Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2019

Καλή Χρονιά


Από το politismos-anaptixi Ευχόμαστε σε όλες και όλους το 2020 να είναι
 μια Δημιουργική Χρονιά

Ένα νέο ξεκίνημα

Για εμάς , τα παιδιά μας ,και για την Πατρίδα μας

Η Δύση συνοψίζει το «έτος Πούτιν»: τι μπορεί να σταματήσει τη Ρωσία

© RIA Novosti / Maxim Blinov
Τα κορίτσια φωτογραφίζονται στην Κόκκινη Πλατεία στη Μόσχα
 Το Νέο Έτος δεν είναι μόνο μια καθολική γιορτή για διαφορετικές χώρες, αλλά και η στιγμή που οι δυτικοί μας αντίπαλοι αθροίζουν μια ακόμη χρονιά της βασιλείας του Βλαντιμίρ Πούτιν. Φαίνεται ότι οι κυβερνήτες του κόσμου και οι κάτοχοι ελέγχων της πραγματικής δημοκρατίας και των πακέτων με τις αλήθειες ν δεν πρέπει να ανησυχούν για τα αποτελέσματα των δραστηριοτήτων του επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας της χώρας, που ονομάζεται συνήθως «βενζινάδικο» και η «περιφερειακή δύναμη» δυτικά του Καλίνινγκραντ. που θα καταρρεύσει λόγω διπλωματικής απομόνωσης.

 Ωστόσο, η Ρωσία και ο πρόεδρός της στεναχωρούν τους δυτικούς δημοσιογράφους και την κοινότητα των εμπειρογνωμόνων. Και την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, η Αμερικανική υπηρεσία οικονομικών πληροφοριών του Bloomberg δημοσιεύει ένα αναλυτικό άρθρο μεγάλης κλίμακας, το οποίο μάλλον μοιάζει με ένα ψυχοθεραπευτικό δοκίμιο, σχεδιασμένο να καθησυχάσει τον Αμερικανό αναγνώστη, ο οποίος έχει φοβηθεί περιοδικά εδώ και αρκετά χρόνια από τους Ρώσους χάκερς μετά  με τον Trump ως πράκτορα της KGB στο Λευκό Οίκο, κατόπιν  με την Μέση Ανατολή, μετά   με την παρουσία της Ρωσίας στην Αρκτική, και τώρα με τα νέα πυρηνικά όπλα του Ρωσικού στρατού.

Από επαγγελματική άποψη, οι συντάκτες του υλικού δεν μπορούν παρά να συμπάσχουν : η γραφή ενός ειλικρινούς ψεύδους σε αυτή την περίπτωση είναι αδύνατη, αλλά η αλήθεια είναι τόσο οδυνηρή ώστε ο αναγνώστης πρέπει να καθησυχαστεί με τον τύπο: «Ναι, η Ρωσία βρίσκεται στην κορυφή της φόρμας της τα τελευταία 20 χρόνια, αλλά υπάρχουν αμφιβολίες αν θα πάει καλά στο μέλλον. "
Αν κοιτάξετε τη σύγχρονη Ρωσία και τον πρόεδρό της μέσα από τα μάτια Αμερικανών δημοσιογράφων, θα προκύψει η ακόλουθη εικόνα: «Κάτω από τον Πούτιν η Ρωσία αποκατέστησε μέρος της γεωπολιτικής εξουσίας που βρισκόταν στα χέρια της Σοβιετικής Ένωσης και κατά τη διάρκεια της διαδικασίας εξαγρίωσε τις 29 χώρες του ΝΑΤΟ. προσάρτησε την Κριμαία από την Ουκρανία, ξεκίνησε την πορεία του πολέμου στη Συρία, πούλησε προηγμένα συστήματα αεροπορικής άμυνας στην Τουρκία (που είναι μέλος του ΝΑΤΟ) και κατάφερε να συνάψει σημαντικές διαπραγματεύσεις για το πετρέλαιο και τα όπλα με τον  βασικό σύμμαχο των ΗΠΑ την Σαουδική Αραβία . Το ίδιο και  με τη Βενεζουέλα και, επιπλέον, φαίνεται να παρεμβαίνει στις εκλογές και τα δημοψηφίσματα στις Ηνωμένες Πολιτείες, στη Βρετανία και άλλες χώρες», - γράφει το Bloomberg .

Φαίνεται ότι υπό αυτές τις συνθήκες θα είναι δύσκολο για τους Αμερικανικούς προπαγανδιστές να βρουν λόγους αισιοδοξίας, αλλά εδώ υποστηρίζει ο Thomas Graham, ο κορυφαίος «ειδικός για τη Ρωσία» στη διοίκηση Μπους. Ο εμπειρογνώμονας δίνει μια αξιόπιστη εκτίμηση των προοπτικών της χώρας μας για τα επόμενα δέκα χρόνια.«Εάν συγκρίνετε τη σημερινή Ρωσία με το έτος 2000, όταν ο Πούτιν ήρθε στην εξουσία, βρίσκεται σε πολύ καλύτερη θέση. Αλλά εάν κοιτάξετε τα επόμενα δέκα χρόνια, το ερώτημα είναι πώς θα τα στηρίξει όλα αυτά; - Ο κ. Graham ρωτά με ένα ρητορικό ερώτημα, πιθανώς υπονοώντας ότι η Ρωσία δεν θα μπορέσει να διατηρήσει τη θετική συσσώρευση για είκοσι χρόνια ή ότι δεν βλέπει έναν τρόπο να λύσει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα μας.
Αξίζει να σημειωθεί ότι μετά την άφιξη στην εξουσία του Βλαντιμίρ Πούτιν, η υπερπόντια κοινότητα εμπειρογνωμόνων άρχισε μια σειρά αποτυχιών όσον αφορά την πρόβλεψη του μέλλοντος της Ρωσίας. Αυτό δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί σύμπτωση. Αρκεί να υπενθυμίσουμε την πρόβλεψη της ελίτ της Αμερικανικής επιστήμης για τον κόσμο εν γένει και για την Ρωσία ειδικότερα το 2000.
 Περίπου 20 χρόνια πριν, το Εθνικό Συμβούλιο Πληροφοριών, μια δομή που συντονίζει τις δραστηριότητες όλων των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών, αποφάσισε να κάνει μια πρόβλεψη για το τι θα φαίνεται ο κόσμος το 2015. Για να εργαστούν σε αυτή τη μακροοικονομική πρόβλεψη, συμμετείχαν οι καλύτεροι Αμερικανοί επιστήμονες από διάφορα πεδία επιστημονικής δραστηριότητας, καθώς και εμπειρογνώμονες της CIA, Αμερικανικά στρατιωτικά πανεπιστήμια, Βρετανοί στρατιωτικοί, οικονομολόγοι και διπλωμάτες. Η έκθεση που καταρτίστηκε ως αποτέλεσμα πολυάριθμων συζητήσεων δημοσιεύθηκε στη συνέχεια και διανεμήθηκε ευρέως στο δυτικό πεδίο πληροφόρησης.

Στην πρόβλεψη των καλύτερων Αμερικανών εμπειρογνωμόνων για το 2015, η Ρωσία φαινόταν μάλλον ανόητη. Θεωρήθηκε ότι ο πληθυσμός της χώρας μας θα μειωθεί σε 130-135 εκατομμύρια ανθρώπους. Αναμενόταν ότι η Ρωσία θα ήταν μια εξασθενημένη και αποδυναμωμένη χώρα με ένα μόνο μέσο επιρροής στην παγκόσμια ατζέντα - το βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Η χώρα μας είχε προβλεφθεί να έχει πλήρη γεωπολιτική ανικανότητα και αδυναμία να "επιβάλει τη βούλησή της" ακόμη και στους πλησιέστερους γείτονές της στον μετασοβιετικό χώρο.
 Οι προσπάθειες να ενταχθεί με κάποιο τρόπο στην παγκόσμια οικονομία και στις χρηματοπιστωτικές αγορές, σύμφωνα με αυτήν την πρόβλεψη, ήταν καταδικασμένη σε αποτυχία. Οι Αμερικανοί ομοσπονδιακοί δεν ήθελαν επίσης να πουν τίποτα καλό για τους Ρώσους. Για τους Ρώσους προέβλεπαν "αλκοολισμό, καρδιακές παθήσεις, ναρκωτικά και επιδείνωση του συστήματος υγειονομικής περίθαλψης". Ως «κερασάκι στην τούρτα» αυτής της πρόβλεψης, μπορούμε να αναφέρουμε την πρόβλεψη ότι μέχρι το 2015 η Ρωσία θα έχει τεράστιες περιοχές με μόλυνση εξαιτίας του γεγονότος ότι η χώρα μας δεν θα είναι σε θέση να εξυπηρετήσει τους δικούς της πυρηνικούς σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής και άλλες υποδομές.



Ας ρίξουμε μια ματιά στα αποτελέσματα, δίνοντας στους συντάκτες της πρόβλεψης ένα ξεκίνημα για τα επόμενα πέντε χρόνια (δηλαδή συγκρίνοντάς το με το 2020 και όχι με το 2015).   Οι   Ρώσοι – είναι πάνω από 146 εκατομμύρια. Σύμφωνα με το ΔΝΤ, το Ρωσικό ΑΕΠ σε ισοτιμία αγοραστικής δύναμης (το οποίο, σε αντίθεση με το ονομαστικό ΑΕΠ σε δολάριο, αντικατοπτρίζει περίπου αντικειμενικά το μέγεθος της οικονομίας σε μεγαβάτ, τόνους και θερμίδες, δηλαδή προσαρμόζει κατάλληλα τη διαφορά τιμών) ξεπέρασε τη Γαλλία ή το Ηνωμένο Βασίλειο.


Η Rosatom είναι το καμάρι της χώρας μας και οι Ρώσοι ειδικοί κατασκευάζουν πυρηνικούς σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής σχεδόν σε όλο τον κόσμο.
Το προσδόκιμο ζωής αυξήθηκε από 65 έτη το 2000 σε 72,7 το 2017.


Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, η κατά κεφαλή κατανάλωση αλκοόλ στη Ρωσία μειώθηκε κατά 43% από το 2003 έως το 2016.


Οι εικασίες σχετικά με την ανικανότητα της Ρωσίας να κάνει υπηρεσίες σε πολύπλοκες υποδομές φαίνονται σπουδαίες με φόντο τις “αδύνατες φωτογραφίες της "αδύνατης" γέφυρας της Κριμαίας, των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων στο Σότσι και της συνόδου κορυφής APEC στο Βλαδιβοστόκ. Και οι προβλέψεις για την αδυναμία της Ρωσίας να προβάλλει τη βούλησή της ακόμη και στον μετασοβιετικό χώρο δεν θα έπλητταν τον στρατό της Γεωργίας "που βασίστηκε στο πρότυπο του ΝΑΤΟ από εκπαιδευτές του ΝΑΤΟ" με χρήματα του ΝΑΤΟ το 2008 και οι Αμερικανοί ειδικοί δεν μπορούν να αναρρώσουν από την επιστροφή της της κριμαίας στην πατρίδα της .Και αν κάποιος δήλωνε στη CIA το 2000 ότι ο ΟΠΕΚ θα συντονίσει την αγορά πετρελαίου μαζί με τη Ρωσία και ότι το Ταμείο Συντάξεων της Καλιφόρνιας για δημόσιους υπαλλήλους θα επενδύσει σε ρωσικά κρατικά ομόλογα, τότε αυτός ο προφήτης θα είχε σταλεί σε ένα τρελοκομείο, αλλά θα είναι θα ήταν λογικός εκατό τοις εκατό.

Αυτή η επιστροφή στον χρόνο ήταν απαραίτητη προκειμένου να εξετάσουμε με σκεπτικισμό τις προοπτικές για την εφαρμογή αυτών των περισσότερο ή λιγότερο αποκαλυπτικών προβλέψεων των σύγχρονων εμπειρογνωμόνων της Δύσης. Προβλέπονται οικονομικά προβλήματα και όλοι αναφέρονται στα ίδια επιχειρήματα: η Ρωσία υποτίθεται ότι έχει υπερβολικά συγκεντρωμένη εξουσία, υπερβολικά αδέξια οικονομία και υπερβολικά ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική και οι Αμερικανοί αντίπαλοί μας πιστεύουν ακράδαντα ότι από τη στιγμή που ο στρατιωτικός προϋπολογισμός των ΗΠΑ υπερβαίνει ολόκληρο τον προϋπολογισμό της Ρωσίας, ή σίγουρα θα κερδίσουν αργότερα. Απομένει να ευχηθούμε στους αντιπάλους μας να συνεχίσουν, όπως είκοσι χρόνια πριν, να καλλωπίζονται και να αγαπούν τις αυταπάτες τους. Και για μια ακόμη φορά, η Ρωσία σίγουρα θα τους εκπλήξει όλους.

https://ria.ru/20191230/1562996236.html



https://tokoutsavaki.blogspot.com/

Ἐμεῖς πιστοὶ στὸ ἀμυντικὸ δόγμα μας, παρακολουθοῦμε μὲ ἐνδιαφέρον καὶ παθητικῶς


Ἡ ἐπικειμένη ἀποστολὴ τουρκικῶν στρατευμάτων στὴν Λιβύη δὲν πρόκειται νὰ γίνῃ ἄνευ ἐναερίου καλύψεως.
Μπορεῖ ὁ Ὀθωμανὸς νὰ διατηρῇ τὸ διαχρονικὸ δόγμα του  περὶ ἀνεξαντλήτου καὶ ἀναλωσίμου ψυχικοῦ ὑλικοῦ, ὡστόσο εὑρισκόμεθα στὴν ἐποχὴ ποὺ οἱ ἐντυπώσεις δικάζουν σκληρότερα ἀπὸ διεθνῆ δικαστήρια.
Γιὰ νὰ ἔχουν κάλυψη οἱ τουρκικὲς δυνάμεις σημαίνει πὼς ἡ τουρκικὴ ἀεροπορία θὰ πρέπη νὰ κάνῃ σχετικὰ «δρομολόγια». Καὶ μπορεῖ γιὰ τοὺς Τούρκους ἡ Λιβύη νὰ μὴν κεῖται μακράν, ὡστόσο παρεμβάλλονται δύο FIR, τῶν Ἀθηνῶν καὶ τοῦ Καΐρου.
Τὸ ἀεροπλανοφόρο Anadolu ἀκόμη δὲν εἶναι ἕτοιμο (ἐνδεικτικὴ ὅμως ἡ περίπτωσις γιὰ τὴν ἀνάδειξη τῆς χρησιμότητός του στὴν ἄσκηση περιφερειακῆς πολιτικῆς ἀπὸ τὴν Τουρκία) καί, φυσικά, γιὰ λόγους τυπικοὺς ἡ Ἑλλαδικὴ κυβέρνησις, δὲν πρόκειται νὰ ἐπιτρέψῃ τὴν διέλευση τουρκικῶν πολεμικῶν ἀεροσκαφῶν ὁπλισμένων γιὰ τὴν Λιβύη. Μπορεῖ τὰ πολιτικὰ ἀεροσκάφη Boeing νὰ ξεγλίστρησαν, λόγῳ λεπτομερειῶν καὶ προσχημάτων, ὅμως «φορτωμένα» f-16 δὲν πρόκειται νὰ διασχίσουν τὸν ἑλληνικὸ ἐναέριο χῶρο γιὰ πολεμικὲς ἀποστολὲς στὴν Βεγγάζη καὶ τὴν Τρίπολη. Ἄλλωστε εἶναι καὶ ὁριακὴ ἡ ἐμβέλειά τους.
Συνεπῶς ἡ συμβολὴ τῆς Τυνησίας εἶναι σχεδὸν ἀπαραίτητος στὸ ἐγχείρημα, διότι ἐὰν παράσχῃ ἀεροπορικὲς βάσεις λύεται τὸ πρόβλημα. Τὸ θέμα εἶναι πὼς ἀκούγεται ὅτι δὲν ὑπῆρξε συμφωνία Ἀγκύρας – Τύνιδος, παρὰ τὶς «αἰσιόδοξες» εἰδήσεις ποὺ κυκλοφόρησαν στὰ τουρκικὰ μέσα ἐνημερώσεως…
Ἐμεῖς πιστοὶ στὸ ἀμυντικὸ δόγμα μας, παρακολουθοῦμε μὲ ἐνδιαφέρον καὶ παθητικῶς, ὅπως ἕνας κατατονικὸς παρακολουθεῖ τὸ σπίτι τοῦ γείτονος νὰ καίγεται καὶ ἡ φωτιὰ νὰ πλησιάζῃ τὸ δικό του…

Ν’αναζητάς πάντα νέους ορίζοντες στον ουρανό σου

Ν’αναζητάς πάντα νέους ορίζοντες στον ουρανό σου

Δεκέμβρης… Στο τέλος του χρόνου κλεφτοκοιτάμε ήδη μπροστά με την ματιά μας στραμμένη στο νέο, στο καινούριο. Νέος χρόνος απλώνεται μπροστά μας.
Κάθε χρόνος είναι ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή μας, ένας νέος ορίζοντας που απλώνεται στον ουρανό μας. Ονειρικό, ουτοπικό, ρομαντικό θα σου πουν κάποιοι. Όχι να τους πεις, κι εσύ, πολύ απλό και πραγματικό.
Η γέννηση και ο θάνατος είναι μέσα στη ζωή, ή μάλλον, είναι οι ίδιες οι αρχές που γεννούν τη ζωή. Έτσι είναι και ο χρόνος, κάθε δευτερόλεπτο γεννιέται κι αμέσως μαζί του χάνεται και πεθαίνει ένα προηγούμενο.
Έτσι συμβαίνει και με τις στιγμές, με τη διαφορά οτι οι στιγμές μας δεν πεθαίνουν στ’αλήθεια ποτέ. Περνούν απλά από την ματιά μας και γίνονται παρελθόν περασμένο για να δώσουν τον απαραίτητο χώρο σε νέες να γεννηθούν. Γίνονται κατά κάποιο τρόπο η ιστορία μας.
Αν δεν σβήσει, όμως, το παλιό δεν μπορεί να γεννηθεί οτιδήποτε καινούριο. Γέννηση και θάνατος, έννοιες αλληλένδετες και αλληλοσυμπληρώμενες.
Έτσι και τώρα λοιπόν. Στην εκπνοή του χρόνου που σβήνει, κοίτα λίγο πίσω σε παρακαλώ. Δες όλο τον ορίζοντα που διέσχισες, μάθε από την ιστορία του, ευχαρίστησέ τον και προχώρα ελεύθερος στην αγκαλιά ενός νέου ορίζοντα που σε περιμένει.
Κάθε φορά, στα εύκολα και στα δύσκολα, τούτο να κάνεις. Ν’ αναζητάς, πάντα, νέους ορίζοντες στον ουρανό σου και να μη δένεις την ματιά σου σ’εκείνους τους παλιούς, τους ιδωμένους. Μονάχα άν είναι για να μάθεις απ’ αυτούς, μονάχα γι’ αυτό να τους κοιτάς. Να θυμάσαι μπροστά να κοιτάς, για να δεις όλους τους ορίζοντες που σε περιμένουν.

Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2019

Είναι κάποιες στιγμές

Είναι κάποιες στιγμές  που  οι σκέψεις με πάθος γεμίζουν

και   οι λέξεις δακρύζουν.

Ώρες  που λιώνεις  απ’ τον  ήλιο που καίει

και καμιά σκιά  δροσιά να σου δώσει δεν λέει

ούτε  υπάρχει αγκαλιά να σ’ αντέξει .

 διάλεξε.

 Θα ξορκίζεις του χρόνου τη στάχτη ή,

θα του κεντήσεις με ελπίδα την ράχη ????


  
«Μάχη» δεν σημαίνει πάντα αντίπαλο στρατόπεδο 
Οι  πιο σκληρές μάχες  είναι αυτές που δίνομε με τον εαυτό μας.
Σε επίπεδο υπαρξιακό, προσωπικό, βιοτικό, καρμικό  κλπ.

Το ζητούμενο είναι  ΄΄ Να στεφανώνει η νίκη τα κράνη μας και μεις να  χαμογελάμε από ευτυχία ???
(όπως ο Βασιλιάς Ληρ στο ομώνυμο έργο )

ή,

να μένουμε όρθιοι  και μάχιμοι
 έστω κι αν είμαστε  ηττημένοι  ????

Όσο αντέχει η Οικογένεια θα αντέχει και η Πατρίδα


 
 
 

 
*Η οικογένεια είναι ο βασικός πυλώνας της ελληνικής κοινωνίας. Πρέπει όλοι μας να καταλάβουμε ότι αυτήν την στιγμή η οικογένεια είναι το ουσιαστικότερο κύτταρο της κοινωνίας. Όσο και αν θέλουν κάποιοι να την διαλύσουν, η ελληνική οικογένεια αντέχει και διατηρεί την συνοχή της και το δέσιμο μεταξύ των μελών της…
Πειραχτικά και ειρωνικά ξένος διαπρεπής συνομιλητής ρώτησε τον μεγάλο νομπελίστα μας και ποιητή Γιώργο Σεφέρη: «Μα πιστεύετε σοβαρά ότι είστε πραγματικά απόγονοι του Λεωνίδα και του Θεμιστοκλή»; Απαντά ο τροπαιούχος Σεφέρης: «Όχι, είμαστε απόγονοι μονάχα της μάνας μας, που μας μίλησε Ελληνικά, που προσευχήθηκε Ελληνικά, που μας νανούρισε με παραμύθια για τον Οδυσσέα, τον Ηρακλή, τον Λεωνίδα και τον Παπαφλέσσα, και ένιωσε την ψυχή της να βουρκώνει την Μεγάλη Παρασκευή, μπροστά στο ξόδι του νεκρού Θεανθρώπου».
(Απόσπασμα από βιβλίο της Μερόπης Σπυροπούλου «Οικογένεια ώρα μηδέν»)
Οικογένεια: θεσμός Θεόσδοτος, ιερός, άγιος και ακατάλυτος. Το ουσιαστικότερο κύτταρο της κοινωνίας, ο βασικότερος κοινωνικός θεσμός στον οποίο οφείλουμε την επιβίωση του ανθρωπίνου γένους. Στήριγμα σταθερό, καταφύγιο ασφαλές, λιμάνι απάνεμο, τόπος και χώρος ιερός και άγιος, όταν είναι θεμελιωμένη στην ιερότητα του γάμου, της θυσιαστικής αγάπης, της ανιδιοτελούς προσφοράς, του αμοιβαίου σεβασμού, της αλληλοκατανόησης. Οικογένεια: Ο κύκλος της φύσης, η πλάση ολόκληρη, το θαύμα των θαυμάτων, μία λέξη απλή με μεγάλο νόημα, μία έννοια βασική με βαθιά ουσία.
Εις ότι αφορά τα καθ΄ ημάς, την Ελληνική οικογένεια, είναι αλήθεια ότι παρά την πίεση της καθημερινότητας και τις πάσης φύσεως δυσκολίες των καιρών μας, κοινωνικές, οικονομικές αλλαγές, τα νέα ήθη που η εποχή του διαδικτύου έχει επιβάλλει, αγωνίζεται να παραμείνει συμπαγής και προσπαθεί να διατηρήσει ζωντανές τις αξίες της. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (EΛΣΤΑΤ) για το τρίμηνο Απριλίου-Ιουνίου 2019 στην Ελλάδα υπάρχουν 4.134.540 «ανθεκτικές» οικογένειες. Από αυτές οι 1.852.311 διαθέτουν από ένα έως εννέα μέλη, ενώ μόλις 2.216 οικογένειες φιλοξενούν πάνω δέκα. Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, οι 3.021.425 είναι πυρηνικές οικογένειες -που δημιουργήθηκαν δηλαδή έπειτα από γάμο και περιλαμβάνουν μόνο τους συζύγους ή και τα παιδιά τους- εκ των οποίων οι 1.570.422 είναι παντρεμένα ζευγάρια με τουλάχιστον ένα τέκνο. Μάλιστα, η ηλικία των γονιών σε 1.201.808 οικογένειες κυμαίνεται από τα 40 έως τα 49 έτη, ενώ το προσδόκιμο ζωής των γιαγιάδων φθάνει τα 83,9 έτη και των παππούδων τα 78,8 έτη. Την ίδια στιγμή ο θεσμός της οικογένειας «κερδίζει» τα διαζύγια, τα οποία εμφανίζουν πτώση τα τελευταία χρόνια, παρά τις δυσκολίες της οικονομικής κρίσης που δυσχεραίνει την καθημερινότητα των ζευγαριών στη χώρα μας. Από 14.880 το 2012 μειώθηκαν στα 11.013 το 2018.Τέλος, μία στις δύο ελληνικές οικογένειες διαμένουν σε σπίτι τριών δωματίων, με το εμβαδό της κατοικίας να είναι μεταξύ 61 και 100 τετραγωνικών μέτρων.
Σύμφωνα δε με τις περισσότερες μελέτες που έρχονται στο φως της δημοσιότητας τα τελευταία χρόνια, η απασχόληση και η οικονομική ασφάλεια είναι οι καθοριστικοί παράγοντες, που επηρεάζουν την απόφαση για δημιουργία οικογένειας. Αυτοί είναι δύο από τους λόγους που έχουν συμβάλλει στην αισθητή αύξηση του αριθμού των γυναικών, οι οποίες επιλέγουν να τεκνοποιήσουν στα 35-39 έτη, όντας εργαζόμενες. Ανεξάρτητα, όμως, από την ηλικία που τα ζευγάρια επιλέγουν να κάνουν παιδιά, το βασικό στην περίπτωση της Ελλάδας είναι ότι οι νέοι θέλουν να κάνουν οικογένεια, σε αντίθεση με τους ευρωπαίους συμπολίτες μας, π.χ. Γερμανία, όπου μία στις τρεις γυναίκες είναι «συνειδητά άτεκνες». Μπορεί δηλαδή οι νέοι να εγκαταλείπουν την πατρογονική εστία σε μεγαλύτερες ηλικίες απ’ ό,τι παλαιότερα, να δημιουργούν σε μεγαλύτερη ηλικία την δική τους οικογένεια και να αυξάνεται η ηλικία που αποφασίζουν να κάνουν παιδιά, ωστόσο η στενή σχέση που υπάρχει μεταξύ των διαφορετικών γενεών στην ελληνική οικογένεια, παραμένει δυνατή και σταθερή και είναι αυτή που λύνει τις όποιες δυσκολίες και προβλήματα αντιμετωπίζουν τα μέλη της.
Ποιό είναι άραγε το.. «μυστικό» που συμβάλλει στο να παραμένει δεμένη η ελληνική οικογένεια, να αντέχει και να αντιστέκεται στην ισοπεδωτική λαίλαπα των σειρήνων των καιρών μας και των πάσης φύσεως προκλήσεων απαξίωσης και ισοπέδωσης; Μου άρεσε πολύ ερμηνεία αρθογράφου, την οποία και μεταφέρω αυτούσια. «Είναι οι συνήθειες και οι παραδόσεις που περνούν από γενιά σε γενιά, είναι τα οικογενειακά τραπέζια που φέρνουν κοντά μικρούς και μεγάλους, είναι η γιαγιά και ο παππούς που ζουν για τα εγγόνια τους και τα μεγαλώνουν σαν να είναι δικά τους παιδιά, είναι η υπερπροστατευτική Ελληνίδα μάνα που θα νοιάζεται πάντα για τα παιδιά της -και το αν έχουν φάει- σε όποια ηλικία και αν βρίσκονται, είναι οι γιοι και οι κόρες που, παρά το γεγονός ότι έχουν μεγαλώσει, δεν θέλουν να απομακρυνθούν από την προστασία και τη ζεστασιά της οικογένειας, είναι οι γονείς που όσα χρόνια και αν περάσουν θα κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν για να είναι καλά τα παιδιά τους και θα εργάζονται σκληρά για να προσφέρουν σε εκείνα ένα καλύτερο «αύριο». Είναι, θα λέγαμε εμείς, οι βαθιά ριζωμένες μέσα μας αξίες, παραδόσεις, πιστεύω και ιδανικά που ταυτίζονται με την πατρογονική εστία, την οικογένεια και τους συμβολισμούς της, που σημαδεύουν την ζωή μας, δηλώνουν την ταυτότητα μας και ορίζουν το παρόν και το μέλλον μας. Χάρη σε αυτή την ασφάλεια, άλλωστε, αναπτυσσόμαστε, δημιουργούμε και κυρίως, μαθαίνουμε να αγαπάμε.
Όμως.. στον ευρύτερο περίγυρο υπάρχουν και άλλου είδους μορφές οικογένειας, όπως έχουν θεσμοθετηθεί. Είναι αυτές που βαφτίζουν τον πατέρα «Γονέα 1» και την μάνα «Γονέα 2», αυτές που μπερδεύουν τους ρόλους. Είναι αυτό που περιέχεται στην «Νεοελληνική Γλώσσα» της Γ΄ Γυμνασίου, όπου ο φιλόλογος καλείται να διδάξει το γνωστό τραγούδι: «Don’t worry be happy».
Παραθέτω ένα στίχο: «…Άμα η κόρη σου σε λέει μπαμπά, ενώ ο γιος σου σε φωνάζει μαμά, don’t worry be happy…».
Είναι, με άλλα λόγια, η προσπάθεια αποϊεροποίησης του ιερού και μυστηριακού θεσμού της οικογένειας από εργαστήρι αγιότητας και οχυρό της ανθρώπινης ψυχής σε ένα κοινωνικό θεσμό, σε μια απλή συμβολαιογραφική σχέση και πράξη. Είναι η επικείμενη αναθεώρηση του άρθρου 21 του Ελληνικού Συντάγματος, το οποίο αναφέρεται και προστατεύει τον ιερό θεσμό της οικογένειας, που σύμφωνα με το ισχύον Σύνταγμα η οικογένεια αποτελεί «θεμέλιο της συντήρησης και της προαγωγής του Έθνους και τελεί υπό την προστασία του Κράτους». Άρθρο το οποίο έχει ψηφιστεί και προταθεί προς αναθεώρηση και απάλειψη της διατύπωσης αυτής.
Γιατί άραγε; Μήπως επειδή υπάρχει η γνώση πως όσο αντέχει η Οικογένεια θα αντέχει και η Πατρίδα;
Τι μέλει γενέσθαι λοιπόν; Θα παρακολουθούμε με απάθεια τα δρώμενα, γενόμενα και τεκταινόμενα ή θα ακούσουμε τη φωνή του Στρατηγού Μακρυγιάννη: «Όταν μου πειράξουν την πατρίδα και τη θρησκεία μου, θα μιλήσω, θα’ νεργήσω κι’ ό,τι θέλουν ας μου κάνουν»;;

Μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου Αμφιλόχιος
 

Τέρμα οι χρυσές δουλειές σε βάρος των Ελλήνων!! Έχουμε πληρώσει αρκετά και φτάνει ως εδώ!! Προχωράμε και δεν φοβόμαστε τις απειλές!!


Καλημέρα σε όλους...
Εχθές και εντελώς τυχαία ανακάλυψα μέσα στο Facebook μια σελίδα μεταφοράς μεταναστών στην Ελλάδα. Θέλησα να ψάξω κι άλλο αυτό το θέμα και βρήκα ότι υπάρχουν σελίδες άλλες δημόσιες και άλλες ιδιωτικές με χιλιάδες μέλη να κάνουν διακίνηση λαθρομεταναστων μέσω Τουρκίας κυρίως. Κάποιες έχουν έδρα την Αθήνα. Ζητούν από 1200 έως και 7000 ευρώ για να τους μεταφέρουν στην Ευρώπη μέσω Ελλάδας! Χίος Κως Σύμη Σάμος Λέσβος κ.α. Τους μεταφέρουν με ιδιωτικά μικρά σκάφη και απευθύνονται κυρίως σε νέους. Αμέσως θέλησα μαζί με την κατερινα παπα να ψάξουμε το ζήτημα πιο πολύ και να φροντίσουμε αυτές οι σελίδες να σβηστουν άμεσα! Με τη βοήθεια του φίλου μου Μιχαήλ Ζουμπουλιάς ο οποίος εντόπισε άλλες 58!! τέτοιες σελίδες φτάσαμε σε κατάσταση σοκ!! Υπάρχει εισαγγελέας;;; υπάρχει κυβέρνηση;;; τι γίνετε εδώ;;; πως το Facebook επιτρέπει την εκμετάλλευση τους;;; πως λοιπόν έχει την ετοιμότητα να κλείνει και να φιμωνει πατριώτες Έλληνες και εδώ που τελείται εμπόριο ανθρώπων να σιωπει;; πως γίνετε να μας τους στέλνουν όλους εδώ;;;;; απευθύνομαι σε όσους εισαγγελείς δικηγόρους και ανθρώπους με οποιαδήποτε δύναμη να σταματήσει ΑΜΕΣΩΣ αυτή η παράνομη διακίνηση εις βάρος του ελληνικού λαού!!! Και φυσικά δεν θα μείνουμε να σας περιμένουμε θα ακολουθήσουμε κάθε νόμιμη δίοδο για το δίκιο μας!! Τέρμα οι χρυσές δουλειές σε βάρος των Ελλήνων!! Έχουμε πληρώσει αρκετά και φτάνει ως εδώ!! Προχωράμε και δεν φοβόμαστε τις απειλές!! Μια μεγάλη μούντζα και ένα φτύσιμο σας μεταφέρουμε!!


Stella Stergiou

Μερικές εικόνες απο τις σελίδες που μας αναφέρει. Κανονικές δουλειές με τιμολόγια.



https://thesecretrealtruth.blogspot.com/

Σπουδαίοι Έλληνες μουσικοί που έφυγαν από τη ζωή τα τελευταία χρόνια – Οι μεγάλες απώλειες της δεκαετίας

Ο θάνατος δεκάδων δημιουργών τη δεκαετία 2010-2019 βύθισε στο πένθος ολόκληρη τη χώρα και την έκανε πιο φτωχή καλλιτεχνικά.
Πρόκειται για τον θάνατο δεκάδων δημιουργών, οι οποίοι άφησαν ωραίο και σημαντικό έργο ως παρακαταθήκη και αξίζει να τους θυμόμαστε πάντα. 
Μπορεί να μοιάζει με υποχρέωση, αλλά δεν είναι. Είναι καθήκον, γιατί με όλους αυτούς τους ανθρώπους, της μουσικής και του τραγουδιού μας, μεγαλώσαμε. Με άλλον περισσότερο, με άλλον λιγότερο. Και όχι για μία, αλλά, τις πιο πολλές φορές, για πολλές δεκαετίες. Μας συντρόφευσαν με τις φωνές τους, με τις συνθέσεις τους, με τους στίχους τους, με τα παιξίματά τους. Ζήσαμε μαζί τους και ζήσανε μαζί μας. Τους χρωστάμε πολλά.

Θάνατος δεκάδων δημιουργών: Αρλέτα (1945-2017)

Η υπέροχη Αρλέτα, η one of a kind τραγουδοποιός με την κιθάρα, τη μοναδική χαμηλών τόνων φωνή, τους εσωστρεφείς συχνά στίχους και τις πανέμορφες μελωδίες. Γέννημα του «νέου κύματος», η Αρλέτα απέδειξε γρήγορα πως η sui generis προσωπικότητά της δεν θα μπορούσε να περιχαρακωθεί από μόδες και ταμπέλες, και γι’ αυτό το λόγο, ήδη από τα τέλη του ’60, αρχίζει να αναπτύσσει τον προσωπικό της μύθο.
Τραγούδια γλυκά και πικρά ταυτόχρονα, που δρουν υποδόρια και διαβρωτικά, αναγκάζοντάς σε να τα προσέξεις, να τα τραγουδήσεις, αλλά και να σκεφθείς πάνω σ’ αυτά. Διέπρεψε και ως ερμηνεύτρια η Αρλέτα σε τραγούδια άλλων, ιδίως στα έιτις με τα άλμπουμ «Περίπου» και «Τσάι Γιασεμιού» (Λάκης Παπαδόπουλος, Μαριανίνα Κριεζή κ.ά.), τραγουδώντας ακόμη παλαιά ελαφρά και άλλα διάφορα, βρίσκοντας νέα, έτοιμα να την αγκαλιάσουν, ακροατήρια.
Εξάλλου πάντα νέα παρέμενε και η ίδια με τον λόγο της, όποτε αποφάσιζε να εκτεθεί (στις σκηνές ή τη δισκογραφία).

