει σιωπή, τη σιωπή μιας αθόρυβης νύχτας
Μόνο το ρολόι της ηλεκτρικής κουζίνας ακούγεται αγχωτικό,
Βιαστικό στον χτύπο του, μετρά κάτω από δευτερόλεπτο.
Κάνει σιωπή, σχεδόν μια ορατή σιωπή
Μια σιωπή που μπορείς να τη δεις
Και αισθάνεσαι μια φαγωμάρα να τη χαλάσεις
Μια σιωπή που χρειάζεται να την αντέξεις
Η σιωπή που ανοίγει τον μέσα ουρανό.
Κάνει σιωπή, τα έπιπλα παρατεταγμένα πιστά στις θέσεις τους
Σαν να περιμένουν καθήμενους
Απουσιάζει ακόμα και η γάτα
Το ψυγείο μερικές φορές ξεκινά με έναν απότομο θόρυβο.
Κάνει σιωπή, όμως είναι ανάλαφρη η μοναξιά, δεν με βαραίνει
Οι τάφοι είναι ανοιχτοί
Μήτε θέλω μήτε μπορώ να της ξεφύγω της μοναξιάς μου
Με καλεί να την κοιτάξω στα μάτια·
Ένας ποντικός περπατούσε στο ταβάνι τις περασμένες νύχτες
Μετάνιωσα που τον έδιωξα
Ούτε οι σκέψεις μου ακούγονται πια
Κι αυτές ακόμα μου ζητούν την άδεια να μιλήσουν.
Κάνει σιωπή, γαλάζια με λοξές ανταύγειες φωτός
Το μόνο που περπατά έξω από το παράθυρο είναι το φεγγάρι.
Θα έλεγες πως είναι μια στιγμή αυτάρκειας
Μια στιγμή γεμάτος με τον εαυτό μου
Τόσο πλήρης που να μην χρειάζομαι τίποτα
Τόσο τρομακτικό που θέλεις να το χαλάσεις·
Μαθημένος να θέλω, να επιθυμώ, να μην μπορώ και να αγωνιώ…
Τούτη η κατάσταση μου μοιάζει σαν να με πέτυχε ο θεός στο μέτωπο·
Κι όμως θέλω τόσα, αλλά όλα σε σκέψεις
Κι από την άλλη, σχεδόν χωρίς τίποτα, είμαι ευτυχής.
Όμως κάνει σιωπή, μια σιωπή που την πόθησα, που την κέρδισα
Δεν είναι μια οποιαδήποτε σιωπή αλλά μια συνειδητή
Μια σιωπή κυβερνήσεως
Που έχει ελάχιστη μοναξιά.
Κάνει σιωπή, καμία περιπλανώμενη σκέψη δεν την ταράζει
Μπορώ να την χαλάσω μόνο με την κίνηση
Θα σηκωθώ να βάλω ένα ουίσκι να πιω
Όχι για να ξεχάσω, αλλά έτσι για τη χαρά των αγγέλων.
Κάνει σιωπή, και αισθάνομαι στο τόσο της βάθος να την δοκιμάζω
- ίσως να με δοκιμάζει -
Ή κάθε σκέψη σε αυτή την περίπτωση, έρχεται με τη μορφή πειρασμού
Είναι σαν να μπαίνω στον πειρασμό να σκεφτώ κάτι
Σκέφτομαι, πως έχω αρκετές κακές συνήθειες, καπνίζω, τρώω σοκολάτες
Και πίνω πού και πού λίγο ουίσκι
Όμως η πιο κακή συνήθεια που ανέπτυξα στη ζωή μου…
Είναι αυτή της σκέψης.
Κάνει σιωπή, τη σιωπή που αισθάνεται η ψυχή μιας γάτας.
Κάνει σιωπή, προχωρώ προς το μέρος της, την υποστηρίζω
Είναι ένας τρόπος να γνωρίζω άμεσα τον θεό
Να γίνομαι όλος καρδιά
Και εδώ που τα λέμε…ποτέ δεν είχα τόσα πολλά και τόσο σοβαρά προβλήματα στη ζωή μου, Όσο η σκέψη μου εξ ανέκαθεν τα παρουσίαζε
Η δολοπλόκα σκέψη μου, που έφτιαχνε πάντα την τρίχα τριχιά.
Όμως κάνει σιωπή, και η βαθύτερή μου πρόθεση είναι να βυθίζομαι μέσα της
Σε μια αναζωογονητική λάμψη του βυθού
Που περνάει καμιά φορά η σκέψη από εκείνα τα άδυτα νερά
Σαν μια μικρή βάρκα, που για λίγο πιάνομαι με το ένα μου χέρι
Και με το άλλο το χτυπώ και την αφήνω
Γιατί, έχει και μακαριότητα μέσα της να πέσω
Και ειρήνη να βρω.
Είπαμε, πρώτον κάνει σιωπή
Δεύτερον έρχεται ο πειρασμός, σαν διάβολος να τη χαλάσω
Τρίτον, από τη γνώση και την αίσθηση ξέρω, πως κάθε σκέψη μου χαλάει
Τούτη την απίστευτη νηφαλιότητα και διαύγεια του βάθους
Και τέταρτον, διακρίνω με διαύγεια, πως η σιωπή, που τόσο την αντιμάχεται ο διάβολός μου, Είναι το δώρο που ονειρεύεται κάθε ψυχή.
Γιατί κάνει σιωπή, και είναι ένα δώρο αυτό για ατσαλένια νεύρα
Άλλωστε από τη σιωπή, και να μιλώ μπορώ και να γράφω.
Κάνει σιωπή, κι όλη η κάμαρα είναι γεμάτη θεό
Τον εθισμό στη σκέψη τον γνώρισα
Τώρα άλλη είναι η κατεύθυνση μου
Στο πέλαγος το σιωπηλό μέσα να βυθίζομαι
Και να παραδίδω σαν με σκυτάλη
Στα μάτια μου την ομιλία.
Κάνει σιωπή κι έχω αρχίσει να την ερωτεύομαι
Κάπου βαθιά μέσα μου θαρρώ εύχομαι…
Σαν τον Απολλώνιο Τυανέα
Να μπορούσα να τηρήσω πέντε χρόνια σιωπής
Πόσα θα μου μάθαιναν, πόσα θα έβλεπα και θα καταλάβαινα
Σε πέντε χρόνια σιωπής
Δεν μπορώ ούτε να τα υποθέσω
Καθαρά φως θα έβγαινα μέσα από μια τέτοια τήρηση σιωπής
Και πειθαρχίας.
Να μπορούσα πέντε χρόνια να το ράψω
Και να κρεμούσα στο στήθος μου σαν βουδιστής ένα καρτελάκι
Που θα έγραφε είμαι σε σιωπή.
Γιατί κάνει σιωπή και μου αρέσει
Πολύ με τυράννησε η σκέψη
Που ψέματα, ψέματα, ψέματα έλεγε,
Πως είμαι αυτή.
triala
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου