Τετάρτη, 30 Σεπτεμβρίου 2015

Νέα Γή – Αγροτική Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση για τη Διάδοση Προϊόντων της Ελληνικής Γης



Ο Συνεταιρισμός Απασχολεί και Συνεργάζεται με εξειδικευμένους Ανθρώπους που έχουν την απαραίτητη γνώση και εμπειρία στην Αξιολόγηση των Παραγωγών σύμφωνα με τα κριτήρια που έχουμε και τα οποία φέρουν τόσο ποιοτικά όσο και ανθρωποκεντρικά στοιχεία.
Ωστόσο Μεγάλη έμφαση έχει δοθεί σε ανθρώπους και ομάδες με εμπειρία πάνω στις Νέες Τεχνολογίες Επικοινωνίας και Πληροφόρησης έτσι ώστε να μπορέσουμε να συνδέσουμε την Παράδοση με την Νέα Εποχή, το χωράφι με τον υπολογιστή και τον παραγωγό με την τεχνολογία και όλα αυτά να τα μεταφέρουμε σο σπίτι σας, για να μπορείτε και εσείς να τα ελέγξετε ώστε να ξέρετε πραγματικά τι τρώτε.
Είμαστε μία Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση (Κοιν.Σ.Επ.) που σκοπό έχουμε
  • Την Υποστήριξη του Έλληνα Παραγωγού με την σταδιακή εξασφάλιση όλο και μεγαλύτερου όγκου της παραγωγής του και καλύτερες εμπορικές για αυτόν συνθήκες.
  • Την Υποστήριξη του Τοπικού Ελληνικού Συσκευαστηρίου που Επιλέγει Προϊόντα με αυστηρά κριτήρια ποιότητας και προέλευσης και γενικός κάθε τύπου Ελληνικής Επιχείρησης που έχει ως ΣΚΟΠΟ ΤΗΣ την ανάδειξη και την υποστήριξη των καθαρά Ελληνικών παραδοσιακών προϊόντων και των Ελλήνων Παραγωγών.
  • Την Τυποποίηση και Συσκευασία των προϊόντων μικρών Ελλήνων παραγωγών που λειτουργούν σε οικογενειακό επίπεδο και λόγο περιορισμένου όγκου παραγωγής δεν έχουν την Δυνατότητα να το κάνουν οι ίδιοι τους.
  • Την Ανάδειξη των Ελληνικών Παραδοσιακών Προϊόντων της Χώρας μας με τρόπους σύγχρονους που έχουν ως αποτέλεσμα να φτάσουν με ποικίλους τρόπους σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κομμάτι τους Πληθυσμού της Χώρας μας.
  • Την σωστή προβολή καθώς και ενδυνάμωση των Ελλήνων παραγωγών που εξάγουν τα προϊόντα τους λόγο περιορισμένης διάθεσης στην εγχώρια αγορά με αποτέλεσμα να στερούν από την Χώρα μας ένα μεγάλο εύρος από τα καλύτερά της προϊόντα.
  • Την Απευθείας Παράδοση όλων αυτών των κορυφαίων ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ προϊόντων απευθείας στην Πόρτα τους Ελληνικού Νοικοκυριού.
Όραμα
Με γνώμονα τις καθημερινές ανάγκες ενός νοικοκυριού και του κόστους συντήρησης του, δημιουργήσαμε τη Νέα Γη για να διαφοροποιήσουμε την κατάσταση προς όφελος τόσο του τελικού καταναλωτή όσο και του παραγωγού. Δημιουργούμε μία προσωπική σχέση του καταναλωτή με τον παραγωγό δίνοντας του την Ευκαιρία μέσα από το προϊόν που αγοράζει να γνωρίσει τον παραγωγό – καλλιεργητή και να μάθει για τη διαδικασία καλλιέργειας του προϊόντος, από το όργωμα του Χωραφιού μέχρι και την Συλλογή της Συγκομιδής και την παράδοση στη πόρτα του.
Όραμα μας είναι ΛΟΙΠΟΝ να είναι ΟΛΟΙ κερδισμένοι, ΟΛΟΙ χαρούμενοι, ΟΛΟΙ μαζί με ΕΝΑ ΣΚΟΠΟ το ΚΟΙΝΟ και αμφίδρομο ΟΦΕΛΟΣ. Πιστεύουμε ακράδαντα πως η αλληλεγγύη και το ενδιαφέρον είναι η λύση για ένα καλύτερο αύριο.
Νέα Γη Κοιν.Σ.Επ.Π.Ε
Αγροτική Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση για τη
Διάδοση Προϊόντων της Ελληνικής Γης
Αρ. Αδείας : 9543/13
Α.Φ.Μ : 997598329
http://www.neagi.gr
ellinikaproionta

Αποπληθωρισμός: η θανατηφόρα ασθένεια

"Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα εξετάζει ήδη την προοπτική να επεκτείνει το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης για να ανακόψει την υποχώρηση του πληθωρισμού στην Ευρωζώνη, που βρίσκεται πλέον στο ανησυχητικό 0,1%." (Καθημερινή, "O χαμηλός πληθωρισμός παραμένει το μεγάλο πρόβλημα για την ΕΚΤ", 26/9/2015).

Η παραπάνω ειδησούλα είναι πολύ πιθανό να εκπλήσσει τον αδαή αναγνώστη, ο οποίος έχει μάθει πως πρόβλημά του είναι ο υψηλός πληθωρισμός κι όχι ο χαμηλός. Ειδικά δε, ο αρνητικός πληθωρισμός (αποπληθωρισμός) θα αντιμετωπιζόταν ως ευλογία από τον απλό πολίτη, ο οποίος θα καταλάβαινε ότι αυξάνεται η αξία των χρημάτων του μιας και πέφτουν οι τιμές. Και όμως, για τους γνώστες των οικονομικών πραγμάτων, ο αποπληθωρισμός εκλαμβάνεται ως εξαιρετικά επικίνδυνη -συχνά δε, θανατηφόρα- ασθένεια της οικονομίας.

Ο πρόεδρος της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι έχει κάθε λόγο να είναι προβληματισμένος

Υπάρχουν φορές που οι τιμές διαφόρων προϊόντων πέφτουν, ως αποτέλεσμα νέων μεθόδων παραγωγής ή αύξησης της παραγωγικότητας, φαινόμενα που ρίχνουν το κόστος παραγωγής και επιτρέπουν την πτώση της τιμής (όπως συμβαίνει π.χ. με τα ηλεκτρονικά είδη, όπου καινούργια και ανώτερα προϊόντα πωλούνται φτηνότερα από τα παλιότερα). Όμως, όταν αυτό το φαινόμενο εμφανίζεται στο σύνολο μιας οικονομίας, δεν πρέπει να μιλάμε για αύξηση της παραγωγικότητας αλλά για κατάρρευση της ζήτησης. Κι είναι αυτή ακριβώς η κατάρρευση της ζήτησης που οδηγεί, μέσω της μείωσης της κατανάλωσης, σε μείωση των επενδύσεων και σε μείωση των δημοσίων εσόδων.

Ας δούμε ένα παράδειγμα. Στρογγυλεύοντας τα νούμερα, το ελληνικό κράτος είχε προ κρίσεως έσοδα 96 δισ. με το ΑΕΠ να φτάνει τα 240 δισ. ευρώ. Δηλαδή, το κράτος είχε στην διάθεσή του το 40% του ΑΕΠ για να ασκήσει κυβερνητική και κοινωνική πολιτική. Σήμερα, με το ΑΕΠ να έχει πέσει στα 180 δισ., το 40% του κράτους αντιστοιχεί σε 72 δισ. ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι το κράτος είτε πρέπει να περικόψει τις δαπάνες του (άμυνα, παιδεία, υγεία, κοινωνικές παροχές, επενδύσεις κλπ) κατά 24 δισ. είτε πρέπει να αυξήσει τα φορολογικά του έσοδα κατά το ίδιο ποσό είτε, βεβαίως, να κάνει έναν συνδυασμό και των δυο επιλογών.

Το κακό είναι πως οποιαδήποτε επιλογή κι αν κάνει το κράτος, αποκλείεται να είναι αποτελεσματική 100%. Και τούτο διότι αφ' ενός μεν, όντας δέσμιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ευρωζώνης, δεν μπορεί να υποστηρίξει την επιλογή του με την κατάλληλη πολιτική (επιδότηση εξαγωγών, δασμοί εισαγωγών, υποτίμηση νομίσματος κλπ) αφ' ετέρου δε το περιβάλλον είναι δυσμενές, καθώς οι περισσότερες χώρες του πλανήτη αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα. Έτσι, σύντομα εμφανίζεται η ανάγκη για περαιτέρω μείωση δαπανών ή για μεγαλύτερη αύξηση φορολογίας. Μπαίνει, δηλαδή, σε κίνηση ο -γνωστός στους οικονομολόγους- "καθοδικός σπειροειδής κύκλος τού διαβόλου", ο οποίος οδηγεί σε ύφεση που συνεχώς βαθαίνει.


