Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2019

Οι κρυφές δοκιμές Τεχνητής Νοημοσύνης στα σύνορα της ΕΕ



Μετάφραση/Επιμέλεια: Ανδρέας Κοσιάρης

Μια σειρά από δοκιμές που χρηματοδοτούνται από την ΕΕ με το ποσό των 4,5 εκατ. € τελείωσαν το καλοκαίρι που μας πέρασε, με την πλειοψηφία των πολιτών να μην έχει ακούσει τίποτα γι’αυτές. Σε τρία σημεία των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ, δοκιμάστηκε μια νέα μορφή προστασίας με τη χρήση ανίχνευσης ψεύδους μέσω Τεχνητής Νοημοσύνης. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μηνύθηκε διότι επέτρεψε στην εταιρία που βρίσκεται πίσω από τις δοκιμές να κρατήσει τις μεθόδους και τα αποτελέσματά της μακριά από τα μάτια του κοινού.


Για εννιά μήνες, οι ταξιδιώτες που περνούσαν από τα σύνορα Ουγγαρίας-Σερβία, Λετονίας-Ρωσίας και Ελλάδας-Βορείου Μακεδονίας, είχαν την επιλογή να συμμετάσχουν σε βιντεοκλήση με έναν εικονικό συνοριοφύλακα πριν το πέρασμά τους.

Το άβαταρ θα τους έκανε μια σειρά από ερωτήσεις, από την επιβεβαίωση της ταυτότητάς τους μέχρι το περιεχόμενο των αποσκευών τους, ενώ ταυτόχρονα θα κατέγραφε και θα ανέλυε τις κινήσεις του προσώπου τους για να καθορίσει την πιθανότητα να λένε ψέμματα.

Το λογισμικό αυτό, που ονομάζεται iBorderCtrl και χρηματοδοτείται από το ταμείο «Ορίζοντας 2020» της ΕΕ, είναι το τελευταίο σε έναν χείμαρρο τεχνολογιών που προωθούνται από εταιρείες και κυβερνήσεις ανά τον κόσμο, και που βασίζονται στην υπόσχεση της Τεχνητής Νοημοσύνης [Artificial Intelligence – AI] – σε αυτήν την περίπτωση Εκμάθηση Μηχανής [Machine Learning] – για να λύσουν κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα.

Η χρηματοδότηση και η δοκιμή αυτής της τεχνολογίας έρχεται εν μέσω μιας εν εξελίξει ανθρωπιστικής κρίσης στα σύνορα της ΕΕ, με χιλιάδες μεταναστών να φτάνουν στη Ελλάδα, την Ιταλία ή μέσω των επίγειων συνόρων της ΕΕ στα Βαλκάνια.

Η κρίση αυτή, που συχνά διατυπώνεται ως μία υπαρξιακή απειλή για την ΕΕ, έχει συνεισφέρει στην άνοδο ακροδεξιών κομμάτων σε όλη την Ευρώπη, από τη Γερμανία στο ΗΒ, που έχουν εκμεταλλευτεί μια ρητορική γύρω από την αποτυχία των κυβερνώντων να χειριστούν την παράνομη μετανάστευση· μετατρέποντας την ανάπτυξη τεχνολογιών για τη μείωση της παράνομης μετανάστευσης και την άμυνα του φρουρίου-Ευρώπη σε μία πολιτικά ευπώλητη οδό.

Πόσες αποδείξεις υπάρχουν για την απόδοση αυτών των τεχνολογιών; Και ποιες είναι οι επιπτώσεις που γυροφέρνουν την επέκταση αυτών των τεχνολογιών στις πιο ευαίσθητες περιοχές του πολιτικού μας τοπίου;

Το iBorderCtrl χρησιμοποιεί τεχνολογία που αναπτύχθηκε από τη Βρετανική εταιρεία Silent Talker, που υποστηρίζει ότι μπορεί να ανιχνεύσει την συναισθηματική κατάσταση που συνοδεύει το ψέμα από τις ακούσιες κινήσεις του προσώπου ενός ατόμου.

Η ιδέα ότι μπορείς να διακρίνεις συναισθηματικές καταστάσεις από την ανάλυση του προσώπου πάει πίσω στα 1880, με διανοητές όπως ο Κάρολος Δαρβίνος – που θεωρητικολόγησε ότι τα συναισθήματα είναι καθολικά για ένα είδος – και τις πρώτες προσπάθειες να δημιουργηθούν ταξινομίες των συναισθημάτων.

Στη σύγχρονη ενσάρκωσή της, η συναισθηματική τεχνητή νοημοσύνη βρήκε τον προπάτορά της στο πρόσωπο του Αμερικανου ψυχολόγου Πολ Έκμαν. Ο Έκμαν ανέπτυξε τη θέση πως μέσω εμπειρικής έρευνας μπορεί κανείς να συνδέσει αξιόπιστα τις εκφράσεις του προσώπου με τα συναισθήματα και δημιούργησε έναν κατάλογο από 3.000 εκφράσεις προσώπου και του συναισθηματικού τους αντιστοίχου. Μέσω του έργου αυτού, ο Έκμαν συγκεκριμενοποίησε έξι βασικά συναισθήματα, που υποστήριξε ότι ήταν καθολικά σε όλες τις κουλτούρες: θυμός, αηδία, φόβος, χαρά, λύπη και έκπληξη.
Το αληθινό βήμα αλλαγής έγινε με την ανάπτυξη της Εκμάθησης Μηχανής και της εφαρμογής της στην ανίχνευση και την ανάλυση εκφράσεων του προσώπου. Η Ρόζα Πικάρντ, καθηγήτρια στο MIT, πρώτη επινόησε τον όρο «Συναισθηματική Υπολογιστική» και ήταν η δική της δουλειά που έθεσε τα θεμέλια για να αναπτυχθεί η βιομηχανία «Συναισθηματικής Τεχνητής Νοημοσύνης», που βασίζεται στην ιδέα ότι οι υπολογιστικοί αλγόριθμοι μπορούν να ανιχνεύουν σχέσεις μεταξύ των κινήσεων του προσώπου και των συναισθηματικών καταστάσεων με έναν τρόπο που ποτέ δε θα μπορούσαν οι άνθρωποι.