Θάνατος δεκάδων δημιουργών: Τζένη Βάνου (1939-2014)

Ίσως η μεγαλύτερη ελληνίδα τραγουδίστρια μετά το 1960, από πλευράς φωνητικών δυνατοτήτων. Δύσκολα θα βρεις άλλο τέτοιο «αηδόνι». Η Τζένη Βάνου θα μπορούσε να κάνει τεράστια παγκόσμια καριέρα, ανάλογη με εκείνη της Νάνας Μούσχουρη, αν ήθελε να φύγει από την Ελλάδα και να εγκατασταθεί σε κάποια χώρα του εξωτερικού, με άλλα μέσα και άλλες δυνατότητες. Δεν το έπραξε.
Προτίμησε να απλώσει την καριέρα της στη χώρα μας, δίνοντάς μας, ιδίως στις δεκαετίες του ’60 και του ’70, ανεπανάληπτα ελαφρά και ελαφρολαϊκά τραγούδια, τα οποία συνεχώς ανακαλύπτονται και θα ανακαλύπτονται από τις νεότερες γενιές.
Υπέροχη και σαν άνθρωπος, και σαν παρουσία συνολικά.

Θάνατος δεκάδων δημιουργών: Μάνος Ελευθερίου (1938-2018)

Ποιητής, στιχουργός, πεζογράφος και ακάματος ερευνητής, μέχρι το τέλος της ζωής του (όταν τον είχαν ρωτήσει για το ποια από τις πολλές ιδιότητές του τον συγκινεί περισσότερο είχε απαντήσει «η έρευνα που κάνω, το ψάξιμο σε εφημερίδες, σε περιοδικά και σε αρχεία»), ο Μάνος Ελευθερίου υπήρξε μέγας στιχουργός, με λόγο εντελώς προσωπικό, άλλοτε ερμητικό, άλλοτε πιο λαϊκό, ικανό να συνεγείρει και το πλήθος (τα τραγούδια του με τον Μίκη Θεοδωράκη, με τον Γιάννη Μαρκόπουλο ή με τον Δήμο Μούτση από τη δεκαετία του ’70), αλλά και να συντροφεύσει τον ακροατή σε πιο προσωπικές στιγμές του (τραγούδια του με τον Θάνο Μικρούτσικο κ.ά.).
Και διανοούμενος, και για τον «πολύ κόσμο», ο Μάνος Ελευθερίου μοίραζε στίχους του παντού, όπου διέβλεπε ταλέντο και καλή προσπάθεια, αδιαφορώντας για τις ταμπέλες. Έτσι, ωραίους στίχους του, σε πρώτες εκτελέσεις, είπαν ακόμη ο Χρήστος Δάντης, ο Βασίλης Τερλέγκας, η Πέγκυ Ζήνα κ.ά., ενώ πάνω στα λόγια του στηρίχτηκε μεγάλο κομμάτι και του πιο νέου «έντεχνου» μετά το ’90.

Θάνατος δεκάδων δημιουργών: Νίκος Μαμαγκάκης (1929-2013)

Εκπληκτικός συνθέτης, με έργο απλωμένο σε κάθε χώρο του μουσικού επιστητού. Από την σκληρή αβαντ-γκαρντ και την ηλεκτρονική πρωτοπορία του ’60, μέχρι τραγούδια απλά, άλλα περίτεχνα, για τον κινηματογράφο, το θέατρο και τη λαϊκή δισκογραφία.
Διέπρεψε παντού ο Νίκος Μαμαγκάκης, με έργο πολύ γνωστό και αγαπημένο και στην Γερμανία, εκεί όπου είχε μία τεράστια επιτυχία μέσω του 60 ωρών κινηματογραφικού έπους “Heimat”.
Άνθρωπος σοφός, με καθαρό και διαυγή λόγο μέχρι τα γεράματά του, ο Νίκος Μαμαγκάκης υπήρξε ένας συνθέτης με πολλές κρυφές πτυχές, και ανεξερεύνητες ακόμη διαστάσεις, οι οποίες συνεχώς θα ανακαλύπτονται.

Θάνατος δεκάδων δημιουργών: Δημήτρης Μητροπάνος (1948-2012)

Δημήτρης Μητροπάνος και λαϊκό τραγούδι είναι έννοιες ταυτόσημες και τούτο επειδή όλα τα κλασικά χαρακτηριστικά του λαϊκού τραγουδιού (ήθος, αμεσότητα, γνησιότητα, ντομπροσύνη, ειλικρίνεια, νταλκάς, σπίθα προοδευτική) τα είχε και ο ίδιος ως άνθρωπος στον πιο ψηλό βαθμό.
Αυτή η ταύτιση υπήρξε μοναδική ανάμεσα στο πρόσωπο και στα τραγούδια του Μητροπάνου. Με προίκα τον «Άγιο Φεβρουάριο» από νωρίς (1971), ο Μητροπάνος θα διαπρέψει σε όλα τα σέβεντις, τραγουδώντας με τη στεντόρεια φωνή του μεγάλα νταλκαδιάρικα άσματα του Τάκη Μουσαφίρη και του Σπύρου Παπαβασιλείου βασικά, κάνοντας ένα θαυμάσιο «έντεχνο» άλμπουμ με τον Γιώργο Χατζηνάσιο στην αυγή των έιτις, και από ‘κει και πέρα είναι στη δεκαετία του ’90 πια, όταν θα αποκτήσει αυτό το κολοσσιαίο στάτους, με το οποίο περπάτησε μέχρι τον πρόωρο θάνατό του.
Είναι τα τραγούδια (πολλά ζεϊμπέκικα) του Μάριου Τόκα, του Θάνου Μικρούτσικου, του Στέφανου Κορκολή, του Βαγγέλη Κορακάκη, του Λάκη Παπαδόπουλου, του Σταμάτη Κραουνάκη, του Χρήστου Νικολόπουλου κ.ά. που κατέστησαν τον Δημήτρη Μητροπάνο έναν σύγχρονο και άσβεστο λαϊκό μύθο.

Θάνατος δεκάδων δημιουργών: Θάνος Μικρούτσικος (1947-2019)

Μέγιστη απώλεια για την ελληνική μουσική και το τραγούδι, ο Θάνος Μικρούτσικος αγαπήθηκε και εκτιμήθηκε σε διάφορες περιόδους της καλλιτεχνικής διαδρομής του με διαφορετικών ειδών έργα-άλμπουμ.
Στα χρόνια του ’70 δημιούργησε ένα είδος «πολιτικού τραγουδιού» τελείως ξεχωριστό, με αναφορές στους τρόπους των Κουρτ Βάιλ, Χανς Άισλερ και Μπέρτολτ Μπρεχτ, για να κλείσει τη δεκαετία με τον θρυλικό «Σταυρό του Νότου», ένα άλμπουμ-ορόσημο όσον αφορά τις μουσικές, τις ενορχηστρώσεις και τη θεματολογία (ποίηση Νίκος Καββαδίας), προτείνοντας ένα είδος απαιτητικού τραγουδιού που να μπορεί να αγκαλιαστεί και από τις μεγάλες μάζες. Συνέβη.
Ο Θ. Μικρούτσικος θα συνεχίσει με το ίδιο πάθος (στα έιτις) και προς τη «σοβαρή» πλευρά της μουσικής του (με έργα αβάντ-γκαρντ, ηλεκτρονικά, τζαζ κ.λπ.), αλλά ταυτοχρόνως και με την τραγουδοποιία, γνωρίζοντας τεράστιες επιτυχίες, συνεργαζόμενος με τα μεγαλύτερα ονόματα του ελληνικού τραγουδιού (Χάρις Αλεξίου, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Γιώργος Νταλάρας, Δημήτρης Μητροπάνος, Μανώλης Μητσιάς κ.ά.).
Πολυσύνθετη προσωπικότητα, με ισχυρή παρουσία και στα κοινωνικοπολιτικά δρώμενα, ο Θ. Μικρούτσικος αφήνει με το έργο και την παρουσία του βαθύ και ανεξίτηλο στίγμα. 