Για να ανακόψουν την πτώση της ζήτησης, οι κεντρικοί τραπεζίτες ρίχνουν το βασικό επιτόκιο δανεισμού, ώστε να φτηνύνει το χρήμα και να αυξηθεί η κατανάλωση. Παράλληλα, μείωση επιτοκίου σημαίνει ότι οι επιχειρήσεις θα πληρώσουν λιγώτερους τόκους για τα δάνειά τους, άρα θα αυξήσουν το περιθώριο κέρδους τους, άρα θα ανεβεί η τιμή της μετοχής τους, άρα δημιουργούνται κίνητρα για επενδύσεις.

Θεωρητικά, όλα αυτά είναι σωστά. Μόνο που στην τρέχουσα συγκυρία έχουμε δυο κεφαλαιώδη προβλήματα: πρώτον, το επιτόκιο της ΕΚΤ είναι ήδη σχεδόν μηδενισμένο (0,05%) και, δεύτερον, τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής εξουδετερώνονται από το γεγονός ότι σχεδόν όλες οι χώρες του κόσμου κάνουν το ίδιο πράγμα. Δηλαδή, ήδη η ΕΚΤ έχει πέσει σε "παγίδα ρευστότητας". Γι' αυτό ο Ντράγκι αναγκάζεται να πάρει αντισυμβατικά μέτρα (π.χ. αύξηση κυκλοφορίας χρήματος, αρνητικό επιτόκιο κλπ), όπως είδαμε στον πρόλογο αυτού του σημειώματος, χωρίς να είναι δεδομένο ότι θα έχουν επιτυχία. Κατά πάσα πιθανότητα, τα πράγματα είναι χειρότερα απ' ό,τι δείχνουν.

Ελλάδα: Δημοσιονομικά στοιχεία 2005-2014  (στοιχεία: Eurostat - πίνακας: Cogito ergo sum)
Σαν να μη φτάνουν όλα αυτά τα αρνητικά, ο χαμηλός πληθωρισμός (πόσο μάλλον ο αποπληθωρισμός) διογκώνει το πρόβλημα των κρατικών χρεών. Αν μια χώρα δανείζεται με 4% και ο πληθωρισμός τρέχει επίσης με 4%, ουσιαστικά δεν επιβαρύνεται η οικονομία της. Αν, μάλιστα, ο πληθωρισμός ανεβεί στο 5% ή στο 6%, την συμφέρει να δανείζεται. Σε συνθήκες αποπληθωρισμού, όμως, τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα. Με τον πληθωρισμό να πέφτει στο -1%, η χώρα επιβαρύνεται ουσιαστικά με 5%. Στον τόπο μας, ο πληθωρισμός διαμορφώθηκε το 2013 στο -0,8% και το 2014 στο -0,4%. Αυτό σημαίνει ότι μόνο ο αποπληθωρισμός επιβάρυνε το χρέος μας πάνω από μια ποσοστιαία μονάδα σε δυο χρόνια.

Κλείνουμε το σημερινό σημείωμα με μια παρατήρηση, απόρροια των όσων είπαμε πιο πάνω. Όποιος ισχυρίζεται ότι, σε συνθήκες αποπληθωρισμού και με δεκαετή δάνεια επιτοκίου 5% (με βασικό επιτόκιο ΕΚΤ μηδενισμένο), το ελληνικό χρέος μπορεί να εξυπηρετηθεί, είναι είτε άσχετος είτε ψεύτης είτε βλαξ.

teddygr

Τι συμβαίνει σήμερα στο ΕΤΕΑΝ?

ΤΗΝ ΣΑΜΠΟΤΑΡΙΖΕ Ο ΣΤΟΥΡΝΑΡΑΣ, ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ Ο ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ!
ΟΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ ΠΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΖΑΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΓΙΑ ΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ, κατέστρεψαν την μοναδική που είχε αφήσει η λαίλαπα Σαμαρά.
Η παρούσα κυβέρνηση οφείλει να επανορθώσει το έγκλημα και να επανενεργοποιήσει τον οργανισμό που έσωσε χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις «χωρίς μπάρμπα στην Κορώνη».
Τρανταχτό παράδειγμα το ΕΤΕΑΝ. Ένα από τα παρ’ολίγον θαύματα της ελληνικής δημόσιας διακυβέρνησης επί των ημερών της προηγούμενης διοικήσεώς του, που διεκόπη αιφνίδια τον Μάιο .
Τι είναι το ΕΤΕΑΝ, ή μάλλον καλύτερα τι ήταν και τι θα μπορούσε να είναι.
Το Εθνικό Ταμείο Επιχειρηματικότητας και Ανάπτυξης αποτελεί σήμερα έναν διεθνώς και ευρωπαϊκώς καταξιωμένο θεσμό υποστήριξης της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας, εκείνης της επιχειρηματικότητας που καθορίζει τον σκληρό πυρήνα του Ακαθάριστου Εγχώριου Εισοδήματος στην Ελλάδα, όπως εξάλλου και στις περισσότερες αναπτυσσόμενες οικονομίες.
Πρόκειται πλέον για ένα καλά σχηματοποιημένο εργαλείο αναπτυξιακής πολιτικής , το οποίο χειραφετήθηκε υπό αντίξοες συνθήκες την τριετία 2012-2015, όταν μετεξελίχθηκε από Ταμείο Εγγυοδοσίας (το πρώην ΤΕΜΠΜΕ) σε ΕΤΕΑΝ, ως ολοκληρωμένος φορέας διαχείρισης αναπτυξιακών προγραμμάτων, πλήρως αναγνωρισμένος από τις αρμόδιες υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Στην κρίσιμη τριετία 2012-2015 πριν την καταγγελία του δεύτερου μνημονίου, το ΕΤΕΑΝ υπο την προηγούμενη διοίκησή του κάλυψε μία τεράστια διαδρομή ως προς την οικονομική του εξυγίανση, την αναβάθμιση της λειτουργικής δομής του και τον επιχειρησιακό προσανατολισμό του.
Αφού αποκατέστησε την κεφαλαιακή του δομή εξοικονομώντας πόρους Ευρώ 1,3 δις για τον Έλληνα φορολογούμενο, εγκατέστησε την οργανωτική δομή ενός πιστωτικού ιδρύματος και αξιοποίησε στο μέγιστο την τεχνογνωσία του στην δημιουργία και διαχείριση προϊόντων συγχρηματοδότησης, το ΕΤΕΑΝ κατέληξε, παρά την δύσκολη συγκυρία, να προωθήσει στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις μέσω των τραπεζών κεφάλαια Ευρώ 1 δισ.
Στο διάστημα αυτό, το Ταμείο απέκτησε όλα τα απαραίτητα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα για να διεκδικήσει την εξέλιξή του σε ένα ακόμη πιο στιβαρό θεσμό , αυτό της Αναπτυξιακής Τράπεζας, κάτι για το οποίο προετοιμάσθηκε με ζήλο και απολύτως τεχνοκρατικό τρόπο μέχρι τις εκλογές του Ιανουαρίου.

Σήμερα το ΕΤΕΑΝ, ένας κατά τα άλλα υποδειγματικός τεχνοκρατικός θεσμός αποκλειστικά στην υπηρεσία του δημοσίου συμφέροντος, που μπορεί να συνεισφέρει στην τιτάνια προσπάθεια που απαιτείται για την ανόρθωση της επιχειρηματικής πίστης, απαξιώνεται (συνειδητά ή ασυνείδητα ποιός ξέρει) από την απόλυτη απραξία, στην οποία έχει υποκύψει από το Φεβρουάριο και μετά, κυρίως λόγω της έλλειψης αυτονομίας, στρατηγικής κατεύθυνσης και οικονομικών πόρων.
Γιατί;
olympia

Πιστωτικό γεγονός

12063873_1229684880390912_8861194622850596890_n
 MSG

Την Ιθάκη σου δε θα τη βρεις, θα την φτιάξεις


Την Ιθάκη σου δε θα τη βρεις, θα την φτιάξεις
Της Άννας Ιωαννίδου
Σκέφτηκες ποτέ τι μπορεί να κρύβεται πίσω από τους «τίτλους ειδήσεων» στο εξώφυλλο της δικής σου Ζωής; Πόση ενέργεια, πόσα χαμόγελα, πόσα δάκρυα, πόσα ταξίδια; Φρόντισες να’ χεις τα μάτια της Ψυχής ανοικτά, έτσι για να βρίσκει έδαφος και νόημα η κάθε μία κουκίδα ξεχωριστά, και να πηγαίνει να κάθεται αβίαστα εκεί που «πρέπει», όποτε «πρέπει»;
Δε θα’ ταν στ’ αλήθεια, κρίμα κι άδικο να ξύπναγες μια μέρα, συνειδητοποιώντας πως το δικό σου παζλ, βγήκε λίγο μικρότερο απ’ ότι το ονειρεύτηκες; Πως οι κουκίδες της ζωής σου, στο τελικό μέτρημα, βγήκαν κάπως κουτσουρεμένες; Με δίχως αμφιβολία θα αναρωτήθηκες πολλάκις, τι θα γινόταν αν επέλεγες άλλο δρόμο, άλλη κατεύθυνση, στη διαδρομή που έκανες στην μέχρι τώρα επίγεια σου περαντζάδα. Αν έστριβες αριστερά αντί δεξιά; Αν πήγαινες με χίλια αντί με εκατό;
Τι πορεία θα έπαιρνε το ταξίδι προς την περιβόητη Ιθάκη; Κι ίσως πολλές φορές να μετάνιωσες για κάποιες από τις στροφές που έστριψες, για κάποιες από τις ταχύτητες που φοβήθηκες. Λάθος. Μεγάλο λάθος.  Μην αμφιβάλλεις ποτέ και μη μετανιώνεις για τίποτα. Η ζωή ξέρει καλύτερα από σένα. Εσύ μονάχα έχε το νου και την καρδιά σου ανοικτά. Εσύ μονάχα φρόντισε να περπατάς. Και μην αφήνεις καμιά κουκίδα να πάει χαμένη, κανένα τίτλο ειδήσεων να γραφτεί στα παραλειπόμενα.
Και κάτι τελευταίο. Μη μιλάς άλλο για Ιθάκη. Για ταξίδια να μιλάς. Να θυμάσαι πως σημασία έχει ότι έπεσες, σηκώθηκες, έμαθες, γέλασες, έκλαψες, αναθεώρησες, έζησες το Ταξίδι. Όσοι στ’ αλήθεια ταξίδεψαν, δε ζηλεύουν την Ιθάκη. Κι ας λέει ο Μίλτος το αντίθετο. Την Ιθάκη σου, μη γυρεύεις να τη βρεις. Να κοιτάς να την φτιάξεις. Να κοιτάς να γουστάρεις τη διαδρομή και να περπατάς. Αδιάκοπα και με δίχως εκπτώσεις. Να περπατάς…
ιωαννιδουΆννα Ιωαννίδου
Ταξιδιώτισσα στην καθημερινότητα, ταξιδιάρα στη ψυχή. Απολαμβάνοντας όσα επιλέγω κι ό,τι προκαλώ. Με έμφαση στο χαμόγελο των ματιών. Και στην ελευθερία. Ό,τι πιο υπέρτατο στη ζωή μου.

Το βάρος των αλυσίδων

του Τρύφωνα Λιώτα  
Η Ε.Ε είναι ικανή να κάνει τα πάντα έχοντας σύμμαχο στο πλευρό της τις ΗΠΑ εφόσον απώτερος σκοπός αυτής της Ένωσης δεν είναι κανένας άλλος εκτός από το κέρδος. Έχει αποδείξει εμπράκτως ότι δεν σέβεται καμία εθνική κυριαρχία, καμία εθνική ιδιαιτερότητα τις οποίες μάλιστα τις χρησιμοποιεί ως φιτίλι που ανάβει για να δυναμιτίσει τα θεμέλια χωρών ύπουλα και μεθοδικά. 
Πάντα τα καταφέρνει και έχει στο βιογραφικό της τον πιο αιμοσταγή πόλεμο μετά από αυτόν του Β' Παγκοσμίου μέσα στην καρδιά της Ένωσής της. Όταν δεν καταφέρνει μέσω κυρώσεων, πολιτικής αποσταθεροποίησης, χρεοκοπίας και ένδειας των πολιτών μιας χώρας να αρπάξει τα πάντα, τότε έχει τον τρόπο να τελειώνει το θέμα όσο αίμα κι αν χυθεί, όσα εθνικά σύνορα κι αν εξαφανιστούν από τον χάρτη. 
Το πρώτο παράδειγμα ήταν η χώρα Γιουγκοσλαβία, το πρώτο πειραματόζωο κι αφού το πείραμα πέτυχε, η Ένωση που δημιουργήθηκε για την δήθεν ειρήνη των κρατών, δεν έχει κανέναν απολύτως ενδοιασμό να εξαφανίσει όποια χώρα επιθυμεί με σίγουρη επιτυχία. Εις το όνομα της ειρήνης, της ευημερίας μα πάνω απ' όλα του κέρδους και της εξουσίας.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν η ...Γιουγκοσλαβία
Μετά από την ήττα τους στο Κοσσυφοπέδιο (1389 - εθνική γιορτή των Γιουγκοσλάβων) οι σλάβοι των Βαλκανίων υποδουλώθηκαν στους Οθωμανούς. Η νέα θρησκεία που εισήχθη αποτέλεσε και την πρώτο σπόρο διάσπασης των αυτόχθονων. Το 1912 κέρδισαν την ανεξαρτησία τους που όμως δεν κράτησε πολύ. Ακολούθησε ο Α' παγκόσμιος πόλεμος που η αφορμή του δόθηκε από τη δολοφονία του αρχιδούκα της Αυστρίας στο Βελιγράδι. 
Ακολούθησε μια περίοδος ηρεμίας που διακόπηκε από το Β' Παγκόσμιο πόλεμο, όπου η χώρα υποδουλώθηκε στους Γερμανούς με την συγκυβέρνηση των καθολικών Κροατών. Στον αγώνα κατά της κατοχής πρωτοστάτησαν οι παρτιζάνοι και στην πορεία ήρθε ο Τίτο ο οποίος επεδίωξε με διάφορα πολιτικά παιχνίδια την ένωση όλων των σλαβόφωνων φυλών. 
Το ισχυρό χαρτί του Τίτο ήταν ότι δεν δέχθηκε να υποταχθεί ούτε σε Ανατολή, ούτε σε Δύση προσπαθώντας παράλληλα να παίξει ένα ρόλο μεσολαβητή κρατώντας σε ασφαλή απόσταση και τις δύο πλευρές και ιδρύοντας ένα σοσιαλιστικό μοντέλο που εξυπηρετούσε τις ανάγκες του κράτους και διατηρούσε με ισορροπίες την απόλυτη ανεξαρτησία του από τις δύο υπερδυνάμεις. Τα αποτελέσματα αυτής της διακυβέρνησης ήταν ορατά σε πολλά επίπεδα αλλά αποτέλεσαν και το «αγκάθι στο λαιμό» όλων των μεγάλων δυνάμεων της εποχής.

Η πτώση της ΕΣΣΔ και η διατάραξη των ισορροπιών
Με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης άλλαξαν οι ισορροπίες και κατ' επέκταση τα συμφέροντα των ΗΠΑ για την ευρύτερη περιοχή. Ιδρύθηκαν Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΝΕD) και η CIA άρχισε να αναμιγνύεται διακριτικά στην πολιτική της χώρας με δωροδοκίες δημοσιογράφων, πολιτικών και οικονομολόγων ώστε να οδηγήσουν την Γιουγκοσλαβία στη ελεύθερη αγορά. 
Οι υπερδανεισμοί του ΔΝΤ οδήγησαν στη χρεοκοπία του 1989 την οποία οι «νέοι» πολιτικοί (σε ομοιωματικά γιατί οι περισσότεροι ήταν παλιοί συνεργάτες των Γερμανών) βιάστηκαν να παραδεχτούν και να χρεώσουν στο λαό τους με μια τζίφρα. Στη συνέχεια ήρθε ο εξωτερικός έλεγχος της οικονομίας που είχε ως προτεραιότητα την μείωση των κοινωνικών παροχών, την μείωση των μισθών και την πτώχευση όλων των δημοσίων και ιδιωτικών επιχειρήσεων με σκοπό να αγοραστούν κοψοχρονιά από ξένα οικονομικά συμφέροντα. 
Οι πρώτες συνέπειες στο λαό της Γιουγκοσλαβίας ήταν η ανεργία και η μείωση του βιοτικού επιπέδου. Οι πιο κρυφές συνέπειες ήρθαν από την αντίδραση στις πρώτες: αύξηση κοινωνικών και εθνικών εντάσεων, δημιουργία εθνικιστικών κομμάτων λόγω του θρησκευτικού και εθνικού χαρακτήρα της Γιουγκοσλαβίας. Οι αμόρφωτοι άνθρωποι ψάχνουν για ενόχους και αισθάνονται καλύτερα όταν τους λένε ότι φταίει κάποιος άλλος και όχι αυτοί οι ίδιοι.

Το χρέος και ο ρόλος του στην απόσχιση
Το 1991 το χρέος της Γιουγκοσλαβίας έφτασε το 200% του ΑΕΠ και η Γιουγκοσλαβία αποκλείστηκε διεθνώς από τον δανεισμό. Παράλληλα όμως ψηφίστηκε νόμος στις ΗΠΑ για δανεισμό και βοήθεια με την προϋπόθεση της απόσχισης. Η κρίση, η αδυναμία να αποπληρωθούν οι τόκοι των χρεών και να αγοραστούν πρώτες ύλες για να δουλέψει η βιομηχανία οδήγησαν στην κατάρρευση της εμπιστοσύνης στο κράτος και στη δημιουργία πολλών κομμάτων. 
Οι εκλογές ήταν πολυκομματικές, με έντονο τον εθνικό χαρακτήρα και τις πολιτικές μικρότητες. Οι άνθρωποι που πήραν την εξουσία σε αυτές τις εκλογές ήταν πολύ μικροί, λάτρευαν την εξουσία και ήταν πλήρως ελεγχόμενοι από ξένες δυνάμεις. Με αυτό το αποτέλεσμα επιτεύχθηκε και ο απώτερος σκοπός των ΗΠΑ που ήταν η αποφυγή κάθε ελπίδας για ειρήνη. Ας συγκρατήσουμε τρία ονόματα: Σ. Μιλόσεβιτς, Φ. Τούζιμαν (Κροατία) και Α. Ιζεμπέγκοβιτς (Βοσνία).
Πολλοί άνθρωποι που μεγάλωσαν μαζί, παντρευτήκαν μεταξύ τους, ήταν φίλοι και γείτονες αντιστάθηκαν στο φιλοπόλεμο χαρακτήρα των πολιτικών. Οι διαδηλώσεις τους όμως πνίγηκαν στο αίμα και οι τελευταίες ελπίδες τους έλαβαν οριστικό τέλος μετά τις μονομερείς διακηρύξεις ανεξαρτησίας της Κροατίας και της Σλοβενίας (1991). Ακολούθησε το 1992 η Βοσνία. Όλες φυσικά αναγνωρίστηκαν από τη δύση με πρωτοστάτες τις ΗΠΑ και τη Γερμανία. Αλλά ο πόλεμος και ο λαός έπρεπε να περιμένουν λίγο ακόμα.

Ο ρόλος των ΜΜΕ και ξένων δυνάμεων για τον πόλεμο
Τα Μέσα Μαζικής πλύσεως Εγκεφάλου ανέλαβαν δράση: η πόλωση που επέβαλλαν (στη Σερβία λέγανε ότι όλοι οι Κροάτες είναι φασίστες και κάνουν αποτρόπαιες πράξεις ενάντια στο λαό της Σερβίας και το αντίστοιχο κάνανε στην Κροατία) Σκληροπυρηνική προπαγάνδα και οι φίλοι γίνονται εχθροί κυριολεκτικά «μέσα σε λίγες μέρες». Έτσι άρχισε η «εθνική εκκαθάριση» όρος και νοοτροπία ναζιστική. Άρχισαν οι διακρίσεις και οι απειλές εμφυλίου με όπλα τα οποία εισάγονταν από την Ανατολική Γερμανία. 
Η πλύση εγκεφάλου συνεχίστηκε με εθνικές κορώνες «επιφανών» αχυρανθρώπων στην πολιτική και στο δημόσιο βίο. Κάποιοι «ξύπνησαν» λόγω λανθασμένων και ανήθικων εντολών αλλά και γιατί ένα δίκαιο και ηθικό έθνος δεν μπορεί να ανοικοδομηθεί πάνω σε άδικες και ανήθικες «στρατηγικές». Το πληρώσανε με το αίμα τους. Όλες οι δολοφονίες όμως συγκαλύφτηκαν ή βρέθηκαν κάποιοι αποδιοπομπαίοι τράγοι που όμως «έπεσαν στα μαλακά».

Το πεντάγωνο, ο εμφύλιος και η οικονομική κατάσταση
Εντωμεταξύ το πεντάγωνο με σκοπό την παγκόσμια κυριαρχία υποδαύλιζε την κατάσταση. Ο εμφύλιος (ο χειρότερος πόλεμος) συνεχίστηκε στη Βοσνία την οποία τροφοδοτούσαν με όπλα οι ΗΠΑ που όχι μόνο δεν επέβαλλε εμπάργκο αλλά έστελνε και μουτζαχεντίν στρατιώτες για βοήθεια. Ταυτόχρονα επέβαλλε κυρώσεις στο στρατό και το λαό της Σερβίας. Με ελλείψεις σε φάρμακα και τροφή (1,5 εκ. Σέρβοι υποσιτισμένοι) ανεργία στο 60% και μείωση μηνιαίου εισοδήματος από τα 500 στα 15 δολάρια το αντίκτυπο ήταν μεγαλύτερο (όπως ήταν και αναμενόμενο) στις ασθενέστερα κοινωνικές τάξεις. Ενώ την ίδια στιγμή οι ανώτερες όχι μόνο δεν χτυπήθηκαν αλλά ανθούσαν κιόλας λόγω της μαύρης αγοράς. Οι απατεώνες κερδοσκόποι έφαγαν τα υπόλοιπα λεφτά υποσχόμενοι λαγούς με πετραχήλια. Όλα αυτά έφτασαν τον πληθωρισμό σε ύψη ρεκόρ για την παγκόσμια ιστορία 1,8 δισ.% (τυπώθηκαν χαρτονομίσματα των 500 δισ. Δηναρίων). Η παρανομία και η μαφία άνθισαν.

Η αποικιοποίηση της Γιουγκοσλαβίας μέσω του ΝΑΤΟ
Το ΝΑΤΟ από αμυντική συμμαχία (το αντίβαρο του συμφώνου της Βαρσοβίας) έγινε μέσο δύναμης και επέκτασης. Τα ΜΜΕ της Αμερικής δίνοντας βήμα σε Αμερικανούς με επιρροή δαιμονολόγησαν το λαό της Γιουγκοσλαβίας με απώτερο σκοπό να τη βγάλουν από τη μέση στο δρόμο τους για τον στρατιωτικό αποκλεισμό της Ρωσίας καταπατώντας ολοφάνερα και χωρίς αιδώ τις συμφωνίες που είχαν υπογράψει με τον Γκορμπατσώφ. 
Ο παλιός εχθρός ήταν εντελώς αδύναμος και χρειάζονταν έναν κοινό νέο εχθρό. Έτσι άρχισε η στρατιωτική επέμβαση στην Κροατία με το όνομα «Καταιγίδα», η μεγαλύτερη εθνοκάθαρση μετά τον Β' παγκόσμιο πόλεμο. Ακολούθησε η Βοσνία που όμως χρειαζόταν μια άλλη δικαιολογία γιατί επρόκειτο καθαρά για εμφύλιο πόλεμο και έπρεπε να αιτιολογηθεί γιατί παίρνουν το μέρος κάποιου. Η δικαιολογία βρέθηκε και είχε το όνομα Σεμπρένιτσα. 
Η Σεμπρένιτσα ήταν ανακηρυγμένη ως ασφαλή ζώνη για τους Βόσνιους μουσουλμάνους αλλά δεν αφοπλίστηκε ποτέ. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι μουσουλμάνοι στρατιώτες να συνεχίζουν να προκαλούν ζημιές (με τις ευλογίες της δύσης) στα γειτονικά χωριά των Σέρβων. Ο στρατηγός Μλάντιτς αναγκάστηκε να επέμβει σκοτώνοντας πιθανόν λιγότερους απ' ότι οι μουσουλμάνοι στα γύρω χωριά αλλά αυτό δεν εμπόδισε τον Ο.Η.Εγκληματιών να ονομάσουν την επέμβασή του γενοκτονία και να βρουν την αφορμή για επίθεση. 

Ο Κλίντον και ο Κροάτης πρόεδρος Ιζεμπέγκοβιτς στην Τούζλα το 1997
Είναι πλέον γνωστός ο ρόλος του Κλίντον καθώς και ότι οι Βόσνιοι αρχηγοί θυσίασαν τη Σεμπρένιτσα ως αντίτιμο για την αμερικανική βοήθεια. Έτσι ο «αμυντικός» μηχανισμός του ΝΑΤΟ επιτέθηκε σε χώρα που δεν επιτέθηκε σε μέλος τους. Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο. Φυσικά ο τύπος και οι πολιτικοί της δύσης συνέχισαν να παραπλανούν τον κόσμο τονίζοντας την «ειρηνευτική» προσπάθεια της επέμβασης. Αυτή η επέμβαση οδήγησε την ανταλλαγή πληθυσμών η οποία εντέχνως αποσιωπήθηκε από την πλειοψηφία του διεθνούς τύπου. Τα ντοκουμέντα του αποχωρισμού φίλων και γειτόνων είναι ακόμη και σήμερα συνταρακτικά.

Ανασυγκρότηση = απώλεια ανεξαρτησίας
Εντωμεταξύ με την βοήθεια των διαιρέσεων και τη συσσώρευση εξωτερικού χρέους η αποικιοκρατία ανθούσε διαμέσου ιδιωτικών επιχειρήσεων με ξένους ιδιοκτήτες και τη στρατιωτική κατοχή του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Μια τέτοια προσοδοφόρα επιχείρηση δεν μπορούσε να σταματήσει εκεί. Το επόμενο θύμα ήταν το Κοσσυφοπέδιο. Περιοχή τεράστιας γεωπολιτικής σημασίας που θα επέτρεπε την εγκαθίδρυση αμερικάνικων στρατιωτικών δυνάμεων στην περιοχή. 

Έτσι το 1999 με τις ευλογίες του Γενικού Γραμματέα του Συμβουλίου της Ε.Ε, Χαβιέ Σολάνα, άρχισε η από αέρος επίθεση που αποτέλεσε μια κατάφωρη παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Εδώ δεν είχαμε να κάνουμε με έθνη και θρησκεία (όπως στην περίπτωση της Βοσνίας και της Κροατίας – μουσουλμάνοι και καθολικοί εναντίον ορθοδόξων) και δεν μπορούσαν να δικαιολογηθούν ότι μια χώρα επιτέθηκε στον εαυτό της. Εξάλλου σχολεία, νοσοκομεία, τηλεοπτικοί σταθμοί, ενέργεια, νερό, βιομηχανία ακόμη και ξένες πρεσβείες αποτέλεσαν νόμιμους στόχους. 
Η φρικαλεότητα του πολέμου σε όλο της το μεγαλείο με τις γνωστές «παράπλευρες» απώλειες που όμως ήταν προσεκτικά προμελετημένες. Φυσικά όλες οι βομβαρδισμένες επιχειρήσεις αγοράστηκαν επί πινακίου φακής από τις αντίστοιχες αμερικάνικες και γερμανικές. Σκοτώνοντας τον ανταγωνισμό και συνεχίζοντας την οικονομική αποίκιση της χώρας. Παραδείγματα αποτελούν η καπνοβιομηχανία, η βιομηχανία αυτοκινήτων, τσιμέντα πετρέλαια και οι τηλεπικοινωνίες. Απόδειξη του προμελετημένου εγκλήματος η έκθεση της παγκόσμιας τράπεζας ένα χρόνο πριν την έναρξη του πολέμου.

Ο ρόλος της Αλβανίας και του UCK
Η ένωση της Γιουγκοσλαβίας του Τίτο διέπονταν από ορισμένες αρχές. Την πλήρη ελευθερία και ισονομία των μειονοτήτων με δικά τους σχολεία, εκκλησίες και υψηλότερο βιοτικό επίπεδο απ' ότι στα πραγματικά τους κράτη. 
Όμως οι Αλβανοί φασίστες ήδη από τον Β' παγκόσμιο πόλεμο με την ιδέα τους περί μεγάλης Αλβανίας είχαν αρχίσει με τρομοκρατία και κυνηγητό την αποίκηση του Κοσόβου. Οι πολλοί Έλληνες φοιτητές που πέρασαν όλα αυτά τα χρόνια από την Πρίστνα μπορούν να το επιβεβαιώσουν. UCK, Μαντλίν Ολμπράι, Τόνι Μπλερ, NATO, Κλίντον και ο αρχηγός των αμερικάνικων δυνάμεων Κλαρκ σε μια αγαστή συνεργασία συνέχισαν και ολοκλήρωσαν το σχέδιο. 

Ο αρχηγός του Απελευθερωτικού Μετώπου του Κοσόβου, Χασίμ Θάτσι με τον Αμερικανό στρατηγό Κλαρκ το 1999
Το 1998 το αμερικάνικο υπουργείο εξωτερικών ανακήρυξε τον UCK ως τρομοκρατική οργάνωση χρηματοδοτούμενη από το εμπόριο ηρωίνης και τον Οσάμα Μπιν Λάντεν. Το κοινό συμφέρον όμως εναντίον του κοινού εχθρού οδήγησε σε μια ανίερη συμμαχία. Ο ανεφοδιασμός του UCK με όπλα και προμήθειες και η εκπαίδευση των στρατιωτών από τη CIA και τις αγγλικές ειδικές δυνάμεις άρχισε ήδη πριν τον πόλεμο. Όλα αυτά φυσικά δεν μπορούσαν να μείνουν αναπάντητα από την πλευρά των Σέρβων που ήθελαν να υπερασπιστούν μια νομοτελειακά δική τους περιοχή. Φυσικά και πάλι εντέχνως ο διεθνής τύπος το παρουσίασε ως παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων για να πάρουν με το μέρος τους την κοινή γνώμη της δύσης ώστε να δικαιολογήσουν την επέμβαση. Μια κοινότατη κοντόφθαλμη γνώμη που δεν μπορούσε να δει ότι αυτά που είχαν προηγηθεί σε Ιράκ και Αφγανιστάν ήταν τρισχειρότερη παραβίαση δικαιωμάτων από την ίδια τη δύση. 

Ο Σ. Μιλόσεβιτς ενδίδει στις απαιτήσεις του ΝΑΤΟ 
Επειδή όμως μια «νομιμόφρων» επέμβαση απαιτεί γραπτά κείμενα, η προσπάθεια εύρεσης λύσης με τη συμφωνία του Ρουμπουγιέ (στα πρότυπα της ανάλογης συμφωνίας του Ντέιτον για τη Βοσνία) απαιτούσε τρελές υποχωρήσεις από την πλευρά των Σέρβων επειδή η πλευρά των Αμερικανών ήθελε η συμφωνία να ναυαγήσει. 
Έτσι «αναγκαστικά» και λόγω της «αδιαλλαξίας» των Σέρβων (ενώ ο Αμερικανός πρόεδρος Τζωρτζ Μπους ήταν αυτός που έλεγε ότι οι Σέρβοι θα υπογράψουν τη συμφωνία θέλουν δε θέλουν) άρχισε οι βομβαρδισμοί που φυσικά δε βοηθούν κανένα λαό και έχουν παράπλευρες απώλειες και από τις δύο μεριές αφού ζούσανε κυριολεκτικά κάτω από την ίδια στέγη (βλ. Σφαγή του Ράσακ που αποκαλύφθηκε αργότερα από τη Φιλανδή ιατροδικαστή Έ. Ράντα). 
Ο Σ. Μιλόσεβιτς αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει στις 2 Ιουνίου του 1999 σε μια συνάντηση όπου ο διαμεσολαβητής του ΟΗΕ, Μάρτι Αχτισάαρι, απείλησε με πλήρη βομβαρδισμό το Βελιγράδι. Έτσι κατάφερε αυτός ο διαπραγματευτής να κερδίσει το Νόμπελ Ειρήνης το 2008.


Την στρατιωτική επέμβαση στην Γιουγκοσλαβία  την ακολουθεί η οικονομική επέμβαση. Η συνθηκολόγηση οδήγησε στην κατάληψη του εδάφους από στρατεύματα του ΝΑΤΟ και στη δημιουργία του Καμπ Μπόνστιλ, τη δεύτερη σε μέγεθος στρατιωτική βάση εκτός Γερμανίας. 
Αμέσως ακολούθησε ο νομικός «στρατός» της Παγκόσμιας Τράπεζας με σκοπό τη δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών για την έλευση του ξένου κεφαλαίου προς «ανασυγκρότηση» της περιοχής. Ίδρυσαν με νομοθεσίες οργανισμό για την διαχείριση της ιδιωτικοποίησης των δημόσιων υπηρεσιών χωρίς να σεβαστούν καμιά νομική κυριότητα. Έκλεισαν τις τράπεζες, το μάρκο έγινε το εθνικό νόμισμα και η οικονομική διαχείριση πέρασε στα χέρια γερμανικών τραπεζών (Commerzbank AG).
Το μέρος ήταν πλούσιο σε μεταλλεύματα και η αποίκιση και εκμετάλλευσή τους άρχισε με ενορχηστρωτή τον γνωστό μας Σώρος. Όμως η εκμετάλλευση άνηκε ακόμα σε Σέρβικη εταιρία (Trepsa). Με πρόσχημα την περιβαλλοντολογική μόλυνση ξεκίνησε η επιχείρηση «Ελεήμων Άγγελος» (από ονόματα σκίζουμε) που την έφερε εις πέρας η βαριά οπλισμένη (με βόμβες απεμπλουτισμένου ουρανίου) ειρηνευτική δύναμη της KFOR. Με τα γνωστά, ήδη από το Ιράκ, αποτελέσματα υψηλού ποσοστού καρκίνου, θανάτου και τερατογεννήσεων σε νέους και ζώα. 
Έτσι ο ΟΗΕ παρέδωσε τη διαχείριση των μεταλλείων στη Morrison Knudsen ενώ η Washington Group ανέλαβε την ανοικοδόμηση. 

Απόδοση ευθυνών και περεταίρω διάσπαση της πρώην Γιουγκοσλαβίας  
Για να «βρούνε» τον ένοχο οι σύμμαχοι «εμπιστεύτηκαν» ένα δικαστήριο που οι ίδιοι (ΟΗΕ) είχαν δημιουργήσει το 1993 στη Χάγη της Ολλανδίας βασισμένο σε πολιτικές και όχι νομικές αρχές. Ως γνωστόν οι κατηγορούμενοι σε μια αποικία είναι πάντα οι αντιφρονούντες και επομένως ο ένοχος βρέθηκε. Ο Σ. Μιλόσεβιτς, που το 1995 ανακηρύχθηκε άνθρωπος της ειρήνης επειδή παρέδωσε τη Βοσνία, έγινε εγκληματίας πολέμου επειδή αρχικά είχε αρνηθεί να παραδώσει και το Κοσσυφοπέδιο.  
Με χρηματοδότηση των αντιπολιτευτικών κομμάτων για την προεκλογική τους εκστρατεία οι σύμμαχοι κατάφεραν να διώξουν από την εξουσία τον Σ. Μιλόσεβιτς στις εκλογές του 2000. Οι καινούργιοι σωτήρες αναλώθηκαν σε κατηγορίες και ύβρεις μέσα στη βουλή αντί να ασχοληθούν με τα σημαντικά προβλήματα του λαού, επιτρέποντας έτσι την περαιτέρω διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας που εντωμεταξύ άλλαξε όνομα το 2003 από το διάσημο ΟΑΣΕλόγο και βομβαρδολόγο πρόεδρο του ΟΗΕ, Χαβιέ Σολάνα.  
Ο σκοπός με την αλλαγή του ονόματος σε Σερβία και Μαυροβούνιο δεν άργησε να καταστεί σαφής: η δύση υποστήριξε ανοιχτά την ανεξαρτησία του Μαυροβουνίου. Το 2006 μετά από ένα αμφιλεγόμενο δημοψήφισμα (55,4%) το Μαυροβούνιο έγινε το νεότερο κράτος του κόσμου. Αυτό άνοιξε την όρεξη στο Κοσσυφοπέδιο να κάνει ακριβώς το ίδιο. Μια μια διαπραγμάτευση φάρσα αφού όλες οι χώρες της δύσης υπόσχονταν την ανεξαρτησία του το Κόσσοβο ανακήρυξε μονομερώς την ανεξαρτησία του. 

Ανεξαρτησία με υποστήριξη = υποδούλωση 
Το 2008 οι Αλβανοί του Κοσσυφοπεδίου πίστευαν στην ανεξαρτησία τους. Το ότι εξαπατήθηκαν φαίνεται από την τεράστια στρατιωτική βάση, τους ελάχιστους πλέον πολίτες και φυσικά από το γεγονός ότι οι «δημοκρατικές» τους αποφάσεις περιορίζονται στα συμφέροντα ΗΠΑ και ΕΕ. Με απόλυτη εξουσία απ’ αυτές τις δυνάμεις στα πολιτικά και οικονομικά κέντρα αποφάσεων η ανεξαρτησία αποδείχτηκε μια μάλλον καλοστημένη φάρσα. Με εξουσιοδοτημένο τον Διεθνή Πολιτικό Εκπρόσωπο να έχει την εξουσία να απορρίπτει οποιοδήποτε εκλεγμένο αξιωματούχο ή νόμο ψηφισμένο από τη βουλή μάλλον μοιάζει περισσότερο με κακόγουστη φάρσα. Με χορηγίες δε γίνεσαι ανεξάρτητος: απλά υποδουλώνεσαι.
Ο Αμερικανός πρόεδρος Μπους με τον πρόεδρο του ψευδοκράτους του Κοσόβου, Φατμίρ Σεντγιού και το πρώην μακελάρη και νυν πρωθυπουργό του Κοσόβου, Χασίμ Χάτσι το 2008 στον Λευκό Οίκο.

ΕΕ το άλλο τέρας  
Γιατί υπήρξαν όμως τόσο λίγες αντιδράσεις από όλα τα νέα κράτη; Γιατί υπάρχει ένας απλός τρόπος να πείσεις τους πολίτες: τους λες ότι έτσι θα έρθουν πιο κοντά στην αγκαλιά της ΕΕ. 
Η ΕΕ είναι μια πολιτική και οικονομική σύμπραξη κρατών που παρέχει στα κράτη-μέλη του ανταλλαγή αγαθών, ανθρώπων και ιδεών σε μια κοινή μεγάλη αγορά (από την επίσημη διαφήμιση της ΕΕ). Είναι όμως έτσι; Καταρχήν η ΕΕ είναι ένα δημιούργημα της ελίτ της Ευρώπης με αξίες και ιδεολογίες του φασισμού. Πρώτα δέχεται μέλη τα οποία είναι «φτωχοί συγγενείς» και τους υποχρεώνει να ανοίξουν τις αγορές τους σε όλα τους τα προϊόντα. Μετά τους υποχρεώνει να πουλήσουν μεγάλο μέρος ή και όλες τις τράπεζές τους, δηλαδή όλη την οικονομική τους ανεξαρτησία. Με αυτόν τον τρόπο η εγχώρια βιομηχανία, γεωργία και χρηματαγορά καταρρέουν. Αυτό βοηθά τις ξένες αγορές να αποκτήσουν σε εξευτελιστικές τιμές τα πιο προσοδοφόρα περιουσιακά στοιχεία μιας χώρας. Τα πάντα ιδιωτικοποιούνται και βιομηχανοποιούνται στο όνομα του μεγαλύτερου κέρδους, οι ζημιά στο περιβάλλον αυξάνεται όπως και η ανεργία και το φυσικό επακόλουθο είναι η μείωση του βιοτικού επιπέδου του λαού. 
2006: Ο Χαβιέ Σολάνα ως εκπρόσωπος της Ε.Ε, του ΟΗΕ και του ΝΑΤΟ με τον πρώτο ευρωστρατό 7,000 στρατιωτών που "φυλούσε" την Βοσνία-Ερζεβοβίνη από πιθανά αντιστασιακά-τρομοκρατικά "στοιχεία"
Άρα δεν μιλάμε για μια ένωση ισότητας, αδελφότητας και αλληλεγγύης των λαών αλλά για μια ένωση που έχει σκοπό να επεκτείνει το καταναλωτικό κοινό μεγάλων εταιριών σε νέους καταναλωτές, να αποκτήσει φτηνά εργοστάσια, γη και εργατικά χέρια. Οι επιδοτήσεις των πλουσιότερων κρατών καθιστούν άνισο τον ανταγωνισμό με συνέπεια ο «φτωχός συγγενής» να φτωχαίνει κι άλλο καταστρέφοντας όλη την παραγωγική του βάση. 
Ταυτόχρονα τα ΜΜΕ και οι πολιτικοί επιδοτούνται για την διαφήμιση της ΕΕ, ενώ παράλληλα κάθε φωνή κριτικής εν τη γενέσει, προδικάζεται ως αντι-ευρωπαϊκή με μια χροιά αντι-ανάπτυξης, οπισθοδρόμησης, συντηρητισμού και εθνικισμού. Και η προπαγάνδα ότι χωρίς ΕΕ θα καταστραφείς καλά κρατεί. Χωρίς νομισματική και φορολογική πολιτική, με πλαφόν παραγωγής ορισμένα από την ΕΕ, και αθέμιτο ανταγωνισμό λόγω επιδοτήσεων δεν έχεις καν χώρα. Μετά το κοινό νόμισμα (2002) οι τιμές διπλασιάστηκαν, η ανεργία αυξήθηκε, τα κοινωνικά δικαιώματα χαθήκανε. Και είναι φυσικό αφού η ΕΕ έχει τη δομή μιας εταιρίας και όχι μια πολιτική δομή που να νοιάζεται και να εξασφαλίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα. Είναι μια εταιρία που εφαρμόζει αυτό που έχει ονομαστεί ως «ληστρικός καπιταλισμός» ο οποίος έχει ήδη εφαρμοστεί στον Τρίτο κόσμο και τις συνέπειες του τις γνωρίζει και ο τελευταίος πολίτης. Βασίζεται στο παράλογο και αδύνατο να πραγματοποιηθεί επ’ άπειρον οικονομικό μοντέλο της ετήσιας ανάπτυξης του 3% ανεξαρτήτως περιβαλλοντικού και κοινωνικού κόστους. 

 Τα νέα όπλα εθνοκάθαρσης είναι τα δάνεια
Ένας ακόμη τρόπος αποδυνάμωσης είναι τα δάνεια που αυξάνουν εκθετικά το χρέος καθιστώντας κάθε χώρα υποχείριο «οικονομικών δολοφόνων». Το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα δανείζουν με επιτόκιο αλλά τα λεφτά πηγαίνουν για την «διάσωση» τραπεζών, οι οποίες με τη σειρά τους δανείζουν με νέο επιτόκιο. Όλα αυτά τα επιτόκια ξεπληρώνονται με νέο δάνειο. Εντωμεταξύ τα λίγα ψίχουλα που φτάνουν στο λαό εξαφανίζονται σε σκάνδαλα διαφθοράς που ποτέ δεν φτάνουν στις δικαστικές αρχές και πλουτίζουν τους πολιτικούς και τους χρηματοδότες τους. Έτσι η πίστη του λαού στις δυνατότητές του καταστρέφεται ενώ ταυτόχρονα παραδόξως πιστεύει ότι αυτοί που τον δανείζουν θέλουν και το καλό του. 
Με λαούς που έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου και ενδιαφέρεται μόνο για υλικά αγαθά (που επικράτησε να τα ονομάζει και βιοτικό επίπεδο), που εισέρχεται στην πολιτική συνειδητά για να αποκτήσει περισσότερα και που θεωρεί ότι τα δημοκρατικά του καθήκοντα περιορίζονται σε μία ψήφο κάθε 4 χρόνια είναι φυσικό να μην υπάρχει αντίδραση. Μια αντίδραση που όταν και αν σημειωθεί καταστέλλεται με βία από τους ανθρωποφύλακες των πολιτικών ή με νέες φρούδες υποσχέσεις από «νέα» κόμματα. Ο τρόπος ελέγχου γνωστός από παλιά: μίσος και φόβος. Οι δυο πιο εντέχνως καλλιεργημένες επίκτητες «αρετές» του πολιτισμένου και δημοκρατικού κόσμου. Διαίρει και βασίλευε… 

Λύση; 
Στην ιστορία υπάρχουν τα παραδείγματα ανθρώπων που είπαν «όχι» σ’ αυτήν την τρέλα και συνειδητά αποφάσισαν να φερθούν σαν ανθρώπινα όντα σε απάνθρωπους καιρούς. Όταν κάποιος απομακρύνεται από την ομπρέλα μιας συλλογικότητας που τον οδηγεί στο κακό μπορεί να γίνει ευγενής, καλός και γενναίος. Η άγνοια πρέπει να τερματιστεί και οι άνθρωποι να αυτοπροσδιοριστούν μαθαίνοντας καλά την ιστορία τους. Όσο αργούμε να σταθούμε στα δικά μας πόδια το βάρος από τις αλυσίδες που μας έχουνε περάσει (αποικίες, θύματα μιας βίαιης και ανεξέλεγκτης παγκοσμιοποίησης, χωρίς οικονομική και κοινωνική ανεξαρτησία) θα γίνεται ολοένα και πιο ανυπόφορο και στο τέλος θα είναι αδύνατο να τις αποτινάξουμε. Αρκετά! 


Όλα τα παραπάνω ακόμα πιο αναλυτικά με εικόνες και σπάνια ντοκουμέντα στο ντοκιμαντέρ «Το βάρος των αλυσίδων» με ελληνικούς υπότιτλους εδώ.

stontoixo

Η ψεύτικη εκλογική εικόνα γρήγορα θα τιναχτεί στον αέρα και κανένα κοινοβουλευτικό κόλπο κυβερνητικών συμμαχιών και συγκυβερνήσεων δεν θα μπορεί να σταθεί για πολύ…


Μια εκδήλωση της «αριστερής» ηττοπάθειας και μοιρολατρίας είναι τούτη: Η αποδοχή της εικόνας που παρουσιάζουν οι κατοχικές δυνάμεις (πολιτικές και δημοσιογραφικές) για τις πολιτικές εξελίξεις. Σχεδόν το σύνολο των δυνάμεων που αυτό-αναγορεύονται σε «αριστερά» ή μιλούν στο όνομα της Αριστεράς (ΚΚΕ, «ΛαΕ», αλλά και πολλές δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς) αποδέχονται την ψευδή πραγματικότητα της εκλογικής εικόνας, συνακόλουθα και την ερμηνεία που δίνουν τα πολύχρωμα ανδρείκελα των νέων αποικιοκρατών…

Και ποια είναι αυτή η εικόνα και ερμηνεία; 

Η μνημονιακή σταθερότητα. Δηλαδή η κυβερνητική σταθερότητα και ηρεμία των μνημονιακών ανδρεικέλων, ως επακόλουθο της …συντριβής των «αντιμνημονιακών». 

Ποιο είναι το σκεπτικό τους; Ότι η Βουλή έχει πλημμυρίσει από μνημονιακούς! «πλημμύρα» που παρέχει τη δυνατότητα σε κυβερνητική ΣΥΝΕΧΕΙΑ και ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ, μέσω πολλών εναλλακτικών λύσεων: Από ξεχωριστές συμμαχίες του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ (η τωρινή) μέχρι συμμαχίες με το ΠΑΣΟΚ-ΠΟΤΑΜΙ ή οικουμενικές συγκυβερνήσεις… 

Σε αυτήν τη «λούμπα» της οικονομικής και πολιτικής «ηρεμίας» και «σταθερότητας», τουλάχιστον μέσα στην επόμενη τριετία, πέφτουν και οι δυνάμεις που μιλούν στο όνομα της Αριστεράς: Αποδέχονται μοιρολατρικά και με θρήνους ηττοπάθειας την εκλογική εικόνα και τη μυθική ερμηνεία των καθεστωτικών δυνάμεων: Τα «όνειρα θερινής νυχτός» της ευρώ-αποικιοκρατίας και των εγχώριων υπηρετών της… 

Αυτό και μόνο δείχνει, κατά δραματικό τρόπο, ότι δεν υπάρχει Αριστερά… 
Δείχνει ότι αυτοί που ποζάρουν ως αριστεροί, είναι ποτισμένοι με το κοινοβουλευτικό δηλητήριο της μοιρολατρίας και της ηττοπάθειας και ότι έχουν απολέσει ΠΑΝΤΕΛΩΣ το ταξικό κριτήριο: Δεν μπορούν, δηλαδή, να κρίνουν και να ερμηνεύσουν τις πολιτικές εξελίξεις με βάση την ίδια την κοινωνική πραγματικότητα και όχι με βάση την εκλογική ΑΠΑΤΗ… 

Και ποια είναι η πραγματικότητα; Η ΦΡΙΚΗ του «αριστερού» Μνημονίου. Ο τυφώνας των νέων μεγάλων συμφορών για τον ελληνικό λαό. Οι νέες καταιγίδες της λεηλασίας, της σφαγής και της εξόντωσης της ελληνικής κοινωνίας και του λαού της… 
Και όλα αυτά ΟΧΙ στο μακρινό μέλλον, αλλά ΑΜΕΣΑ, από το μήνα που έρχεται… 

Και είναι όλα αυτά που θα καθορίσουν τις πολιτικές εξελίξεις και ΟΧΙ τα εκλογικά ποσοστά των μνημονιακών κομμάτων. 

Είναι οι κοινωνικοί σεισμοί της ελληνικής κοινωνίας που άμεσα θα εκραγούν και θα πλημμυρίσουν την ελληνική κοινωνία με τη λάβα της λαϊκής ΟΡΓΗΣ που δεν θα ΕΠΙΤΡΕΨΕΙ καμία ειρηνική πολιτική εξέλιξη, συνακόλουθα πολιτική σταθερότητα και ηρεμία. 

Κάθε κυβερνητικό πείραμα γρήγορα θα καταρρέει κάτω από τα αδυσώπητα κτυπήματα της εκρηκτικής, αθεράπευτης και αδιέξοδης καπιταλιστικής κρίσης… 

Οι καθεστωτικές δυνάμεις αυτό το γνωρίζουν γι αυτό από τώρα προσπαθούν να ετοιμάσουν τις κατάλληλες εφεδρείες: Και από δεξιά και από αριστερά και εντός του ΣΥΡΙΖΑ… 
Οι δυνάμεις της Αριστεράς αντί να ετοιμάζονται για τις συγκρούσεις που έρχονται και το «χάος» των κυβερνητικών αποσταθεροποιήσεων, μιλούν για μνημονιακή «σταθερότητα» και «συνέχεια»!!! 

Εδώ όλος ο κόσμος καίγεται και αποσταθεροποιείται, η ΕΕ βρίσκεται προ των πυλών της κατάρρευσης και οι «αριστεροί» στην Ελλάδα (πολιτικοί και δημοσιογράφοι) μιλούν για οικονομική και πολιτική «σταθερότητα», για αμετάκλητη ΠΑΓΙΩΣΗ της «μνημονιακής» κυριαρχίας… 

Διαβάστε και το άρθρο: 
Αριστερά: Θρήνοι και ηττοπάθεια… 
ΕΔΩ: 
http://resaltomag.blogspot.gr/2015/09/blog-post_22.html 

Οι άνθρωποι δεν βλέπουν παρά μόνο τις κοινοβουλευτικές σκιές των πραγμάτων. 
Υποκλίνονται σ' αυτές τις σκιές και παροπλίζουν μοιρολατρικά τον ελληνικό λαό, αντί να πυροδοτούν την ΟΡΓΗ του...


resaltomag

Απόπειρα νομιμοποίησης του 3ου Μνημονίου στη μετα-δημοκρατία

Φωτο: plasticobilism.blogspot.gr
Του Γιώργου Παπαϊωάννου


Οι πανηγυρισμοί του συστήματος και η απόσταση κοινωνίας-Βουλής

Από πολλές πλευρές, ήδη από το βράδυ των εκλογών, τίθεται η ερώτηση αν οι εκλογές νομιμοποίησαν το τρίτο μνημόνιο. Η απάντηση είναι εύκολη για όσους θέλουν να αποτινάξουν από πάνω τους τις ευθύνες της ψήφισης και εφαρμογής του. Όσοι εμφανίζονταν ως «αντιμνημονιακοί» μέχρι πρόσφατα και είδαν τελευταία «το φως το αληθινόν», είναι λογικό να ψάχνουν για σχήματα που θα δικαιολογούν τη στάση τους. Δεν είναι, όμως, αυτό που μας απασχολεί.

Ας δούμε, λοιπόν, τα εκλογικά αποτελέσματα. Πράγματι, η πλειοψηφία όσων ψήφισαν, ενίσχυσαν κόμματα που αποδέχονται και έχουν στηρίξει στη Βουλή τα μνημόνια. Θα πρέπει, όμως, να γίνουν ορισμένες παρατηρήσεις:

  1. Το ποσοστό της αποχής σχετικοποιεί τα συμπεράσματα και τις αναλύσεις. Σχεδόν το μισό εκλογικό σώμα δεν προσήλθε στις κάλπες, με την αποχή να σημειώνει ιστορικό ρεκόρ. Ισχύει ότι σε όλες τις εκλογές υπάρχει ένα ποσοστό αποχής αλλά η σύγκριση με προηγούμενες αναμετρήσεις, καθώς και με το δημοψήφισμα, καθιστούν σαφές ότι ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού που δεν πήγε στις κάλπες δυσφορεί με τις ασκούμενες πολιτικές και το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του.
  2. Ακόμα και η εκτίμηση ότι όσοι ψήφισαν μνημονιακά κόμματα αποδέχονται την εφαρμογή των μνημονίων είναι έωλη. Εδικά, όσον αφορά τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, είναι σαφές ότι μεγάλο τμήμα τους δεν ψήφισε εγκρίνοντας το 3o Mνημόνιο. Ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ είτε με «βαριά καρδιά», είτε δίνοντας μια «δεύτερη ευκαιρία», πειθόμενοι στον έναν ή τον άλλο βαθμό ότι ίσως έτσι γίνει μια προσπάθεια ελάφρυνσης των μέτρων, είτε σε μεγάλο ποσοστό κάνοντας μια επιλογή «μικρότερου κακού» γιατί δεν ήθελαν καθόλου να δουν νικητή τον Μεϊμαράκη. Όσοι πιστεύουν ότι αυτό το 35% θα επικροτήσει ή δεν θα αντισταθεί στην εφαρμογή του μνημονίου είναι γελασμένοι.
  3. Το δημοψήφισμα είναι πολύ πρόσφατο. Και για να ξεφύγουμε λίγο από τα ποσοστά και τα νούμερα, κατέγραψε διεργασίες πιο βαθιές και «μόνιμες». Εκατομμύρια πολίτες έκαναν μια καθαρή και «φωναχτή» επιλογή, σε αντίθεση με τις πρόσφατες εκλογές στις οποίες προσήλθαν μάλλον μουδιασμένοι και με χαμηλές προσδοκίες. Όποιος νομίζει ότι όσα έδειξαν οι πρόσφατες κάλπες ακυρώνουν τις προηγούμενες, μάλλον ηθελημένα αγνοεί ότι δεν ξεγράφουν τόσο εύκολα όσα συμβαίνουν στο κοινωνικό σώμα.
  4. Οι πολίτες ψήφισαν πριν φανούν τα αποτελέσματα του 3ου Μνημονίου στην κοινωνία και την οικονομία. Έτσι εξηγείται και η σπουδή του Αλ. Τσίπρα για γρήγορες εκλογές πριν την εφαρμογή των μέτρων. Τώρα, μια σειρά νόμοι παίρνουν σειρά για ψήφιση, ενώ τα «μπιλιέτα» της εφορίας, οι περικοπές και οι ιδιωτικοποιήσεις έρχονται. Και τότε θα έχουμε μια εικόνα πιο πραγματική από τα νούμερα των εκλογών, για το αν η κοινωνία αποδέχεται ή όχι το 3ο Μνημόνιο.