Το iBorderCtrl αναλύει 40 διαφορετικές κινήσεις τους προσώπου, μαζεύοντάς τις για να δημιουργήσει μια βαθμολογία με άριστα το 100 για την πιθανότητα ότι ένα άτομο είναι ανειλικρινές, βαθμολογία που παρουσιάζεται μέσω κωδικού QR σε έναν ανθρώπινο συνοριοφύλακα.

Σε έκθεση που δημοσίευσε το πρόγραμμα iBorderCtrl, δήλωσαν πως μπορούσαν να ανιχνεύσουν πότε ένα άτομο έλεγε ψέμματα σε ποσοστό 74% και πότε κάποιος έλεγε την αλήθεια σε ποσοστό 76%.

Το πρόγραμμα πάντως έχει λάβει ευρεία κριτική, με πολλούς να ισχυρίζονται ότι η δυνατότητα να καθοριστεί η απάτη από τις κινήσεις του προσώπου είναι μύθος.

Ο Άντριου ΜακΣτέι, συγγραφέας του «Συναισθηματική TN: Η Άνοδος των Μέσων με Κατανόηση», λέει: «Πολλοί θα σας πουν ότι είναι ψευδοεπιστήμη και εγώ θα το απέκρουα αυτό. Δεν είναι ότι η Συναισθηματική ΤΝ είναι θεμελιωδώς ελαττωματική αλλά, σε ένα περιβάλλον υψηλής έντασης όπως ένα σύνορο, η ιδέα ότι μπορείς να αναλύσεις κινήσεις του προσώπου από μία και μοναδική κάμερα για να προσδιορίσεις την πιθανότητα ότι κάποιος ψεύδεται είναι βαθιά αμφιλεγόμενη».

Το πώς επιδεικνύουμε τα συναισθήματά μας είναι άκρως ατομικό, αναλόγως συνθηκών όπως η ηλικία, το φύλο και η καταγωγή μας. Η δυνατότητα ενός συστήματος να διακρίνει με ακρίβεια συναισθήματα σε ολόκληρους πληθυσμούς είναι βασισμένη σε εκπαιδευτικά δεδομένα που πρέπει να αντανακλούν την ποικιλομορφία των ανθρώπων μέσα σε αυτούς τους πληθυσμούς.

«Η μεροληψία μπορεί να εμφανιστεί στη διαδικασία της χειρόγραφης κωδικοποίησης των συναισθηματικών εκφράσεων, που έπειτα ταΐζεται στους αλγόριθμους που χρησιμοποιούνται για να κατηγοριοποιήσουν αυτόματα τις εκφράσεις», λέει ο ΜακΣτέι. «Αυτό συμπεριλαμβάνει το ποιανού οι εκφράσεις κωδικοποιούνται χειρόγραφα, αλλά και το ποιοι είναι οι άνθρωποι που κωδικοποιούν αυτά τα δεδομένα, άρα αμφότερους τον αναλυόμενο και τον αναλυτή».

Η iBorderCtrl και ένας αριθμός μελών του προσωπικού της δεν απάντησαν στις προσπάθειες επικοινωνίας για αυτό το άρθρο, και δεν γνωρίζουμε την ποικιλομορφία εντός της ομάδας τους, ούτε αν έχουν παρθεί μέτρα για την αντιμετώπιση αυτής της εσωτερικής μεροληψίας.

Δημοσίευσαν όμως τη σύνθεση των εκπαιδευτικών τους δεδομένων που περιέλαβαν 32 άτομα, από τα οποία τα 10 ήταν Ασιάτες/Άραβες, και 22 ήταν Λευκοί Ευρωπαίοι — εξαιρώντας μεγάλο ποσοστό του πλανήτη και χρησιμοποιώντας μέγεθος δείγματος πολύ μικρότερο από αυτό που θα έπρεπε τυπικά να χρησιμοποιηθεί. Υπάρχει συνεπώς κίνδυνος ότι το σύστημα δεν θα δουλέψει με ακρίβεια και μπορεί να δουλέψει διαφορετικά αναλόγως της καταγωγής κάποιου.

Τα ερωτήματα γύρω από την ακρίβεια τέτοιων αλγορίθμων είναι, προς το παρόν, αφημένα στη εικασία, διότι παρά την ολοκλήρωση αυτών των χρηματοδοτούμενων από την ΕΕ προγραμμάτων, η κοινή γνώμη δεν έχει ακόμα λάβει πρόσβαση στις εκθέσεις ηθικής, τη νομική γνωμάτευση ή τα πιλοτικά αποτελέσματά τους, με τη δικαιολογία ότι κάτι τέτοιο θα υπέσκαπτε την κερδοφορία της εταιρείας.

Ο Πάτρικ Μπρέγιερ, Ευρωβουλευτής του Γερμανικού Κόμματος των Πειρατών, έχει προσφύγει κατά αυτής της απόφασης και έχει μηνύσει την ΕΕ για την απόφασή της να μη δημοσιεύεσει τα έγγραφα. «Είναι ζήτημα δημοκρατίας», λέει. «Αυτό είναι ένα πρόγραμμα που χρηματοδοτήθηκε από τα λεφτά των φορολογουμένων, όμως δεν μπορούμε να έχουμε πρόσβαση σε κανένα από τα δεδομένα».

«Ακόμα κι αν αυτή η τεχνολογία δεν εφαρμοστεί στην ΕΕ, υπάρχει το ρίσκο ότι η εταιρεία μπορεί να πουλήσει την τεχνολογία σε απολυταρχικά καθεστώτα ή τον ιδιωτικό τομέα».

Η Λίνα Ντένσικ, επικεφαλής του Data Justice Lab και συγγραφέας μιας νέας έκθεσης για το iBorderCtrl, λέει ότι πρέπει να επικεντρωθούμε στο γιατί αναπτύσσονται τέτοιες τεχνολογίες. «Το να λάβουμε την απόδοση αυτών των συστημάτων ως το κύριο ζήτημα είναι αποπροσανατολιστικό», λέει.«Αντίθετα πρέπει να δούμε το γιατί η ανάπτυξη νέων τεχνικών συστημάτων προωθείται ως η λύση για τα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματά μας».