Θάνατος δεκάδων δημιουργών: Τζίμης Πανούσης (1954-2018)


Είτε με τις Μουσικές Ταξιαρχίες στην αρχή, είτε μόνος του στη συνέχεια, ο Τζίμης Πανούσης διέρρηξε και διεύρυνε με μιας, και για πάντα, τα όρια ανοχής και αντοχής του κοινού, που βλέπει και ακούει (στη σκηνή ή στη συναυλία) ή απλώς ακούει (στον δίσκο ή στο ραδιόφωνο).
Σπουδαίος τραγουδοποιός, ιδιότητα που την ξέχασε από ένα σημείο και μετά, και που όταν την ξαναθυμήθηκε διέπρεψε και πάλι, και απίστευτα ευφυής σόουμαν και σατιρικός καλλιτέχνης, ο Πανούσης υπήρξε ανελέητος πάνω στο πάλκο ή μπροστά από το μικρόφωνο, διαλύοντας, με τον ευθύβολο και εξοντωτικό λόγο του είδωλα, μύθους και συμβάσεις.
Με σάτιρα εύστοχη, σκληρή έως και σφόδρα ενοχλητική, ο Τζιμάκος δημιούργησε εχθρούς στη διαδρομή του, αλλά κυρίως δημιούργησε φίλους. Είπε τα άπειρα πράγματα, σατίρισε τους πάντες και τα πάντα, και κάποια στιγμή θα πρέπει να καταγραφεί και να αρχειοθετηθεί όλος αυτός ο καλλιτεχνικός πλούτος, που παραμένει ωστόσο σκόρπιος στα αρχεία, στο YouTube ή στις μνήμες μας. Ίσως είναι νωρίς ακόμη, αλλά να το έχουμε κατά νου.
 Θάνατος δεκάδων δημιουργών: Μανώλης Ρασούλης (1945-2011)
Εμφανίστηκε κατά πρώτον ως τραγουδιστής, αλλά όταν έσκασε και ως στιχουργός, εκεί στα τέλη των σέβεντις (σε τραγούδια που συνέθεσαν ο Νίκος Ξυδάκης και ο Μάνος Λοΐζος) θα άλλαζε με μιας και δια παντός η έννοια «στίχος» στο ελληνικό τραγούδι.
Με δική του γλώσσα, ύφος, αντιλήψεις και κοσμοθεωρία, ο Μανώλης Ρασούλης υπήρξε ένας ουσιαστικός διανοητής, που ήξερε, πετώντας ελάχιστες λέξεις μέσα στα στιχουργήματά του, να κερδίζει την εμπιστοσύνη των πάντων – ακόμη και των πιο απλών λαϊκών ακροατών, που δύσκολα θα αποκρυπτογραφούσαν τα νοήματά του.
Για τι ακριβώς μιλάει στις «Νταλίκες» ο Ρασούλης («Σα σκηνές από ταινία προσεχώς / μοιάζεις μέσα στις στροφές αυτού του νόστου / δυο γενιές χαμένες πίσω δυστυχώς / κι η Αθήνα μια μητρόπολη του νότου»); Δύσκολο να το πεις – είτε είσαι νταλικέρης είτε όχι (εδώ που τα λέμε). Οι νταλικέρηδες, όμως, το τραγούδι αυτό το είχαν για προσευχή.
Στα τραγούδια του Ρασούλη, όσο «κλειδωμένα» και να είναι, πάντα κάτι σημαντικό οσμίζεσαι και αυτό είναι το παν τελικά.

Θάνατος δεκάδων δημιουργών: Δόμνα Σαμίου (1928-2012)

Προσωπικότητα με τεράστια προσφορά στο χώρο του δημοτικού τραγουδιού, η Δόμνα Σαμίου διέπρεψε για περισσότερο από μισό αιώνα. Ξεκίνησε ως μαθήτρια του Σίμωνος Καρά, στην Κατοχή, αλλά γρήγορα διαμόρφωσε τον δικό της τρόπο στη συλλογή, μελέτη, καταγραφή και ηχογράφηση των δημοτικών σκοπών από κάθε μεριά του ελληνισμού.
Από το 1954 στο τότε Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας, παραιτείται το 1971, αποδεχόμενη την ίδια εποχή πρόταση του Διονύση Σαββόπουλου για εμφανίσεις στο κλαμπ Ροντέο, φέρνοντας έτσι το δημοτικό τραγούδι κοντά (και) στη νεότερη γενιά.
Οι εξαιρετικοί δίσκοι της στην Κολούμπια, οι ηχογραφήσεις της για εταιρείες του εξωτερικού, οι εκπομπές της στην τηλεόραση, ο «Καλλιτεχνικός Σύλλογος Δημοτικής Μουσικής Δόμνα Σαμίου» και όλες οι υπόλοιπες δραστηριότητές της στην Ελλάδα και έξω απ’ αυτήν, πάντα σε σχέση με την καταγραφή, μελέτη και διάδοση του δημοτικού τραγουδιού, επιβεβαιώνουν απλά πως η Δόμνα Σαμίου υπήρξε όχι μόνο σημαντική, αλλά και μοναδική.

Θάνατος δεκάδων δημιουργών: Γιάννης Σπανός (1934-2019)

Εντελώς ιδιαίτερη περίπτωση μεγάλου έλληνα συνθέτη-τραγουδοποιού, ο Γιάννης Σπανός μοιάζει να υπολείπεται σε αξία των Μάνου Χατζιδάκι-Μίκη Θεοδωράκη και των άλλων κορυφών του «έντεχνου», αλλά επί της ουσίας δεν είναι υποδεέστερος εκείνων.
Το γεγονός πως ο Σπανός δεν ασχολήθηκε ποτέ με «έργα», με «κύκλους τραγουδιών» (τύπου «Το Άξιον Εστί», «Ο Μεγάλος Ερωτικός») πιθανώς να τον ρίχνει στα μάτια πολλών, αλλά στην πράξη είναι ο συνθέτης που έχει τραγουδηθεί, μέσα στις δεκαετίες, περισσότερο απ’ όλους τους συναδέλφους του (είναι μετρήσιμο αυτό), με τραγούδια του που είναι το ένα καλύτερο από το άλλο
Είναι άπειρες οι επιτυχίες του και είναι άπιαστες οι μελωδίες του (ακόμη και τα λίγα σχετικώς σάουντρακ που έγραψε είναι εντυπωσιακά), τις οποίες απέδωσαν μέσα στα χρόνια οι μεγαλύτεροι έλληνες τραγουδιστές.
Η «Τρίτη Ανθολογία» του (1975), που επίσης δεν έχει concept (απλώς ο Γ. Σπανός μελοποίησε αριστοτεχνικά ορισμένα ποιήματα που του άρεσαν) ανήκει οπωσδήποτε στα δέκα κορυφαία άλμπουμ της ελληνικής δισκογραφίας.
Μαζί με τους δέκα προαναφερομένους, μέσα στη δεκαετία 2010-2019, χάσαμε πολλά ακόμη πρόσωπα της μουσικής και του τραγουδιού μας. Ας θυμηθούμε όσα μπορούμε. Και βοηθείστε κι εσείς στα σχόλια, με ονόματα που έχουμε ξεχάσει…

Θάνατος δεκάδων δημιουργών: 2019 

Μέσα στο ’19 λοιπόν χάσαμε τον λαϊκό τραγουδοποιό Γιώργο Ζήκα, την συνθέτρια και διευθύντρια της Χορωδίας Τρικάλων Τερψιχόρη Παπαστεφάνου, την τραγουδίστρια Σωτηρία Λεονάρδου, αλλά και τον σύζυγό της (παλαιά) Θέμο Λεονάρδο, μιαν αξιόλογη περίπτωση τραγουδοποιού.

Έφυγε ο πολύ σημαντικός Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, οι κορυφαίοι κιθαρίστες του ροκ Γιάννης Σπάθας (Socrates) και Johnny Lambizzi (Μπουρμπούλια). Από το χώρο του κλασικού λαϊκού τραγουδιού χάσαμε τον Στέλιο Βαμβακάρη, τον κανταδόρο Αντώνη Ρεπάνη, τον μπουζουξή Γιάννη Πολυκανδριώτη και την τραγουδίστρια Μπέμπα Κυριακίδου.

Μας αποχαιρέτησαν ακόμη ο «Γερμανός» τραγουδιστής Κώστας Κορδάλης, ο «Εξαρχειώτης» τραγουδοποιός Χρήστος Ζυγομαλάς, ο ρόκερ-τραγουδιστής Νίκος Τζονιχάκης, η τραγουδίστρια Ρένα Πάντα, οι συνθέτες Νίκος Λαβράνος και Νίκος Ιγνατιάδης, ο παραγωγός και δισκοπώλης Γρηγόρης Φαληρέας, όπως και ο επίσης πολύ σπουδαίος συνθέτης του «έντεχνου» και μελετητής Χριστόδουλος Χάλαρης.

Θάνατος δεκάδων δημιουργών: 2018


Αυτή τη χρονιά έφυγε από τη ζωή ο σατιρικός καλλιτέχνης Χάρρυ Κλυνν, που διέπρεψε σε πολλά και διαφορετικά πεδία (και στο τραγούδι φυσικά). Ακόμη ο συνθέτης της σύγχρονης κλασικής, αβαντ-γκαρντ κ.λπ. Θόδωρος Αντωνίου, η τραγουδίστρια του ελαφρού και της ποπ Ζωή Κουρούκλη, η τραγουδίστρια, ηθοποιός κ.λπ.
Μαριάννα Τόλη, η ηγερία του δωδεκανησιακού τραγουδιού Άννα Καραμπεσίνη, ο σοβαρός στιχουργός του λαϊκού Σάκης Καπίρης («Αλίμονο σ’ αυτούς που δεν αγάπησαν», «Αγάπες μου περαστικές, αγάπες μου χαμένες / όμορφες σαν τις Κυριακές, χαρές μου περασμένες»), ο στιχουργός και συγγραφέας Γιώργος Σκούρτης («Η φάμπρικα δε σταματά / δουλεύει νύχτα-μέρα»), ο πιανίστας της τζαζ Γιάννης Τερεζάκης, ο στιχουργός Κώστας Κωτούλας («Σκιές στην Άμμο»), ο μουσικοκριτικός, συγγραφέας περί τα μουσικά και εικαστικός Σπύρος Φέγγος και ακόμη ο Νίκος Αγγελής, συνθέτης και τραγουδιστής των Χωρίς Περιδέραιο (ένα από τα καλύτερα ελληνικά συγκροτήματα των έιτις).