Δύο ακόμα παρατηρήσεις που έχουν και αυτές τη σημασία τους:

Η πρώτη είναι ότι η αντίθεση ανάμεσα στο λαό και το πολιτικό σύστημα, ανάμεσα στη Βουλή και τον κόσμο, συνεχίζει να υπάρχει και εντείνεται. Πρόσφατα, το 62% του λαού είπε «όχι» στο μνημόνιο αλλά 222 από τους 300 βουλευτές το υπερψήφισαν. Αυτή η ψαλίδα δεν έκλεισε. Τώρα, οι βουλευτές που είναι διατεθειμένοι να στηρίξουν την εφαρμογή των μνημονίων φαίνεται να ξεπερνούν τους 260.

Είναι πολύ αισιόδοξοι όσοι ευελπιστούν ότι αυτή τη φορά η κοινωνία θα ευθυγραμμιστεί μαζί τους. Η μετα-δημοκρατία και οι κανόνες του πολιτικού παιχνιδιού αλλοιώνουν τις διαθέσεις και τη θέληση της πλειοψηφίας του λαού, αλλά εκείνος δεν θα σταματήσει να αναζητά τρόπους να εκφραστεί και, αργά ή γρήγορα, θα τους ανακαλύψει και πάλι.

Η δεύτερη παρατήρηση είναι ότι το σχήμα «μνημόνιο-αντιμνημόνιο» έχει πράγματι σοβαρά προβλήματα και έχει σε μεγάλο βαθμό φθαρεί. Όχι, όμως, με την έννοια ότι δεν υφίσταται αυτός ο διαχωρισμός ή ότι η κοινωνία πλέον αποδέχεται τα μνημόνια. Είναι άλλο εκείνο που στην πραγματικότητα συμβαίνει:

Οι σκέτα αντιμνημονιακές διακηρύξεις δεν πείθουν σήμερα. Οι πολίτες δεν πείθονται ότι αρκούν η πρόθεση και τα συνθήματα για να «σκίσει» κανείς τα μνημόνια.

Ακούν με μεγάλη δυσπιστία και απωθούνται έντονα από διακηρύξεις που δεν πείθουν ότι στηρίζονται σε ένα πειστικό σχέδιο για μια διαφορετική πορεία της χώρας. Έχει μεσολαβήσει η 7μηνη δοκιμασία αντίστοιχων διακηρύξεων και δεν πείθει η επανάληψή τους. Δεν έπαψε, όμως, η επιθυμία της πλειοψηφίας του κόσμου να ζει σε μια ανεξάρτητη και δημοκρατική χώρα, με ελευθερία και χωρίς την ασφυξία που επιβάλλουν οι τρόικες και τα κουαρτέτα. Η ζωή θα δείξει…

Δρόμος

sioualtec

Η απάτη της παρουσίασης της κρίσης των ιδιωτικών τραπεζών σαν κρίσης δημόσιου χρέους της Ελλάδας και το φόρτωμα των χρεών τους στις πλάτες των πολιτών

 Του Γιώργου Παπανικολάου
(Για να σχηματίσετε ποιο ολοκληρωμένη άποψη διαβάστε απόσπασμα από την εισήγηση του Ερίκ Τουσέν,Επιστημονικού υπεύθυνου της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους, στην εκδήλωση «Δικαιοσύνη και αλήθεια στα θέματα χρέους» του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, στις 16 Ιούλη 2015).

Το 2009 η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου διογκώνοντας παράνομα το δημόσιο έλλειμμα και το δημόσιο χρέος και υπερτονίζοντας τη σημασία τους, σε συνεργασία με τα ιδιωτικά ΜΜΕ, παρουσίασαν την τότε εξελισσόμενη τραπεζική κρίση, σαν κρίση δημόσιου χρέους. Είχε προηγηθεί η χορήγηση απ την κυβέρνηση Καραμανλή ενός «πακέτου διάσωσης» των τραπεζών ύψους 25 δις.

Η όλη επιχείρηση «βοήθειας» της Ελλάδας απ την «τρόϊκα» (ΔΝΤ, ΕΚΤ, ΕΕ) είχε σαν μοναδικό σκοπό να περάσουν τα ιδιωτικά χρέη των τραπεζών στο δημόσιο.

Η πρώτη δανειακή σύμβαση του 2010 αποσκοπούσε πρωταρχικά στη διάσωση των γερμανικών, γαλλικών και ελληνικών τραπεζών. Το μεγαλύτερο μέρος των δανειακών κεφαλαίων μεταβιβάστηκε απευθείας στις τράπεζες.

Με τα δάνεια «διάσωσης» διογκώθηκε και άλλαξε ριζικά το προφίλ του δημόσιου χρέους: από χρέος προς τον ιδιωτικό τομέα, μετατράπηκε σε χρέος προς τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης και προς το ΔΝΤ.

Συνολικά έχει υπολογιστεί ότι δόθηκαν πάνω από 250 δις (δηλαδή πάνω απ το ετήσιο ΑΕΠ  της Ελλάδας!!!) στις τράπεζες για ανακεφαλαιοποίηση και παροχή εγγυήσεων (ακόμη και μέσω διατάξεων κρυμμένων σε άσχετα νομοσχέδια, πχ περί επιδότησης βοοειδών ή περί εκτέλεσης περιηγητικών πλόων, και όπου κάθε υπουργική απόφαση για παροχή εγγυήσεων στις τράπεζες καταλήγει με τη φράση «σε περίπτωση κατάπτωσης της εγγύησης, το κόστος θα βαρύνει το δημόσιο, πλέον των προβλεπόμενων τόκων και πάσης φύσεως επιβαρύνσεων, το ακριβές ύψος των οποίων δεν μπορεί να υπολογιστεί» και όπου λείπει κάθε αναφορά σε εγγυήσεις των τραπεζών προς το δημόσιο, όπως απαιτεί ο νόμος).

Η κατάρρευση των δημοσιονομικών είναι συνέπεια της διάσωσης των ιδιωτικών τραπεζών.
Για να το καταφέρουν επιτέθηκαν με βιαιότητα στη δημοκρατία, στα ανθρώπινα δικαιώματα, την αξιοπρέπεια των πολιτών και στο μέλλον των επόμενων γενεών.
Σας μοιάζει αυτό για κρίση δημόσιου χρέους;

Το κράτος αναλαμβάνει να πληρώσει τις ζημιές των τραπεζών που προέκυψαν μέσα στα πλαίσια των κινδύνων που αναλαμβάνουν παρέχοντας δάνεια (π.χ. θαλασσοδάνεια προς το MEGA και το ALTER, προς τα κόμματα, προς ημέτερους με μηδενικές εγγυήσεις κοκ); Έχει προηγηθεί μήπως έλεγχος για τις ευθύνες τους;

Ποιος αποφάσισε ότι το σημαντικότερο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας είναι οι τράπεζες και όχι πχ τα ασφαλιστικά ταμεία ή τα νοσοκομεία ή τα πανεπιστήμια και ότι αυτά δεν δικαιούνται αναπλήρωση των απωλειών τους (βλέπε PSI); Γιατί οι τράπεζες δεν προχωρούν στην απόσβεση του χρέους των ιδιωτών αφού έχουν λάβει τόσο μεγάλη δημόσια στήριξη; Γιατί και πως η Ισλανδία άφησε τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν και η οικονομία της και οι καταθέσεις των πολιτών σώθηκαν;

Μήπως γιατί κάποιοι έχουν κάνει τη δικαιοσύνη θεραπαινίδα τους και η κοινωνία κοιμάται, ονειρευόμενη μνημονιακές σωτηρίες;

 Πηγές
1.     Προκαταρκτική έκθεση Επιτροπής Αλήθειας Δημόσιου Χρέους.
2.     Google: «Εγγυήσεις δημοσίου προς τράπεζες».

tsak-giorgis