Το iBorderCtrl αναδύεται μέσω της εντονά επικεντρωμένης στην ασφάλεια πολιτικής ατμόσφαιρας της Ευρώπης, προσφέροντας νέες μορφές τεχνολογικής καινοτομίας και υποσχόμενο να λύσει τα περίπλοκα και δυσεπίλυτα κοινωνικο-πολιτικά ζητήματα που αντιμετωπίζει το ευρωπαϊκό πρότζεκτ. Το αποτέλεσμα βέβαια, είναι η επέκταση κατά βάση αδοκίμαστων τεχνολογιών σε άκρως επίμαχες και ευαίσθητες περιοχές, όπως ο συνοριακός έλεγχος.


Ο Ανδρέας απαντάει στους αμερικανοτσολιάδες... τον πρωτομάστορα Κοτζιά και τα δουλικά Τσίπρα-Μητσοτάκη!




Η "ΑΠΑΝΤΗΣΗ" του Ανδρέα Παπανδρέου για τα 12 μίλια...

Δευτέρα, 9 Δεκεμβρίου 2019

Το φυτό των θεών που θεραπεύει το δέρμα και προλαμβάνει τον καρκίνο!


Σώζει ζωές: Το φυτό των θεών που θεραπεύει το δέρμα και προλαμβάνει τον καρκίνο!



Στη χερσόνησο της Χαλκιδικής, o μύθος λέει ότι έγινε ένα συμβούλιο πάνω στον Όλυμπο όπου οι Θεοί καθόρισαν ποια φυτά θα είναι θεραπευτικά. Οι θεοί όρισαν ότι ο Κίστος θα θεραπεύει τους πολεμιστές που πληγώθηκαν στη μάχη. Αυτό ενόχλησε τις θεές, επειδή ήταν σίγουρες ότι το φυτό με τα λεπτά ρόδινα άνθη θα ήταν καταλληλότερο για την ομορφιά – εσωτερικά και εξωτερικά.
Το αποτέλεσμα ήταν ότι στον Κίστο δόθηκαν και οι δύο στόχοι, η θεραπευτική και η καλλυντική δράση. Αναντίρρητα στον αρχαίο κόσμο τα βότανα ήταν πολύ δημοφιλή. Ιδιαίτερα η ρητίνη του Κίστου, το αποκαλούμενο λάβδανο, ήταν διάσημη σε ολόκληρη την περιοχή της Μεσογείου ως καλλυντικό και για την ενίσχυση και τα προβλήματα του δέρματος και της τρίχας.
Επιπλέον, εκτιμήθηκε ως θεραπεία για το λοιμό της εποχής και άλλων ασθενειών. Συνήθως, οι έλληνες αγρότες και οι μοναχοί του Αγίου Όρους χρησιμοποίησαν τον Κίστο σαν θεραπευτικό τσάι σε διάφορες διαταραχές του οργανισμού.Προστατεύει την καρδιά και αποτοξινώνει!
Σήμερα, αφότου ελέγχθηκαν οι εξαιρετικές θεραπευτικές δυνάμεις του Κίστου από την επιστήμη, δεν είναι πια μόνο στην Ελλάδα δημοφιλής . Το γεγονός είναι ότι το τσάι του Κίστου είναι τρεις φορές πιο υγιές από όσο το πράσινο τσάι . Προστατεύει την καρδιά τέσσερις φορές καλύτερα από το κόκκινο κρασί και είναι αντιοξειδωτικό είκοσι φορές ισχυρότερο από τον φρέσκο χυμό λεμονιών. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα των δοκιμών που πραγματοποιήθηκαν από το ίδρυμα Lefo Ahrensburg. Στη μελέτη τους, οι ερευνητές σύγκριναν διάφορα τσάγια, χυμούς και κρασιά ως προς τη δυνατότητά τους να εξουδετερώσουν τις αποκαλούμενες ελεύθερες ρίζες όπως οι περιβαλλοντικοί ρύποι και τα επιβλαβή υποπροϊόντα του μεταβολισμού.
Οι γνωστοί καταστροφείς των ελεύθερων ριζών είναι οι βιταμίνες Ε και οι χρωστικές ουσίες Γ, βήτα-καροτινών και τα φλαβονοειδή των βοτάνων. Εάν το σώμα δεν έχει αρκετά από αυτά τα αντιοξειδωτικά, οι τοξικές ουσίες μπορούν ελεύθερα να αναπτυχθούν. Είναι αρμόδιοι για την πρόωρη γήρανση και ένα πλήθος διάφορων ασθενειών. Βλάπτουν, παραδείγματος χάριν, τους τοιχώματα των μικρών αιμοφόρων αγγείων. Σαν πρώτη βοήθεια, το σώμα πρέπει να παράγει χοληστερόλη για να επισκευάσει τις τρύπες – η άνοδος των επιπέδων χοληστερόλης είναι εντυπωσιακή.
Γρήγορα η ροή αίματος εμποτίζεται – αρτηριοσκλήρωση, υψηλή πίεση αίματος και άλλες καρδιαγγειακές παθήσεις είναι το αποτέλεσμα. Οι επιστήμονες του ιδρύματος Lefo ανακάλυψαν ότιο Κίστος περιέχει έναν εξαιρετικά αποτελεσματικό συνδυασμό αντιοξειδωτικών: ήδη ένα ποτηράκι του συγκεντρωμένου τσαγιού έχει την ίδια επίδραση με μια καθημερινή δόση της βιταμίνης C (ως ασκορβικό οξύ). Στη Χαλκιδική οι άνθρωποι πίνουν πολύ τσάι Κίστου κατά τη διάρκεια της ημέρας. Ίσως αυτό είναι ο λόγος για τον οποίο υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι πάνω από 100 χρονών.Εντούτοις, το φυτό του Κίστου είναι σε θέση να κάνει πολύ περισσότερο.
Ο καθ. Claus Peter Siegers του πανεπιστημίου του Lubeck αποδεικνύει ότι ο Κίστος αποτοξινώνει το σώμα και αποβάλλει τα τοξικά βαριά μέταλλα που προέρχονται από τον καπνό των τσιγάρων, των οδοντικών σφραγισμάτων και της περιβαλλοντικής ρύπανσης. Στη μελέτη Sieger, οι καπνιστές έπιναν μόνο 50 μιλιγκραμ τσάι Κίστου δύο φορές την ημέρα.
Μετά από τέσσερις εβδομάδες, στο τέλος της εξέτασης, το επίπεδο καδμίου στο αίμα των συμμετεχόντων ήταν σημαντικά χαμηλότερο από πριν. Οι θεράποντες συμβουλεύουν ένα λίτρο τσαγιού Κίστου ημερησίως κατά τη διάρκεια της οδοντικής αποκατάστασης.
ΚΙΣΤΟΣ – Ισχυρότερος από τη βιταμίνη Ε και C
Το γεγονός ότι ο Κίστος είναι επίσης ευεργετικός για το ανοσοποιητικό σύστημα ανακαλύφθηκε στα εργαστηριακά τεστ από το Δρ Vinzenz Nowak από το Bad Iburg. Ήδη ένα φλυτζάνι του τσαγιού ημερησίως είναι ικανό για να υποκινήσει το ανοσοποιητικό σύστημα σημαντικά . Περαιτέρω, ο Δρ Frank Petereit δήλωσε στη διατριβή του στο πανεπιστήμιο Munster ότι ο Κίστος βοηθά σε πολλές μυκητιακές μολύνσεις όπως mycosis, candida albicans.
Επίσης, άλλοι επιβλαβείς μικροοργανισμοί όπως τα βακτηρίδια κολοβακτηριδίου και ελικοβακτηρίδια , το τελευταίο των οποίων προκαλούν τη γαστρίτιδα, ελέγχονται από τον Κίστο. Αυτό είναι πολύ σημαντικό για την εποχή μας επειδή η πίεση και η αυξανόμενη πίεση μέσω των περιβαλλοντικών ρύπων αποσταθεροποιούν την ευαίσθητη ισορροπία των χρήσιμων βακτηριδίων στο έντερο πολύ γρήγορα.