Θάνατος δεκάδων δημιουργών: 2017

Πεθαίνουν ο σπουδαίος συνθέτης και τραγουδοποιός Λουκιανός Κηλαηδόνης, ο έλληνας βασιλιάς του italo-disco DJ Palmer (Κώστας Κωνσταντίνου), η τραγουδίστρια και ηθοποιός Ζωή Φυτούση, οι τραγουδίστριες του λαϊκού Μπέμπα Μπλανς και του νέου κύματος Έλενα Κυρανά, ο τραγουδιστής Γιάννης Καλατζής με τις τεράστιες επιτυχίες στα σέβεντις, ο τρομπετίστας στις μπάντες του Μανώλη Χιώτη Τάκης Πασβάντης, ο μπουζουξής, συνθέτης και τραγουδιστής του λαϊκού Λεονάρδος Μπουρνέλης, ο συνθέτης του «έντεχνου» και σημαντικός κιθαρίστας Βασίλης Τενίδης, μα και ο Αλέξης Μάρδας (συνεργάτης των Beatles).
Από το χώρο του ελληνικού ροκ χάσαμε τους κιθαρίστες Αλέκο Καρακαντά (Juniors, Axis) και Τάκη Ανδρούτσο (Μπουρμπούλια, Πελόμα Μποκιού), όπως και τους τραγουδιστές Νίκο Αντωνιάδη (The Strangers) και Αντώνη Στεφανίδη (The Vikings).
Τέλος, έφυγε πολύ νέα η ηθοποιός και τραγουδίστρια Μαίρη Τσώνη (Mary and The Boy, Joalz).

Θάνατος δεκάδων δημιουργών: 2016

Αυτή τη χρονιά σκοτώθηκε σε τροχαίο, πολύ νέος, ο Παντελής Παντελίδης, ένας λαϊκός τραγουδοποιός που έσπασε όλα τα κοντέρ, μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Χάσαμε τον sui generis ρόκερ Θόδωρο Παπαντίνα, έναν πολύ σημαντικό τραγουδοποιό της νεότερης γενιάς τον Θάνο Ανεστόπουλο (Διάφανα Κρίνα), τον στιχουργό Βαγγέλη Γκούφα («Όνειρο δεμένο στο μουράγιο», «Του ήλιου σβήστηκε το φως, εχάθη το φεγγάρι»), τις τραγουδίστριες του ελαφρού Νάντια Κωνσταντοπούλου, Ελίζα Μαρέλλι και του λαϊκού Άντζελα Γκρέκα, όπως και τον άνθρωπο που έμαθε την Ελλάδα να χορεύει ροκ εντ ρολ, μέσω της ταινίας «Η Θεία από το Σικάγο», τον τραγουδιστή και ηθοποιό Θεόδωρο Δημήτριεφ.
Επίσης, πέθανε νέος και ο Νίκος Τριανταφυλλίδης, μουσικοκριτικός, ιδιοκτήτης κλαμπ, σκηνοθέτης, ποιητής και αφοσιωμένος μουσικόφιλος.

Θάνατος δεκάδων δημιουργών: 2015

Πεθαίνει ο Ντέμης Ρούσσος, ένας Έλληνας με τεράστια διεθνή καριέρα. Φεύγουν από τη ζωή οι συνθέτες Γεράσιμος Λαβράνος, Ζακ Ιακωβίδης και Βασίλης Δημητρίου, ο μεγάλος στιχουργός του κλασικού λαϊκού Κώστας Βίρβος, ο συνάδελφός του Γιάννης Κακουλίδης (νέο κύμα, «έντεχνο»), ο τραγουδοποιός, ζωγράφος και συγγραφέας Νίκος Χουλιαράς, ο τραγουδιστής των Sounds Τάκης Αντωνιάδης, το «αηδόνι της Ηπείρου» Αλέκος Κιτσάκης και ο μερακλής του νέου ρεμπέτικου Μπάμπης Γκολές.

Θάνατος δεκάδων δημιουργών: 2014

Μεγάλες απώλειες και αυτή τη χρονιά, καθώς φεύγουν από τη ζωή ο εξαίρετος τραγουδοποιός Αντώνης Βαρδής, και ο τραγουδιστής, ηθοποιός κ.λπ. Σάκης Μπουλάς. Από κοντά ο πρωτοψάλτης και καθηγητής της βυζαντινής μουσικής Λυκούργος Αγγελόπουλος, ο λαϊκός τραγουδιστής Σπύρος Ζαγοραίος και ο σπουδαίος λαϊκός βιολιστής Γιώργος Κόρος. Χάνουμε από το χώρο του παλιού ελαφρού τραγουδιού κ.λπ. την Μάγια Μελάγια και τον Δημήτρη Μπαξεβανάκη, ενώ πεθαίνει και μια ηγετική μορφή του νέου κύματος, όπως και ένας σπάνιας φωνητικής χροιάς τραγουδιστής, ο Λάκης Παππάς.

Θάνατος δεκάδων δημιουργών: 2011 

Φεύγει ο συνθέτης του λαϊκού Νίκος Μεϊμάρης («Οι γλάροι»), η μεγάλη λαϊκή τραγουδίστρια Πόλυ Πάνου, ο συνάδελφός της Κώστας Βολιώτης, ο στιχουργός Γιάννης Καλαμίτσης («Άνθρωποι μονάχοι»), οι σπουδαίοι τραγουδοποιοί του ελαφρού Φώτης Πολυμέρης και Νινή Ζαχά, ο κιθαρίστας της τζαζ Τίτος Καλλίρης, ο μελετητής του ρεμπέτικου και πεζογράφος Νέαρχος Γεωργιάδης, ο φημισμένος ελληνογάλλος τραγουδοποιός Ζωρζ Μουστακί και ο πρωτοπόρος της ηλεκτρονικής μουσικής στην Ελλάδα, συνθέτης Μιχάλης Αδάμης. Τέλος, δολοφονείται ο ράπερ Παύλος Φύσσας από τον χρυσαυγίτη Ρουπακιά.

Θάνατος δεκάδων δημιουργών: 2012 

Πεθαίνει ο σημαίνων στιχουργός του «έντεχνου» Άλκης Αλκαίος και ακόμη οι λαϊκοί τραγουδιστές Μιχάλης Μενιδιάτης και Πόλυς Κερμανίδης, ο χατζιδακικός τραγουδιστής και ηθοποιός Γιώργος Μούτσιος και ο συνθέτης και μαέστρος του ελαφρού Κώστας Κλάββας.

Θάνατος δεκάδων δημιουργών: 2011

Φεύγει από τη ζωή μια μορφή του ελληνικού τραγουδιού, ο τραγουδοποιός Νίκος Παπάζογλου. Επίσης η στιχουργός Σώτια Τσώτου, η φωνή της οπερέτας Ανθή Ζαχαράτου, ο ελληνορώσος τραγουδοποιός Σταύρος Ζώρας («Εσένα που σε ξέρω τόσο λίγο»), ο κορυφαίος στιχουργός και συγγραφέας Ιάκωβος Καμπανέλλης («Παραμύθι Χωρίς Όνομα», «Μαουτχάουζεν», «Το Μεγάλο μας Τσίρκο») και ακόμη ο συνθέτης του λαϊκού Γιάννης Καραμπεσίνης.

Θάνατος δεκάδων δημιουργών: 2010

Πεθαίνουν ο συνθέτης, αρχιμουσικός και πιανίστας Νίκος Αστρινίδης, οι λαϊκοί τραγουδιστές Κώστας Καφάσης και Δούκισσα, ο συνάδελφός τους του ελαφρολαϊκού Λάκης Αλεξάνδρου, ο αυθεντικός «σκυλάς» του θεσσαλικού κάμπου Μίμης Γκιουλέκας, ο «Έλληνας Φρανκ Σινάτρα» Τάσος Παπασταμάτης (Forminx), ο διακεκριμένος πρωτοψάλτης και μουσικός δάσκαλος Βασίλης Νόνης και τέλος οι τραγουδοποιοί Μάνος Ξυδούς και Μιχάλης Τούμπουρος.