Ακόμα περισσότερο εντυπωσιακό είναι ότι το τσάι του Κίστου έχει μια πολύ ισχυρή αντιική επίδραση στους ιούς της γρίπης και ακόμη και στους ιούς πτηνών (H7N7 ). Αυτό ανακαλύφθηκε από τους βιολόγους του “Institut fur Molekulare Virologie “(» ίδρυμα μοριακής ιολογίας») Munster. Ο καθηγητής Stefan Ludwig του πανεπιστημιακού νοσοκομείου Munster επισημαίνει ότι το καλύτερο πράγμα είναι ότι το τσάι δεν βλάπτει τα σωματικά κύτταρα που επηρεάζονται από τον ιό. Αντίθετομε τις θεραπείες με τα αντιβιοτικά, ο ιός δεν αναπτύσσει οποιοδήποτε σημάδι αντίστασης.Κίστος – Το καλλυντικό για την ομορφιά
Τα συμπτώματα είναι αργή πέψη, κόπωση και έλλειψη ενέργειας. Το τσάι του Κίστουβελτιώνει όλα αυτά και υποστηρίζει την υγιή βακτηριακή πανίδα. Ο Petereit επίσης ανακάλυψε ότι ο Κίστος ανακουφίζει τις διάφορες μορφές αναφλέξεων. Εάν καταναλωθεί ένα λίτρο του τσαγιού , τα χαρακτηριστικά συμπτώματα στο αίμα θα μειωθούν σημαντικά. Η επίδραση σε περίπτωση αναφλέξεων των ούλων – ξεπλύντε το στόμα σας αρκετές φορές καθημερινά με το τσάι και, πρόσθετα, πιείτε δύο ή τρία φλυτζάνια από αυτό.
Οι επιστήμονες ακολούθησαν επίσης την επιθυμία των ολύμπιων θεών. Το αποτέλεσμα: εάν κάποιος βάλει στο δέρμα τσάι Κίστου δύο φορές την ημέρα, θα έχει μια σημαντικά καθαρότερη και υγιέστερη χροιά ακόμη και σε δέρματα με ακμή και νευροδερματίτιδα αμέσως μετά από τέσσερις εβδομάδες.
Το μυστικό αυτών των καταπληκτικών αποτελεσμάτων του Κίστου είναι ιδιαίτερα το υψηλού επιπέδου της βιταμίνης P. Ορισμένες όξινες ενώσεις περιλαμβάνονται επίσης, αποκαλούμενα Πολυφαινόλες. Ο Κίστος ανήκει στην ομάδα φυτών με το πιό υψηλό επίπεδο αυτών των ενεργών πρακτόρων. Σε χαμηλότερες συγκεντρώσεις, βρίσκονται επίσης σε άλλα υγιή τρόφιμα όπως τα κρεμμύδια και το κόκκινο κρασί. Αυτές οι ουσίες έχουν μια ισχυρότερη αντιοξειδωτική επίδραση από τις γνωστές βιταμίνες Ε και Γ. Η “Deutsche Gesellschaft fur Ernahrung» (“γερμανική ένωση για τη διατροφή») υπογραμμίζει:
“Τα τρόφιμα πλούσια σε πολυφαινόλες αποτρέπουν τα κύτταρα από την ανεξέλεγκτη αναπαραγωγή, σταθεροποιούν την καρδιά και την κυκλοφορία (επίδραση κόκκινου κρασιού) και υποστηρίζουν τη βιολογική δραστηριότητα της βιταμίνης C.»
Φροντίδα δέρματος με Κίστο
Πλύσεις: Φαγούρα, ερεθισμένο δέρμα, νευροδερματίτιδα ,ακμή ο Κίστος τα ηρεμεί πολύ γρήγορα: καθαρίστε με το αραιωμένο τσάι (10g του τσαγιού σε 200ml του νερού, ζεστάνετε για περίπου 5 λεπτά) το δέρμα με ένα σφουγγάρι δύο φορές την ημέρα και αφήστε το να ξεραθεί. . Επιπλέον πιείτε τουλάχιστον ένα ποτήρι του τσαγιού Cistus ημερησίως, καλύτερα πριν από το πρόγευμα το πρωί. Η θεραπεία του δέρματος πρέπει να διαρκέσει τουλάχιστον 4 έως 6 εβδομάδες. Επίσης οι πλύσεις με Κίστο συμπληρώνονται με την κατανάλωση του τσαγιού (ένα λίτρο καθημερινά όπως για την αποτοξίνωση). Επιπλέον πρέπει να πιείτε 2 λίτρα ακόμα σκέτο εμφιαλωμένο νερό χαμηλό σε μέταλλα.
Κομπρέσσες: Στη λαϊκή ιατρική της Χαλκιδικής ο Κίστος εφαρμόζεται επίσης σαν καταπλάσμα. Για τις βακτηριακές μολύνσεις, τις αιμορροϊδες και τις αλλεργίες το φυτό βράζεται για λίγο σε ζεστό νερό, τοποθετείται σε έναμίξερ και γίνεται πολτός. Το εφαρμόζετε στην προβληματική περιοχή και το αφήνετε να απορροφηθεί για περίπου 20 λεπτά. Κατόπιν το ξεπλένετε και προαιρετικά εφαρμόζεται κάποια κρέμα Cistus


Ελλάδα - Λιβύη: Η ιδεοληπτική και φοβική μας συμπεριφορά, υπονομεύει την εθνική ασφάλεια




Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, υποστήριξε πριν από μερικές ώρες ότι η απόφαση της Ελλάδας να απελάσει τον πρεσβευτή της Λιβύης από την Αθήνα, “δείχνει κακή διπλωματική συμπεριφορά”. Παράλληλα ενημέρωσε ότι το Σύμφωνο απεστάλη στα Ηνωμένα Έθνη. Ένα σύμφωνο το οποίο απειλεί εμμέσως ακόμα και με χρήση -τουρκικής- στρατιωτικής βίας εναντίον όποιου δεν αποδεχθεί την τουρκική θέση, ότι τα νησιά δεν δικαιούνται θαλασσίων ζωνών. Δικαιούνται μόνο χωρικά ύδατα.

Σχολιάζει ο Μιχαήλ Βασιλείου

Αυτή την Τουρκία ανέχονται άπαντες. Εχθροί και φίλοι, αν και στις διεθνείς σχέσεις αυτοί δεν θεωρούνται δόκιμοι όροι. Οι Ρώσοι βέβαια χρησιμοποιούν την Τουρκία για να πετύχουν έναν κορυφαίο σκοπό εξωτερικής πολιτικής και εθνικής ασφάλειας: Να διαιρέσουν το ΝΑΤΟ. Και το κάνουν καλά. Μπορεί ο “σουλτάνος” να παριστάνει ότι ελίσσεται ανάμεσα στη Μόσχα και την Ουάσιγκτον, όμως στο ρωσικό ΥΠΕΞ έχουν εντελώς διαφορετική ανάγνωση της κατάστασης.

Χωρίς να σηκώσουν υπέρμετρα τους τόνους στο θέμα της κατάρριψης του Su-24 στη Συρία, οι Ρώσοι κατάφεραν να μετατρέψουν την Τουρκία σε όργανο της πολιτικής τους. Κατάφεραν να ελέγχουν τη συμπεριφορά της σε όλα τα θέματα που άπτονται των ρωσικών ζωτικών συμφερόντων. Την ίδια στιγμή η “Δύση” δείχνει να μην αντέχει ούτε καν να σκεφτεί ένα μέλλον δίχως αυτή την Τουρκία.

Με τις κινήσεις της, η ρωσική διπλωματία κατάφερε να κρίνει τον συριακό εμφύλιο οριστικά. Εγκαταλείφθηκαν τα σχέδια ανατροπής του καθεστώτος του Μπασάρ Αλ Άσαντ. Ματαιώθηκαν στην πράξη τα σχέδια των χωρών-υποστηρικτών της Μουσουλμανικής Αδελφότητας (Τουρκία-Κατάρ) την οποία προωθούσε η αμερικανική εξωτερική πολιτική επί ημερών Χίλαρι Κλίντον και Μπάρακ Ομπάμα. Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής ήταν εν πολλοίς αυτός καθαυτός ο συριακός εμφύλιος που έχει στοιχίσει τη ζωή σε περισσότερους από 300.000 ψυχές. Και το μέτρημα συνεχίζεται.

Έχουμε αναλογιστεί άραγε, ότι εάν δεν υπήρχαν ο Αιγύπτιος στρατάρχης Σίσι και ο Ρώσος πρόεδρος Πούτιν, οι εξελίξεις θα ήταν εντελώς διαφορετικές; Ο πρώτος ανέτρεψε τον στρατηγικό σύμμαχο του Ερντογάν και επίσης μέλος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, Μοχάμεντ Μόρσι στην Αίγυπτο και ο δεύτερος με τη στρατιωτική εμπλοκή στο μέτωπο της Συρίας, άλλαξε τον ρουν των γεγονότων.

Μπορούμε να κατανοήσουμε στην Ελλάδα, έστω με σημαντική καθυστέρηση, ότι αν είχε παραμείνει στην Αίγυπτο ο Μόρσι, το αποτέλεσμα θα ήταν ακριβώς αυτό που διαπιστώνουμε στην πράξη σήμερα μεταξύ Τουρκίας-Λιβύης; Δηλαδή, θα είχε προηγηθεί παρόμοιο σύμφωνο αυθαίρετης οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών μεταξύ Τουρκίας και Αιγύπτου, το οποίο θα μεταχειριζόταν την Κύπρο και το Καστελόριζο με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το σύμφωνο Τουρκίας Λιβύης επιφυλάσσει για την Κρήτη.