2019: διεύρυνση των ανισοτήτων, ενώ οι πλούσιοι παριστάνουν τους "ευαίσθητους"


Δύο εκθέσεις-reports που δημοσιεύτηκαν στις αρχές Δεκέμβρη του 2019 επιβεβαιώνουν αυτό που η εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα βιώνουν όλο και πιο έντονα: τη χειροτέρευση του βιοτικού τους επιπέδου και την αύξηση των ανισοτήτων, η οποία έγινε ακόμη εντονότερη την τελευταία δεκαετία κατά της διάρκεια της οικονομικής κρίσης. 
Πρόκειται για την ετήσια έκθεση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) για την «Ανθρώπινη Ανάπτυξη για το 2019» και την έκθεση για το 2020 του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF) σχετικά με τις «Ανισότητες

ΟΗΕ: κάτι δε λειτουργεί σωστά…

«Το κύμα των διαδηλώσεων που σαρώνει τη μια χώρα μετά την άλλη αποτελεί μια ξεκάθαρη ένδειξη ότι, παρά την πρόοδό μας, κάτι δεν λειτουργεί σωστά στην παγκοσμιοποιημένη κοινωνία μας. Οι άνθρωποι κατεβαίνουν στους δρόμους για διάφορους λόγους: για το κόστος των εισιτηρίων, την τιμή της βενζίνης, ή έχοντας πολιτικά αιτήματα. Υπάρχει όμως κάτι που τα συνδέει όλα αυτά και είναι βαθύ. Πρόκειται για την αυξανόμενη απογοήτευση του κόσμου λόγω των ανισοτήτων.»
Η προηγούμενη παράγραφος δεν βρίσκεται σε κάποιο editorial αριστερού ή έστω προοδευτικού εντύπου, αλλά πρόκειται για τις φράσεις με τις οποίες ξεκινάει η ετήσια έκθεση του ΟΗΕ για την «ανθρώπινη ανάπτυξη». 
Ο ΟΗΕ δεν είναι βέβαια κάποιος αριστερός ή προοδευτικός οργανισμός – κάθε άλλο! 
Και βέβαια πέρα από τις διαπιστώσεις, υπάρχει και το στοιχείο της ευθύνης που φέρει, όντας ένας διεθνής οργανισμός που λειτουργεί στα πλαίσια του παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού κόσμου που ζούμε άρα και των αντιφάσεων που υπάρχουν σε αυτές. 
Από το 1980 έως το 2016:
  • το πλουσιότερο 1% του παγκόσμιου πληθυσμού έλαβε το 27% του πλούτου που παράχθηκε, ενώ
  • το φτωχότερο 50% του παγκόσμιου πληθυσμού έλαβε μόλις το 12%
(έκθεση ΟΗΕ, σχ. 3.3, σελ. 112)
Αντίστοιχα είναι τα στοιχεία των ανισοτήτων σχεδόν για όλες της πτυχές της καθημερινής ζωής. 
Εκτός δηλαδή από την εισοδηματική ανισότητα μεταξύ πλουσίων-φτωχών, έχει χειροτερεύσει η δυνατότητα πρόσβασης των φτωχότερων στρωμάτων στις υπηρεσίες υγείας, εκπαίδευσης, στην ποιότητα ζωής ενώ αναγνωρίζεται ότι αυτή η διεύρυνση των ανισοτήτων προκαλεί προβλήματα στην κοινωνική συνοχή και την ίδια την ποιότητα της δημοκρατίας.
Στην Ελλάδα τα χρόνια της οικονομικής κρίσης, από το 2007 έως το 2017 (έκθεση ΟΗΕ, πιν. 3.5, σελ. 121):
  • το πλουσιότερο 1% αύξησε τα εισοδήματά του κατά 5,9% ενώ
  • το φτωχότερο 40% έχασε το 43,8% του εισοδήματός του
Τα παραπάνω στοιχεία επιβεβαιώνουν και τα αποτελέσματα της έρευνας Εισοδήματος και Συνθηκών Διαβίωσης των Νοικοκυριών στην Ελλάδα για το 2018, σύμφωνα με τα οποία το ποσοστών των ανθρώπων στην Ελλάδα που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας εκτινάχθηκε από το 20% το 2008 στο 45% περίπου το 2018, με βάση το όριο της φτώχειας του 2008*.
Την ώρα δηλαδή που το ΔΝΤ, η Ευρωπαϊκή Ένωση, μαζί με όλες τις προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις μας έλεγαν εδώ και μια δεκαετία για το πόσο «σπάταλος» είναι ο ελληνικός λαός και ότι «όλοι πρέπει να κάνουν θυσίες», αποδεικνύεται για ακόμα μια φορά ότι όταν έλεγαν «όλοι» δεν εννοούσαν ακριβώς «όλους»… 
Όταν σχεδόν ο μισός πληθυσμός χάνει περίπου το 50% του εισοδήματός του και ζει στο όριο της φτώχειας και ταυτόχρονα η αστική τάξη όχι απλώς δεν χάνει, αλλά αυξάνει τα κέρδη της, τότε μπορούμε να καταλάβουμε που ακριβώς βρίσκεται η ρίζα του προβλήματος!

Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ: σε 257 χρόνια, δηλαδή το 2277 (!) θα επιτευχθεί η μισθολογική ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών

Ακούγεται σαν κακόγουστο αστείο επιστημονικής φαντασίας, είναι όμως η πικρή πραγματικότητα, όπως διατυπώνεται στην έκθεση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF) σχετικά με τις «Ανισότητες μεταξύ των φύλων».
Αυτή είναι η νέα εκτίμηση των think tank του παγκόσμιου καπιταλισμού, η οποία προσθέτει 55 χρόνια στην (μόλις) περσινή πρόβλεψή τους, που σημαίνει ότι η ανισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών έχει χειροτερέψει. 
Στους υπόλοιπους δείκτες ανισοτήτων η «ψαλίδα» φαίνεται να κλείνει, όπως για παράδειγμα στην πρόσβαση στην εκπαίδευση, την υγεία και στη συμμετοχή στην πολιτική και την εκπροσώπηση, συγκριτικά με το 2006, όταν και ξεκίνησε το WEF να μετράει τους σχετικούς δείκτες.
Όμως ο σημαντικός δείκτης που δίνει την εικόνα είναι το μέσο ετήσιο εισόδημα, σύμφωνα με το οποίο ένας άνδρας βγάζει 21.500 δολάρια κατά μ.ο. ενώ μια γυναίκα 11.500, δηλαδή σχεδόν τα μισά.
Όταν λοιπόν κάποιος χρησιμοποιεί παραδείγματα «επιτυχημένων» γυναικών που κατάφεραν να πάρουν μια σημαντική θέση στον επαγγελματικό τομέα ή στην πολιτική όπως πρόσφατα η Φιλανδή πρωθυπουργός, για να υποστηρίξει ότι «όλοι και όλες έχουν ίσες ευκαιρίες ανεξαρτήτως φύλου και ότι υπάρχει ισότητα», τα παραπάνω στοιχεία δίνουν μια πολύ καλή απάντηση.

Οι αστοί ανησυχούν και καλά κάνουν!

Από τον ΟΗΕ μέχρι το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ η αστική τάξη μοιάζει να παραδέχεται ότι «κάτι δεν πάει καλά» σε ένα βαθμό, να «αγωνιά» για τις ανισότητες που υπάρχουν στον πλανήτη, λες και προέκυψαν από παρθενογένεση! Οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς έφτασαν στο σημείο μάλιστα να βγάλουν στις 18 Σεπτέμβρη του 2019 εξώφυλλο με τίτλο: «Καπιταλισμός. Ώρα για επαναφορά.»
Ο υπότιτλος έγραφε «Οι επιχειρήσεις μπορούν να βγάζουν κέρδη αλλά θα πρέπει να υπηρετούν κι έναν σκοπό» ενώ το κεντρικό άρθρο είχε τίτλο «Σώζοντας τον καπιταλισμό – πως θα κάνουμε την οικονομία να λειτουργεί για όλους».
Η αστική τάξη και το κεφάλαιο μοιάζουν να έχουν πάθει κάτι σαν «κρίση αυτογνωσίας» με αυτά που γράφουν, κάνοντας μάλιστα και κάποιες πραγματικές διαπιστώσεις. 
Το ότι δεν πρόκειται να αλλάξουν τίποτα σε βάθος, είναι βέβαιο.
Το ερώτημα όμως είναι, «γιατί» το κάνουν; 
Ίσως η απάντηση βρίσκεται στο ότι βλέπουν ότι η οικονομική κρίση έχει οδηγήσει πραγματικά σε οριακές συνθήκες την πλειοψηφία της κοινωνίας σε κάθε γωνιά του πλανήτη, γι’ αυτό και το 2019 είδαμε να ξεσπούν μαζικά κινήματα και εξεγέρσεις σε σχεδόν 20 χώρες, οι οποίες έχουν ρίξει κυβερνήσεις και έχουν αναγκάσει άλλες να κάνουν σοβαρές υποχωρήσεις.
Ειδικά καθώς η κατάσταση στη διεθνή οικονομία είναι εξαιρετικά κρίσιμη, με το παγκόσμιο χρέος (δημόσιο και ιδιωτικό) να έχει γίνει τριπλάσιο σε σχέση με το παγκόσμιο ΑΕΠ, με τους βασικούς αστούς οικονομολόγους να συνομολογούν ότι αργά ή γρήγορα ο παγκόσμιος καπιταλισμός θα μπει σε νέα κρίση.
Η αστική τάξη, λοιπόν, κάνει προσπάθειες να φανεί «ευαίσθητη» αναγνωρίζοντας -υποτίθεται- κάποια προβλήματα, με στόχο να διατηρήσει την εξουσία της και δείχνει να έχει βγάλει κάποια συμπεράσματα από την τελευταία δεκαετία. 

Η Αριστερά που έχει στόχο την ανατροπή του καπιταλισμού αντί για την «επαναφορά» του, πρέπει επίσης να βγάλει συμπεράσματα από τα λάθη του παρελθόντος, ώστε να καταφέρει να καθοδηγήσει νικηφόρους αγώνες.

* Η «σχετική φτώχεια» που εμφανίζεται με κεραμιδί χρώμα και φαίνεται να μειώνεται, είναι ένας δείκτης που αναπροσαρμόζεται κάθε χρόνο σε σχέση με τα ετήσια δεδομένα των νοικοκυριών – δηλαδή δεν βοηθάει στις συγκρίσεις.
http://www.enallaktikos.gr/