Καταλαβαίνουμε μήπως τώρα πόσο βάναυσα πυροβολούμε τα πόδια μας όταν κριτήριο των επιλογών μας είναι η στρεβλή αντίληψή μας περί “δικαίου” και “διεθνούς νομιμότητας”; Ξεχάσαμε πόσοι έσκουζαν ότι ο Μόρσι στην Αίγυπτο ήταν “δημοκρατικά εκλεγμένος“; Έλα όμως που η Δημοκρατία συνδέεται με το Δίκαιο με το οποίο δεν είχε και πολύ σχέση -πλην του ισλαμικού- ο μακαρίτης πλέον Μόρσι;

Στην περίπτωση της Λιβύης υπάρχουν περιθώρια ανατροπής της κατάστασης καθώς οι αντισυμβαλλόμενοι της Τουρκίας του Ερντογάν φαίνεται πως εκπροσωπούν περισσότερο τα συμφέροντα τρίτων χωρών (Τουρκία-Κατάρ) με βραχίονα επιβολής την επικράτηση στη χώρα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Στην περίπτωση της Αιγύπτου πιθανότατα δεν θα υπήρχε παρόμοια εξέλιξη. Με δεδομένη την αιγυπτιακή πολιτική ιστορία του 20ου αιώνα, αργότερα ή γρηγορότερα θα έκαναν την κίνησή τους οι -κοσμικού προσανατολισμού- Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας.

Αντί όμως στην Ελλάδα να εστιάσουμε στη μεγάλη εικόνα του γεωπολιτικού “παιγνίου” της ευρύτερης περιοχής, οι περισσότεροι ως συνήθως θα ανέλυαν την κατάσταση με όρους Ελλάδας του 1974. Την “ανατροπή μιας δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης”, όχι τα συμφέροντα του Ελληνισμού στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο. Η δημοκρατική εκλογή όμως δεν αποτελεί εγγύηση σεβασμού της Δημοκρατίας και των αξιών της.

Ο “ΛΙΒΥΟΣ ΣΙΣΙ” ΚΑΙ Η ΦΟΒΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Η υπόθεση της Συμφωνίας Τουρκίας-Λιβύης βρίσκεται σε εξέλιξη. Παρότι στρέφεται εναντίον των ελληνικών νομίμων από απόψεως διεθνούς δικαίου συμφερόντων, πολλοί ακόμα δυσκολεύονται να διακρίνουν, ότι στη Λιβύη δραστηριοποιείται ένας άλλος “Αμπντέλ Φατάχ Αλ Σίσι”. Ένας άλλος στρατάρχης επίσης δεν επιθυμεί η χώρα να ακολουθήσει τον δρόμο της Τουρκίας και της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Η Ελλάδα δεν έχει κινείται όσα δραστήρια θα όφειλε προς την πλευρά του, κατά τα φαινόμενα για να μην εμφανιστεί πως έρχεται σε αντίθεση με τον ΟΗΕ που έχει αναγνωρίσει το καθεστώς της Τρίπολης, το καθεστώς Σαράζ που υπέγραψε τη Συμφωνία οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών με την Τουρκία, στερώντας από τα ελληνικά νησιά τις θαλάσσιες ζώνες που δικαιούνται.

Το καθεστώς δηλαδή στράφηκε εναντίον των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και συμφερόντων συντασσόμενο με την Τουρκία, σε ένα Σύμφωνο που έχει μέχρι στιγμής καταδικαστεί ως προκλητικό και αποσταθεροποιητικό από τις ΗΠΑ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και πλήθος άλλων χωρών.

Μοιάζει να συγκεντρώνει και αυτό όση υποστήριξη κατάφερε να πετύχει η Τουρκία για τα Κατεχόμενα στην Κύπρο, 45 χρόνια μετά την παράνομη εισβολή του 1974… Εν ολίγοις, όσα τετελεσμένα και να προσπαθεί να επιβάλει η Τουρκία στην περιοχή, αυτά στερούνται νομιμοποίησης.

Παρ’ όλα αυτά, η ελληνική εξωτερική πολιτική δυσκολεύεται να διαγνώσει ορθά τα εθνικά συμφέροντα ή απλώς διστάζει να κινηθεί ενεργητικά στην κατεύθυνση προστασίας τους. Δυσκολεύεται παρότι οι Τούρκοι έστελναν κάθε λογής οπλισμό στον Σάραζ για να μπορέσει να αποτρέψει την κατάληψη και της Τρίπολης από τις δυνάμεις του στρατάρχη Χάφταρ.

Κι όλα αυτά παρότι Τούρκοι στρατιωτικοί “σύμβουλοι” πολεμούν ανοικτά στο πλευρό των δυνάμεων της “αναγνωρισμένης κυβέρνησης”, με την Τουρκία να παρέχει από βαρύ οπλισμό μέχρι και κάθε λογής άλλες στρατιωτικές διευκολύνσεις.

Η Ελλάδα οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι η επικράτηση των δυνάμεων του στρατάρχη Χαλίφα Χάφταρ είναι απόλυτα συμβατή με τα νόμιμα συμφέροντα της Ελλάδας. Οφείλει επίσης να συνειδητοποιήσει ότι συμπεριφερόμενη ορθολογικά από στρατηγικής απόψεως, δεν θα είναι μόνη της. Άλλοι είναι οι βασικοί υποστηρικτές των δυνάμεων του Στρατάρχη Χάφταρ και είναι πανίσχυροι, πολιτικά και οικονομικά.

Σε καταστάσεις όπως η σημερινή στη Λιβύη όπου σε εξέλιξη βρίσκεται μια μάχη για την τελική επικράτηση, η ουδετερότητα για μια χώρα σαν την Ελλάδα, της οποίας διακυβεύονται ζωτικά εθνικά συμφέροντα από την έκβαση της αναμέτρησης, δεν θα έπρεπε να αποτελεί στρατηγική επιλογή.

Εάν η Ελλάδα δεν επεδείκνυε για μια ακόμη φορά φοβική και “αμυντική” στάση σε ένα ακόμα ζήτημα εθνικής ασφαλείας, θα έπρεπε να επιδιώκει ενεργά την επικράτηση στη Λιβύη δυνάμεων που θα σέβονται στοιχειωδώς τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα.

Δεν μπορεί αν γίνει δεκτή ως δικαιολογία η δήλωση διά του υπουργού Εξωτερικών, ότι η “αναγνωρισμένη κυβέρνηση” της Λιβύης παρείχε πρόσφατα διαβεβαιώσεις ότι στο θέμα των θαλασσίων ζωνών δεν θα κινηθεί σε βάρος των ελληνικών εθνικών συμφερόντων. Δηλαδή να διακηρύσσουμε ότι εμπιστευθήκαμε, ότι μας “κοίμισε” ουσιαστικά, μια οντότητα της ισχύος της κυβέρνησης της Τρίπολης. Και μια ωραία πρωία “ξυπνήσαμε ανακαλύπτοντας” το τετελεσμένο της Συμφωνίας Τουρκίας-Λιβύης.

Η Ελλάδα θα έπρεπε να μην τρέφει ψευδαισθήσεις και να έχει μετατραπεί σε “κέντρο επιχειρήσεων” των υποστηρικτών των δυνάμεων που αντιστέκονται στην τουρκική επιρροή στη Λιβύη. Διότι αμφιβολίες περί των κινήτρων εμπλοκής της Τουρκίας στη Λιβύη δεν μπορούν να υπάρχουν.

Χρησιμοποιώντας δε διπλωματικά το ρίσκο που αναλάμβανε με αυτή την επιλογή, θα μπορούσε να διεκδικήσει να λύσει πολλά από τα προβλήματα που ανακαλύπτουν, όψιμα, κορυφαία κυβερνητικά στελέχη, αναφορικά με την ελληνική άμυνα. Ο πραγματικός αντίπαλος είναι κοινός. Όποιος δείξει βούληση να τον αντιμετωπίσει, μπορεί να αποσπάσει πολυεπίπεδη στήριξη. Βούληση όμως υπάρχει;


Defence-Point

https://kostasxan.blogspot.com/

Ο μοναχικός θρήνος – το ζεϊμπέκικο - O Πανάρχαιος Ιερός Xορός των ΠανΕλλήνων,


zemp
Το ζεϊμπέκικο δύσκολα χορεύεται. Δεν έχει βήματα· είναι ιερατικός χορός με εσωτερική ένταση και νόημα που ο χορευτής οφείλει να το γνωρίζει και να το σέβεται.
Είναι η σωματική έκφραση της ήττας. Η απελπισία της ζωής. Το ανεκπλήρωτο όνειρο. Είναι το «δεν τα βγάζω πέρα». Το κακό που βλέπεις να έρχεται. Το παράπονο των ψυχών που δεν προσαρμόστηκαν στην τάξη των άλλων.
Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται ποτέ στην ψύχρα ει μη μόνον ως κούφια επίδειξη. Ο χορευτής πρέπει πρώτα «να γίνει», να φτιάξει κεφάλι με ποτά και όργανα, για να ανέβουν στην επιφάνεια αυτά που τον τρώνε. Η περιγραφή της προετοιμασίας είναι σαφής:

Παίξε, Χρήστο, το μπουζούκι,
ρίξε μια γλυκιά πενιά,
σαν γεμίσω το κεφάλι,
γύρνα το στη ζεϊμπεκιά.
(Τσέτσης) 
ZEIMPEKIKO
Ο αληθινός άντρας δεν ντρέπεται να φανερώσει τον πόνο ή την αδυναμία του· αγνοεί τις κοινωνικές συμβάσεις και τον ρηχό καθωσπρεπισμό. Συμπάσχει με τον στίχο ο οποίος εκφράζει σε κάποιον βαθμό την προσωπική του περίπτωση, γι’ αυτό επιλέγει το τραγούδι που θα χορέψει και αυτοσχεδιάζει σε πολύ μικρό χώρο ταπεινά και με αξιοπρέπεια. Δεν σαλτάρει ασύστολα δεξιά κι αριστερά· βρίσκεται σε κατάνυξη. Η πιο κατάλληλη στιγμή για να φέρει μια μαύρη βόλτα είναι η στιγμή της μουσικής γέφυρας, εκεί που και ο τραγουδιστής ανασαίνει.
Ο σωστός χορεύει άπαξ· δεν μονοπωλεί την πίστα. Το ζεϊμπέκικο είναι σαν το «Πάτερ Ημών». Τα είπες όλα με τη μία.
Τα μεγάλα ζεϊμπέκικα είναι βαριά, θανατερά:
Ίσως αύριο χτυπήσει πικραμένα
του θανάτου η καμπάνα και για μένα.
(Τσιτσάνης)
 *****
Τι πάθος ατελείωτο που είναι το δικό μου,
όλοι να θέλουν τη ζωή κι εγώ το θάνατό μου.
(Βαμβακάρης) 
Το ζεϊμπέκικο δεν σε κάνει μάγκα*· πρέπει να είσαι για να το χορέψεις. Οι τσιχλίμαγκες με το τζελ που πατάνε ομαδικά σταφύλια στην πίστα εκφράζουν ακριβώς το χάος που διευθετεί η εσωτερική αυστηρότητα και το μέτρο του ζεϊμπέκικου.

Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται σε οικογενειακές εξόδους ή γιορτές στο σπίτι· απάδει προς το πνεύμα. Πόσο μάλλον όταν υπάρχουν κουτσούβελα που κυκλοφορούν τριγύρω παντελώς αναίσθητα.
Είναι χορός μοναχικός. Όταν το μνήμα χάσκει στα πόδια σου, ο τόπος δεν σηκώνει άλλον. Είναι προσβολή να ενοχλήσει μια ξένη κι απρόσκλητη παρουσία. Γι’ αυτό κάποιοι ανίδεοι αριστεροί διανοούμενοι ερμήνευσαν την επιβεβλημένη ερημία του χορού με τα δικά τους φοβικά σύνδρομα· αποκάλεσαν το ζεϊμπέκικο «εξουσιαστικό χορό», που περιέχει, δήθεν, μια «αόρατη απειλή». Είδαν, φαίνεται, κάποιον σκυλόμαγκα να χορεύει και τρόμαξαν. Όμως, και έναν κυριούλη αν ενοχλήσεις στο βαλσάκι του, κι αυτός θα αντιδράσει.
55_Rebetiko.TIF
Το ζεϊμπέκικο δεν είναι γυναικείος χορός. Απαγορεύεται αυστηρώς σε γυναίκα να εκδηλώσει καημούς ενώπιον τρίτων· είναι προσβολή γι’ αυτόν που τη συνοδεύει. Αν δεν είναι σε θέση να ανακουφίσει τον πόνο της, αυτό τον μειώνει ως άντρα και δεν μπορεί να το δεχτεί. Και στο μάτι δεν κολλάει.
Μια γυναίκα δεν είναι μάγκας· είναι θηλυκό ή τίποτα. Κι ένας άντρας, πρώτα αρσενικό και μετά όλα τ’ άλλα. Αυτό είναι το αρχέτυπο. Κι αν το εποικοδόμημα γέρνει καμιά φορά χαρωπά, η βάση μένει ακλόνητη. Εξαιρούνται οι γυναίκες μεγάλης ηλικίας που μπορεί να έχουν προσωπικά βάσανα: χηρεία ή πένθος για παιδιά. (Κι όμως είδα σπουδαίο ζεϊμπέκικο από δύο γυναίκες· τη Λιλή Ζωγράφου, που αυτοσχεδίαζε έχοντας αγκαλιάσει τον εαυτό της από τους ώμους με τα χέρια χιαστί σαν αρχαία τραγωδός· και μια νεαρή πουτάνα σε ένα καταγώγιο των Τρικάλων, πιο αυτεξούσια απ’ όλους τους αρσενικούς εκεί μέσα.)
Η μεγάλη ταραχή είναι οι χωρικοί. Σε πλατείες χωριών, με την ευκαιρία του τοπικού πανηγυριού ή άλλης γιορτής, κάτι καραμπουζουκλήδες ετεροδημότες χορεύουνε ζεϊμπέκικο στο χώμα· προφανώς για να δείξουνε στους συγχωριανούς τους πόσο μάγκες γίνανε στην πόλη. Οι άνθρωποι της υπαίθρου δεν έχουν μπει στο νόημα κι ούτε μπορούν να εννοήσουν. Τα δικά τους ζόρια είναι κυκλικά· έρχονται, περνάνε και ξαναέρχονται σαν τις εποχές του χρόνου. Δεν είναι όλη η ζωή ρημάδι. Γι’ αυτό χορεύουν εξώστρεφα, κάνουν φούρλες, σηκώνουν το γόνατο ή όλο το πόδι, κοιτάνε τους γύρω αν τους προσέχουν, χαμογελάνε χορεύοντας. Μιλάνε με τον Θεό των βροχών και του ήλιου, όχι τον σκοτεινό Θεό του χαμόσπιτου και των καταγωγίων.
Δεν γίνεται καν λόγος για το τσίρκο που χορεύει επιδεικτικά, σηκώνει τραπέζια με τα δόντια και ισορροπεί ποτήρια στο κεφάλι του. Ή τη φρικώδη καρικατούρα ζεϊμπέκικου που παρουσιάζουν οι χορευτές στις παλιές ελληνικές ταινίες και προσφάτως στα τηλεοπτικά σόου.
Το ζεϊμπέκικο είναι κλειστός χορός, με οδύνη και εσωτερικότητα. Δεν απευθύνεται στους άλλους. Ο χορευτής δεν επικοινωνεί με το περιβάλλον. Περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του, τον οποίο τοποθετεί στο κέντρο του κόσμου. Για πάρτη του καίγεται, για πάρτη του πονάει και δεν επιζητεί οίκτο από τους γύρω. Τα ψαλίδια, τα τινάγματα, οι ισορροπίες στο ένα πόδι είναι για τα πανηγύρια. Το πολύ να χτυπήσει το δάπεδο με το χέρι «ν’ ανοίξει η γη να μπει». Και, όσο χορεύει, τόσο μαυρίζει. Πότε μ’ ανοιχτά τα μπράτσα μεταρσιώνεται σε αϊτό που επιπίπτει κατά παντός υπεύθυνου για τα πάθη του και πότε σκύβει τσακισμένος σε ικεσία προς τη μοίρα και το θείο.
Τα παλαμάκια που χτυπάνε οι φίλοι ή οι γκόμενες καλύτερα να λείπουν. Ο πόνος του άλλου δεν αποθεώνεται. Το πιο σωστό είναι να περιμένουν τον χορευτή να τελειώσει και να τον κεράσουν. Να πιούνε στην υγειά του· δηλαδή να του γιάνει ο καημός που τον έκανε να χορέψει.
1150
Ειπώθηκε πως το ζεϊμπέκικο σβήνει. Ο αρχαϊκός χορός της Θράκης που τον μετέφεραν οι ζεϊμπέκηδες στη Μικρά Ασία και τον επανέφεραν στην Ελλάδα οι πρόσφυγες του 1922 έχει ολοκληρώσει τον ιστορικό του κύκλο· δεν έχει θέση σε μια νέα κοινωνία με άλλα αιτήματα και άλλες προτεραιότητες. Μπορεί και να γίνει έτσι. Αν χαθούν η αδικία, ο έρωτας και ο πόνος· αν βρεθεί ένας άλλος τρόπος που οι άντρες θα μπορούν να εκφράζουν τα αισθήματά τους με τόση ομορφιά και ευγένεια, μπορεί να χαθεί και το ζεϊμπέκικο.
Όμως βλέπεις μερικές φορές κάτι παλικάρια να γεμίζουν την πίστα με ήθος και λεβεντιά που σε κάνουν να ελπίζεις όχι απλώς για τον συγκεκριμένο χορό, αλλά για τον κόσμο ολόκληρο.
* Ο μάγκας είναι άντρας σεμνός, καλοντυμένος και μοναχικός. Δεν είναι επιδεικτικό κουτσαβάκι και αλανιάρης. Όπως αναφέρεται και στο Μείζον Ελληνικό Λεξικό, «μάγκας: έξυπνος και με συμπεριφορά που ταιριάζει σε άντρα».
 Άρθρο του Διονύση Χαριτόπουλου στην εφημερίδα Τα Νέα, 14/9/2002. 

 https://stoxasmos-politikh.blogspot.com/